Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

Ustawa określa zasady i warunki wykonywania zawodu lekarza i lekarza stomatologa.

1.

Wykonywanie zawodu lekarza polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje,

potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń zdrowotnych, w szczególności: badaniu

stanu zdrowia, rozpoznawaniu chorób i zapobieganiu im, leczeniu i rehabilitacji chorych,

udzielaniu porad lekarskich, a także wydawaniu opinii i orzeczeń lekarskich.

2.

Wykonywanie zawodu lekarza stomatologa polega na udzielaniu przez osobę posiadającą

wymagane kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń określonych

w ust. 1, w zakresie chorób jamy ustnej, części twarzowej czaszki oraz okolic przyległych.

3.

Za wykonywanie zawodu lekarza uważa się także prowadzenie przez lekarza prac badawczych

w dziedzinie nauk medycznych lub promocji zdrowia oraz nauczanie zawodu lekarza.

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o lekarzu bez bliższego określenia, rozumie

się przez to również lekarza stomatologa.

Lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej,

dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie

z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością.

1.

Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza, lekarza stomatologa

osobie, która

1)

jest obywatelem polskim,

2)

posiada dyplom lekarza, lekarza stomatologa wydany przez polską uczelnię bądź uzyskany

w innym państwie dyplom uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędny zgodnie

z odrębnymi przepisami,

3)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych,

4)

odbyła staż podyplomowy,

5)

złożyła państwowy egzamin kończący staż podyplomowy,

6)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza,

7)

wykazuje nienaganną postawę etyczną.

2.

Ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza, lekarza stomatologa przyznaje się osobie

odbywającej staż, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1-3, 6 i 7.

1.

W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu lekarz, lekarz stomatolog przedstawia okręgowej

radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza wykonywać zawód, dokumenty stwierdzające

spełnienie wymogów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, 2, 4-6, oraz składa pisemne

oświadczenie odnoszące się do okoliczności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3.

2.

W celu uzyskania ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarz, lekarz stomatolog

przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza odbyć straż podyplomowy,

dokumenty stwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,

2 i 6, oraz składa pisemne oświadczenie odnoszące się do okoliczności, o których mowa

w art. 5 ust. 1 pkt 3.

3.

Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, okręgowa

rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza lub lekarza stomatologa albo

ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza lub lekarza stomatologa i wydaje lekarzowi

dokument „Prawo wykonywania zawodu lekarza” lub „Prawo wykonywania zawodu lekarza

stomatologa” albo „Ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza” lub „Ograniczone

prawo wykonywania zawodu lekarza stomatologa”.

4.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określa, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów, o których mowa w ust. 3.

1.

Cudzoziemcowi można przyznać prawo wykonywania zawodu lekarza, lekarza stomatologa

na stałe lub na czas określony, jeżeli spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt

2-7.

2.

Cudzoziemcowi można przyznać ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza, lekarza

stomatologa, jeżeli spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 2, 3, 6 i 7.

3.

Cudzoziemcowi można przyznać prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1 i 2,

jeżeli wykazuje znajomość języka polskiego niezbędną do wykonywania zawodu lekarza,

potwierdzoną egzaminem.

4.

Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1 i 2, przyznaje okręgowa rada lekarska,

właściwa ze względu na zamierzone miejsce wykonywania zawodu, na wniosek Ministra

Zdrowia i Opieki Społecznej.

5.

Przepisy art. 6 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

6.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Edukacji Narodowej

określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb przeprowadzania egzaminu z języka

polskiego, o którym mowa w ust. 3.

1.

Lekarz, który uzyskał prawo wykonywania zawodu albo ograniczone prawo wykonywania

zawodu, podlega wpisowi do rejestru prowadzonego przez właściwą okręgową radę lekarską.

2.

Naczelna Rada Lekarska określi szczegółowy tryb postępowania w sprawach przyznawania

prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza stomatologa i prowadzenia rejestru lekarzy.

Lekarz o odpowiednio wysokich kwalifikacjach, nie posiadający prawa wykonywania zawodu

lekarza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale posiadający to prawo w innym

państwie, może brać udział w konsylium lekarskim i wykonywać zabiegi, których potrzeba

wynika z tego konsylium, jeżeli został zaproszony przez

1)

lekarza posiadającego prawo wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

każdorazowo po uzyskaniu zgody właściwej okręgowej rady lekarskiej,

2)

lekarza wykonującego zawód w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej, każdorazowo po

uzyskaniu zgody kierownika tego zakładu i właściwej okręgowej rady lekarskiej,

3)

szpital kliniczny lub medyczny instytut naukowo-badawczy, który informuje o tym właściwą

okręgową radę lekarską.

1.

Lekarz, który zamierza podjąć wykonywanie zawodu po upływie 5 lat od uzyskania dyplomu

lekarza, lekarza stomatologa przed przyznaniem ograniczonego prawa wykonywania zawodu

lekarza, lekarza stomatologa, obowiązany jest do odbycia przeszkolenia.

2.

Lekarz posiadający ograniczone prawo wykonywania zawodu lekarza, lekarza stomatologa,

który zamierza podjąć wykonywanie zawodu po upływie 5 lat od ukończenia stażu podyplomowego,

ma obowiązek odbycia przeszkolenia.

3.

Lekarz posiadający prawo wykonywania zawodu, który nie wykonuje go przez okres dłuższy

niż 5 lat, a zamierza podjąć jego wykonywanie, ma obowiązek zawiadomienia o tym właściwej

okręgowej rady lekarskiej i odbycia przeszkolenia.

1.

Jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego

przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich

kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym tego lekarza.

2.

Okręgowa rada lekarska na podstawie opinii komisji, o której mowa w ust. 1, może zobowiązać

lekarza do odbycia uzupełniającego przeszkolenia. Zainteresowany lekarz jest uprawniony

do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania jego

sprawy.

