Ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

1.

Ustawa określa zasady przeciwdziałania narkomanii.

2.

Przeciwdziałanie narkomanii obejmuje

1)

działalność wychowawczą i zapobiegawczą,

2)

leczenie, rehabilitację i readaptację osób uzależnionych,

3)

nadzór nad substancjami, których używanie może prowadzić do narkomanii,

4)

zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania

substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii,

5)

nadzór nad uprawami roślin zawierających substancje, których używanie może prowadzić

do narkomanii.

Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do

1)

środków farmaceutycznych, które są środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi,

w zakresie nie uregulowanym w przepisach o środkach farmaceutycznych, materiałach

medycznych, aptekach, hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym,

2)

trucizn i środków szkodliwych, które są prekursorami, w zakresie nie uregulowanym

w przepisach o substancjach trujących.

1.

Zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii są realizowane przez organy administracji

rządowej i samorządu terytorialnego.

2.

Zadania dotyczące przeciwdziałania narkomanii są realizowane, w zakresie określonym

w ustawie, również przez

1)

szkoły i placówki objęte systemem oświaty oraz szkoły wyższe,

2)

zakłady opieki zdrowotnej i inne jednostki organizacyjne działające w dziedzinie ochrony

zdrowia,

3)

jednostki wojskowe i Policji,

4)

kluby sportowe,

5)

zakłady poprawcze, areszty śledcze i zakłady karne.

3.

W realizacji zadań z zakresu przeciwdziałania narkomanii mogą uczestniczyć w szczególności

stowarzyszenia, organizacje społeczne, fundacje, kościoły i inne związki wyznaniowe,

medyczne samorządy zawodowe, rodziny osób uzależnionych oraz grupy samopomocy osób

uzależnionych i ich rodzin.

1.

Podstawę do działań w zakresie przeciwdziałania narkomanii stanowi Krajowy Program

Przeciwdziałania Narkomanii.

2.

Krajowy Program Przeciwdziałania Narkomanii uchwala Rada Ministrów na wniosek Ministra

Zdrowia i Opieki Społecznej.

3.

Rada Ministrów składa corocznie Sejmowi w terminie do dnia 30 czerwca, sprawozdanie

z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Narkomanii.

1.

Tworzy się Radę do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii, zwaną dalej „Radą”.

2.

Rada działa przy Prezesie Rady Ministrów.

3.

Rada jest organem opiniodawczo-doradczym w sprawach z zakresu przeciwdziałania narkomanii.

4.

W skład Rady wchodzą przedstawiciele naczelnych i centralnych organów administracji

rządowej zajmujących się problematyką przeciwdziałania narkomanii.

5.

W skład Rady mogą wchodzić również przedstawiciele stowarzyszeń, fundacji, kościołów

i innych związków wyznaniowych, samorządów zawodowych i innych jednostek działających

w zakresie przeciwdziałania narkomanii, skierowani przez te podmioty.

6.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, skład i zadania Rady oraz

szczegółowe warunki i tryb jej działania.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

prekursor - każdą substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego, która może

być przetworzona na środek odurzający lub substancję psychotropową albo może służyć

do ich wytworzenia, określoną w wykazie prekursorów stanowiącym załącznik nr 1 do

ustawy,

2)

środek odurzający - każdą substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego działającą

na ośrodkowy układ nerwowy, określoną w wykazie środków odurzających stanowiącym załącznik

nr 2 do ustawy,

3)

substancja psychotropowa - każdą substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego

działającą na ośrodkowy układ nerwowy, określoną w wykazie substancji psychotropowych

stanowiącym załącznik nr 3 do ustawy,

4)

środek zastępczy - substancję w każdym stanie fizycznym, która jest trucizną lub środkiem

szkodliwym, używaną zamiast lub w takich samych celach niemedycznych jak środek odurzający

lub substancja psychotropowa,

5)

narkomania - stałe lub okresowe używanie w celach niemedycznych środków odurzających

lub substancji psychotropowych albo środków zastępczych, w wyniku czego może powstać

lub powstało uzależnienie od nich,

6)

uzależnienie od środków odurzających lub substancji psychotropowych - zespół zjawisk

psychicznych lub fizycznych wynikających z działania tych środków lub substancji na

organizm ludzki, charakteryzujący się zmianą zachowania lub innymi reakcjami psychofizycznymi

i koniecznością używania stale lub okresowo tych środków lub substancji w celu doznania

ich wpływu na psychikę lub dla uniknięcia następstw wywołanych ich brakiem,

7)

osoba zagrożona uzależnieniem - osobę, u której zespół zjawisk psychicznych i oddziaływań

środowiskowych stwarza wysokie prawdopodobieństwo powstania zależności od środków

odurzających lub substancji psychotropowych, albo osobę sporadycznie używającą środki

odurzające lub substancje psychotropowe albo środki zastępcze,

8)

osoba uzależniona - osobę, która, w wyniku nadużywania środków odurzających, substancji

psychotropowych lub środków zastępczych albo używania ich w celach medycznych, znajduje

się w stanie uzależnienia od tych środków lub substancji,

9)

używanie - wprowadzanie do organizmu człowieka środka odurzającego, substancji psychotropowej

lub środka zastępczego, niezależnie od drogi podania,

10)

leczenie substytucyjne - stosowanie, w ramach programu leczenia uzależnienia, środka

odurzającego lub substancji psychotropowej,

11)

rehabilitacja - działania w celu przywrócenia sprawności fizycznej lub psychicznej,

obniżonej lub utraconej z powodu narkomanii,

12)

readaptacja - działania w celu przystosowania do warunków zewnętrznego środowiska

społecznego lub zawodowego osoby, która w wyniku narkomanii wykazuje zaburzenia adaptacji

do środowiska,

13)

mak - roślinę z gatunku mak lekarski (Papaver somniferum L.), zwaną również makiem

