Ustawa z dnia 6 marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent.

Ustawa określa sposób zrekompensowania

1)

niepodwyższania wynagrodzeń i uposażeń w sferze budżetowej z powodu niestosowania,

w okresie od dnia 1 lipca 1991 r. do dnia 28 czerwca 1992 r., przepisów w zakresie

kształtowania środków na wynagrodzenia i uposażenia w tej sferze,

2)

utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i rent z tytułu pracy w szczególnych

warunkach lub w szczególnym charakterze.

Zrekompensowanie, o którym mowa w art. 1, następuje wyłącznie przez nieodpłatne nabycie

przez osoby uprawnione świadectw rekompensacyjnych na zasadach i w trybie określonych

w ustawie.

Osobami uprawnionymi do nieodpłatnego nabycia świadectw rekompensacyjnych, zwanymi

dalej „uprawnionymi”, są

1)

osoby, których dotyczy art. 24 ustawy budżetowej na rok 1992 z dnia 5 czerwca 1992 r.

(Dz. U. Nr 50, poz. 229 i Nr 88, poz. 443)

a)

pracownicy zatrudnieni w państwowych jednostkach sfery budżetowej w okresie od dnia

1 lipca 1991 r. do dnia 31 grudnia 1991 r. i w okresie od dnia 1 stycznia 1992 r.

do dnia 28 czerwca 1992 r.,

b)

żołnierze, funkcjonariusze Policji, Służby Więziennej, Urzędu Ochrony Państwa, Straży

Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej, którzy pełnili służbę w okresie od dnia 1

lipca 1991 r. do dnia 31 grudnia 1991 r. i w okresie od dnia 1 stycznia 1992 r. do

dnia 28 czerwca 1992 r.,

c)

osoby, które w okresie od dnia 1 lipca 1991 r. do dnia 31 grudnia 1991 r. i w okresie

od dnia 1 stycznia 1992 r. do dnia 28 czerwca 1992 r. zajmowały stanowiska sędziów,

prokuratorów oraz kierownicze stanowiska państwowe,

2)

osoby, będące przed dniem 15 listopada 1991 r. emerytami i rencistami uprawnionymi

do wzrostów lub dodatków z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym

charakterze na podstawie przepisów wymienionych w art. 1 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach

ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr 21, poz. 84, z 1993 r. Nr 127, poz. 583 i Nr 129, poz. 602, z 1994 r. Nr 84, poz. 385, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 95, poz. 473 i Nr 138, poz. 681 oraz z 1996 r. Nr 87, poz. 395, Nr 100, poz. 461, Nr 136, poz. 636 i Nr 147, poz. 687), które utraciły prawo do wzrostów lub dodatków lub którym nie ustalono emerytury

lub renty na podstawie

a)

art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent,

o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw,

b)

art. 10a ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym górników i ich

rodzin

(Dz. U. z 1995 r. Nr 30, poz. 154) lub

c)

art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1994 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym

górników i ich rodzin oraz o zmianie niektórych innych ustaw

(Dz. U. Nr 84, poz. 385).

Uprawnionemu przysługują świadectwa rekompensacyjne o łącznej wartości nominalnej

równej należności ustalonej zgodnie z załącznikiem do ustawy.

1.

Przy ustalaniu podstawy wymiaru emerytury lub renty osobom, o których mowa w art.

3 pkt 1 lit. a) i c), do wynagrodzenia, uposażenia lub dochodu, stanowiącego podstawę

wymiaru emerytury lub renty, uzyskanego w okresie od dnia 1 lipca 1991 r. do dnia

28 czerwca 1992 r., dolicza się wartość należnych świadectw rekompensacyjnych, ustaloną

zgodnie z załącznikiem do ustawy.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się również do osób, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b),

jeżeli osoby te złożą wniosek o emeryturę lub rentę na podstawie przepisów ustawy

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

3.

Wliczenia do podstawy wymiaru emerytury lub renty wartości świadectw rekompensacyjnych

dokonują organy rentowe na wniosek osób uprawnionych. Jeżeli wniosek zostanie zgłoszony

do dnia 31 grudnia 1997 r., emerytury i renty, podwyższone w wyniku doliczenia wartości

świadectw rekompensacyjnych do podstawy wymiaru, wypłaca się od dnia wejścia w życie

ustawy.