3.

Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1.

4.

W razie nie usprawiedliwionego niestawienia się lekarza przed komisją, o której mowa

w ust. 1, lub uchylania się od uczestnictwa w uzupełniającym przeszkoleniu, o którym

mowa w ust. 2 i w art. 10 ust. 2 i 3, okręgowa rada lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu

lekarza w prawie wykonywania zawodu lub o ograniczeniu w wykonywaniu określonych czynności

medycznych do czasu zakończenia przeszkolenia.

5.

Okręgowa rada lekarska ustala tryb, miejsce i program przeszkolenia, o którym mowa

w ust. 2 oraz w art. 10. Koszty tego przeszkolenia ponosi lekarz.

1.

Jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności

lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności

medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza,

powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny.

Komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu

albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

2.

Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1, i poddania

się niezbędnym badaniom.

3.

Okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu

prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu wykonywania

określonych czynności medycznych na okres trwania niezdolności. Zainteresowany lekarz

jest uprawniony do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania

jego sprawy.

4.

Jeżeli lekarz odmawia poddania się badaniu przez komisję lub gdy okręgowa rada lekarska

na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego uzna, że dalsze wykonywanie zawodu

lub ściśle określonych czynności medycznych przez lekarza grozi niebezpieczeństwem

dla osób przez niego leczonych, okręgowa rada lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu

lekarza w prawie wykonywania zawodu albo o ograniczeniu w wykonywaniu określonych

czynności medycznych do czasu zakończenia postępowania.

5.

Lekarz, w stosunku do którego podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu

lub ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych, może wystąpić do okręgowej

rady lekarskiej o uchylenie uchwały, jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia,

nie wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały okręgowej rady

lekarskiej.

6.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określi, w drodze rozporządzenia, tryb powoływania i organizację komisji, o której

mowa w ust. 1, oraz tryb orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w art. 11 i 12, jest poufne.

Prawo wykonywania zawodu lekarz traci z mocy prawa w razie

1)

utraty obywatelstwa polskiego,

2)

ubezwłasnowolnienia całkowitego lub częściowego,

3)

upływu czasu, na jaki zostało przyznane.

1.

Czas trwania stażu podyplomowego lekarza nie może być krótszy niż 12 miesięcy.

2.

Staż podyplomowy lekarza stomatologa trwa 12 miesięcy.

3.

Staż podyplomowy jest zakończony egzaminem państwowym.

4.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej oraz wojewodowie zapewniają środki finansowe

niezbędne do odbycia stażu podyplomowego dla będących obywatelami polskimi absolwentów

studiów lekarskich i studiów lekarsko-stomatologicznych, zamierzających wykonywać

zawód lekarza.

5.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określa, w drodze rozporządzenia

1)

ramowe programy i czas trwania stażu podyplomowego lekarza, lekarza stomatologa,

2)

sposób odbywania i dokumentowania stażu podyplomowego,

3)

tryb uznawania równoważności stażu podyplomowego odbytego za granicą w całości lub

w części,

4)

sposób i tryb składania egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,

5)

zakres uprawnień zawodowych lekarza stażysty, lekarza stomatologa stażysty,

6)

warunki, jakim powinny odpowiadać zakłady opieki zdrowotnej i indywidualne praktyki

lekarskie, w których odbywane są staże podyplomowe.

6.

Wojewoda w porozumieniu z właściwą okręgową radą lekarską ustala listę zakładów opieki

zdrowotnej oraz indywidualnych praktyk lekarskich i indywidualnych specjalistycznych

praktyk lekarskich, uprawnionych do prowadzenia staży podyplomowych.

7.

Absolwenci studiów lekarskich pełniący czynną służbę wojskową odbywają staż podyplomowy

w zakładach opieki zdrowotnej podległych i określanych przez Ministra Obrony Narodowej

po zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej.

8.

W uzasadnionych przypadkach Minister Zdrowia i Opieki Społecznej może uznać staż odbyty

za granicą za równoważny ze stażem odbytym w kraju.

1.

Lekarz, lekarz stomatolog może uzyskać tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny

po odbyciu przeszkolenia określonego programem specjalizacji i złożeniu egzaminu państwowego

albo po uznaniu równoważnego tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.

2.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

i Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego określa, w drodze rozporządzenia, wykaz specjalności

lekarskich i lekarsko-stomatologicznych, ramowe programy specjalizacji, sposób odbywania

specjalizacji, sposób i tryb składania egzaminu państwowego, warunki, jakim powinny

odpowiadać jednostki organizacyjne prowadzące specjalizację, oraz warunki i tryb uznawania

równoważności tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.

3.

Minister Obrony Narodowej oraz Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w porozumieniu

z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

i Wojskowej Rady Lekarskiej określą, w drodze rozporządzenia, tryb uzyskiwania tytułu

specjalisty przez lekarza będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, pełniącego

służbę lub zatrudnionego w zakładzie opieki zdrowotnej, tworzonym i utrzymywanym przez

Ministra Obrony Narodowej albo Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

1.

Lekarz może uzyskać świadectwo potwierdzające posiadanie umiejętności z zakresu węższych

dziedzin medycyny lub udzielania określonych świadczeń zdrowotnych.

2.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

oraz właściwych lekarskich towarzystw naukowych określa, w drodze rozporządzenia,

rodzaje umiejętności oraz warunki i tryb uzyskiwania świadectw, o których mowa w ust.

1.

1.

Lekarz ma prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego, w szczególności w różnych formach

kształcenia podyplomowego.

2.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określi, w drodze rozporządzenia, sposób dopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust.

1.

1.

