Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.

Ustawa reguluje zasady i tryb przywozu towarów na polski obszar celny oraz wywozu

towarów z polskiego obszaru celnego, związane z tym prawa i obowiązki osób oraz uprawnienia

i obowiązki organów celnych.

§ 1.

Wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru

celnego następuje w chwili faktycznego przywozu towaru na polski obszar celny lub

jego faktycznego wywozu z tego obszaru.

§ 2.

Wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru

celnego powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach

prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej.

§ 3.

Do wprowadzania na polski obszar celny lub wyprowadzania z polskiego obszaru celnego

przedmiotów, objętych z mocy odrębnych przepisów ochroną własności intelektualnej,

handlowej i przemysłowej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące towaru wprowadzanego

lub wyprowadzanego z polskiego obszaru celnego.

§ 4.

Zasady powstawania i wykonywania oraz wygasania zobowiązań podatkowych, związanych

z wprowadzeniem towaru na polski obszar celny lub z jego wyprowadzeniem z polskiego

obszaru celnego, oraz zakres praw i obowiązków organów celnych w tych sprawach regulują

odrębne przepisy.

§ 1.

Użyte w niniejszej ustawie określenia oznaczają

1)

dozór celny - wszelkie działania podejmowane przez organ celny w celu zapewnienia

przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów mających zastosowanie do towarów przywożonych na polski obszar

celny lub z niego wywożonych,

2)

dług celny - powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych

(dług celny w przywozie) lub należności celnych wywozowych (dług celny w wywozie)

odnoszące się do towarów,

3)

dłużnik - każdą osobę zobowiązaną do zapłacenia kwoty wynikającej z długu celnego,

4)

elementy kalkulacyjne - elementy służące do naliczania należności celnych przywozowych

i należności celnych wywozowych odnoszących się do towaru,

5)

kontrola celna - wykonywanie czynności w ramach dozoru celnego, w szczególności takich

jak: rewizja celna towarów, nakładanie i sprawdzanie zamknięć celnych, przeszukiwanie

osób i pomieszczeń, konwój celny, strzeżenie towarów, kontrola wymaganych dokumentów

i ich autentyczności, kontrola innych dokumentów i kontrola księgowości osób, zatrzymywanie

i kontrola środków transportu, kontrola bagaży i innych towarów przewożonych przez

osoby oraz innych podobnych czynności,

6)

kontyngent taryfowy - wymagającą uzyskania pozwolenia określoną ilość lub wartość

towarów, dla których Rada Ministrów ustaliła obniżone stawki celne,

7)

miejsce wyznaczone lub uznane przez organ celny - inne niż urząd celny miejsce, w

którym mogą być dokonywane czynności przewidziane w przepisach prawa celnego,

8)

należności celne przywozowe - cła i inne opłaty związane z przywozem towarów,

9)

należności celne wywozowe - cła i inne opłaty związane z wywozem towarów,

10)

osoba

a)

osobę fizyczną,

b)

osobę prawną,

c)

jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej,

11)

osoba krajowa

a)

osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w kraju,

b)

osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej, mającą siedzibę

główną w kraju,

c)

oddziały i przedstawicielstwa w kraju osób zagranicznych w rozumieniu ustawy z dnia 2 grudnia 1994 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 136, poz. 703, z 1995 r. Nr 132, poz. 641 i z 1996 r. Nr 106, poz. 496),

12)

plafon taryfowy - określona ilość lub wartość towarów w przywozie na polski obszar

celny lub w ich wywozie poza polski obszar celny, dla których Rada Ministrów ustaliła

obniżone stawki celne; określona ilość lub wartość towarów może być realizowana, a

nawet przekroczona przed terminem zamknięcia (zamknięcie plafonu),

13)

polski obszar celny - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

14)

przedstawienie towarów organowi celnemu - zawiadomienie organu celnego przez osobę,

dokonane w wymaganej formie, o dostarczeniu towarów do urzędu celnego albo miejsca

wyznaczonego lub uznanego przez organ celny,

15)

rewizja celna - ustalenie rodzaju, ilości, stanu towaru oraz, w razie potrzeby, ocena

wartości celnej towaru,

16)

status celny - określenie towaru jako towaru krajowego lub niekrajowego,

17)

środki polityki handlowej - ustanowione w ramach polityki gospodarczej państwa pozataryfowe

środki, takie jak ograniczenia ilościowe i zakazy dotyczące przywozu i wywozu oraz

środki ochrony rynku określone w odrębnych ustawach,

18)

towary krajowe

a)

towary całkowicie uzyskane lub wyprodukowane na polskim obszarze celnym, zgodnie z

warunkami określonymi w art. 16, bez udziału towarów przywiezionych spoza polskiego

obszaru celnego,

b)

towary przywiezione spoza polskiego obszaru celnego i dopuszczone do obrotu,

c)

towary uzyskane lub wyprodukowane na polskim obszarze celnym z towarów określonych

w lit. b) lub z towarów określonych w lit. a) i b);

towary krajowe tracą swój status celny z chwilą opuszczenia polskiego obszaru celnego,

z zastrzeżeniem przepisu art. 88,

19)

towary niekrajowe - niż określone w pkt 18,

20)

uprawniony do korzystania z procedury celnej - osobę, na rzecz której zostało dokonane

zgłoszenie celne, albo osobę, na którą zostały przeniesione prawa i obowiązki związane

z procedurą celną, o ile jest to zgodne z przepisami prawa,

21)

urząd celny - jednostkę organizacyjną administracji celnej, w której mogą zostać dokonane

czynności przewidziane w przepisach prawa celnego,

22)

zamknięcia celne - plomby, pieczęcie lub inne znaki urzędowe nakładane przez polski

organ celny lub inne upoważnione do tego polskie jednostki organizacyjne na towary,

pomieszczenia, składy celne, magazyny celne, środki przewozowe lub ich części, a także

nakładane przez organy celne państw obcych lub przez osoby upoważnione przez te organy

na towary, środki przewozowe lub ich części,

23)

zgłaszający - osobę, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu na swoją

rzecz, we własnym imieniu na cudzą rzecz, albo osobę, w której imieniu dokonuje się

zgłoszenia celnego,

24)

zgłoszenie celne - czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony

sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną,

25)

zwolnienie towarów - czynność organu celnego umożliwiającą użycie towarów w celach

określonych przez procedurę celną, jaką zostały objęte.

§ 2.

Przeznaczenie celne to

1)

objęcie towaru procedurą celną,

2)

wprowadzenie towaru do wolnego obszaru celnego lub do składu wolnocłowego,

3)

powrotny wywóz towaru poza polski obszar celny,

4)

zniszczenie towaru,

5)

zrzeczenie się towaru na rzecz Skarbu Państwa.

§ 3.

Procedura celna to sposób postępowania obejmujący

1)

dopuszczenie do obrotu,

2)

tranzyt,

3)

skład celny,

4)

uszlachetnianie czynne,

5)

przetwarzanie pod kontrolą celną,

6)

odprawę czasową,

7)

uszlachetnianie bierne,

8)

wywóz.

Każda osoba zamierzająca faktycznie dokonać przywozu lub wywozu może uzyskać od organu

celnego informację o stosowaniu przepisów prawa celnego.

§ 1.

Prezes Głównego Urzędu Ceł wydaje w formie decyzji, na pisemny wniosek osoby, wiążącą

informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towaru według kodu taryfy celnej.

§ 2.

Decyzja, o której mowa w § 1, wiąże organy celne oraz osobę, której udzielono tę informację.

Wiążącą informację taryfową stosuje się do towarów, wobec których formalności celne

zostały dokonane po dniu, w którym informacja ta została udzielona.

§ 3.

Przedmiotem wiążącej informacji taryfowej jest klasyfikacja towarów według nomenklatury

towarowej taryfy celnej.

§ 4.

Osoba, której udzielono informacji, o której mowa w § 1, powinna udowodnić, że towar

zgłoszony jest takim samym towarem jak opisany w informacji.

§ 5.

Wiążąca informacja taryfowa jest ważna przez 6 lat od daty wydania.

§ 6.

Wiążąca informacja taryfowa jest nieważna, jeżeli została wydana na podstawie nieprawdziwych

dokumentów lub nieprawidłowych bądź niekompletnych danych przedstawionych przez wnioskodawcę.

§ 7.

Wiążąca informacja taryfowa traci ważność, gdy

1)

w wyniku zmiany przepisów staje się sprzeczna z prawem; datą, z którą wiążąca informacja

taryfowa traci ważność, jest dzień wejścia w życie tych przepisów,

2)

staje się niezgodna z interpretacją przepisów taryfy celnej przez zmiany wyjaśnień

do nomenklatury towarowej taryfy celnej bądź przez wydanie opinii dotyczących klasyfikacji

przez Światową Organizację Celną lub przez zmianę Not wyjaśniających do nomenklatury

Zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów przyjętego przez Światową

Organizację Celną, bądź poprzez zmianę Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej

Unii Europejskiej; datą, z którą wiążąca informacja taryfowa traci ważność, jest data

publikacji wymienionych zmian i opinii,

3)

wydana została wskutek błędu lub jest sprzeczna z prawem; datą z którą informacja

taryfowa traci ważność, jest data powiadomienia osoby, której tej informacji udzielono.

§ 8.

W wypadku gdy wiążąca informacja taryfowa utraciła ważność na podstawie § 7 pkt 2

lub pkt 3, osoba, której udzielono tej informacji, może korzystać z niej dalej przez

okres 6 miesięcy od publikacji lub powiadomienia, jeżeli zawarła na podstawie wiążącej

informacji taryfowej, przed datą publikacji lub powiadomienia, wiążące umowy kupna

lub sprzedaży towarów.

§ 9.

Osoba, której udzielono wiążącej informacji taryfowej, może ją wykorzystać w okolicznościach

określonych w § 8 jedynie do celów

1)

określania należności celnych przywozowych lub celnych wywozowych,

2)

obliczania zwrotów należności celnych przywozowych przy wywozie,

3)

uwzględnienia świadectwa potwierdzającego pochodzenie towaru, o ile świadectwo to

zostało wydane na podstawie wymienionej informacji.

§ 10.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe warunki wydawania

wiążącej informacji taryfowej oraz ustali wzory wniosków i niezbędne dokumenty, które

należy do nich dołączyć, a także wzór formularza wiążącej informacji taryfowej.

§ 1.

