Ustawa z dnia 26 czerwca 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo przewozowe.

W ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe

(Dz. U. z 1995 r. Nr 119, poz. 575 oraz z 1997 r. Nr 23, poz. 117 i Nr 96, poz. 591) art. 33a otrzymuje brzmienie

„

Art. 33a.

1.

Przewoźnik lub osoba przez niego upoważniona, legitymując się identyfikatorem umieszczonym

w widocznym miejscu, może dokonywać kontroli dokumentów przewozu osób lub bagażu.

2.

Identyfikator, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać co najmniej następujące informacje

1)

nazwę przewoźnika,

2)

numer identyfikacyjny osoby dokonującej kontroli dokumentów przewozu osób lub bagażu,

3)

zdjęcie kontrolującego,

4)

zakres upoważnienia,

5)

okres ważności,

6)

pieczęć i podpis wystawcy (przewoźnika).

3.

W razie stwierdzenia braku odpowiedniego dokumentu przewozu albo dokumentu uprawniającego

do przejazdu bezpłatnego lub ulgowego, przewoźnik lub osoba przez niego upoważniona

powinni pobrać właściwą należność i opłatę dodatkową.

4.

Przewoźnik lub osoba przez niego upoważniona ma prawo

1)

w razie odmowy zapłacenia należności - żądać okazania dokumentu umożliwiającego stwierdzenie

tożsamości podróżnego,

2)

w razie odmowy zapłacenia należności i niemożności ustalenia tożsamości podróżnego

- zwrócić się do funkcjonariusza Policji i innych organów porządkowych, które mają,

zgodnie z przepisami prawa, uprawnienia do ustalania tożsamości osób, o podjęcie czynności

zmierzających do ustalenia tożsamości podróżnego,

3)

w razie uzasadnionego podejrzenia, że dokument przewozu albo dokument uprawniający

do przejazdu bezpłatnego lub ulgowego jest podrobiony lub przerobiony - zatrzymać

dokument za pokwitowaniem i przesłać go do wystawcy.

”

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Przewoźnik lub osoba przez niego upoważniona, legitymując się identyfikatorem umieszczonym

w widocznym miejscu, może dokonywać kontroli dokumentów przewozu osób lub bagażu.

2.

Identyfikator, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać co najmniej następujące informacje

1)

nazwę przewoźnika,

2)

numer identyfikacyjny osoby dokonującej kontroli dokumentów przewozu osób lub bagażu,

3)

zdjęcie kontrolującego,

4)

zakres upoważnienia,

5)

okres ważności,

6)

pieczęć i podpis wystawcy (przewoźnika).

3.

W razie stwierdzenia braku odpowiedniego dokumentu przewozu albo dokumentu uprawniającego

do przejazdu bezpłatnego lub ulgowego, przewoźnik lub osoba przez niego upoważniona

powinni pobrać właściwą należność i opłatę dodatkową.

4.

Przewoźnik lub osoba przez niego upoważniona ma prawo

1)

w razie odmowy zapłacenia należności - żądać okazania dokumentu umożliwiającego stwierdzenie

tożsamości podróżnego,

2)

w razie odmowy zapłacenia należności i niemożności ustalenia tożsamości podróżnego

- zwrócić się do funkcjonariusza Policji i innych organów porządkowych, które mają,

zgodnie z przepisami prawa, uprawnienia do ustalania tożsamości osób, o podjęcie czynności

zmierzających do ustalenia tożsamości podróżnego,

3)

w razie uzasadnionego podejrzenia, że dokument przewozu albo dokument uprawniający

do przejazdu bezpłatnego lub ulgowego jest podrobiony lub przerobiony - zatrzymać

dokument za pokwitowaniem i przesłać go do wystawcy.