Kształcenie podyplomowe lekarzy mogą prowadzić jednostki organizacyjne uprawnione

do tego na mocy odrębnych przepisów oraz inne jednostki organizacyjne i osoby fizyczne

po uzyskaniu zezwolenia właściwej okręgowej rady lekarskiej.

2.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określa, w drodze rozporządzenia, sposób, warunki oraz tryb wydawania zezwoleń na

prowadzenie szkolenia podyplomowego lekarzy, o którym mowa w ust. 1, oraz zasady prowadzenia

rejestru udzielonych zezwoleń.

Lekarzowi przysługuje prawo używania tytułu i stopnia naukowego oraz tytułu specjalisty

w brzmieniu określonym przez odrębne przepisy.

1.

Eksperyment medyczny przeprowadzany na ludziach może być eksperymentem leczniczym

lub badawczym.

2.

Eksperymentem leczniczym jest wprowadzenie przez lekarza nowych lub tylko częściowo

wypróbowanych metod diagnostycznych, leczniczych lub profilaktycznych w celu osiągnięcia

bezpośredniej korzyści dla zdrowia osoby leczonej. Może on być przeprowadzony, jeżeli

dotychczas stosowane metody medyczne nie są skuteczne lub jeżeli ich skuteczność nie

jest wystarczająca.

3.

Eksperyment badawczy ma na celu przede wszystkim rozszerzenie wiedzy medycznej. Może

być on przeprowadzany zarówno na osobach chorych, jak i zdrowych. Przeprowadzenie

eksperymentu badawczego jest dopuszczalne wówczas, gdy uczestnictwo w nim nie jest

związane z ryzykiem albo też ryzyko jest niewielkie i nie pozostaje w dysproporcji

do możliwych pozytywnych rezultatów takiego eksperymentu.

Eksperyment medyczny może być przeprowadzany, jeżeli spodziewana korzyść lecznicza

lub poznawcza ma istotne znaczenie, a przewidywane osiągnięcie tej korzyści oraz celowość

i sposób przeprowadzania eksperymentu są zasadne w świetle aktualnego stanu wiedzy

i zgodnie z zasadami etyki lekarskiej.

Eksperymentem medycznym kieruje lekarz posiadający odpowiednio wysokie kwalifikacje.

1.

Osoba, która ma być poddana eksperymentowi medycznemu, jest uprzednio informowana

o celach, sposobach i warunkach przeprowadzenia eksperymentu, spodziewanych korzyściach

leczniczych lub poznawczych, ryzyku oraz o możliwości odstąpienia od udziału w eksperymencie

w każdym jego stadium.

2.

W przypadku gdyby natychmiastowe przerwanie eksperymentu mogło spowodować niebezpieczeństwo

dla życia lub zdrowia jego uczestnika lekarz obowiązany jest go o tym poinformować.

1.

Przeprowadzenie eksperymentu medycznego wymaga pisemnej zgody osoby badanej mającej

w nim uczestniczyć. W przypadku niemożności wyrażenia pisemnej zgody, za równoważne

uważa się wyrażenie zgody ustnie złożone w obecności dwóch świadków. Zgoda tak złożona

powinna być odnotowana w dokumentacji lekarskiej.

2.

Udział małoletniego w eksperymencie medycznym jest dopuszczalny tylko za pisemną zgodą

jego przedstawiciela ustawowego. Jeżeli małoletni ukończył 16 lat lub nie ukończył

16 lat i jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie swego uczestnictwa

w eksperymencie, konieczna jest także jego pisemna zgoda.

3.

Udział małoletniego w eksperymencie badawczym jest dopuszczalny, jeżeli spodziewane

korzyści mają bezpośrednie znaczenie dla zdrowia małoletniego, a ryzyko jest niewielkie

i nie pozostaje w dysproporcji do możliwych pozytywnych rezultatów. Eksperyment badawczy

z udziałem małoletniego nie jest dopuszczalny, gdy istnieje możliwość przeprowadzenia

takiego eksperymentu o porównywalnej efektywności z udziałem osoby posiadającej pełną

zdolność do czynności prawnych.

4.

W przypadku osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej zgodę na udział tej osoby w eksperymencie

leczniczym wyraża przedstawiciel ustawowy tej osoby. Jeżeli osoba taka jest w stanie

z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie swojego uczestnictwa w eksperymencie leczniczym,

konieczne jest ponadto uzyskanie pisemnej zgody tej osoby.

5.

W przypadku osoby, która ma pełną zdolność do czynności prawnych, lecz nie jest w

stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinii w sprawie swego uczestnictwa w eksperymencie,

zgodę na udział tej osoby w eksperymencie leczniczym wyraża sąd opiekuńczy właściwy

ze względu na siedzibę podmiotu przeprowadzającego eksperyment.

6.

W przypadku gdy przedstawiciel ustawowy odmawia zgody na udział chorego w eksperymencie

leczniczym, można zwrócić się do sądu opiekuńczego, właściwego ze względu na siedzibę

podmiotu przeprowadzającego eksperyment, o wyrażenie zgody.

7.

Z wnioskiem o udzielenie zgody na uczestnictwo w eksperymencie medycznym osoby, o

której mowa w ust. 2-5, może wystąpić podmiot przeprowadzający eksperyment do sądu

opiekuńczego właściwego ze względu na siedzibę tego podmiotu.

8.

W przypadkach nie cierpiących zwłoki i ze względu na bezpośrednie zagrożenie życia,

uzyskanie zgody, o której mowa w ust. 1-6, nie jest konieczne.

1.

Udział w eksperymencie leczniczym kobiet ciężarnych wymaga szczególnie wnikliwej oceny

związanego z tym ryzyka dla matki i płodu.

2.