Prawo nieodpłatnego nabycia świadectw rekompensacyjnych jest niezbywalne.

Prawo nieodpłatnego nabycia świadectw rekompensacyjnych nie przysługuje osobom, których

roszczenia z tytułów określonych w art. 1 zostały zaspokojone lub rozpoczęto je zaspokajać

przed dniem wejścia w życie ustawy.

Prawo nieodpłatnego nabycia świadectw rekompensacyjnych stanowi zaspokojenie wszelkich

roszczeń z tytułów określonych w art. 1.

1.

Świadectwo rekompensacyjne jest skarbowym papierem wartościowym na okaziciela.

2.

Wartość nominalna świadectwa rekompensacyjnego wynosi 1 złoty.

3.

Świadectwa rekompensacyjne emituje Skarb Państwa, za który działa Minister Skarbu

Państwa.

4.

Minister Skarbu Państwa, w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej, na

podstawie otrzymanych spisów uprawnionych, określa, w drodze rozporządzenia, wielkość

emisji świadectw rekompensacyjnych.

1.

Świadectwa rekompensacyjne dopuszczone są, z mocy prawa, do publicznego obrotu papierami

wartościowymi.

2.

Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie SA, na wniosek emitenta, dopuści świadectwa

rekompensacyjne do obrotu giełdowego.

Przeniesienie własności świadectwa rekompensacyjnego jest wolne od opłaty skarbowej.

1.

Za świadectwa rekompensacyjne mogą być nabywane

1)

należące do Skarbu Państwa akcje spółek, przeznaczone do zbywania za świadectwa,

2)

przedsiębiorstwa zbywane przez Skarb Państwa,

3)

nieruchomości wchodzące w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, przejęte do

tego Zasobu z Państwowego Funduszu Ziemi, zbywane przez Agencję Własności Rolnej Skarbu

Państwa.

2.

Świadectwo rekompensacyjne może zostać użyte do zwolnienia się osoby będącej właścicielem

takiego świadectwa z zobowiązań wobec Skarbu Państwa, wynikających z przejściowego

wykupienia należności banków z tytułu odsetek od kredytów mieszkaniowych.

3.

Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa może użyć świadectw rekompensacyjnych do zwolnienia

się z przejętych przez Agencję i nie zaspokojonych, do dnia wejścia w życie ustawy,

zobowiązań zlikwidowanych państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej wobec Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne wraz z odsetkami.

1.

Nie można odmówić przyjęcia zapłaty świadectwem rekompensacyjnym za mienie, o którym

mowa w art. 12 ust. 1. Jeżeli wartość nabywanego mienia jest wyższa niż wartość świadectw,

którymi dokonuje się zapłaty, nabywca uiszcza równowartość różnicy w formie określonej

w przepisach o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych albo o gospodarowaniu

nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa.

2.

Nie można odmówić przyjęcia świadectwa rekompensacyjnego jako świadczenia z tytułów,

o których mowa w art. 12 ust. 2 i 3. Jeżeli wysokość zobowiązania przekracza wartość

świadectw rekompensacyjnych, którymi dokonuje się świadczenia, zwolnienie nabywcy

z zobowiązania następuje w części odpowiadającej wartości świadectw.

1.

Skarb Państwa, Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz Zakład Ubezpieczeń Społecznych,

przyjmując świadectwa rekompensacyjne jako zapłatę lub świadczenie, uwzględniają wartość

zwaloryzowaną świadectwa.

2.

Wartość zwaloryzowaną świadectwa rekompensacyjnego na kolejny kwartał ustala się,

mnożąc jego wartość nominalną przez wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych za

miniony kwartał w stosunku do IV kwartału 1995 r., zaokrąglając w górę do pełnych

groszy.

3.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego, w terminie 15 dni po zakończeniu kwartału,

ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wysokość

wskaźnika, o którym mowa w ust. 2.

4.

Minister Finansów, w terminie 30 dni od zakończenia kwartału, poczynając od kwartału,

w którym dokonano emisji świadectw rekompensacyjnych, ustala wartość zwaloryzowaną

świadectwa rekompensacyjnego na następny kwartał i obwieszcza ją w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

1.