Organ celny może wykonywać wszelkie czynności kontroli celnej, które uzna za stosowne

według przepisów prawa celnego - w każdym miejscu znajdującym się na polskim obszarze celnym lub, jeżeli umowy międzynarodowe

tak stanowią - poza polskim obszarem celnym.

§ 2.

Organ celny może w każdym czasie podejmować czynności z zakresu kontroli celnej wobec

towaru znajdującego się na polskim obszarze celnym w celu ustalenia, czy towar został

wprowadzony na polski obszar celny zgodnie z przepisami prawa.

§ 3.

Rewizji celnej nie podlegają

1)

na zasadzie wzajemności

a)

towary przeznaczone dla obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych

oraz misji specjalnych w Rzeczypospolitej Polskiej, a także organizacji międzynarodowych

mających siedziby lub placówki w Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

towary przeznaczone dla osób korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych,

c)

opatrzone pieczęcią przesyłki urzędowe przesyłane do obcych przedstawicielstw dyplomatycznych,

urzędów konsularnych i misji specjalnych w Rzeczypospolitej Polskiej oraz opatrzone

pieczęcią przesyłki przez nie wysyłane,

2)

opatrzone pieczęcią przesyłki urzędowe przesyłane między Ministerstwem Spraw Zagranicznych

Rzeczypospolitej Polskiej a polskimi przedstawicielstwami dyplomatycznymi, urzędami

konsularnymi i misjami specjalnymi za granicą.

§ 4.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, sposoby i warunki wykonywania

kontroli celnej.

§ 5.

Minister Finansów, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej i Ministrem Spraw Wewnętrznych

i Administracji, określi, w drodze rozporządzenia, sposób i warunki wykonywania kontroli

celnej oraz nadawania przeznaczenia celnego okrętom wojennym i wojskowym statkom powietrznym

oraz wyposażeniu i sprzętowi jednostek wojskowych, a także wyposażeniu i sprzętowi

jednostek organizacyjnych resortu spraw wewnętrznych i administracji.

§ 6.

Prezes Głównego Urzędu Ceł może określić, w drodze zarządzenia

1)

wzory pieczęci, zamknięć celnych, stempli i innych znaków stosowanych przy wykonywaniu

kontroli celnej,

2)

szczegółowy sposób prowadzenia kontroli celnej bagażu przewożonego drogą morską lub

powietrzną.

§ 1.

Każda osoba pośrednio lub bezpośrednio uczestnicząca w czynnościach związanych z wymianą

towarową jest zobowiązana do dostarczenia organowi celnemu, na jego żądanie, w ustalonych

terminach, dokumentów i informacji mających znaczenie dla kontroli celnej, w jakiejkolwiek

formie, jak również do udzielenia niezbędnej pomocy.

§ 2.

Na żądanie Prezesa Głównego Urzędu Ceł banki są zobowiązane udzielać informacji o

obrotach i stanach na rachunkach bankowych w związku z toczącą się sprawą karną skarbową

1)

przeciwko posiadaczowi rachunku będącemu osobą fizyczną lub

2)

o przestępstwo popełnione w zakresie działalności osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

nie mającej osobowości prawnej, która to osoba lub jednostka jest posiadaczem rachunku.

§ 3.

Żądanie, o którym mowa w § 2, powinno zawierać oznaczenie posiadacza rachunku oraz

okresu objętego informacją.

Każda informacja o charakterze poufnym jest chroniona tajemnicą służbową i nie może

być rozpowszechniana przez organ celny bez wyraźnego pozwolenia osoby lub urzędu,

który jej udzielił; przekazywanie informacji jest dozwolone w wypadku, gdy organ celny

jest do tego zobowiązany lub upoważniony zgodnie z obowiązującymi ustawami.

§ 1.

Nielegalnym wprowadzeniem towaru jest wprowadzenie dokonane z naruszeniem przepisów

art. 35 § 2, art. 36, art. 37, art. 39 i art. 180 § 2.

§ 2.

Jeżeli w trakcie kontroli celnej nie można ustalić, że wprowadzonym na polski obszar

celny towarom, których rodzaj i ilość wskazują na przeznaczenie do działalności gospodarczej,

zostało nadane przeznaczenie celne zgodnie z przepisami prawa celnego, uważa się, że towary te zostały nielegalnie wprowadzone na polski obszar celny.

Osoby posiadające dokumenty mające znaczenie dla kontroli celnej powinny je przechowywać

przez 5 lat i udostępniać na każde żądanie organu celnego. Termin ten rozpoczyna swój

bieg z upływem ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym

1)

zostało przyjęte zgłoszenie celne o dopuszczenie do obrotu, jeżeli chodzi o towary

dopuszczone do obrotu w innych wypadkach niż określone w pkt 2, lub zostało przyjęte

zgłoszenie celne do wywozu,

2)

przestają być pod dozorem celnym towary dopuszczone do obrotu w związku z zastosowaniem

zerowej lub obniżonej stawki ze względu na przeznaczenie albo podlegające zwolnieniu

od należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie,

3)

zostaje zakończona odpowiednia procedura celna, jeżeli chodzi o towary objęte inną

procedurą celną niż określone w pkt 1 i 2,

4)

towary zostały wyprowadzone z wolnego obszaru celnego.

Terminy określone w przepisach prawa celnego nie podlegają przedłużeniu, odroczeniu lub przywróceniu poza wypadkami ustanowionymi

w przepisach tego prawa.

1.

Przewoźnik wykonujący regularne przewozy międzynarodowe w transporcie kolejowym lub

drogowym jest obowiązany do uzgadniania z właściwym miejscowo organem celnym rozkładów

jazdy środków przewozowych, a zwłaszcza czasu i miejsca przekroczenia przez te środki

granicy państwowej oraz czasu ich postoju w przejściach granicznych.

2.

W międzynarodowym transporcie lotniczym i międzynarodowej żegludze śródlądowej obowiązek,

o którym mowa w ust. 1, ciąży na podmiotach zarządzających portami lotniczymi lub

granicznymi przejściami rzecznymi.

3.

W międzynarodowym transporcie lotniczym, międzynarodowej żegludze śródlądowej oraz

międzynarodowym transporcie kolejowym podmioty wymienione w ust. 1 i 2 obowiązane

są do niezwłocznego powiadomienia właściwych miejscowo organów celnych o wszystkich

wypadkach przekraczania granicy przez środki przewozowe poza rozkładem jazdy.

§ 1.

W uzasadnionych wypadkach organy celne prowadzą ewidencję towarów, którym nadano przeznaczenie

celne.

§ 2.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia

1)

wypadki, sposób i tryb prowadzenia przez urzędy celne ewidencji towarów, którym nadano

przeznaczenie celne,

2)

wzory rejestrów, ksiąg, innych dokumentów ewidencyjnych oraz wzory formularzy używanych

w toku sprawowania dozoru celnego i kontroli celnej,

3)

rodzaje dokumentów mających znaczenie dla kontroli celnej, a także osoby zobowiązane

do ich przechowywania.

§ 1.

Cła określane są na podstawie taryfy celnej lub innych środków taryfowych.

§ 2.

Środki polityki handlowej oraz środki, o których mowa w art. 14, stosuje się zgodnie

z klasyfikacją nomenklatury towarowej taryfy celnej.

§ 3.

Taryfa celna obejmuje

1)

Polską Scaloną Nomenklaturę Towarową Handlu Zagranicznego PCN (nomenklatura towarowa),

2)

stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania,

3)

jednostki miar,

4)

obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z

niektórymi krajami lub grupami krajów,

5)

preferencyjne stawki celne przyjęte jednostronnie przez Rzeczpospolitą Polską w odniesieniu

do niektórych krajów, grup krajów lub regionów.

§ 4.

Stawki celne, o których mowa w § 3 pkt 4 i pkt 5, są stosowane na wniosek zgłaszającego,

o ile towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich zastosowania. Zastosowanie

tych stawek może nastąpić retrospektywnie, o ile zostaną spełnione warunki określone

przepisami prawa, w tym umowami międzynarodowymi.

§ 5.

Klasyfikację towarów w taryfie celnej określa kod taryfy celnej.

§ 6.

Rada Ministrów ustanawia, w drodze rozporządzenia, taryfę celną.

§ 7.

Prezes Głównego Urzędu Ceł ogłasza, w formie zarządzenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, wyjaśnienia do taryfy celnej.

§ 1.

Towary mogą podlegać innym środkom taryfowym ze względu na ich właściwości, przeznaczenie

lub w związku z zawartymi przez Rzeczpospolitą Polską preferencyjnymi umowami międzynarodowymi.

§ 2.

Środkami taryfowymi, o których mowa w § 1, są: zawieszenie w całości lub w części

poboru ceł, kontyngenty taryfowe i plafony taryfowe.

§ 3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, ze względu na właściwości towarów, ze względu

na ich przeznaczenie lub w związku z zawartymi przez Rzeczpospolitą Polską preferencyjnymi

umowami międzynarodowymi z niektórymi krajami lub grupami krajów, może

1)

zawiesić w całości lub w części pobór ceł,

2)

ustanowić kontyngent taryfowy,

3)

ustanowić plafon taryfowy.

§ 4.

Rada Ministrów, ustanawiając kontyngent taryfowy, zgodnie z § 3 pkt 2, określi równocześnie

sposób jego rozdysponowania.

§ 5.

Środki, o których mowa w § 2 i § 3, są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towary,

do których się to odnosi, spełniają warunki do ich stosowania. Zastosowanie tych środków

może nastąpić retrospektywnie, o ile zostaną spełnione warunki określone przepisami

prawa.

§ 6.

W razie ustanowienia kontyngentu taryfowego, o którym mowa w § 3 pkt 2, do objęcia

towaru procedurą celną z zastosowaniem obniżonych stawek wymagane jest pozwolenie

Ministra Gospodarki.

§ 7.

Minister Gospodarki może ustalić, w drodze rozporządzenia, tryb realizacji ustanowionych

plafonów taryfowych.

§ 8.

Minister Gospodarki może określić, w drodze rozporządzenia, zamknięcie plafonu taryfowego.

§ 9.

Od dnia wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w § 8, cła są pobierane w wysokości

określonej w taryfie celnej.

§ 1.

Niepreferencyjne pochodzenie towarów określa się w celu

1)

stosowania taryfy celnej, z wyjątkiem środków wymienionych w art. 13 § 3 pkt 4 i pkt

5,

2)

stosowania środków polityki handlowej ustanowionych w odrębnych przepisach,

3)

sporządzania i wydawania świadectw potwierdzających pochodzenie towarów.