Kobiety ciężarne i karmiące mogą uczestniczyć wyłącznie w eksperymentach badawczych

pozbawionych ryzyka lub związanych z niewielkim ryzykiem.

3.

Osoby ubezwłasnowolnione, żołnierze służby zasadniczej oraz osoby pozbawione wolności

nie mogą uczestniczyć w eksperymentach badawczych.

1.

Osoba lub inny podmiot uprawniony do udzielenia zgody na eksperyment medyczny może

ją cofnąć w każdym stadium eksperymentu. Lekarz powinien wówczas eksperyment przerwać.

2.

Lekarz prowadzący eksperyment leczniczy ma obowiązek przerwać go, jeżeli w czasie

jego trwania wystąpi zagrożenie zdrowia chorego przewyższające spodziewane korzyści

dla chorego.

3.

Lekarz prowadzący eksperyment badawczy ma obowiązek przerwać go, jeżeli w czasie jego

trwania nastąpi nieprzewidziane zagrożenie zdrowia lub życia osoby w nim uczestniczącej.

Informacja uzyskana w związku z eksperymentem medycznym może być wykorzystana do celów

naukowych, bez zgody osoby poddanej temu eksperymentowi, w sposób uniemożliwiający

identyfikację tej osoby.

1.

Eksperyment medyczny może być przeprowadzony wyłącznie po wyrażeniu pozytywnej opinii

o projekcie przez niezależną komisję bioetyczną. Do składu komisji powołuje się osoby

posiadające wysoki autorytet moralny i wysokie kwalifikacje specjalistyczne.

2.

Komisja bioetyczna wyraża opinię o projekcie eksperymentu medycznego, w drodze uchwały,

przy uwzględnieniu kryteriów etycznych oraz celowości i wykonalności projektu.

3.

Komisje bioetyczne powołują

1)

okręgowa rada lekarska na obszarze swojego działania, z wyłączeniem podmiotów, o których

mowa w pkt 2 i 3,

2)

rektor wyższej uczelni medycznej lub wyższej uczelni z wydziałem medycznym,

3)

dyrektor medycznej jednostki badawczo-rozwojowej.

4.

W skład komisji bioetycznych, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, wchodzi również przedstawiciel

właściwej okręgowej rady lekarskiej.

5.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

powołuje Odwoławczą Komisję Bioetyczną, rozpatrującą odwołania od komisji bioetycznych,

o których mowa w ust. 2.

6.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady powoływania i finansowania oraz

tryb działania komisji bioetycznych.

Lekarz ma obowiązek udzielać pomocy lekarskiej w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej

udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia

ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia, oraz w innych przypadkach nie cierpiących zwłoki.

1.

Lekarz ma obowiązek udzielać pacjentowi lub jego ustawowemu przedstawicielowi przystępnej

informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach

diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania

albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu.

2.

Lekarz może udzielać informacji, o której mowa w ust. 1, innym osobom tylko za zgodą

pacjenta.

3.

Na żądanie pacjenta lekarz nie ma obowiązku udzielać pacjentowi informacji, o której

mowa w ust. 1.

4.

W sytuacjach wyjątkowych, jeżeli rokowanie jest niepomyślne dla pacjenta, lekarz może

ograniczyć informację o stanie zdrowia i o rokowaniu, jeżeli według oceny lekarza

przemawia za tym dobro pacjenta. W takich przypadkach lekarz informuje przedstawiciela

ustawowego pacjenta lub osobę upoważnioną przez pacjenta. Na żądanie pacjenta lekarz

ma jednak obowiązek udzielić mu żądanej informacji.

5.

Obowiązek lekarza, określony w ust. 1, dotyczy także pacjentów, którzy ukończyli 16

lat.

6.

Jeżeli pacjent nie ukończył 16 lat lub jest nieprzytomny bądź niezdolny do zrozumienia

znaczenia informacji, lekarz udziela informacji przedstawicielowi ustawowemu, a w

razie jego braku lub gdy porozumienie się z nim jest niemożliwe - opiekunowi faktycznemu

pacjenta.

7.

Pacjentowi, który nie ukończył 16 lat, lekarz udziela informacji w zakresie i formie

potrzebnej do prawidłowego przebiegu procesu diagnostycznego lub terapeutycznego i

wysłuchuje jego zdania.

8.

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o opiekunie faktycznym, należy przez to rozumieć

osobę wykonującą, bez obowiązku ustawowego, stałą pieczę nad pacjentem, który ze względu

na wiek, stan zdrowia albo swój stan psychiczny pieczy takiej wymaga.

1.

Lekarz może przeprowadzić badanie lub udzielić innych świadczeń zdrowotnych, z zastrzeżeniem

wyjątków przewidzianych w ustawie, po wyrażeniu zgody przez pacjenta.

2.

Jeżeli pacjent jest małoletni lub niezdolny do świadomego wyrażenia zgody, wymagana

jest zgoda jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela ustawowego

lub porozumienie się z nim jest niemożliwe - zgoda sądu opiekuńczego.

3.

Jeżeli zachodzi potrzeba przeprowadzenia badania osoby, o której mowa w ust. 2, zgodę

na przeprowadzenie badania może wyrazić także opiekun faktyczny.

4.

W przypadku osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej zgodę wyraża przedstawiciel ustawowy

tej osoby. Jeżeli osoba taka jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie

badania, konieczne jest ponadto uzyskanie zgody tej osoby.

5.

Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego zgoda.

6.

Jeżeli jednak małoletni, który ukończył 16 lat, osoba ubezwłasnowolniona albo pacjent

chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem,

sprzeciwia się czynnościom medycznym, poza zgodą jego przedstawiciela ustawowego lub

opiekuna faktycznego albo w przypadku niewyrażenia przez nich zgody wymagana jest

zgoda sądu opiekuńczego.