W okresie 4 lat od dnia wejścia w życie ustawy łączna wartość akcji przeznaczonych

do zbywania za świadectwa rekompensacyjne powinna być co najmniej równa wartości nominalnej

wyemitowanych świadectw, zwaloryzowanej zgodnie z art. 14.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, listę spółek oraz przedsiębiorstw

państwowych, które zostaną przekształcone w spółki, których akcje będą przeznaczone

do zbywania za świadectwa rekompensacyjne, a także określa, jaka część akcji tych

spółek będzie przeznaczona do zbywania za świadectwa.

1.

Świadectwa rekompensacyjne ulegają umorzeniu z dniem zapisania ich na rachunku papierów

wartościowych Skarbu Państwa lub Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w związku z wykonaniem

umów oraz czynności, o których mowa w art. 12.

2.

Świadectwa nie umorzone w sposób określony w ust. 1 podlegają umorzeniu, z mocy prawa,

z upływem 10 lat od dnia emisji.

1.

Sporządzenie spisów uprawnionych należy do

1)

kierowników państwowych jednostek sfery budżetowej,

2)

kierowników samorządowych jednostek sfery budżetowej, które w okresie od dnia 1 lipca

1991 r. do dnia 31 grudnia 1991 r. oraz od dnia 1 stycznia 1992 r. do dnia 28 czerwca

1992 r. były państwowymi jednostkami sfery budżetowej,

3)

kierowników właściwych jednostek organizacyjnych Ministerstw: Obrony Narodowej, Spraw

Wewnętrznych i Administracji oraz Sprawiedliwości - w odniesieniu do żołnierzy i funkcjonariuszy,

4)

kierowników organów właściwych w sprawach emerytur i rent,

5)

właściwych ministrów lub wojewodów - w odniesieniu do osób, które w okresie, o którym

mowa w art. 1, były pracownikami państwowych jednostek sfery budżetowej zlikwidowanych

lub przekształconych w jednostki organizacyjne inne niż określone w pkt 1 i 2,

zwanych dalej „organami sporządzającymi spisy”.

2.

W spisie uprawnionych określa się liczbę przysługujących uprawnionemu świadectw rekompensacyjnych,

ustaloną jako iloraz należności przysługującej uprawnionemu i wartości nominalnej

świadectwa.

3.

Organy sporządzające spisy sporządzają je w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w

życie ustawy.

4.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Skarbu Państwa określi,

w drodze rozporządzenia, zakres danych zawartych w spisach uprawnionych, wzory spisów

wykonanych na piśmie i w formie elektronicznej oraz szczegółowy tryb sporządzania

i wprowadzania zmian do spisów.

1.

Uprawnionym, którzy są zatrudnieni lub pełnią służbę w jednostkach wymienionych w

art. 17 ust. 1 pkt 1-3, jednostki te udostępniają zawarte w spisie informacje dotyczące

uprawnionego, w sposób przyjęty w danej jednostce, przez okres 21 dni od dnia sporządzenia

spisu.

2.

Uprawnionym, innym niż wymienieni w ust. 1, organ sporządzający spis doręcza zawiadomienie

o umieszczeniu w spisie wraz z informacją o przysługującej liczbie świadectw rekompensacyjnych.

3.

Uprawniony może odpowiednio w terminie 14 dni od zakończenia okresu, o którym mowa

w ust. 1, lub od doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, wnieść do właściwego

organu sporządzającego spis pisemne lub ustne żądanie sprostowania danych dotyczących

uprawnionego lub ustalenia właściwej liczby przysługujących mu świadectw rekompensacyjnych,

albo zamieszczenia uprawnionego w spisie.

4.

W przypadku niedoręczenia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2, uprawniony może,

w terminie 5 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, wnieść do organu sporządzającego

spis żądanie zamieszczenia uprawnionego w spisie.

5.

Organ sporządzający spis jest obowiązany rozpatrzyć żądanie, o którym mowa w ust.

3 i 4, w terminie 30 dni od dnia jego zgłoszenia. Zawiadomienie o uwzględnieniu lub

odmowie uwzględnienia żądania doręcza się niezwłocznie uprawnionemu wnoszącemu żądanie.