§ 2.

Reguły ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów określają art. 16-19.

§ 1.

Towarami pochodzącymi z danego kraju są towary całkowicie tam uzyskane lub wyprodukowane.

§ 2.

Towarami całkowicie uzyskanymi lub wyprodukowanymi w danym kraju są

1)

produkty mineralne tam wydobyte,

2)

rośliny lub produkty roślinne tam zebrane,

3)

żywe zwierzęta tam urodzone i wyhodowane,

4)

produkty uzyskane od żywych zwierząt tam wyhodowanych,

5)

produkty uzyskane przez polowanie lub rybołówstwo na jego terytorium,

6)

produkty rybołówstwa morskiego i inne produkty wydobyte z mórz znajdujących się poza

morzami terytorialnymi danego kraju, dokonywanego przez statki w nim zarejestrowane

i pływające pod jego banderą,

7)

towary wytworzone na pokładach statków przetwórni z produktów, o których mowa w pkt

6, pochodzących z tego kraju, o ile statki przetwórnie zostały zarejestrowane w danym

kraju i pływają pod jego banderą,

8)

produkty wydobyte z dna morskiego i z wnętrza ziemi pod nim, znajdującym się poza

morzami terytorialnymi, o ile dany kraj ma prawa wyłączności do eksploatacji dna lub

wnętrza ziemi pod nim,

9)

odpady i pozostałości powstałe w danym kraju w wyniku procesów produkcyjnych i towary

zużyte, jeśli nadają się wyłącznie do odzyskiwania surowców,

10)

towary wytworzone w danym kraju wyłącznie z towarów, o których mowa w pkt 1-9, lub

z ich pochodnych na dowolnym etapie przetworzenia.

§ 3.

Określenie „kraj” w rozumieniu § 2 obejmuje również morza terytorialne kraju.

Towar, w którego produkcję zaangażowany jest więcej niż jeden kraj, jest uznawany

za pochodzący z kraju, w którym podlegał ostatniej istotnej, ekonomicznie uzasadnionej

obróbce lub przetworzeniu, które spowodowały wytworzenie nowego produktu lub stanowiły

istotny etap wytwarzania w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu.

Nie uznaje się towarów za pochodzące z kraju, w którym podlegały obróbce lub przetworzeniu

w rozumieniu art. 17, jeżeli z ustalonych faktów wynika, że jedynym celem obróbki

lub przetworzenia było obejście przepisów dotyczących pochodzenia towarów.

§ 1.

Ustalenie pochodzenia towarów, o których mowa w art. 16 i art. 17, dokonywane jest

przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towarów.

§ 2.

W wypadku wątpliwości co do pochodzenia towarów, organ celny może zażądać dodatkowych

dowodów potwierdzających pochodzenie towarów.

§ 3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady i tryb ustalania pochodzenia towarów, o których mowa w art. 17,

2)

sposób dokumentowania pochodzenia towarów, o których mowa w § 1 i § 2,

3)

listę towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.

§ 1.

Warunki uzyskiwania pochodzenia, jakie powinny spełniać towary, aby korzystać ze środków

wymienionych w art. 13 § 3 pkt 4 lub pkt 5, oraz sposoby jego dokumentowania określane

są według reguł preferencyjnego pochodzenia towarów.

§ 2.

W wypadku towarów objętych umowami, o których mowa w art. 13 § 3 pkt 4, reguły, o

których mowa w § 1, określone są w tych umowach.

§ 3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, reguły ustalania pochodzenia towarów,

wobec których będą stosowane stawki określane na podstawie art. 13 § 3 pkt 5, oraz

sposób jego dokumentowania.

Wartość celna towarów określana jest w celu ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego

oraz innych należności pobieranych przez organ celny, jak również stosowania środków

polityki handlowej.

§ 1.

Użyte w niniejszym dziale określenia oznaczają

1)

wytworzenie - wyhodowanie, wyprodukowanie, wydobycie,

2)

towary identyczne - towary wytworzone w tym samym kraju, będące takimi samymi pod

każdym względem, włączając cechy fizyczne i renomę, jaką posiadają; nieznaczne różnice

w wyglądzie zewnętrznym nie są przeszkodą do uznania towarów za identyczne, jeśli

odpowiadają one pod innym względem niniejszej definicji,

3)

towary podobne - towary wytworzone w tym samym kraju, które, nie będąc podobnymi pod

każdym względem, posiadają podobne cechy i skład materiałowy, co pozwala im pełnić

te same funkcje i być towarami handlowo zamiennymi; jakość towarów, znak towarowy

i renoma, jaką posiadają, są czynnikami, które należy uwzględniać przy ustalaniu podobieństwa

towarów,

4)

towary tego samego gatunku i rodzaju - towary zawierające się w grupie lub zakresie

towarów wytwarzanych przez jedną gałąź przemysłu lub branżę przemysłową i obejmujące

towary identyczne lub podobne,

5)

prowizja od zakupu - opłatę poniesioną przez kupującego na rzecz jego agenta za usługę

polegającą na reprezentowaniu go przy zakupie towarów, dla których ustalana jest wartość

celna.

§ 2.

Za osoby powiązane ze sobą uznaje się osoby, jeżeli

1)

jedna z osób jest urzędnikiem, dyrektorem lub członkiem organu zarządzającego bądź

kontrolnego drugiej lub

2)

są prawnie uznanymi wspólnikami w działalności gospodarczej, lub

3)

jedna z osób jest pracodawcą drugiej, lub

4)

jedna z osób bezpośrednio lub pośrednio dysponuje prawami głosu lub udziałem w kapitale

zakładowym albo akcyjnym wynoszącym co najmniej 5% wszystkich praw głosu lub co najmniej

5% kapitału zakładowego albo akcyjnego drugiej osoby, lub

5)

jedna z osób bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drugą, lub

6)

znajdują się pod bezpośrednią lub pośrednią kontrolą trzeciej osoby, lub

7)

wspólnie kontrolują, bezpośrednio lub pośrednio, trzecią osobę, lub

8)

są małżonkami, są spokrewnione lub spowinowacone do drugiego stopnia albo są związane

stosunkiem przysposobienia, lub

9)

jedna z nich w działalności gospodarczej jest wyłącznym dystrybutorem lub wyłącznym

koncesjonariuszem drugiej osoby, jeśli odpowiadają kryteriom, o których mowa w pkt.

1-8.

§ 3.

Za towary identyczne lub towary podobne nie uznaje się towarów wytworzonych w oparciu

o wykonane na polskim obszarze celnym prace techniczno-inżynieryjne, rozwojowe, artystyczne,

projektowe oraz plany i szkice, w stosunku do których nie można dokonać korekty zgodnie

z art. 30 § 1 pkt 2 lit. d).

§ 4.

Jeżeli brak jest identycznych lub podobnych towarów, wytwarzanych przez tę samą osobę,

która wytworzyła towary, dla których ustalana jest wartość celna, mogą być brane pod

uwagę towary wytwarzane przez inną osobę.

§ 1.

Wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona

lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o

ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31.

§ 2.

Wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną towaru w wypadku, gdy

1)

istnieją ograniczenia w dysponowaniu lub użytkowaniu towarów przez kupującego inne

niż ograniczenia, które

a)

są nakładane lub wymagane przez prawo,

b)

ograniczają obszar geograficzny, na którym towar może być odsprzedany,

c)

nie mają istotnego wpływu na wartość towaru, lub

2)

sprzedaż lub cena towaru są uzależnione od warunków lub spełnienia świadczeń, których

wartości nie można ustalić, lub

3)

jakakolwiek część dochodu z dalszej odsprzedaży, dyspozycji lub późniejszego użytkowania

towarów przez nabywcę przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedawcy, chyba że zgodnie

z art. 30 może zostać dokonana odpowiednia korekta, lub

4)

kupujący i sprzedawca są ze sobą powiązani, chyba że wartość transakcyjna może być

zaakceptowana w celu ustalenia wartości celnej, zgodnie z § 3.

§ 3.

Przy ustalaniu, czy wartość transakcyjna jest do zaakceptowania do celów stosowania

§ 1, powiązanie ze sobą kupującego i sprzedawcy nie stanowi samo w sobie wystarczającej

podstawy do niezaakceptowania wartości transakcyjnej. Gdy okaże się to konieczne,

okoliczności dotyczące sprzedaży powinny zostać zbadane, a wartość transakcyjna powinna

być zaakceptowana, pod warunkiem, że powiązanie nie wpłynęło na cenę. Jeżeli na podstawie

informacji uzyskanych od zgłaszającego lub powziętych w inny sposób organ celny ma

powody, aby uznać, że powiązanie wpłynęło na cenę, powody takie powinny być podane

zgłaszającemu i należy zapewnić mu możliwość ustosunkowania się do nich. Na żądanie

zgłaszającego informacja o takich powodach powinna być przedstawiona w formie pisemnej.

§ 4.

W wypadku transakcji między osobami powiązanymi wartość transakcyjna jest akceptowana,

a wartość celna towarów ustalana zgodnie z § 1, o ile zgłaszający udowodni, że taka

wartość jest zbliżona do jednej z występujących w tym samym lub zbliżonym czasie

1)

wartości transakcyjnej przy sprzedaży kupującemu, w żadnym konkretnym wypadku nie

powiązanemu ze sprzedawcą, identycznych lub podobnych towarów wprowadzonych na polski

obszar celny,

2)

wartości celnej identycznych lub podobnych towarów, ustalonej zgodnie z art. 27,

3)

wartości celnej identycznych lub podobnych towarów, ustalonej zgodnie z art. 28.

§ 5.

Przy zastosowaniu kryteriów, o których mowa w § 4, należy uwzględnić różnice w poziomach

handlu (hurt, detal), różnice ilościowe, koszty wymienione w art. 30 oraz koszty ponoszone

przez sprzedawcę przy transakcjach, w których kupującym jest osoba z nim nie powiązana,

a koszty te nie występują przy transakcji między sprzedawcą a osobą z nim powiązaną.

§ 6.

Kryteria określone w § 4 mogą być stosowane tylko do celów porównawczych. Wartość

celna towaru nie może być ustalona w sposób zastępczy na podstawie § 4.

§ 7.

Wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, o której mowa w § 1,

w wypadku gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność

informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć

do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego.