7.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zgoda osób wymienionych w ust. 1, 2 i 4 może być

wyrażona ustnie albo nawet poprzez takie ich zachowanie, które w sposób nie budzący

wątpliwości wskazuje na wolę poddania się proponowanym przez lekarza czynnościom medycznym.

8.

Jeżeli pacjent, o którym mowa w ust. 2, nie ma przedstawiciela ustawowego ani opiekuna

faktycznego albo porozumienie się z tymi osobami jest niemożliwe, lekarz po przeprowadzeniu

badania może przystąpić do udzielania dalszych świadczeń zdrowotnych dopiero po uzyskaniu

zgody sądu opiekuńczego, chyba że co innego wynika z przepisów ustawy.

9.

Do czynności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 34 ust.

7.

10.

Sądem opiekuńczym właściwym miejscowo dla udzielania zgody na wykonywanie czynności

medycznych jest sąd, w którego okręgu czynności te mają być wykonane.

1.

Badanie lub udzielenie pacjentowi innego świadczenia zdrowotnego bez jego zgody jest

dopuszczalne, jeżeli wymaga on niezwłocznej pomocy lekarskiej, a ze względu na stan

zdrowia lub wiek nie może wyrazić zgody i nie ma możliwości porozumienia się z jego

przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym.

2.

Decyzję o podjęciu czynności medycznych w okolicznościach, o których mowa w ust. 1,

lekarz powinien w miarę możliwości skonsultować z innym lekarzem.

3.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1 i 2, lekarz odnotowuje w dokumentacji medycznej

pacjenta.

1.

Lekarz może wykonać zabieg operacyjny albo zastosować metodę leczenia lub diagnostyki

stwarzającą podwyższone ryzyko dla pacjenta, po uzyskaniu jego pisemnej zgody.

2.

Przed wyrażeniem zgody przez pacjenta w sytuacji, o której mowa w ust. 1, lekarz ma

obowiązek udzielenia mu informacji zgodnie z art. 31.

3.

Lekarz może wykonać zabieg lub zastosować metodę, o której mowa w ust. 1, wobec pacjenta

małoletniego, ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego do świadomego wyrażenia pisemnej

zgody, po uzyskaniu zgody jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela

lub gdy porozumienie się z nim jest niemożliwe - po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego.

4.

Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego pisemna zgoda.

5.

W sytuacji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 32 ust. 6.

6.

Jeżeli przedstawiciel ustawowy pacjenta małoletniego, ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego

do świadomego wyrażenia zgody nie zgadza się na wykonanie przez lekarza czynności

wymienionych w ust. 1, a niezbędnych dla usunięcia niebezpieczeństwa utraty przez

pacjenta życia lub ciężkiego uszkodzenia ciała bądź ciężkiego rozstroju zdrowia, lekarz

może wykonać takie czynności po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego.

7.

Lekarz może wykonać czynności, o których mowa w ust. 1, bez zgody przedstawiciela

ustawowego pacjenta bądź zgody właściwego sądu opiekuńczego, gdy zwłoka spowodowana

postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty

życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. W takim przypadku

lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę

możliwości tej samej specjalności. O wykonywanych czynnościach lekarz niezwłocznie

zawiadamia przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego lub sąd opiekuńczy.

8.

O okolicznościach, o których mowa w ust. 3-7, lekarz dokonuje odpowiedniej adnotacji

w dokumentacji medycznej pacjenta.

1.

Jeżeli w trakcie wykonywania zabiegu operacyjnego albo stosowania metody leczniczej

lub diagnostycznej wystąpią okoliczności, których nieuwzględnienie groziłoby pacjentowi

niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkim uszkodzeniem ciała lub ciężkim rozstrojem

zdrowia, a nie ma możliwości niezwłocznie uzyskać zgody pacjenta lub jego przedstawiciela

ustawowego, lekarz ma prawo, bez uzyskania tej zgody, zmienić zakres zabiegu bądź

metody leczenia lub diagnostyki w sposób umożliwiający uwzględnienie tych okoliczności.

W takim przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego

lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności.

2.

O okolicznościach, o których mowa w ust. 1, lekarz dokonuje odpowiedniej adnotacji

w dokumentacji medycznej oraz informuje pacjenta, przedstawiciela ustawowego lub opiekuna

faktycznego albo sąd opiekuńczy.

1.

Lekarz podczas udzielania świadczeń zdrowotnych ma obowiązek poszanowania intymności

i godności osobistej pacjenta.

2.

Przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych może uczestniczyć tylko niezbędny, ze względu

na rodzaj świadczenia, personel medyczny. Uczestnictwo innych osób wymaga zgody pacjenta

i lekarza.

3.

Lekarz ma obowiązek dbać, aby inny personel medyczny przestrzegał w postępowaniu z

pacjentem zasady określonej w ust. 1.

4.

Przepis ust. 2 nie dotyczy klinik i szpitali akademii medycznych, medycznych jednostek

badawczo-rozwojowych i innych jednostek uprawnionych do kształcenia studentów nauk

medycznych, lekarzy oraz innego personelu medycznego w zakresie niezbędnym do celów

dydaktycznych. W przypadku demonstracji o charakterze wyłącznie dydaktycznym konieczne

jest uzyskanie zgody pacjenta.

W razie wątpliwości diagnostycznych lub terapeutycznych lekarz z własnej inicjatywy

bądź na wniosek pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego, jeżeli uzna to za uzasadnione

w świetle wymagań wiedzy medycznej, powinien zasięgnąć opinii właściwego lekarza specjalisty

lub zorganizować konsylium lekarskie.

1.