ogrodowym albo uprawnym,

14)

mak niskomorfinowy - roślinę z gatunku mak lekarski należącą do odmiany, w której

zawartość morfiny w torebce (makówce) bez nasion, wraz z przylegającą do niej łodygą

o długości do 7 cm, wynosi poniżej 0,06% w przeliczeniu na zasadę morfiny i na suchą

masę wymienionych części rośliny,

15)

mleczko makowe - sok mleczny torebki (makówki) maku,

16)

opium - stężały sok mleczny torebki (makówki) maku,

17)

słoma makowa - torebkę (makówkę) maku bez nasion, wraz z łodygą, lub poszczególne

ich części,

18)

konopie - rośliny z rodzaju konopi (Cannabis L.),

19)

konopie włókniste - rośliny z gatunku konopie siewne (Cannabis sativa L.) o zawartości delta-9-tetrahydrokannabinolu poniżej 0,30% w suchej masie ziela,

20)

ziele konopi - kwiatowe lub owocujące wierzchołki konopi, z których nie usunięto żywicy,

21)

żywica konopi - żywicę i inne produkty konopi zawierające delta-9-tetrahydrokannabinol

lub inne aktywne biologicznie kannabinole,

22)

uprawa maku lub konopi - plantację tych roślin bez względu na powierzchnię uprawy,

23)

wytwarzanie - czynności, za pomocą których mogą być otrzymywane środki odurzające

lub substancje psychotropowe albo ich prekursory, ich oczyszczanie, ekstrakcję surowców

i półproduktów oraz otrzymywanie soli tych środków lub substancji,

24)

przetwarzanie - czynności prowadzące do przemiany środków odurzających, substancji

psychotropowych lub prekursorów na inne środki odurzające, substancje psychotropowe

lub prekursory albo na substancje nie będące środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi

lub prekursorami,

25)

przerób - otrzymywanie stałych lub ciekłych mieszanin środków odurzających, substancji

psychotropowych lub prekursorów oraz nadawanie tym środkom lub substancjom postaci

stosowanej w lecznictwie,

26)

preparat - roztwór lub mieszaninę w każdym stanie fizycznym, zawierające jeden lub

więcej środków odurzających lub substancji psychotropowych albo ich prekursorów, stosowane

w lecznictwie jako leki w postaci dawkowanej albo nie podzielonej.

1.

Działalność wychowawcza i zapobiegawcza obejmuje

1)

promocję zdrowia psychicznego,

2)

promocję zdrowego stylu życia,

3)

informowanie o szkodliwości środków i substancji, których używanie może prowadzić

do narkomanii, oraz o narkomanii i jej skutkach.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, są realizowane w szczególności przez

1)

wprowadzenie problematyki zapobiegania narkomanii do programów szkół i innych placówek

systemu oświaty,

2)

wprowadzenie problematyki zapobiegania narkomanii do programów przygotowania zawodowego

osób zajmujących się wychowaniem w szkołach i innych placówkach systemu oświaty,

3)

tworzenie placówek prowadzących działalność zapobiegawczą, zwłaszcza w środowiskach

zagrożonych uzależnieniem,

4)

wspieranie działań ogólnokrajowych i lokalnych organizacji, o których mowa w art.

3 ust. 3, oraz innych inicjatyw społecznych,

5)

uwzględnienie problematyki zapobiegania narkomanii w działalności telewizji publicznej

oraz innych środków masowego przekazu,

6)

prowadzenie badań naukowych nad problematyką narkomanii.

3.

Szczegółowe zadania z zakresu działalności wychowawczej i zapobiegawczej określi Krajowy

Program Przeciwdziałania Narkomanii.

1.

Minister Edukacji Narodowej w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej

określi, w drodze rozporządzenia, zakres problematyki promocji zdrowia psychicznego

i zdrowego stylu życia, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień dotyczących zapobiegania

narkomanii, w podstawach programowych i programach wychowania realizowanych w szkołach

i innych placówkach systemu oświaty.

2.

Minister Edukacji Narodowej w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej

podejmie działania na rzecz uwzględnienia problematyki promocji zdrowia psychicznego

i zdrowego stylu życia, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień dotyczących zapobiegania

narkomanii, w programach przygotowania zawodowego nauczycieli i osób zajmujących się

wychowaniem i nauczaniem dzieci i młodzieży w szkołach i innych placówkach systemu

oświaty.

1.

Ministrowie Edukacji Narodowej, Zdrowia i Opieki Społecznej, Kultury i Sztuki, Rolnictwa

i Gospodarki Żywnościowej, Obrony Narodowej, Spraw Wewnętrznych i Administracji, Sprawiedliwości,

Transportu i Gospodarki Morskiej oraz Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki,

każdy w zakresie swojego działania, są obowiązani rozwijać i popierać działalność

informacyjną i kulturalną podejmowaną w celu informowania społeczeństwa o szkodliwości

narkomanii.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, mogą być wykonywane przez gminę jako zadania zlecone

z zakresu administracji rządowej.

1.

Ministrowie Edukacji Narodowej, Zdrowia i Opieki Społecznej, Kultury i Sztuki, Rolnictwa

i Gospodarki Żywnościowej, Obrony Narodowej, Spraw Wewnętrznych i Administracji, Sprawiedliwości,

Transportu i Gospodarki Morskiej, Pracy i Polityki Socjalnej oraz Prezes Urzędu Kultury

Fizycznej i Turystyki, każdy w zakresie swojego działania, są obowiązani prowadzić

działalność wychowawczą i zapobiegawczą polegającą na

1)

promocji zdrowego stylu życia,

2)

tworzeniu placówek prowadzących działalność zapobiegawczą w środowiskach zagrożonych

uzależnieniem,

3)

wspieraniu działań ogólnokrajowych i lokalnych jednostek, o których mowa w art. 3

ust. 3, oraz innych inicjatyw społecznych.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, mogą być wykonywane przez gminę jako zadania zlecone

z zakresu administracji rządowej.