W razie nieuwzględnienia żądania, zawiadomienie powinno zawierać również uzasadnienie

oraz pouczenie o przysługującym uprawnionemu prawie odwołania.

6.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Skarbu Państwa określi,

w drodze rozporządzenia, wzory zawiadomień o umieszczeniu w spisie uprawnionych, a

także wzory zawiadomień o uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia żądania, o którym

mowa w ust. 3 i 4.

1.

W razie nieuwzględnienia żądania, o którym mowa w art. 18 ust. 3 i 4, uprawnionemu

przysługuje prawo odwołania w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o odmowie

uwzględnienia żądania. Uprawnionemu przysługuje również prawo odwołania w razie nierozpatrzenia

żądania w terminie, o którym mowa w art. 18 ust. 5.

2.

Odwołanie podlega rozstrzygnięciu na zasadach i w trybie przewidzianych w odrębnych

przepisach dotyczących rozstrzygania sporów, odpowiednio w zakresie: wynagrodzeń,

uposażeń, emerytur i rent.

1.

Organy sporządzające spisy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1-3 i 5, w terminie

6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, przekażą spisy oraz informację o toczących

się postępowaniach w sprawach dotyczących żądań, o których mowa w art. 18 ust. 3 i

4, oraz odwołań od odmowy ich uwzględnienia, w tym o łącznej liczbie świadectw rekompensacyjnych

będących przedmiotem postępowań

1)

właściwemu ministrowi - w przypadku państwowych jednostek sfery budżetowej finansowanych

z budżetu resortu,

2)

właściwemu wojewodzie - w przypadku państwowych jednostek sfery budżetowej finansowanych

z budżetu wojewody.

2.

Właściwi ministrowie i wojewodowie sprawują nadzór nad terminowością sporządzenia

spisów, a po otrzymaniu spisów dokonują ich przeglądu oraz wyrywkowej kontroli prawidłowości

ich sporządzenia.

3.

Organy sporządzające spisy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4, w terminie 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy, oraz właściwi ministrowie i wojewodowie, niezwłocznie,

po dokonaniu przeglądu i kontroli, o której mowa w ust. 2, przekażą emitentowi świadectw

spisy wraz z informacją o toczących się postępowaniach w sprawach dotyczących żądań,

o których mowa w art. 18 ust. 3 i 4, oraz odwołań od odmowy ich uwzględnienia, w tym

o łącznej liczbie świadectw rekompensacyjnych będących przedmiotem postępowań.

4.

Po przekazaniu spisów emitentowi organy sporządzające spisy niezwłocznie przekazują

emitentowi lub osobie przez niego wskazanej informacje o zmianach w spisach, wynikających

w szczególności z uwzględnienia żądań, o których mowa w art. 18 ust. 3 i 4, oraz odwołań

od odmowy ich uwzględnienia.

1.

Emitent świadectw rekompensacyjnych składa je do Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych

w formie odcinka zbiorczego, reprezentującego ogół praw ze świadectw, załączając spisy

uprawnionych.

2.

Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych niezwłocznie po otrzymaniu spisów prześle każdemu

uprawnionemu informację o możliwości odebrania świadectwa depozytowego oraz możliwych

sposobach wykorzystania świadectw.

3.

Zadania określone w ust. 2 Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych wykonuje na podstawie

umowy zawartej z emitentem świadectw.

Emitent udzieli spółkom prowadzącym działalność maklerską, będącym uczestnikami Krajowego

Depozytu Papierów Wartościowych, zamówienia publicznego w trybie przetargu na wykonanie

czynności w zakresie

1)

wydania uprawnionym imiennych świadectw depozytowych w porozumieniu z Krajowym Depozytem

Papierów Wartościowych,

2)

przekazania uprawnionym szczegółowych informacji o możliwych sposobach realizacji

praw ze świadectw rekompensacyjnych, w tym w szczególności możliwości nabycia za świadectwa

mienia, o którym mowa w art. 12 ust. 1,

3)

prowadzenia rejestrów uprawnionych, którzy złożyli zlecenia zapisu ich uprawnień,

4)

przenoszenia świadectw rekompensacyjnych z prowadzonych rejestrów na rachunki papierów

wartościowych w związku z wprowadzeniem świadectw do obrotu,

5)

przenoszenia świadectw rekompensacyjnych z prowadzonych rejestrów na rachunki Skarbu

Państwa i Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa w związku z nabyciem mienia, o którym

mowa w art. 12 ust. 1, lub zwolnieniem się z zobowiązań, o których mowa w art. 12

ust. 2.