Lekarz może nie podjąć lub odstąpić od leczenia pacjenta, o ile nie zachodzi przypadek,

o którym mowa w art. 30, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

W przypadku odstąpienia od leczenia, lekarz ma obowiązek dostatecznie wcześnie uprzedzić

o tym pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego bądź opiekuna faktycznego i wskazać

realne możliwości uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w zakładzie opieki

zdrowotnej.

3.

Jeżeli lekarz wykonuje swój zawód na podstawie stosunku pracy lub w ramach służby,

może nie podjąć lub odstąpić od leczenia, jeżeli istnieją poważne ku temu powody,

po uzyskaniu zgody swojego przełożonego.

4.

W przypadku odstąpienia od leczenia lekarz ma obowiązek uzasadnić i odnotować ten

fakt w dokumentacji medycznej.

Lekarz może powstrzymać się od wykonania świadczeń zdrowotnych niezgodnych z jego

sumieniem, z zastrzeżeniem art. 30, z tym że ma obowiązek wskazać realne możliwości

uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w innym zakładzie opieki zdrowotnej

oraz uzasadnić i odnotować ten fakt w dokumentacji medycznej. Lekarz wykonujący swój

zawód na podstawie stosunku pracy lub w ramach służby ma ponadto obowiązek uprzedniego

powiadomienia na piśmie przełożonego.

1.

Lekarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych

w związku z wykonywaniem zawodu.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy

1)

tak stanowią ustawy,

2)

badanie lekarskie zostało przeprowadzone na żądanie uprawnionych, na podstawie odrębnych

ustaw, organów i instytucji; wówczas lekarz jest obowiązany poinformować o stanie

zdrowia pacjenta wyłącznie te organy i instytucje,

3)

zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta

lub innych osób,

4)

pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy, po

uprzednim poinformowaniu o niekorzystnych dla pacjenta skutkach jej ujawnienia,

5)

zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie związanych z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych innemu lekarzowi lub uprawnionym osobom uczestniczącym w udzielaniu

tych świadczeń,

6)

jest to niezbędne do praktycznej nauki zawodów medycznych,

7)

jest to niezbędne dla celów naukowych;

ujawnienie tajemnicy może nastąpić wyłącznie w niezbędnym zakresie.

3.

Lekarz, z zastrzeżeniem sytuacji, o których mowa w ust. 2 pkt 1-4, 6 i 7, jest związany

tajemnicą również po śmierci pacjenta.

4.

Lekarz nie może podać do publicznej wiadomości danych umożliwiających identyfikację

pacjenta bez jego zgody.

1.

Lekarz ma obowiązek prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej pacjenta.

2.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje dokumentacji medycznej, sposób jej prowadzenia

oraz szczegółowe warunki jej udostępniania.

Lekarz orzeka o stanie zdrowia określonej osoby po uprzednim, osobistym jej zbadaniu,

z zastrzeżeniem sytuacji określonych w odrębnych przepisach.

1.

Lekarz może stwierdzić zgon na podstawie osobiście wykonanych badań i ustaleń, z zastrzeżeniem

sytuacji określonych w odrębnych przepisach.

2.

W uzasadnionych przypadkach lekarz może uzależnić wystawienie karty zgonu od przeprowadzenia

sekcji zwłok.

3.

Lekarz może wystawić kartę zgonu na podstawie dokumentacji badania pośmiertnego, przeprowadzonego

osobiście przez innego lekarza lub inną uprawnioną osobę.

Lekarzowi, który wykonuje czynności w ramach świadczeń pomocy doraźnej lub w przypadku,

o którym mowa w art. 30, przysługuje ochrona prawna należna funkcjonariuszowi publicznemu.

1.

Lekarz może ordynować te środki farmaceutyczne i materiały medyczne, które są dopuszczone

do obrotu w Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

2.

W uzasadnionych przypadkach lekarz może ordynować środki farmaceutyczne i materiały

medyczne dopuszczone do obrotu w innych krajach, z jednoczesnym szczegółowym uzasadnieniem

w dokumentacji medycznej.

3.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb wystawiania recept lekarskich.

1.

Lekarz nie może sprzedawać środków farmaceutycznych, materiałów medycznych, przedmiotów

ortopedycznych lub środków pomocniczych.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadkach, gdy lekarz doraźnie dostarczy pacjentowi

środek farmaceutyczny lub materiał medyczny, w związku z udzieleniem pomocy w nagłym

przypadku.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

może ustalić zasady postępowania lekarzy w sytuacjach związanych ze szczególnym zagrożeniem

zdrowia publicznego.

1.

Lekarz wykonujący zawód może być powołany przez uprawniony organ do udzielania pomocy

lekarskiej w celu zwalczania skutków katastrof, epidemii i klęsk żywiołowych na czas

ich trwania.

2.

Zasady i tryb powołania lekarza w sytuacji, o której mowa w ust. 1, określają odrębne

przepisy.

1.

Lekarz wykonujący zawód ma obowiązek uczestniczenia w pracach komisji lekarskich,

określających zdolność poborowych do czynnej służby wojskowej, na zasadach określonych

w odrębnych przepisach.

2.

Wojewoda jest zobowiązany do zrekompensowania lekarzowi zarobków utraconych w związku

z pracą w komisji, o której mowa w ust. 1.

1.

Lekarz może wykonywać indywidualną praktykę lekarską, jeżeli

1)

posiada prawo wykonywania zawodu,

2)

wykonywał zawód co najmniej przez okres 2 lat od ukończenia stażu podyplomowego,

3)

uzyskał zezwolenie oraz wpis do rejestru indywidualnych praktyk lekarskich we właściwej

okręgowej izbie lekarskiej.

2.

Lekarz może wykonywać indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską, jeżeli

1)

spełnia warunki, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2,

2)

posiada specjalizację w dziedzinie medycyny odpowiadającej wykonywanej praktyce,

3)

uzyskał zezwolenie oraz wpis do rejestru indywidualnych specjalistycznych praktyk

lekarskich.