3.

Minister Edukacji Narodowej w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe formy działalności wychowawczej i zapobiegawczej

wśród dzieci i młodzieży zagrożonych uzależnieniem.

Ministrowie Zdrowia i Opieki Społecznej, Edukacji Narodowej, Spraw Wewnętrznych i

Administracji, Sprawiedliwości, Transportu i Gospodarki Morskiej, Pracy i Polityki

Socjalnej oraz Przewodniczący Komitetu Badań Naukowych, każdy w zakresie swojego działania,

zapewnią prowadzenie badań naukowych nad problematyką narkomanii, w tym badań statystycznych

i epidemiologicznych.

Ministrowie Zdrowia i Opieki Społecznej, Edukacji Narodowej, Obrony Narodowej, Spraw

Wewnętrznych i Administracji, Sprawiedliwości, Transportu i Gospodarki Morskiej oraz

Pracy i Polityki Socjalnej, każdy w zakresie swojego działania, zapewnią niezbędną

liczbę osób przygotowanych do realizacji zadań, o których mowa w art. 1, oraz ich

szkolenie i doskonalenie.

Poddanie się leczeniu, rehabilitacji lub readaptacji jest dobrowolne, o ile przepisy

ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Leczenie i rehabilitację osoby uzależnionej prowadzi zakład opieki zdrowotnej lub

lekarz wykonujący indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską.

2.

Rehabilitację osoby uzależnionej może prowadzić również podmiot nie wymieniony w ust.

1, po uzyskaniu zezwolenia wojewody.

3.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2

1)

może otrzymać podmiot, który spełnia warunki zapewniające realizację programu rehabilitacji

osób uzależnionych,

2)

cofa się w wypadku, gdy podmiot przestał spełniać warunki stanowiące podstawę wydania

zezwolenia.

4.

Nadzór nad działalnością podmiotu, o którym mowa w ust. 2, sprawuje wojewoda.

5.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, warunki, które

powinien spełniać podmiot ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie rehabilitacji

osób uzależnionych, oraz sposób sprawowania nadzoru, o którym mowa w ust. 4.

6.

Readaptację osób uzależnionych mogą prowadzić zakłady opieki zdrowotnej oraz podmioty

wymienione w art. 3 ust. 3.

7.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 i 6, są udzielane bezpłatnie przez publiczny

zakład opieki zdrowotnej osobie uzależnionej, niezależnie od jej stałego miejsca zamieszkania

w kraju.

1.

Osoba uzależniona może być leczona zgodnie z programem przewidującym stosowanie leczenia

substytucyjnego.

2.

Leczenie substytucyjne może prowadzić wyłącznie publiczny zakład opieki zdrowotnej

po uzyskaniu zezwolenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej.

3.

Zezwolenie na leczenie substytucyjne może otrzymać publiczny zakład opieki zdrowotnej,

który posiada odpowiednie warunki lokalowe i kadrowe zapewniające realizację programu

leczenia stacjonarnego albo prowadzenia leczenia systemem ambulatoryjnym.

4.

Zezwolenie na leczenie substytucyjne ulega cofnięciu, gdy zakład przestał spełniać

warunki stanowiące podstawę wydania zezwolenia.

5.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

tryb postępowania przy leczeniu substytucyjnym oraz warunki, które powinien spełniać

zakład prowadzący leczenie substytucyjne.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb postępowania leczniczego, rehabilitacyjnego

i readaptacyjnego w stosunku do osób uzależnionych, umieszczonych w

1)

zakładach poprawczych,

2)

zakładach karnych i aresztach śledczych.

1.

Na wniosek przedstawiciela ustawowego, krewnych w linii prostej, rodzeństwa lub faktycznego

opiekuna albo z urzędu, sąd rodzinny może skierować osobę uzależnioną, która nie ukończyła

18 lat, na przymusowe leczenie i rehabilitację.

2.

Czasu przymusowego leczenia i rehabilitacji nie określa się z góry, nie może on być

jednak dłuższy niż 2 lata.

3.

Jeżeli osoba uzależniona ukończy 18 lat przed zakończeniem leczenia lub rehabilitacji,

sąd rodzinny może je przedłużyć na czas niezbędny do osiągnięcia celu leczenia i rehabilitacji,

łącznie nie dłuższy jednak niż określony w ust. 2.

4.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów o postępowaniu

w sprawach nieletnich.

1.

Prekursory dzieli się na grupy w zależności od możliwości ich zastosowania do wytwarzania

środków odurzających, substancji psychotropowych lub innych prekursorów.

2.

Podział prekursorów na grupy I-R, IIA-R i IIB-R określa załącznik nr 1 do ustawy.

1.

Środki odurzające dzieli się na grupy w zależności od stopnia ryzyka powstania uzależnienia

w wypadku używania ich w celach niemedycznych oraz zakresu ich stosowania w celach

medycznych.

2.

Podział środków odurzających na grupy I-N, II-N, III-N i IV-N określa załącznik nr

2 do ustawy.

1.

Substancje psychotropowe dzieli się na grupy w zależności od stopnia ryzyka powstania

uzależnienia w wypadku używania ich w celach niemedycznych oraz zakresu ich stosowania

w celach medycznych.

2.

Podział substancji psychotropowych na grupy I-P, II-P, III-P i IV-P określa załącznik

nr 3 do ustawy.

1.

Środki odurzające grup I-N i II-N oraz substancje psychotropowe grup II-P, III-P i

IV-P mogą być używane wyłącznie w celach medycznych, przemysłowych lub prowadzenia

badań naukowych.

2.