§ 8.

Przed ustaleniem wartości celnej na podstawie art. 25-29, organ celny wyjaśnia zgłaszającemu,

na jego pisemny wniosek, przyczyny zastosowania § 7, wyznaczając termin na złożenie

wyjaśnień.

§ 9.

Ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonanej lub

mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone

towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek

sprzedaży towarów kupującemu albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez

kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy. Płatność może zostać

dokonana w formie przelewu pieniężnego lub za pomocą innych form zapłaty bezpośrednio

lub pośrednio.

§ 10.

Podjęte przez kupującego udokumentowane działania dokonane na jego własny rachunek,

inne niż te, których doliczenie przewidziane jest w art. 30, nie są uznawane za pośrednią

płatność na rzecz sprzedawcy, nawet jeśli mogłyby być uznane za korzystne dla sprzedawcy

lub zostały podjęte na podstawie porozumienia ze sprzedawcą, a ich koszt nie będzie

doliczony do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej przy ustalaniu wartości celnej

przywiezionych towarów.

§ 1.

Jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 23, ustala się ją

stosując w kolejności art. 25-28.

§ 2.

Kolejność stosowania art. 27 i art. 28 zostanie zmieniona na wniosek zgłaszającego.

§ 1.

Jeżeli wartość celna przywiezionych towarów nie może być ustalona na podstawie przepisów

art. 23, za wartość celną przyjmuje się wartość transakcyjną identycznych towarów

sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie

co towary, dla których ustalana jest wartość celna.

§ 2.

Dla ustalenia wartości, o której mowa w § 1, należy stosować wartość transakcyjną

identycznych towarów sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w tych

samych ilościach co towary, dla których ustalana jest wartość celna. W wypadku gdy

nie stwierdzono tego rodzaju sprzedaży, należy przyjmować wartość transakcyjną identycznych

towarów sprzedawanych na innych poziomach handlu lub w innych ilościach, z niezbędnymi

poprawkami mającymi na celu uwzględnienie różnicy w poziomach handlu lub ilości, pod

warunkiem że tego rodzaju korekta może być dokonana na podstawie przedstawionych dowodów

określających zasadność i prawidłowość korekty, niezależnie od tego, czy taka korekta

prowadzi do zwiększenia, czy też zmniejszenia wartości.

§ 3.

Jeżeli koszty, o których mowa w art. 30 § 1 pkt 5, są włączone do wartości transakcyjnej,

należy uwzględnić istotne różnice w takich kosztach między towarami, dla których ustalana

jest wartość celna, a towarami identycznymi, wynikające z różnic w odległościach i

rodzaju transportu.

§ 4.

Jeżeli stosując niniejszy artykuł stwierdzono więcej niż jedną wartość transakcyjną

towarów identycznych, do ustalenia wartości celnej towarów przywożonych należy przyjmować

wartość najniższą.

§ 1.

Jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie przepisów

art. 23 i art. 25, za wartość celną przyjmuje się wartość transakcyjną podobnych towarów

sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie

co towary, dla których ustalana jest wartość celna.

§ 2.

Przepisy art. 25 § 2-4 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie przepisów

art. 23, art. 25 i art. 26, za wartość celną przyjmuje się cenę jednostkową towarów

przywożonych bądź identycznych lub podobnych sprzedanych na polskim obszarze celnym

w największych zbiorczych ilościach i stanie, w jakim są towary, dla których ustalana

jest wartość celna, w transakcjach sprzedaży między nie powiązanymi ze sobą osobami,

w tym samym lub zbliżonym czasie, nie przekraczającym 90 dni od dnia przywozu towaru,

dla którego ustalana jest wartość celna, pomniejszoną o

1)

marżę zazwyczaj płaconą lub uzgodnioną do zapłacenia albo też narzut, jaki jest zazwyczaj

stosowany na polskim obszarze celnym, obejmujący zyski i wydatki związane ze sprzedażą

przywiezionych towarów tego samego gatunku i rodzaju,

2)

koszty transportu i ubezpieczenia oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane

z transportem, po przywozie towarów na polski obszar celny,

3)

należności celne przywozowe lub inne opłaty pobierane na polskim obszarze celnym z

tytułu przywozu lub sprzedaży towarów.

§ 2.

Jeżeli towary przywożone bądź identyczne lub podobne nie są przedmiotem sprzedaży

na polskim obszarze celnym w takim samym stanie i w tym samym lub zbliżonym czasie

co towary, dla których ustalana jest wartość celna, to na wniosek zgłaszającego wartość

celną ustala się na podstawie ceny jednostkowej przywiezionych towarów, po której

są one sprzedawane po dokonaniu ich przetworzenia, w największych zbiorczych ilościach,

w transakcjach sprzedaży między nie powiązanymi osobami, pomniejszonej o koszty przetworzenia

i koszty, o których mowa w § 1 pkt 1-3.

Jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie przepisów

art. 23 i art. 25-27, za wartość celną przyjmuje się wartość kalkulowaną, która jest

sumą

1)

kosztów lub wartości materiałów i produkcji bądź innych procesów zastosowanych przy

wytworzeniu przywożonych towarów,

2)

kwoty zysku i kosztów ogólnych równych kwocie zwyczajowo wliczonej w cenę sprzedaży

towarów tego samego gatunku lub rodzaju, jak te, dla których ustalana jest wartość

celna, wytworzonych przez producentów w kraju wywozu w celu przywozu takich towarów

na polski obszar celny,

3)

kosztów lub wartości, o których mowa w art. 30 § 1 pkt 5.

§ 1.

Jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie przepisów art. 23 i art. 25-28,

jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym, z zastosowaniem

odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami

1)

artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.,

2)

Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych

i Handlu z 1994 r.,

3)

przepisów niniejszego działu.

§ 2.

Wartość celna ustalana z zastosowaniem § 1 nie może być określana na podstawie

1)

ceny sprzedaży na polskim obszarze celnym towarów wytworzonych na tym obszarze,

2)

systemu polegającego na przyjmowaniu do ustalania wartości celnej wyższej z dwóch

alternatywnych wartości,

3)

ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu,

4)

kosztów produkcji innych niż wartość kalkulowana, która została ustalona dla identycznych

lub podobnych towarów na podstawie art. 28,

5)

cen, po których towary są sprzedawane w kraju wywozu z przeznaczeniem poza polski

obszar celny,

6)

minimalnych wartości celnych,

7)

arbitralnych bądź nieprawdziwych wartości.

§ 1.

W celu określania wartości celnej z zastosowaniem przepisów art. 23, do ceny faktycznie

zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się

1)

poniesione przez kupującego, lecz nie ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej

za towary, koszty

a)

prowizji i pośrednictwa, z wyjątkiem prowizji od zakupu,

b)

pojemników, o ile na potrzeby celne są traktowane łącznie z towarem, którego wartość

celna jest ustalana,

c)

pakowania, zarówno w sensie materiałów, jak i robocizny,

2)

określoną w odpowiedniej proporcji wartość wymienionych poniżej towarów i usług, dostarczonych

bezpośrednio lub pośrednio przez kupującego, bezpłatnie lub po obniżonej cenie, do

użytku związanego z produkcją i sprzedażą przywożonych towarów, w zakresie, w jakim

taka wartość nie została ujęta w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej

a)

materiałów, komponentów, części i podobnych elementów, które stanowią część składową

lub przynależność przywiezionych towarów,

b)

narzędzi, matryc, form i podobnych elementów użytych przy produkcji przywiezionych

towarów,

c)

materiałów zużytych przy produkcji przywiezionych towarów,

d)

prac techniczno-inżynieryjnych, rozwojowych, artystycznych i projektowych oraz planów

i szkiców wykonanych poza polskim obszarem celnym i niezbędnych do produkcji przywiezionych

towarów,

3)

honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne, dotyczące towarów, dla których

ustalana jest wartość celna, które musi opłacić kupujący, zarówno bezpośrednio jak

i pośrednio, jako warunek sprzedaży tych towarów, o ile koszty te nie są ujęte w cenie

faktycznie zapłaconej lub należnej,

4)

wartość jakiejkolwiek części dochodu z tytułu dalszej odsprzedaży, dyspozycji lub

wykorzystania przywiezionych towarów, która przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedawcy,

5)

koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i

manipulacyjne związane z ich transportem, poniesione do granicy państwa lub portu

polskiego.

§ 2.

Koszty dodane do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej powinny być doliczane, z

zastosowaniem przepisów niniejszego artykułu, jedynie na podstawie obiektywnych i

wymiernych danych.

§ 3.

Nie naruszając przepisów § 1 pkt 3

1)

opłaty za prawo do kopiowania przywiezionych towarów na polskim obszarze celnym nie

są doliczane do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za te towary, przy ustalaniu

ich wartości celnej,

2)

płatności za prawo do dystrybucji lub odsprzedaży przywiezionych towarów, poniesione

przez kupującego, nie są doliczane do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywiezione

towary, jeżeli takie płatności nie stanowią warunku sprzedaży towarów.

Nie wlicza się do wartości celnej następujących kosztów, o ile można je wyodrębnić

z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej

1)

kosztów transportu przywożonych towarów, które to koszty zostały poniesione po przekroczeniu

granicy państwa lub po przybyciu do portu polskiego,

2)

należności za prace budowlane, instalacyjne, montażowe, obsługę lub pomoc techniczną,

wykonane po przywozie towarów, takich jak: zakłady przemysłowe, maszyny lub wyposażenie,

3)

odsetek wynikających z umowy o finansowaniu zakupu przywiezionych towarów, zawartej

przez kupującego, niezależnie od tego, czy finansowanie zapewnione jest przez sprzedawcę,

czy też przez inną osobę, o ile umowa ta została zawarta w formie pisemnej, a kupujący

będzie w stanie udowodnić, że

a)

towary zostały sprzedane po cenie zadeklarowanej jako faktycznie zapłaconej lub należnej,

b)

żądane oprocentowanie nie przekracza normalnie stosowanego oprocentowania dla tego

typu transakcji dokonywanych w tym czasie, w kraju, w którym dokonano operacji finansowej,

4)

opłat za prawo do kopiowania na polskim obszarze celnym towarów przywiezionych,

5)

prowizji od zakupu,

6)

należności celnych przywozowych lub innych opłat pobieranych na polskim obszarze celnym

z tytułu przywozu lub sprzedaży towarów.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb ustalania

wartości celnej przywożonych towarów.