3.

Za równoznaczne z indywidualną praktyką lekarską lub indywidualną specjalistyczną

praktyką lekarską w rozumieniu ustawy uważa się wykonywanie zawodu lekarza poza zakładem

opieki zdrowotnej na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej, z zastrzeżeniem

art. 53 ust. 1.

4.

Lekarz uzyskuje zezwolenie oraz wpis do rejestru, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 oraz

w ust. 2 pkt 3, jeżeli przedstawi właściwej okręgowej radzie lekarskiej dane o

1)

spełnieniu warunków określonych w ust. 1 pkt 1 i 2 lub ust. 2 pkt 1 i 2,

2)

pomieszczeniu, w którym zamierza wykonywać praktykę lekarską, oraz jego wyposażeniu

w aparaturę i sprzęt medyczny, a także opinię organu sanitarnego o spełnieniu warunków

umożliwiających udzielanie określonych świadczeń zdrowotnych.

5.

W przypadku gdy indywidualna praktyka lekarska, o której mowa w ust. 1 i 2, wykonywana

jest na warunkach określonych w ust. 3, obowiązek przedstawienia danych, o których

mowa w ust. 4 pkt 2, spoczywa na podmiocie, który ma zamiar zawrzeć z lekarzem umowę

o pracę lub umowę cywilnoprawną, z wyłączeniem sytuacji, w której pomieszczenia, sprzęt

i aparatura medyczna nie stanowią własności tego podmiotu.

6.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinny odpowiadać pod względem

fachowym i sanitarnym urządzenia i pomieszczenia, w których można wykonywać indywidualną

praktykę lekarską i indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską.

7.

Okręgowa rada lekarska po sprawdzeniu danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 lub

w ust. 2 pkt 1 i 2 oraz w ust. 4 pkt 2, wydaje zezwolenie i dokonuje wpisu do rejestru

indywidualnych praktyk lekarskich lub indywidualnych specjalistycznych praktyk lekarskich

oraz wydaje lekarzowi dokument stwierdzający wpis.

8.

W uzasadnionych przypadkach okręgowa rada lekarska może podjąć uchwałę o zarejestrowaniu

indywidualnej praktyki lekarskiej lub indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej,

którą zamierza wykonywać członek innej okręgowej izby lekarskiej.

9.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb postępowania w sprawach

wydawania zezwoleń i wpisu do rejestru indywidualnych praktyk lekarskich i indywidualnych

specjalistycznych praktyk lekarskich oraz ustali wzory rejestrów.

10.

Lekarz prowadzący indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną

praktykę lekarską ma obowiązek powiadomić okręgową radę lekarską, która wydała zezwolenie,

o zmianie warunków, o których mowa w ust. 4 pkt 2.

1.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Naczelną Radą Lekarską ustali,

w drodze rozporządzenia, opłatę za wydanie zezwolenia oraz dokumentów stwierdzających

wpis, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 2 pkt 3.

2.

Opłatę, o której mowa w ust. 1, pobiera właściwa okręgowa rada lekarska.

Okręgowa rada lekarska cofa zezwolenie oraz skreśla z rejestru, o którym mowa w art.

50 ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 2 pkt 3, indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną

specjalistyczną praktykę lekarską w razie

1)

pozbawienia lekarza prawa wykonywania zawodu,

2)

zawieszenia lekarzowi prawa wykonywania zawodu,

3)

zrzeczenia się przez lekarza prawa wykonywania zawodu,

4)

niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 albo w ust. 2 pkt

1 i 2 oraz w ust. 4 pkt 2,

5)

skreślenia z rejestru członków okręgowej izby lekarskiej,

6)

złożenia przez lekarza oświadczenia o zaprzestaniu jej wykonywania.

1.

Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną

praktykę lekarską może zatrudniać lekarza w okresie niezbędnym do uzyskania przez

niego uprawnień do wykonywania indywidualnej praktyki lekarskiej oraz osoby nie będące

lekarzami do wykonywania czynności pomocniczych (współpracy).

2.

Wykonywanie praktyki lekarskiej, o której mowa w ust. 1, nie jest prowadzeniem zakładu

opieki zdrowotnej.

1.

Nadzór nad indywidualną praktyką lekarską i indywidualną specjalistyczną praktyką

lekarską wykonywaną przez lekarza, lekarza stomatologa sprawuje właściwa okręgowa

rada lekarska.

2.

Okręgowa rada lekarska jest uprawniona w ramach nadzoru do

1)

przeprowadzania czynności kontrolnych, a w szczególności

a)

wizytacji pomieszczeń, w których udzielane są świadczenia, o których mowa w art. 2

ust. 1 lub ust. 2,

b)

obserwowania czynności związanych z udzielaniem świadczeń w ramach indywidualnej praktyki,

c)

żądania informacji i udostępniania dokumentacji medycznej,

2)

wydawania zaleceń pokontrolnych, mających na celu usunięcie stwierdzonych braków i

wadliwości.

3.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 i 2, na obszarze całego kraju wykonuje Naczelna

Rada Lekarska.

4.

Okręgowa rada lekarska lub Naczelna Rada Lekarska na wniosek wojewody, organów samorządu

terytorialnego przekaże informacje z wykonanych czynności, o których mowa w ust. 2.

Okręgowa rada lekarska przekazuje wojewodzie corocznie wyciąg z rejestru, o którym

mowa w art. 50 ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 2 pkt 3, a także udziela w razie potrzeby

informacji o danych wpisanych do rejestru właściwemu wojewodzie lub organowi samorządu

terytorialnego.

1.