Substancje psychotropowe grupy I-P mogą być używane wyłącznie w celu prowadzenia badań

naukowych, a środki odurzające grupy IV-N wyłącznie w celu prowadzenia badań naukowych

oraz w lecznictwie zwierząt - w zakresie wskazanym w załączniku nr 2 do ustawy.

1.

Środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty oraz prekursory grupy

I-R może posiadać wyłącznie podmiot gospodarczy, jednostka organizacyjna lub osoba

fizyczna uprawniona na podstawie przepisów ustawy.

2.

Posiadane bez uprawnienia środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty

oraz prekursory grupy I-R podlegają zabezpieczeniu przez organy ścigania lub organy

celne w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

3.

O przepadku na rzecz Skarbu Państwa środków, substancji, preparatów lub prekursorów,

o których mowa w ust. 2, orzeka sąd w postępowaniu karnym.

4.

W wypadku gdy nie zostało wszczęte postępowanie karne, o przepadku na rzecz Skarbu

Państwa środków, substancji, preparatów lub prekursorów, o których mowa w ust. 2,

orzeka wojewódzki inspektor farmaceutyczny w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

1.

Środki odurzające lub substancje psychotropowe może wytwarzać, przetwarzać lub przerabiać,

z zastrzeżeniem ust. 3, wyłącznie podmiot gospodarczy posiadający wydaną na podstawie

odrębnych przepisów koncesję na wytwarzanie środków farmaceutycznych, po uzyskaniu

zezwolenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej określającego środki lub substancje,

które mogą być przedmiotem wytwarzania, przetwarzania lub przerobu.

2.

Prekursory grupy I-R może wytwarzać, przetwarzać lub przerabiać, z zastrzeżeniem ust.

3 i 13, wyłącznie podmiot gospodarczy, który uzyskał zezwolenie Ministra Zdrowia i

Opieki Społecznej.

3.

Środki odurzające grup I-N, II-N i IV-N, substancje psychotropowe grup I-P, II-P i

III-P lub, z zastrzeżeniem ust. 13, prekursory grup I-R może wytwarzać, przetwarzać

lub przerabiać, w celu prowadzenia badań naukowych, wyłącznie szkoła wyższa, jednostka

badawczo-rozwojowa lub inna placówka naukowa - w zakresie swojej działalności statutowej

- po uzyskaniu zezwolenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej określającego środki

lub substancje, które mogą być przedmiotem wytwarzania, przetwarzania lub przerobu.

4.

Nie wymaga zezwolenia przerób środków odurzających lub substancji psychotropowych,

jeżeli jest dokonywany w aptece.

5.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być wydane po stwierdzeniu przez wojewódzkiego

inspektora farmaceutycznego, że podmiot gospodarczy występujący o wydanie zezwolenia

zapewnia warunki produkcji i obrotu zabezpieczające przed użyciem środków odurzających,

substancji psychotropowych lub prekursorów objętych zezwoleniem przez osoby nie upoważnione

lub w celach innych niż określone w wydanym zezwoleniu.

6.

Środki odurzające grupy II-N, substancje psychotropowe grup II-P, III-P i IV-P lub,

z zastrzeżeniem ust. 13, prekursory grupy I-R może stosować, w celach przemysłowych,

wyłącznie podmiot gospodarczy lub inna jednostka organizacyjna po uzyskaniu zezwolenia

wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego, określającego środki lub substancje będące

przedmiotem zezwolenia.

7.

Przepisu ust. 6 nie stosuje się do podmiotu gospodarczego, który uzyskał zezwolenie

na podstawie ust. 1.

8.

Środki odurzające grupy IV-N lub substancje psychotropowe grupy I-P może stosować

w celu prowadzenia badań naukowych, wyłącznie szkoła wyższa, jednostka badawczo-rozwojowa

lub inna placówka naukowa - w zakresie swojej działalności statutowej - po uzyskaniu

zezwolenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, określającego środki lub substancje

będące przedmiotem zezwolenia.

9.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1-3, 6 i 8, mogą określać dozwoloną wielkość i cel

wytwarzania, przetwarzania, przerobu lub stosowania każdego środka odurzającego, substancji

psychotropowej lub prekursora oraz termin ważności zezwolenia.

10.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1-3, 6 i 8, mogą być cofnięte w razie nieprzestrzegania

przepisów ustawy oraz niedotrzymania warunków określonych w zezwoleniu.

11.

Środki odurzające grup I-N i II-N, substancje psychotropowe grupy II-P lub prekursory

grupy I-R, z zastrzeżeniem ust. 12, może stosować, w celu prowadzenia badań naukowych,

wyłącznie szkoła wyższa, jednostka badawczo-rozwojowa lub inna placówka naukowa -

w zakresie swojej działalności statutowej - po zgłoszeniu tego faktu wojewódzkiemu

inspektorowi farmaceutycznemu.

12.

Nie wymaga zgłoszenia stosowanie, w celu prowadzenia badań naukowych, substancji psychotropowych

grup III-P i IV-P lub prekursorów grupy I-R, określonych w wykazie, o którym mowa

w ust. 13, przez szkołę wyższą, jednostkę badawczo-rozwojową lub inną placówkę naukową

- w zakresie ich działalności statutowej.

13.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz

prekursorów z grupy I-R, których wytwarzanie, przetwarzanie, przerób lub stosowanie

nie wymagają zezwolenia, lecz zgłoszenia wojewódzkiemu inspektorowi farmaceutycznemu.

14.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb wydawania oraz cofania zezwoleń, o których mowa w ust.

1-3, 6 i 8, a także obowiązki podmiotów posiadających te zezwolenia, w szczególności

w zakresie przechowywania środków objętych zezwoleniem oraz prowadzenia dokumentacji

dotyczącej ich posiadania i obrotu nimi,

2)

szczegółowe warunki zgłaszania działalności, o której mowa w ust. 11 i 13, oraz obowiązki

podmiotów zobowiązanych do zgłoszenia takiej działalności.