Przeniesienia praw ze świadectwa rekompensacyjnego bezpośrednio z rejestru prowadzonego

zgodnie z art. 22 pkt 3 może dokonać wyłącznie osoba wskazana w rejestrze jako właściciel

świadectwa. Przeniesienie może nastąpić wyłącznie na rzecz podmiotu posiadającego

rachunek papierów wartościowych.

W zakresie nie uregulowanym w ustawie stosuje się przepisy o publicznym obrocie papierami

wartościowymi.

Minister Skarbu Państwa, w okresie przewidzianym w ustawie do sporządzania spisów

uprawnionych, poda do publicznej wiadomości informację o sposobie zrekompensowania

okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów

lub dodatków do emerytur i rent, terminach sporządzenia spisów uprawnionych, organach

sporządzających spisy oraz o terminach i sposobie wnoszenia żądań i odwołań w sprawach

spisów uprawnionych.

W ustawie z dnia 22 marca 1991 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi

i funduszach powierniczych

(Dz. U. z 1994 r. Nr 58, poz. 239, Nr 71, poz. 313 i Nr 121, poz. 591 oraz z 1996 r. Nr 45, poz. 199, Nr 75, poz. 357, Nr 106, poz. 496 i Nr 149, poz. 703) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 105 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Jednostki uczestnictwa mogą być nabywane za świadectwa rekompensacyjne, jeżeli regulamin

funduszu tak stanowi.

”

;

2)

w art. 112 w § 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy „z wyjątkiem świadectw rekompensacyjnych, które nie mogą stanowić więcej niż 50% wartości

środków funduszu.”

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 43, poz. 163, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 126, poz. 626, z 1995 r. Nr 5, poz. 25 i Nr 133, poz. 654 oraz z 1996 r. Nr 25, poz. 113, Nr 87, poz. 395, Nr 137, poz. 638, Nr 147, poz. 686 i Nr 156, poz. 776) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 21 w ust. 1 dodaje się pkt 53 w brzmieniu

„

53)

wartość świadectw rekompensacyjnych otrzymanych na podstawie przepisów o zrekompensowaniu

okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów

lub dodatków do emerytur i rent.

”

;

2)

w art. 52 dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

dochody ze sprzedaży świadectw rekompensacyjnych.

”

W ustawie z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach

ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr 21, poz. 84, z 1993 r. Nr 127, poz. 583 i Nr 129, poz. 602, z 1994 r. Nr 84, poz. 385, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 95, poz. 473 i Nr 138, poz. 681 oraz z 1996 r. Nr 87, poz. 395, Nr 100, poz. 461, Nr 136, poz. 636 i Nr 147, poz. 687) w art. 7 w ust. 8 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy „a także wartość świadectw rekompensacyjnych.”

W ustawie z dnia 30 kwietnia 1993 r. o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji

(Dz. U. Nr 44, poz. 202 i z 1994 r. Nr 84, poz. 385) wprowadza się następujące zmiany

1)

skreśla się art. 8 i 30 oraz art. 33 ust. 3;

2)

w art. 39 w ust. 4 wyrazy „od zakończenia wydawania powszechnych świadectw udziałowych” zastępuje się wyrazami „od zakończenia prywatyzacji narodowych funduszy inwestycyjnych”.

W ustawie z dnia 30 czerwca 1994 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym górników

i ich rodzin oraz o zmianie niektórych innych ustaw

(Dz. U. Nr 84, poz. 385) skreśla się art. 5.

Poczynając od dnia wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem art. 19, nie wszczyna się

postępowań sądowych i egzekucyjnych w sprawach roszczeń osób uprawnionych z tytułów

określonych w art. 1, a wszczęte postępowania sądowe umarza się.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.