Lekarz może podać do publicznej wiadomości informacje o udzielaniu świadczeń zdrowotnych,

w ramach indywidualnej praktyki lekarskiej, o których mowa w art. 2.

2.

Naczelna Rada Lekarska określi szczegółowe zasady podawania do publicznej wiadomości

informacji o udzielaniu przez lekarzy świadczeń zdrowotnych, w ramach indywidualnej

praktyki lekarskiej, o których mowa w art. 2.

1.

Od uchwał okręgowych rad lekarskich, w sprawach, o których mowa w art. 5, art. 7 ust.

1-5, art. 8 ust. 1, art. 9 pkt 1 i 2, art. 11 ust. 1, 2 i 4, art. 12 ust. 1 i 3-5,

art. 14, art. 50 ust. 7 i 8 i art. 52, lekarzowi przysługuje odwołanie do Naczelnej

Rady Lekarskiej, która podejmuje w tej sprawie uchwałę.

2.

Do uchwał samorządu lekarzy w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych.

3.

Na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej, o której mowa w ust. 1, służy zainteresowanemu

skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

1.

Kto bez uprawnień udziela świadczeń zdrowotnych polegających na rozpoznawaniu chorób

oraz ich leczeniu,

podlega karze grzywny.

2.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej

albo wprowadza w błąd co do posiadania takiego uprawnienia,

podlega karze pozbawienia wolności do 1 roku, ograniczenia wolności lub grzywny.

3.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny

(Dz. U. Nr 13, poz. 94, z 1974 r. Nr 27, poz. 157, z 1979 r. Nr 15, poz. 97, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, Nr 40, poz. 271 i Nr 41, poz. 273, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1985 r. Nr 4, poz. 15 i Nr 23, poz. 100, z 1987 r. Nr 14, poz. 83, z 1988 r. Nr 20, poz. 135, z 1989 r. Nr 29, poz. 154 i Nr 34, poz. 180, z 1990 r. Nr 14, poz. 84 i Nr 72, poz. 422, z 1992 r. Nr 24, poz. 101, z 1993 r. Nr 17, poz. 78, z 1994 r. Nr 126, poz. 615, z 1995 r. Nr 95, poz. 475, z 1996 r. Nr 139, poz. 646 oraz z 1997 r. Nr 6, poz. 31) w art. 23a

a)

w § 1 skreśla się wyrazy „leczniczych” oraz „lecznicze”,

b)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 nie mają zastosowania do eksperymentów medycznych - badawczych i

leczniczych.

”

W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich

(Dz. U. Nr 30, poz. 158, z 1990 r. Nr 20, poz. 120 i z 1996 r. Nr 106, poz. 496) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 wyraz „dentystę” zastępuje się wyrazem „stomatologa”;

2)

skreśla się art. 6.

W ustawie z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych,

aptekach, hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym

(Dz. U. Nr 105, poz. 452, z 1993 r. Nr 16, poz. 68 i Nr 47, poz. 211 oraz z 1996 r. Nr 106, poz. 496) w art. 16

a)

w ust. 1

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

badania kliniczne środka farmaceutycznego lub materiału medycznego bądź potencjalnego

leku mogą być przeprowadzone na zasadach określonych w odrębnych przepisach, dotyczących

eksperymentu medycznego,

”

-

skreśla się pkt 3,

b)

skreśla się ust. 2.

Osoby, które nabyły uprawnienia do tytułu zawodowego lekarza dentysty na podstawie

dotychczasowych przepisów, są uprawnione do używania tytułu zawodowego lekarza stomatologa.

1.

Zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu lekarza i zaświadczenia o prawie wykonywania

zawodu lekarza dentysty, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, tracą ważność

z dniem 31 grudnia 1999 r.

2.

Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał prawo wykonywania zawodu

lekarza lub prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, zachowuje to prawo, z tym że

do dnia 31 grudnia 1999 r. powinien uzyskać w okręgowej izbie lekarskiej, właściwej

ze względu na miejsce wykonywania zawodu, dokument, o którym mowa w art. 6 ust. 3.

1.

Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał specjalizację pierwszego

lub drugiego stopnia w określonych dziedzinach medycyny i specjalnościach medycznych,

zachowuje tytuł i uprawnienia wynikające z uzyskania tych specjalizacji.

2.

Lekarz, który rozpoczął specjalizację na podstawie przepisów dotychczasowych, odbywa

ją zgodnie z tymi przepisami.

Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską ma obowiązek uzyskać zezwolenie oraz

wpis do rejestru, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 2 pkt 3, w terminie

do dnia 31 grudnia 1998 r.

Do postępowań dotyczących uzyskania, pozbawienia, zawieszenia prawa wykonywania zawodu

lekarza, lekarza stomatologa, wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w

życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie zachowują

moc przepisy dotychczas obowiązujące, nie dłużej jednak niż przez okres 1 roku od

dnia wejścia w życie ustawy, o ile nie są sprzeczne z ustawą.

Tracą moc

1)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 10 czerwca 1927 r. o wykonywaniu

praktyki dentystycznej

(Dz. U. z 1934 r. Nr 4, poz. 32, Nr 110, poz. 976, z 1938 r. Nr 91, poz. 628, z 1947 r. Nr 27, poz. 104 i z 1989 r. Nr 30, poz. 158),

2)

ustawa z dnia 28 października 1950 r. o zawodzie lekarza

(Dz. U. Nr 50, poz. 458, Nr 53, poz. 489, z 1956 r. Nr 12, poz. 61, z 1989 r. Nr 30, poz. 158 i z 1993 r. Nr 17, poz. 78).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia, z tym że przepis

art. 15

1)

ust. 3 wchodzi w życie z dniem 1 października 1999 r.,

2)

ust. 4 wchodzi w życie z dniem 1 października 1997 r.