1.

Zbiór mleczka makowego i opium z maku oraz ziela konopi i żywicy konopi jest dozwolony

wyłącznie w celu prowadzenia badań naukowych, po uzyskaniu zezwolenia Ministra Zdrowia

i Opieki Społecznej.

2.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb

wydawania i cofania zezwoleń, o których mowa w ust. 1.

3.

Sporządzanie wyciągów ze słomy makowej może odbywać się wyłącznie w zakładzie przemysłu

farmaceutycznego posiadającym zezwolenie na wytwarzanie środków odurzających, uzyskane

zgodnie z art. 23 ust. 1, oraz w szkole wyższej, jednostce badawczo-rozwojowej i Centralnym

Ośrodku Badania Odmian Roślin Uprawnych - w zakresie ich działalności statutowej.

1.

Przywóz z zagranicy lub wywóz za granicę środków odurzających lub substancji psychotropowych

może być dokonywany wyłącznie przez podmioty gospodarcze, o których mowa w art. 23

ust. 1 lub art. 27 ust. 1, lub na ich rzecz.

2.

Przywóz z zagranicy środków odurzających lub substancji psychotropowych oraz prekursorów

grupy I-R może nastąpić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki przywożonej do kraju, zezwolenia

na przywóz, wydanego przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, oraz zezwolenia na

wywóz, wydanego przez właściwe władze kraju wywozu.

3.

Wywóz za granicę środków odurzających lub substancji psychotropowych oraz prekursorów

grupy I-R może nastąpić po uzyskaniu, dla każdej przesyłki wywożonej z kraju, zezwolenia

na wywóz, wydanego przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej, oraz zezwolenia na

przywóz, wydanego przez właściwe władze kraju przywozu.

4.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

warunki i tryb wydawania zezwoleń, o których mowa w ust. 2 i 3, wzory tych zezwoleń,

obowiązki podmiotów posiadających te zezwolenia w zakresie przechowywania środków

objętych zezwoleniem, wydawania tych środków jednostkom uprawnionym oraz prowadzenia

dokumentacji w zakresie ich posiadania i obrotu nimi.

5.

Przywóz z zagranicy lub wywóz za granicę słomy makowej może być dokonany wyłącznie

przez podmioty gospodarcze, o których mowa w art. 23 ust. 1 lub art. 27 ust. 1, lub

na ich rzecz, po uzyskaniu zezwoleń przewidzianych w ust. 2 i 3.

6.

Tranzyt środków odurzających grup I-N, II-N i IV-N oraz substancji psychotropowych

grup I-P i II-P jest dozwolony na podstawie zezwolenia na wywóz, wydanego przez właściwe

władze kraju wywozu, lub zezwolenia na przywóz, wydanego przez właściwe władze kraju

przywozu.

7.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do przywozu z zagranicy substancji psychotropowych

lub prekursorów do składu celnego i wywozu ich za granicę ze składu celnego. Przywóz

z zagranicy środków odurzających do składów celnych jest zabroniony.

8.

Przywóz z zagranicy lub tranzyt środków odurzających, substancji psychotropowych lub

prekursorów grupy I-R przez wolne obszary celne jest zabroniony.

1.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz

środków odurzających grup II-N i III-N, substancji psychotropowych grup III-P i IV-P

lub niektórych ich preparatów, których przywóz z zagranicy, wywóz za granicę lub tranzyt

może odbywać się bez zachowania warunków, o których mowa w art. 25 ust. 1-3 i 5. Przepis

ten stosuje się odpowiednio do słomy makowej.

2.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Gospodarki może określić,

w drodze rozporządzenia, wykaz prekursorów grupy I-R, których przywóz z zagranicy,

wywóz za granicę lub tranzyt może odbywać się bez zachowania poszczególnych warunków,

o których mowa w art. 25 ust. 2 i 3.

1.

Obrót hurtowy środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi może być prowadzony

wyłącznie przez podmiot gospodarczy posiadający koncesję na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej,

wydaną na podstawie odrębnych przepisów, po uzyskaniu zezwolenia Ministra Zdrowia

i Opieki Społecznej.

2.

Obrót hurtowy prekursorami grupy I-R może być prowadzony, z zastrzeżeniem ust. 3,

przez podmiot gospodarczy posiadający koncesję na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej,

wydaną na podstawie odrębnych przepisów, po uzyskaniu zezwolenia Ministra Zdrowia

i Opieki Społecznej.

3.

Obrót hurtowy prekursorami grupy I-R, o których mowa w art. 23 ust. 13, może być prowadzony

przez inny podmiot gospodarczy w trybie określonym w przepisach niniejszego artykułu.

4.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być wydane po stwierdzeniu przez wojewódzkiego

inspektora farmaceutycznego, że podmiot gospodarczy występujący o wydanie zezwolenia

zapewnia warunki obrotu uniemożliwiające użycie środków odurzających, substancji psychotropowych

lub prekursorów objętych zezwoleniem przez osoby nie upoważnione lub do celów innych

niż określone w wydanym zezwoleniu.

5.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być cofnięte w razie nieprzestrzegania

przepisów ustawy oraz niedotrzymania warunków określonych w zezwoleniu.

6.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb wydawania oraz cofania zezwoleń, o których mowa w ust.

1 i 2, a także obowiązki podmiotów posiadających te zezwolenia, w szczególności w

zakresie przechowywania środków objętych zezwoleniem, wydawania tych środków jednostkom

uprawnionym oraz prowadzenia dokumentacji dotyczącej ich posiadania i obrotu nimi,

2)

szczegółowe warunki zgłaszania działalności, o której mowa w ust. 3, oraz obowiązki

podmiotów gospodarczych zobowiązanych do zgłoszenia tej działalności.

1.