Prezes Głównego Urzędu Ceł może ogłosić, w formie zarządzenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wyjaśnienia dotyczące wartości celnej wydawane

przez właściwe organy.

W celu ustalania wartości celnej Minister Finansów określi, w drodze zarządzenia,

zasady stosowania kursów walut obcych, ustalanych przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego

i ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski.

§ 1.

Towary wprowadzone na polski obszar celny podlegają, od chwili ich wprowadzenia, dozorowi

celnemu. Towary te mogą podlegać kontroli celnej zgodnie z obowiązującymi przepisami.

§ 2.

Towary mogą być wprowadzone lub wyprowadzone z polskiego obszaru celnego przez otwarte

przejścia graniczne, a przez inne przejścia - tylko po wydaniu pozwolenia przez organ

celny.

§ 3.

Towary, o których mowa w § 1, pozostają pod dozorem celnym tak długo, jak jest to

niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w wypadku towarów niekrajowych - aż

do czasu, kiedy ich status celny zostanie zmieniony, bądź gdy zostaną wprowadzone

do wolnego obszaru celnego albo zostaną powrotnie wywiezione bądź zniszczone zgodnie

z art. 186.

§ 1.

Osoba wprowadzająca towary na polski obszar celny jest zobowiązana do niezwłocznego

ich dostarczenia trasą określoną przez organ celny i zgodnie z jego instrukcjami (droga

celna) do

1)

granicznego urzędu celnego albo miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ celny

lub

2)

wolnego obszaru celnego, jeżeli towary mają być wprowadzone bezpośrednio do niego

a)

drogą morską lub powietrzną,

b)

drogą lądową bez przejazdu przez inną część polskiego obszaru celnego, o ile wolny

obszar celny przylega do granicy lądowej państwa.

§ 2.

Każda osoba przejmująca odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu na

polski obszar celny, także w wyniku przeładunku, jest odpowiedzialna za wykonanie

obowiązków, o których mowa w § 1.

§ 3.

Przepis § 1 pkt 1 nie wyłącza stosowania przepisów dotyczących ruchu turystycznego,

ruchu przygranicznego, obrotu pocztowego lub ruchu o mało istotnym znaczeniu ekonomicznym,

pod warunkiem że możliwości dozoru i kontroli celnej nie będą ograniczone.

§ 4.

Przepisów § 1-3 i art. 37, art. 39-50 oraz art. 52 i art. 53 nie stosuje się do towarów,

które czasowo opuściły polski obszar celny podczas transportu drogą morską lub powietrzną

pomiędzy dwoma miejscami znajdującymi się na tym obszarze, pod warunkiem że przewóz

został dokonany drogą bezpośrednią, rejsowym samolotem lub statkiem linii lotniczych

albo linii żeglugowych, bez postoju poza polskim obszarem celnym. Niniejszego przepisu

nie stosuje się do towarów wcześniej załadowanych w portach lub na lotniskach znajdujących

się poza polskim obszarem celnym.

§ 5.

Przepisów § 1 nie stosuje się do towarów przewożonych przez polskie morza terytorialne

lub przestrzeń powietrzną na pokładzie statków wodnych lub powietrznych, których miejscem

przeznaczenia nie jest port lub lotnisko usytuowane na polskim obszarze celnym.

§ 6.

Prezes Głównego Urzędu Ceł, w porozumieniu z Ministrem Transportu i Gospodarki Morskiej,

w drodze zarządzenia, może wyznaczyć drogi celne oraz określić zasady poruszania się

i przemieszczania towarów po tych drogach.

§ 1.

Jeżeli na skutek nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej obowiązek,

o którym mowa w art. 36 § 1, nie może zostać wykonany, osoba zobowiązana do jego wykonania

lub inna osoba działająca w jej imieniu powinna bezzwłocznie poinformować organ celny

o tej sytuacji. Jeżeli nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej nie

spowodowały całkowitej utraty towarów, organ celny powinien zostać dokładnie poinformowany

o miejscu, gdzie się one znajdują.

§ 2.

Jeżeli na skutek nieprzewidzianych okoliczności lub działania siły wyższej statek,

o którym mowa w art. 36 § 5, zmuszony jest do tymczasowego zawinięcia do portu lub

lądowania na polskim obszarze celnym, a obowiązek, o którym mowa w art. 36 § 1, nie

może zostać wykonany, osoba wprowadzająca statek na polski obszar celny lub osoba

działająca w jej imieniu powinna bezzwłocznie poinformować organ celny o tej sytuacji.

§ 3.

Organ celny określa środki, jakie należy podjąć, aby towary, o których mowa w § 1,

jak również towary znajdujące się na pokładzie statku w sytuacjach określonych w §

2, zostały dostarczone do urzędu celnego albo miejsca wyznaczonego lub uznanego przez

ten organ.

Jeżeli towary zostały nielegalnie wprowadzone na polski obszar celny lub zostały usunięte

spod dozoru celnego, organ celny podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu uregulowania

ich sytuacji łącznie ze sprzedażą towarów.

Towary, które zgodnie z art. 36 § 1 pkt 1 zostały dostarczone do granicznego urzędu

celnego bądź miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ celny, powinny zostać przedstawione

organowi celnemu przez osobę, która wprowadziła je na polski obszar celny, lub przez

osobę, która przejęła odpowiedzialność za te towary po ich wprowadzeniu, chyba że

przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 1.

Po przedstawieniu towarów, a przed nadaniem tym towarom właściwego przeznaczenia celnego,

mogą one, za zgodą organu celnego, zostać zbadane.

§ 2.

Ryzyko i koszty badania, o którym mowa w § 1, nie obciążają organów celnych.

§ 3.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, sposób, tryb i warunki badania

towarów.

§ 1.

Z zastrzeżeniem przepisu art. 43, towary przedstawione organowi celnemu powinny być

ujęte w deklaracji skróconej.

§ 2.

Deklaracja skrócona powinna zostać złożona wraz z przedstawieniem towarów. Organ celny

może wyrazić zgodę na późniejsze złożenie deklaracji, jednak nie później niż w pierwszym

dniu roboczym następującym po dniu przedstawienia towarów.

§ 1.

Deklaracja skrócona powinna być złożona na formularzu odpowiadającym wzorowi, o którym

mowa w § 3. Jednakże organ celny może zezwolić na wykorzystanie, w charakterze deklaracji

skróconej, każdego dokumentu urzędowego lub handlowego zawierającego dane niezbędne

do ustalenia tożsamości towarów.

§ 2.

Deklaracja skrócona powinna zostać złożona przez

1)

osobę, która wprowadziła towary na polski obszar celny, lub przez osobę, która przejęła

odpowiedzialność za towary po ich wprowadzeniu,

2)

osobę, w której imieniu działały osoby, o których mowa w pkt 1.

§ 3.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, wzór deklaracji skróconej

oraz dokumenty, które mogą być wykorzystane w charakterze deklaracji skróconej.

Organ celny może odstąpić od wymogu składania deklaracji skróconej pod warunkiem,

że nie ogranicza to możliwości sprawowania dozoru celnego, jeżeli przed upływem terminu,

o którym mowa w art. 41 § 2, zostały spełnione formalności niezbędne do nadania towarom

przeznaczenia celnego.

§ 1.

Towary mogą być rozładowane lub przeładowane ze środków transportu wyłącznie za zgodą

organu celnego, w miejscach wyznaczonych lub uznanych przez ten organ. Jednakże w

wypadku bezpośredniego zagrożenia wymagającego natychmiastowego wyładunku wszystkich

towarów lub ich części, uzyskanie takiej zgody nie jest wymagane. O takim zdarzeniu

należy niezwłocznie poinformować organ celny.

§ 2.

Organ celny może w każdym czasie zażądać rozładowania i rozpakowania towarów w celu

ich zbadania, przeprowadzenia rewizji celnej, jak również zbadania środków transportu,

którymi są one przewożone.

Każda osoba, która po rozładunku posiada towary i zapewnia ich transport lub składowanie,

staje się odpowiedzialna za wykonanie obowiązku przedstawienia towarów w całości na

każde żądanie organu celnego.

Towary nie mogą zostać podjęte z miejsca ich złożenia bez zgody organu celnego.

Towary przedstawione organowi celnemu powinny otrzymać przeznaczenie celne dopuszczalne

dla tych towarów.

§ 1.

Każda osoba jest zobowiązana do dokonania czynności, oraz dostarczenia organowi celnemu

dokumentów niezbędnych do nadania przeznaczenia celnego towarom objętym deklaracją

skróconą w terminie

1)

90 dni od daty złożenia deklaracji skróconej w wypadku towarów przewożonych drogą

morską,

2)

20 dni od daty złożenia deklaracji skróconej w wypadku towarów przewożonych drogą

inną niż morska.

§ 2.

W szczególnie uzasadnionych okolicznościach organ celny może przedłużyć terminy określone

w § 1, jednak nie więcej niż o

1)

30 dni w wypadku terminu, o którym mowa w § 1 pkt 1,

2)

7 dni w wypadku terminu, o którym mowa w § 1 pkt 2.

Wniosek w tej sprawie musi zostać złożony przed upływem terminów określonych w § 1.

Towary przedstawione organowi celnemu nabywają status towarów składowanych czasowo,

aż do chwili nadania im przeznaczenia celnego (towary składowane czasowo).

§ 1.

Towary składowane czasowo mogą znajdować się jedynie w miejscach zatwierdzonych przez

organ celny i na warunkach określonych przez ten organ.

§ 2.

Przewoźnicy, spedytorzy, zarządzający portami lub osoby prowadzące agencje celne są

obowiązani na żądanie organu celnego do prowadzenia magazynów celnych.

§ 3.

Magazyn celny może być prowadzony przez osoby krajowe inne niż określone w § 2, po

uzyskaniu przez nie pozwolenia organu celnego, z wyłączeniem jednak osób, o których

mowa w art. 3 § 1 pkt 11 lit. c).

§ 4.

W wypadku gdy nie można zapewnić prowadzenia magazynu celnego przez osoby określone

w § 2 i § 3, magazyn celny prowadzi organ celny.

§ 5.

Z wyłączeniem wypadków, o których mowa w art. 51, organ celny może zażądać od osoby

będącej w posiadaniu towarów złożenia zabezpieczenia w celu zapewnienia uiszczenia

kwoty wynikającej z długu celnego, który może powstać w wypadkach określonych w art.

211 lub art. 212.