Obrót detaliczny środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi prowadzą apteki.

2.

Preparaty zawierające środki odurzające lub substancje psychotropowe są wydawane z

apteki, z zastrzeżeniem ust. 3, wyłącznie na podstawie specjalnie oznakowanej recepty

albo zapotrzebowania.

3.

Preparaty zawierające środki odurzające grupy II-N oraz substancje psychotropowe grup

III-P i IV-P mogą być wydawane z apteki na podstawie recept innych niż określone w

ust. 2, a preparaty zawierające środki odurzające grupy III-N mogą być wydawane z

apteki bez recepty.

4.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki przechowywania przez apteki środków odurzających, substancji psychotropowych

i preparatów zawierających te środki lub substancje oraz sposób prowadzenia dokumentacji

w zakresie ich posiadania i obrotu,

2)

preparaty, o których mowa w ust. 3,

3)

szczegółowe warunki wystawiania recept i zapotrzebowań na preparaty zawierające środki

odurzające lub substancje psychotropowe oraz wydawania tych preparatów z aptek.

1.

Preparaty zawierające środki odurzające grup I-N, II-N i III-N lub substancje psychotropowe

grup II-P, III-P i IV-P, które zostały dopuszczone do obrotu jako środki farmaceutyczne

na podstawie przepisów, o których mowa w art. 2 pkt 1, może posiadać, w celach medycznych,

zakład opieki zdrowotnej nie mający apteki zakładowej, zakład leczniczy dla zwierząt

oraz lekarz, lekarz stomatolog lub lekarz weterynarii, prowadzący indywidualną praktykę

lekarską, oraz inne podmioty.

2.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje preparatów

i ich ilości, jakie mogą posiadać podmioty, o których mowa w ust. 1, oraz inne podmioty,

szczegółowe warunki przechowywania tych preparatów oraz prowadzenia dokumentacji w

zakresie ich posiadania i stosowania.

1.

Podmiot gospodarczy i inna jednostka organizacyjna, które uzyskały zezwolenia, o których

mowa w art. 23 ust. 1, art. 25 ust. 2, 3 i 5 lub art. 27 ust. 1, są obowiązane do

składania sprawozdań z działalności określonej w zezwoleniu.

2.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe warunki

i tryb składania sprawozdań, o których mowa w ust. 1.

1.

Nadzór nad wytwarzaniem, przetwarzaniem, przerobem, przechowywaniem i obrotem środkami

odurzającymi i substancjami psychotropowymi oraz prekursorami z grupy I-R, z zastrzeżeniem

ust. 2, sprawuje wojewódzki inspektor farmaceutyczny - na zasadach i w trybie określonych

w przepisach o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach

i nadzorze farmaceutycznym.

2.

Nadzór na prekursorami grup IIA-R i IIB-R oraz prekursorami wymienionymi w wykazie

określonym na podstawie art. 23 ust. 13 sprawuje państwowy wojewódzki inspektor sanitarny

- na zasadach i w trybie określonych w przepisach o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

oraz o substancjach trujących.

3.

Ministrowie Obrony Narodowej oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji sprawują nadzór

nad przerobem, przechowywaniem, obrotem oraz zapasami środków odurzających i substancji

psychotropowych w podległych im jednostkach organizacyjnych - na zasadach i w trybie

określonych w przepisach powołanych w ust. 1 i 2.

1.

Uprawa maku, z wyjątkiem maku niskomorfinowego, może być prowadzona wyłącznie na potrzeby

przemysłu farmaceutycznego i nasiennictwa.

2.

Uprawa maku niskomorfinowego może być prowadzona wyłącznie na cele spożywcze i nasiennictwa.

3.

Uprawa konopi włóknistych może być prowadzona wyłącznie na potrzeby przemysłu włókienniczego

i celulozowo-papierniczego oraz nasiennictwa.

4.

Uprawa konopi innych niż wymienione w ust. 3 jest zabroniona.

1.

Uprawy maku i konopi włóknistych mogą być prowadzone na określonej powierzchni, w

wyznaczonych rejonach, w drodze kontraktacji i na podstawie zezwolenia.

2.

Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i

Opieki Społecznej określa, w drodze rozporządzenia, ogólną powierzchnię przeznaczoną

corocznie pod uprawy maku lub konopi włóknistych oraz rejonizację tych upraw, z podziałem

na poszczególne województwa.

3.

Wojewoda określa, w drodze rozporządzenia, powierzchnię upraw maku lub konopi włóknistych

w poszczególnych gminach, w ramach powierzchni określonej dla województwa przez Ministra

Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej.

4.

Kontraktację upraw maku lub konopi włóknistych może prowadzić podmiot gospodarczy

posiadający zezwolenie wojewody właściwego dla miejsca położenia uprawy.

5.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 4, powinno określać zakres i cel kontraktacji. Zezwolenie

może być cofnięte w razie naruszenia warunków w nim określonych.

1.

Uprawy maku lub konopi włóknistych mogą być prowadzone, z zastrzeżeniem art. 33 ust.

1, na podstawie

1)

zezwolenia wójta lub burmistrza (prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce

położenia uprawy oraz

2)

umowy kontraktacji, zawartej przez prowadzącego uprawę z podmiotem gospodarczym prowadzącym

kontraktację na podstawie zezwolenia wojewody właściwego dla miejsca położenia uprawy.

2.

Zezwolenie powinno określać odmianę maku lub konopi włóknistych, powierzchnię ich

uprawy oraz termin jego ważności.

3.

Organ odmówi wydania zezwolenia na prowadzenie uprawy maku lub konopi włóknistych,

jeżeli ubiegający się o jego wydanie nie daje gwarancji należytego zabezpieczenia

zbioru z tych upraw przed wykorzystaniem do celów innych niż określone w ustawie.

4.

Zezwolenie może być cofnięte w razie naruszenia warunków w nim określonych.