§ 6.

Prowadzący magazyn celny jest obowiązany uzgodnić z właściwym organem celnym regulamin

prowadzenia magazynu celnego oraz zapewnić utrzymywanie magazynu w stanie umożliwiającym

prowadzenie kontroli celnej.

Prowadzący magazyn celny jest obowiązany, na żądanie organu celnego, przyjąć do magazynu

towary podlegające kontroli celnej do czasu nadania im przeznaczenia celnego.

Towary składowane czasowo mogą podlegać jedynie takim czynnościom, jakie są niezbędne

do zapewnienia ich przechowania w nie zmienionym stanie, bez zmiany ich wyglądu czy

parametrów technicznych. Art. 40 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Organ celny podejmuje niezwłocznie wszelkie niezbędne działania w celu uregulowania

sytuacji towarów składowanych czasowo, nie wyłączając ich sprzedaży, w wypadku gdy

osoba nie dokonała czynności lub nie dostarczyła organowi celnemu dokumentów niezbędnych

do nadania przeznaczenia celnego w terminie, o którym mowa w art. 48.

§ 2.

Organ celny może, na ryzyko i koszt osoby będącej w posiadaniu towarów, zarządzić

ich przeniesienie w miejsce znajdujące się pod jego dozorem, do czasu, kiedy sytuacja

towarów zostanie uregulowana.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, tryb i warunki czasowego

składowania towarów oraz tworzenia i prowadzenia magazynów celnych.

Do towarów, które w chwili wprowadzania na polski obszar celny są już objęte procedurą

tranzytu, nie stosuje się przepisów art. 36, 37 oraz art. 39-53, z wyjątkiem art.

36 § 1 pkt 1.

Jeżeli towary niekrajowe objęte procedurą tranzytu osiągnęły miejsce przeznaczenia

na polskim obszarze celnym i zostały przedstawione organom celnym zgodnie z przepisami

regulującymi tranzyt, stosuje się przepisy art. 41-53.

§ 1.

Towary, niezależnie od ich rodzaju, ilości, pochodzenia, miejsca wysyłki lub miejsca

przeznaczenia, mogą w każdym czasie, z zachowaniem określonych warunków, otrzymać

przeznaczenie celne dopuszczalne dla tych towarów.

§ 2.

Przepis § 1 nie wyłącza stosowania umów międzynarodowych oraz zakazów lub ograniczeń

wynikających z odrębnych przepisów, a w szczególności dotyczących obyczajności, bezpieczeństwa

powszechnego, porządku publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi lub zwierząt, ochrony

środowiska i zasobów naturalnych, ochrony roślin, ochrony dóbr kultury oraz ochrony

własności intelektualnej, handlowej i przemysłowej, a także zakazów i ograniczeń ustanowionych

ze względów polityki handlowej lub interesu gospodarczego albo narodowego kraju.

§ 3.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb postępowania

organów celnych przy zatrzymywaniu towarów w wypadku podejrzenia naruszenia przepisów

dotyczących ochrony własności intelektualnej, handlowej i przemysłowej.

§ 1.

Jeżeli umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne zakazują posiadania, rozpowszechniania

lub obrotu towarami, organ celny cofa natychmiast towar za granicę lub na polski obszar

celny, chyba że umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne przewidują jego przepadek

albo inny sposób postępowania. Jeżeli cofnięcie towaru jest niemożliwe, organ celny

może nakazać zniszczenie lub orzec przepadek towaru.

§ 2.

Koszty cofnięcia towaru, sprzedaży, zniszczenia lub likwidacji w inny sposób ponoszą

solidarnie: osoba, która wprowadziła bądź wyprowadza towary, o których mowa w § 1,

osoba, która przejęła odpowiedzialność za przewóz tych towarów, bądź każda inna osoba,

w której posiadaniu towar się znajduje.

§ 1.

Jeżeli umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne uzależniają posiadanie, obrót lub

rozpowszechnianie towarów od spełnienia określonych wymogów, to przywóz lub wywóz

tych towarów może być dokonany pod warunkiem spełnienia tych wymogów.

§ 2.

W wypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w § 1, organ celny cofa towar za granicę

lub na polski obszar celny, chyba że umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne przewidują

jego natychmiastowy przepadek albo inny sposób postępowania. Jeżeli cofnięcie towaru

jest niemożliwe, organ celny może orzec jego przepadek. Przepis art. 58 § 2 stosuje

się odpowiednio.

§ 3.

Przepisu § 2 nie stosuje się do towarów niebezpiecznych, szkodliwych dla zdrowia lub

środowiska naturalnego oraz łatwo psujących się. W takich wypadkach przepisy art.

58 § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Każdy towar, który ma być objęty procedurą celną, powinien zostać zgłoszony do tej

procedury.

§ 2.

Towary krajowe zgłoszone do procedury wywozu, do procedury uszlachetniania biernego,

procedury tranzytu lub procedury składu celnego, od chwili przyjęcia zgłoszenia celnego,

aż do ich wyprowadzenia z polskiego obszaru celnego, ich zniszczenia lub do czasu

unieważnienia zgłoszenia celnego, podlegają dozorowi celnemu.

Prezes Głównego Urzędu Ceł może określić, w drodze zarządzenia, urzędy celne, w których

mogą być dokonywane czynności przewidziane przepisami prawa celnego w zależności od rodzaju towarów lub procedur celnych, którymi mogą być obejmowane

towary w poszczególnych urzędach celnych.

§ 1.

Zgłoszenie celne dokonywane jest

1)

w formie pisemnej,

2)

z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych, jeżeli przewidują to

przepisy szczególne,

3)

w formie zgłoszenia ustnego lub innej czynności, jeżeli przewidują to przepisy szczególne

i o ile w sposób dostateczny została wyrażona wola objęcia towarów procedurą celną.

§ 2.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, wypadki, w których zgłoszenie

celne może być dokonane w innej formie niż pisemna.

§ 1.

Zgłoszenie celne dotyczące towaru będącego przedmiotem przywozu lub wywozu nie stanowiącego

działalności gospodarczej, dokonywane przez podróżnych, powinno być złożone najpóźniej

w chwili przystąpienia organu celnego do kontroli celnej.

§ 2.

Jeżeli żywe zwierzęta, owoce, rośliny w stanie świeżym lub materiały niebezpieczne

przywożone są z zamiarem objęcia ich procedurą celną, to zgłoszenie celne do tej procedury

powinno być dokonane w dniu dostarczenia towaru do miejsca, o którym mowa w art. 36

§ 1 pkt 1.

§ 1.

Zgłoszenie celne w formie pisemnej powinno zostać dokonane przez zgłaszającego na

właściwym formularzu zgodnym ze wzorem przewidzianym do objęcia towaru określoną procedurą

celną. Zgłoszenie to powinno być podpisane i zawierać wszystkie elementy niezbędne

do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany.

§ 2.

Do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie

jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany.

§ 3.

Jeżeli składane zgłoszenie celne nie odpowiada wymogom formalnym określonym w § 1

i § 2, organ celny odmawia jego przyjęcia, wskazując przyczyny odmowy w formie pisemnej.

§ 4.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, wymogi, jakie powinno spełniać

zgłoszenie celne, wzory formularzy oraz dokumenty, jakie należy do niego dołączyć.

§ 1.

Organ celny przyjmuje zgłoszenie celne, jeżeli

1)

zgłoszenie celne odpowiada wymogom określonym w art. 64,

2)

wraz ze zgłoszeniem celnym przedstawiono towar nim objęty, z zastrzeżeniem art. 80

§ 2.

§ 2.

Podstawę do zastosowania procedury celnej do towaru objętego zgłoszeniem celnym stanowią

dane zawarte w zgłoszeniu celnym przyjętym przez organ celny, chyba że przepis szczególny

stanowi inaczej.

§ 3.

Przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa

1)

objęcie towaru procedurą celną,

2)

określenie kwoty wynikającej z długu celnego,

chyba że w sprawie zostanie wydana decyzja rozstrzygająca inaczej o przeznaczeniu

celnym towaru lub o kwocie wynikającej z długu celnego.

§ 4.

Po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny, na wniosek strony wydaje decyzję lub

może z urzędu wydać decyzję, w której

1)

uznaje zgłoszenie celne za prawidłowe,

2)

uznaje zgłoszenie za nieprawidłowe i

a)

określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego,

b)

uznając, iż objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną jest niemożliwe, rozstrzyga

o objęciu towaru właściwą procedurą celną lub nadaje towarowi właściwe przeznaczenie

celne.

§ 5.

Decyzja, o której mowa w § 4, nie może zostać wydana, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia

przyjęcia zgłoszenia celnego.

§ 6.

Organ celny wydaje nakaz zapłaty długu celnego, który nie został uiszczony w całości

lub części po przyjęciu zgłoszenia celnego. Nakaz zapłaty stanowi podstawę do wystawienia

tytułu wykonawczego w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

§ 1.

Zgłoszenia celnego może dokonać osoba mogąca przedstawić organom celnym, bezpośrednio

lub przez przedstawiciela, towar, którego dotyczy zgłoszenie, jak również wszystkie

dokumenty, których przedstawienie jest niezbędne do objęcia towaru procedurą celną,

do której jest zgłaszany.

§ 2.

Jeżeli przyjęcie zgłoszenia celnego nakłada na osobę szczególne obowiązki, zgłoszenie

to powinno zostać dokonane przez tę osobę lub w jej imieniu.

§ 3.

Zgłaszającym może być jedynie osoba krajowa, chyba że zgłoszenie dotyczy procedury

tranzytu lub odprawy czasowej albo dokonywane jest sporadycznie, w sytuacjach uznanych

przez organ celny za uzasadnione.

§ 4.

Przepis § 3 nie stanowi przeszkody do stosowania, z zastrzeżeniem wzajemności, przepisów

umów międzynarodowych zawartych z innymi krajami.

§ 1.

Po przyjęciu zgłoszenia celnego przez organ celny zgłaszający może dokonać jego sprostowania.

§ 2.

Sprostowanie nie może spowodować objęcia zgłoszeniem celnym innej ilości, rodzaju

lub wartości celnej towarów niż pierwotnie zgłoszone.

§ 3.

Sprostowanie zgłoszenia celnego nie może być dokonane, jeżeli organ celny

1)

poinformował zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji celnej towarów,

2)

stwierdził nieprawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu celnym,

3)

zwolnił towary.