5.

Gmina prowadzi rejestr wydanych zezwoleń na uprawę maku lub konopi włóknistych.

1.

Torebka (makówka) z nasionami, uzyskana z uprawy maku prowadzonej na potrzeby przemysłu

farmaceutycznego, wraz z przylegającą do niej łodygą o długości do 7 cm, powinny być

w całości przekazane podmiotowi gospodarczemu prowadzącemu kontraktację upraw maku,

na warunkach określonych w umowie kontraktacji. Słoma makowa, pozostała po oddzieleniu

torebki (makówki) i przylegającej do niej łodygi o długości do 7 cm, powinna być zniszczona

przez prowadzącego uprawę w sposób określony w umowie kontraktacji.

2.

Słoma makowa z uprawy maku niskomorfinowego powinna być zniszczona przez prowadzącego

uprawę na jego koszt, w sposób określony w umowie kontraktacji.

3.

Pozostałe na polu resztki pożniwne maku powinny być zniszczone w miejscu prowadzenia

uprawy, w wyniku wykonania odpowiedniego zabiegu agrotechnicznego, na warunkach określonych

w umowie kontraktacji.

Przepisów art. 32-35, z wyjątkiem przepisów dotyczących obowiązku niszczenia słomy

makowej i resztek pożniwnych roślin maku, nie stosuje się do upraw maku i konopi prowadzonych

przez szkołę wyższą, jednostkę badawczo-rozwojową lub inną placówkę naukową oraz Centralny

Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych - jeżeli odbywa się to w ramach działalności

statutowej, a także przez podmiot gospodarczy zajmujący się hodowlą roślin lub stosujący

konopie włókniste w celach izolacyjnych.

1.

Nadzór nad uprawami maku lub konopi włóknistych sprawuje zarząd gminy właściwej ze

względu na miejsce położenia tych upraw.

2.

W ramach wykonywania nadzoru osoby upoważnione przez organ, o którym mowa w ust. 1,

są uprawnione do

1)

wejścia na grunty, na których są prowadzone uprawy maku lub konopi włóknistych, w

tym dojścia do tych gruntów przez inne nieruchomości,

2)

kontroli dokumentów uprawniających do prowadzenia upraw maku lub konopi włóknistych,

3)

żądania wyjaśnień i oświadczeń od prowadzącego uprawy maku lub konopi włóknistych.

3.

Osoby upoważnione do wykonywania czynności określonych w ust. 2 mają obowiązek okazania

upoważnienia wydanego przez organ sprawujący nadzór.

4.

W razie stwierdzenia prowadzenia upraw maku lub konopi włóknistych wbrew warunkom

określonym w art. 34, wójt lub burmistrz (prezydent miasta) wydaje nakaz zniszczenia

tych upraw przez zaoranie lub przekopanie gruntu, na koszt prowadzącego uprawę; decyzja

ta podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Zadania, o których mowa w art. 34 i 37, są wykonywane przez gminę jako zadania zlecone

z zakresu administracji rządowej.

Rada Ministrów może rozszerzyć, w drodze rozporządzenia, przepisy dotyczące upraw

maku i konopi na inne rośliny, które zawierają substancje odurzające lub psychotropowe.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza, przetwarza albo przerabia środki odurzające

lub substancje psychotropowe albo przetwarza mleczko makowe lub słomę makową,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych, mleczka makowego albo słomy makowej lub czyn ten został

popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności do lat 5 i grzywny.

1.

Kto wyrabia, posiada, przechowuje, zbywa lub nabywa przyrządy, jeżeli z okoliczności

wynika, że służą one lub są przeznaczone do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania

lub przerobu środków odurzających lub substancji psychotropowych,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto

1)

przystosowuje do niedozwolonego wytwarzania, przetwarzania lub przerobu środków odurzających

lub substancji psychotropowych naczynia i przyrządy, choćby były wytworzone w innym

celu, albo

2)

wchodzi w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia przestępstwa określonego w

art. 40 ust. 2.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, przywozi z zagranicy, wywozi za granicę lub przewozi

w tranzycie środki odurzające, substancje psychotropowe, mleczko makowe lub słomę

makową,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 5 i grzywny.

2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności do roku, ograniczenia wolności albo grzywny.

3.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych, mleczka makowego lub słomy makowej albo czyn ten został

popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 i grzywny.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, wprowadza do obrotu środki odurzające, substancje psychotropowe,

mleczko makowe lub słomę makową albo uczestniczy w takim obrocie,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8 i grzywny.

2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności do roku, ograniczenia wolności albo grzywny.

3.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających,

substancji psychotropowych, mleczka makowego lub słomy makowej, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10 i grzywny.

1.

Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 42 ust. 1 lub art. 43 ust.

1,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 42 ust. 3 lub art. 43 ust.

3,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, udziela innej osobie środka odurzającego lub substancji

psychotropowej albo nakłania do użycia takiego środka lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego lub substancji

psychotropowej małoletniemu lub nakłania go do użycia takiego środka lub substancji

albo udziela ich w znacznych ilościach innej osobie,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

1.

Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, udziela innej osobie środka

odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwia użycie albo nakłania do użycia

takiego środka lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

2.

Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego lub substancji

psychotropowej małoletniemu, ułatwia użycie albo nakłania go do użycia takiego środka

lub substancji,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

3.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

Kto, wbrew przepisom ustawy, w celu niedozwolonego wytworzenia środka odurzającego

lub substancji psychotropowej, wytwarza, przetwarza, przerabia, przywozi z zagranicy,

wywozi za granicę, przewozi w tranzycie, nabywa, posiada lub przechowuje prekursory,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

2.

W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności do roku, ograniczenia wolności albo grzywny.

3.

Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających

lub substancji psychotropowych, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności do lat 5 i grzywny.

4.

Nie podlega karze sprawca występku określonego w ust. 1, który posiada na własny użytek

środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej.

1.

Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak, z wyjątkiem maku niskomorfinowego, lub konopie,

z wyjątkiem konopi włóknistych,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisom ustawy zbiera mleczko makowe, opium,

słomę makową, żywicę lub ziele konopi.

Kto zabiera, w celu przywłaszczenia, środki odurzające, substancje psychotropowe,

mleczko makowe lub słomę makową, podlega odpowiedzialności karnej jak za przestępstwo

kradzieży mienia, niezależnie od wartości przedmiotu zaboru.

Kto, wbrew przepisom ustawy, uprawia mak niskomorfinowy lub konopie włókniste,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisom ustawy, wytwarza, przetwarza, przerabia, stosuje, przywozi z

zagranicy, wywozi za granicę, przewozi w tranzycie, nabywa, posiada lub przechowuje

prekursory,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisom wydanym na podstawie art. 23 lub 27, nie dopełnia obowiązku prowadzenia

ewidencji wytwarzania, przetwarzania, przerobu środków odurzających, substancji psychotropowych

lub prekursorów i obrotu nimi albo w inny sposób narusza przepisy określające zasady

stosowania środków, substancji lub prekursorów i obrotu nimi,

podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach o czyny określone w art. 51-53 następuje w trybie przepisów o

postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

1.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 40-47, 49 i 50, orzeka się przepadek

przedmiotu przestępstwa oraz przedmiotów i narzędzi, które służyły lub były przeznaczone

do jego popełnienia, nawet jeżeli nie były własnością sprawcy.

2.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 48 oraz w razie umorzenia lub warunkowego

umorzenia postępowania karnego, orzeka się przepadek środka odurzającego lub substancji

psychotropowej, nawet jeżeli nie był własnością sprawcy.

3.

W razie skazania za przestępstwo określone w art. 40-49, sąd może orzec na cele zapobiegania

narkomanii nawiązkę w wysokości do 50 000 zł.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do sprawcy przestępstwa określonego w art. 48 ust.

1 lub 2, jeżeli jest on osobą uzależnioną.

1.

W razie skazania osoby uzależnionej za przestępstwo pozostające w związku z używaniem

środków odurzających lub psychotropowych na karę pozbawienia wolności, której wykonanie

warunkowo zawieszono, sąd zobowiązuje skazanego do poddania się leczeniu, rehabilitacji

lub readaptacji w odpowiednim zakładzie opieki zdrowotnej lub zakładzie prowadzonym

przez podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 3, i oddaje go pod dozór wyznaczonej

osoby, instytucji lub stowarzyszenia.

2.

Sąd może, na wniosek osoby, instytucji lub stowarzyszenia sprawującego nadzór nad

skazanym, o którym mowa w ust. 1, a także na wniosek zakładu prowadzącego leczenie,

rehabilitację lub readaptację, zarządzić wykonanie zawieszonej kary pozbawienia wolności,

jeżeli skazany w okresie próby uchyla się od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo

dopuszcza się rażącego naruszenia regulaminu zakładu, do którego został skierowany.

3.

W razie skazania osoby uzależnionej, z uwzględnieniem warunków określonych w ust.

1, na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, sąd może

orzec umieszczenie sprawcy przed wykonaniem kary w odpowiednim zakładzie opieki zdrowotnej.

4.

Czasu pobytu w zakładzie leczniczym nie określa się z góry, nie może on jednak być

dłuższy niż 2 lata; o zwolnieniu z zakładu rozstrzyga sąd na podstawie wyników leczenia

i rehabilitacji. Jeżeli skazany nie poddaje się leczeniu i rehabilitacji albo dopuszcza

się rażącego naruszenia regulaminu zakładu opieki zdrowotnej, zwolnienie może nastąpić

także na wniosek zakładu prowadzącego leczenie.

5.

Sąd rozstrzyga po zakończeniu leczenia i rehabilitacji, czy orzeczoną karę pozbawienia

wolności należy wykonać.

6.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb postępowania w przedmiocie leczenia,

rehabilitacji i readaptacji osób uzależnionych, o których mowa w ust. 1-3.

1.

Jeżeli osoba uzależniona, której zarzucono popełnienie przestępstwa zagrożonego karą

nie przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, podda się leczeniu odwykowemu w odpowiednim

zakładzie opieki zdrowotnej, prokurator może zawiesić postępowanie do czasu zakończenia

leczenia.

2.

Po podjęciu postępowania prokurator, uwzględniając wyniki leczenia, postanawia o dalszym

prowadzeniu postępowania albo występuje do sądu z wnioskiem o warunkowe umorzenie

postępowania.

3.

Na postanowienie o dalszym prowadzeniu postępowania podejrzanemu przysługuje zażalenie.

4.

W wypadku wskazanym w ust. 2 warunkowe umorzenie można zastosować do sprawcy przestępstwa

zagrożonego karą nie przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności.

W zakresie uregulowanym w niniejszym rozdziale nie stosuje się art. 102 Kodeksu karnego.

W ustawie z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym

(Dz. U. Nr 28, poz. 153) w art. 165 w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

art. 14 ust. 7 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.

U. Nr 75, poz. 468)

”

,

Zezwolenia wydane przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej na podstawie dotychczasowych

przepisów o zapobieganiu narkomanii zachowują moc po wejściu ustawy w życie.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak

niż przez okres roku od dnia jej wejścia w życie, zachowują moc obowiązującą dotychczasowe

przepisy wykonawcze, jeżeli nie są sprzeczne z ustawą.

Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o zapobieganiu narkomanii

(Dz. U. Nr 4, poz. 15 i Nr 15, poz. 66, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 89, poz. 517 oraz z 1991 r. Nr 105, poz. 452).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

rozdziału 5, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.