§ 1.

Jeżeli zgłaszający dostarczy dowód, że towar został zgłoszony omyłkowo do procedury

celnej określonej w zgłoszeniu lub że w wyniku zaistnienia szczególnych okoliczności

objęcie towaru procedurą celną nie jest już uzasadnione, organ celny, na wniosek zgłaszającego,

unieważni przyjęte zgłoszenie celne.

§ 2.

W wypadku gdy organ celny poinformował zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji

celnej, wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego może zostać uwzględniony jedynie

po dokonaniu tej rewizji.

§ 3.

Po zwolnieniu towarów zgłoszenie celne nie może zostać unieważnione.

§ 4.

Unieważnienie zgłoszenia celnego nie stanowi przeszkody do stosowania obowiązujących

przepisów karnych.

Datą właściwą do stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której dokonano

zgłoszenia towarów, jest data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organ celny, chyba

że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 1.

Po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny może przystąpić do jego weryfikacji, polegającej

w szczególności na

1)

kontroli zgłoszenia celnego i dołączonych do niego dokumentów; organ celny może zażądać

od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów w celu sprawdzenia prawidłowości

danych zawartych w zgłoszeniu,

2)

rewizji celnej towarów z możliwością pobrania próbek w celu przeprowadzenia ich dalszej

analizy lub dokładniejszej kontroli.

§ 2.

Jeżeli organ celny po weryfikacji uzna zgłoszenie celne za nieprawidłowe, stosuje

się art. 65 § 4 pkt 2.

§ 1.

Dostarczenie towarów do miejsc, gdzie mają być poddane rewizji celnej oraz gdzie mogą

zostać pobrane próbki i gdzie dokonane zostaną inne czynności wymagane do przeprowadzenia

rewizji lub pobrania próbek, dokonywane jest przez zgłaszającego lub na jego odpowiedzialność.

Koszty związane z dostarczeniem towarów ponosi zgłaszający.

§ 2.

Zgłaszający ma prawo do obecności przy rewizji celnej towarów, jak również przy pobieraniu

próbek. Organy celne mogą zażądać obecności zgłaszającego albo jego przedstawiciela

przy rewizji celnej lub przy pobieraniu próbek, w szczególności w celu udzielenia

pomocy tym organom przy przeprowadzaniu rewizji, czy też przy pobieraniu próbek.

§ 3.

Pobranie próbek przez organ celny, dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie

pociąga za sobą odszkodowania ze strony organu celnego.

§ 4.

Jeżeli w wyniku wykonanych analiz i badań stwierdzono, że towar został zgłoszony nieprawidłowo,

koszty związane z przeprowadzeniem badań i analiz ponosi zgłaszający.

§ 1.

Jeżeli rewizji celnej poddano jedynie część towarów objętych zgłoszeniem celnym, wyniki

tej rewizji odnoszą się do całości towarów objętych zgłoszeniem. Jeżeli zgłaszający

uzna, że wyniki częściowej rewizji celnej towarów nie są reprezentatywne dla pozostałej

części zgłaszanych towarów, może do czasu zwolnienia towarów zwrócić się z wnioskiem

o przeprowadzenie dodatkowej rewizji. Art. 71 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Jeżeli zgłoszenie celne obejmuje kilka pozycji towarowych, zgłoszeniem w rozumieniu

§ 1 jest każda odrębna pozycja klasyfikowana według kodu taryfy celnej tego zgłoszenia.

§ 1.

Wyniki przeprowadzonej weryfikacji zgłoszenia celnego stanowią podstawę do zastosowania

procedury celnej, którą mają być objęte towary.

§ 2.

W wypadku nieprzeprowadzenia weryfikacji zgłoszenia celnego, podstawą do zastosowania

procedury celnej są dane zawarte w zgłoszeniu.

§ 1.

Organ celny może podejmować czynności pozwalające na ustalenie lub zapewnienie tożsamości

towaru, jeżeli jest to niezbędne do przestrzegania warunków procedury celnej, do której

towar został zgłoszony. W szczególności może nakładać zamknięcia celne, żądać od zgłaszającego

opisów, rysunków, zdjęć fotograficznych lub dokonania innych niezbędnych czynności.

§ 2.

Zamknięcia celne umieszczone na towarach oraz na środkach transportu mogą zostać usunięte

lub zniszczone tylko przez organ celny albo za jego zgodą, chyba że w następstwie

nie dających się przewidzieć okoliczności ich usunięcie lub zniszczenie okaże się

niezbędne do zapewnienia ochrony towarów lub środków transportu.

§ 1.

Z zastrzeżeniem art. 76, organ celny zwalnia towary z chwilą dokonania weryfikacji

zgłoszenia celnego lub jego przyjęcia bez weryfikacji, jeżeli spełnione zostaną warunki

objęcia towarów wskazaną procedurą i o ile towary te nie są przedmiotem ograniczeń

lub zakazów. Dotyczy to również sytuacji, gdy do przeprowadzenia weryfikacji dalsza

obecność towarów nie jest niezbędna.

§ 2.

Zwolnienie udzielane jest jednorazowo dla całości towarów objętych tym samym zgłoszeniem

celnym. Art. 72 § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Jeżeli przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje powstanie długu celnego, towary, których

dotyczy to zgłoszenie, mogą zostać zwolnione jedynie w wypadku, gdy kwota wynikająca

z długu celnego została zapłacona lub zabezpieczona.

§ 2.

Z zastrzeżeniem § 3, przepisu § 1 nie stosuje się do procedury odprawy czasowej z

częściowym zwolnieniem od cła.

§ 3.

Jeżeli stosując przepisy właściwe dla procedury celnej, do której zostały zgłoszone

towary, organ celny zażąda złożenia zabezpieczenia, zwolnienie towarów może zostać

udzielone jedynie po złożeniu zabezpieczenia.

Organ celny podejmuje niezbędne działania, włącznie z wydaniem decyzji o przepadku

towarów lub ich sprzedaży, w celu uregulowania sytuacji towarów, które

1)

nie mogły zostać zwolnione ze względu na to, że

a)

ich kontrola nie mogła zostać podjęta lub prowadzona w terminach ustalonych przez

organ celny z przyczyn zależnych od zgłaszającego,

b)

nie przedstawiono dokumentów, od których uzależnione jest objęcie towarów procedurą

celną,

c)

należności celne przywozowe lub celne wywozowe nie zostały uiszczone albo zabezpieczone

w wymaganych terminach,

d)

są przedmiotem zakazów lub ograniczeń wynikających z zastosowania środków polityki

handlowej,

2)

nie zostały podjęte w terminie 30 dni od dnia ich zwolnienia przez organ celny.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, szczegółowy tryb postępowania

organu celnego przy przeprowadzaniu rewizji celnej, pobieraniu próbek towarów, weryfikacji

lub przy unieważnianiu zgłoszeń celnych oraz zwalnianiu towarów.

§ 1.

Organ celny może udzielić pozwolenia na stosowanie procedury uproszczonej (upraszczanie

czynności niezbędnych do objęcia towarów procedurą celną) osobom, które spełniają

następujące warunki

1)

są osobami krajowymi w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 11 lit. a) lub lit. b),

2)

dokonują systematycznie przywozu lub wywozu towarów od co najmniej 1 roku,

3)

są podatnikami podatku od towarów i usług,

4)

są podmiotami, których działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym

wyrokiem za przestępstwo przeciwko dokumentom, mieniu, przestępstwo gospodarcze lub

przestępstwo skarbowe,

5)

nie zalegają z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa oraz składkami

na ubezpieczenie społeczne, a także nie jest wobec nich prowadzone postępowanie egzekucyjne,

upadłościowe, likwidacyjne lub układowe,

6)

złożą w formie, o której mowa w art. 199 § 1 pkt 1 lub 2, generalne zabezpieczenie

należności celnych przywozowych lub celnych wywozowych, w związku ze stosowaniem procedury

celnej, w wysokości odpowiadającej zakresowi przewidywanej działalności,

7)

nie zostało im cofnięte pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej, ze względu

na naruszenie przez nich przepisów prawa, w okresie ostatnich 5 lat,

8)

przedłożą pozytywną opinię o sytuacji finansowej, wydaną przez bank prowadzący rachunek

rozliczeniowy.

§ 2.

Organ celny cofa pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej w wypadku naruszenia

którejkolwiek z przesłanek wymienionych w § 1.

§ 3.

Organ celny może cofnąć pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej, jeżeli osoba,

która otrzymała pozwolenie, w sposób istotny naruszyła przepisy prawa związane z przywozem

lub wywozem towarów.

§ 1.

Upraszczanie czynności niezbędnych do objęcia towarów procedurą celną następuje poprzez

1)

zgłoszenie celne uproszczone,

2)

złożenie dokumentów handlowych lub urzędowych z wnioskiem o objęcie towarów procedurą

celną,

3)

wpisanie towarów do rejestrów prowadzonych przez osobę korzystającą z procedury celnej.

§ 2.

W wypadku, o którym mowa w § 1 pkt 3, organ celny może zwolnić zgłaszającego z obowiązku

przedstawienia towarów w urzędzie celnym.

§ 3.

Zgłoszenie celne uproszczone, dokument handlowy lub urzędowy bądź wpis do rejestrów

powinny zawierać elementy niezbędne do identyfikacji towarów. Wpis do rejestrów powinien

wskazywać datę jego dokonania.

§ 4.

Zgłaszający zobowiązany jest do przedstawienia zgłoszenia celnego uzupełniającego,

mogącego mieć charakter całościowy, okresowy lub podsumowujący.

§ 5.

Zgłoszenie celne uzupełniające stanowi jeden niepodzielny akt ze zgłoszeniami celnymi

uproszczonymi, określonymi w § 1 pkt 1, 2 lub pkt 3. Nabiera ono mocy prawnej z dniem

przyjęcia zgłoszeń celnych uproszczonych. W wypadkach określonych w § 1 pkt 3 wpisanie

do rejestrów ma tę samą moc prawną co przyjęcie zgłoszenia celnego, o którym mowa

w art. 64.

§ 6.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb postępowania przy upraszczaniu czynności niezbędnych do

objęcia towarów procedurą celną,

2)

rodzaje procedur celnych, w których stosuje się procedurę uproszczoną,

3)

rodzaje towarów, okresy rozliczeniowe oraz tryb składania zabezpieczenia przystosowaniu

procedury uproszczonej,

4)

wartość przesyłek podlegających procedurze uproszczonej na podstawie dokumentów zawierających

spis towarów znajdujących się w przesyłce.

§ 1.

Jeżeli zgłoszenia celnego dokonano w sposób określony w art. 62 § 1 pkt 2 lub pkt

3, przepisy art. 64-80 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, wymogi, jakie powinno spełniać

zgłoszenie celne, o którym mowa w § 1, oraz dokumenty, jakie należy do niego dołączyć.

§ 1.

Wprowadzenie lub wyprowadzenie towaru z polskiego obszaru celnego, dokonane przez

podróżnego przez przejście odpowiednio oznaczone jako przeznaczone dla osób posiadających

wyłącznie towary nie podlegające należnościom celnym przywozowym albo celnym wywozowym

oraz innym ograniczeniom przewidzianym w przepisach prawa, traktuje się jako zgłoszenie

celne tych towarów.

§ 2.

W wypadkach gdy towary, o których mowa w § 1, nie zostały poddane kontroli celnej,

uważa się, że towary te zostały dopuszczone do obrotu albo do wywozu poza polski obszar

celny.

§ 1.

Organ celny po zwolnieniu towarów może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać

kontroli zgłoszenia celnego.

§ 2.

Po zwolnieniu towarów organ celny, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych

w zgłoszeniu celnym, może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące

operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych

operacji handlowych dotyczących tych towarów. Kontrole te mogą zostać przeprowadzone

u zgłaszającego bądź u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio związanej z tymi

operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej takie dokumenty i dane.

Organ celny może również przystąpić do kontroli towarów, jeżeli istnieje jeszcze możliwość

ich okazania.

§ 3.

Jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące

procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne

dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania

przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane.

Dopuszczenie do obrotu nadaje towarowi niekrajowemu status celny towaru krajowego

i następuje po spełnieniu wszystkich wymogów określonych prawem, w szczególności po

zastosowaniu przepisów dotyczących należności celnych przywozowych.

§ 1.

Należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej

w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.

§ 2.

Jeżeli po dniu przyjęcia zgłoszenia celnego o dopuszczenie do obrotu, lecz przed dniem

zwolnienia towaru, nastąpiło obniżenie stawki celnej, na wniosek zgłaszającego, złożony

najpóźniej do dnia zwolnienia towaru, stosuje się niższą stawkę.

§ 3.

Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli towary nie mogły zostać zwolnione z przyczyn

leżących po stronie zgłaszającego.

Jeżeli przesyłka zawiera towary klasyfikowane do różnych kodów taryfy celnej i klasyfikacja

każdego z tych towarów zgodnie z ich kodem do celów dokonania zgłoszenia celnego pociągałaby

za sobą środki i nakłady niewspółmiernie wysokie w stosunku do wysokości należności

celnych przywozowych, organ celny może, na wniosek zgłaszającego, wyrazić zgodę, aby

należności celne przywozowe zostały pobrane od całej przesyłki, według kodu taryfy

celnej właściwego towarowi, który podlega najwyższym należnościom celnym przywozowym.

§ 1.

Towary dopuszczone do obrotu z zastosowaniem zerowej lub obniżonej stawki celnej ze

względu na ich przeznaczenie albo podlegające zwolnieniu z należności celnych przywozowych

ze względu na przeznaczenie pozostają pod dozorem celnym.

§ 2.

Dozór celny, o którym mowa w § 1, trwa 5 lat od dnia dopuszczenia do obrotu, chyba

że

1)

towar zostaje wywieziony, zniszczony lub zużyty,

2)

upłynął termin wynikający z przepisu szczególnego, w którym miał być spełniony warunek

określonego przeznaczenia towaru,

3)

w związku ze zmianą przeznaczenia towaru zostały uiszczone wymagane należności celne

przywozowe.

§ 3.

Przepisy art. 93 i art. 96, wobec towarów określonych w § 1, stosuje się odpowiednio.

Towary dopuszczone do obrotu tracą status celny towarów krajowych, gdy cło za te towary

jest zwracane lub umarzane

1)

w wypadku, o którym mowa w art. 121 § 1 pkt 2,

2)

w wypadku, o którym mowa w art. 248,

3)

jeżeli zwrot lub umorzenie uwarunkowane jest wywozem towarów, powrotnym wywozem lub

otrzymaniem innego równoważnego przeznaczenia celnego,

4)

w wypadku, gdy zgłoszenie o dopuszczeniu do obrotu zostanie unieważnione.

§ 1.

Określenie „procedura zawieszająca” odnosi się, w wypadku towarów niekrajowych, do

następujących procedur

1)

tranzytu,

2)

składu celnego,

3)

uszlachetniania czynnego podlegającego systemowi zawieszeń,

4)

przetwarzania pod kontrolą celną,

5)

odprawy czasowej.

§ 2.

Określenie „gospodarcza procedura celna” odnosi się do następujących procedur

1)

składu celnego,

2)

uszlachetniania czynnego,

3)

przetwarzania pod kontrolą celną,

4)

odprawy czasowej,

5)

uszlachetniania biernego.

§ 3.

Użyte w niniejszym rozdziale określenia oznaczają

1)

towary przywożone - towary objęte procedurą zawieszającą, jak również towary, dla

których, w ramach uszlachetniania czynnego podlegającego systemowi ceł zwrotnych,

zostały spełnione formalności dopuszczenia do obrotu oraz formalności określone w

art. 131,

2)

towary w stanie nie zmienionym - towary przywożone, które w ramach procedury uszlachetniania

czynnego lub przetwarzania pod kontrolą celną nie zostały poddane żadnym formom uszlachetniania

bądź przetwarzania.

§ 1.

Korzystanie z gospodarczej procedury celnej uzależnione jest od uzyskania pozwolenia

organu celnego.

§ 2.

Pozwolenie, o którym mowa w § 1, wydaje i cofa organ celny.

§ 3.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

wzory wniosków i formularzy stosowanych przy wydawaniu pozwoleń, dokumenty, które

należy dołączyć do wniosku, terminy składania wniosków oraz inne szczegółowe warunki

udzielania pozwoleń.

§ 1.

Pozwolenie, o którym mowa w art. 90, wydawane jest z zachowaniem warunków dotyczących

określonej procedury celnej

1)

osobom, które udzielą gwarancji niezbędnych do prawidłowego przebiegu procedury celnej,

oraz

2)

gdy organ celny może zapewnić właściwy dozór i kontrolę procedury bez konieczności

stosowania środków i nakładów niewspółmiernych do zakresu wnioskowanej działalności.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do pozwoleń, o których mowa w art. 105.

§ 1.

Organ celny określa w pozwoleniu warunki oraz terminy stosowania danej procedury celnej.

§ 2.

Osoba posiadająca pozwolenie ma obowiązek informować organ celny o każdej zmianie,

która nastąpiła po wydaniu pozwolenia i mogła mieć wpływ na korzystanie z tego pozwolenia.

§ 1.

Objęcie towarów procedurą zawieszającą wymaga złożenia zabezpieczenia w celu zapewnienia

pokrycia kwoty wynikającej z długu celnego, mogącego powstać w stosunku do tych towarów,

chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wypadki, w których organ celny może

odstąpić od pobrania zabezpieczenia.

Procedura zawieszająca, z wyłączeniem procedury tranzytu, zostaje zakończona, gdy

towary objęte tą procedurą bądź produkty kompensacyjne lub przetworzone pod kontrolą

celną otrzymają inne przeznaczenie celne.

Organy celne podejmują wszelkie działania sprawdzające i wyjaśniające w celu uregulowania

sytuacji towarów, wobec których procedura nie została zakończona zgodnie z określonymi

warunkami i terminami.

Prawa i obowiązki osoby uprawnionej do korzystania z gospodarczej procedury celnej

mogą, zgodnie z warunkami określonymi przez organ celny i za zgodą tego organu, zostać

przeniesione na inne osoby spełniające warunki wymagane do korzystania z tej procedury.

§ 1.

Procedura tranzytu pozwala na przemieszczanie z jednego do drugiego miejsca znajdującego

się na polskim obszarze celnym

1)

towarów niekrajowych, nie podlegających w tym czasie należnościom celnym przywozowym

i środkom polityki handlowej, jeśli przemieszczanie towarów ma się zakończyć poza

polskim obszarem celnym, lub

2)

towarów niekrajowych, jeśli przemieszczanie towarów ma się zakończyć na polskim obszarze

celnym; art. 57 § 2 stosuje się odpowiednio, lub

3)

towarów krajowych w wypadkach określonych w przepisach szczególnych.

§ 2.

Towary, o których mowa w § 1, mogą być objęte procedurą tranzytu nie dłużej niż 14

dni, niezależnie od tego, ile razy towar był objęty tą procedurą, chyba że umowy międzynarodowe

stanowią inaczej.

§ 3.

Przemieszczanie, o którym mowa w § 1, odbywa się w szczególności z zastosowaniem

1)

dokumentów określonych przepisami prawa celnego,

2)

karnetu TIR, jeżeli

a)

rozpoczęło się lub ma się zakończyć poza polskim obszarem celnym lub

b)

dotyczy przesyłek towarów, które mają zostać wyładowane na polskim obszarze celnym

i które są przewożone wraz z towarami przeznaczonymi do wyładowania poza polskim obszarem

celnym,

3)

karnetu ATA używanego jako dokument tranzytowy.

§ 4.

W wypadku wprowadzenia na polski obszar celny towarów, o których mowa w § 1 pkt 2,

organ celny może z urzędu, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, uwzględniając interes

osoby zobowiązanej, objąć towar procedurą tranzytu.

§ 5.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, tryb i warunki procedury

tranzytu oraz wzory wniosków o objęcie towaru procedurą tranzytu.

Procedura tranzytu zostaje zakończona, gdy towary i odpowiednie dokumenty zostaną

przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, zgodnie z przepisami tej procedury.

§ 1.

Główny zobowiązany to osoba, która sama lub za pośrednictwem upoważnionego przedstawiciela,

przez zgłoszenie celne, wyraziła wolę wykonania obowiązków przewidzianych procedurą

tranzytu.

§ 2.

Główny zobowiązany powinien złożyć zabezpieczenie w celu zagwarantowania pokrycia

kwoty wynikającej z długu celnego i innych należności mogących powstać w związku z

przywozem lub wywozem towaru, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 3.

Organ celny może odstąpić od pobrania zabezpieczenia w wypadku

1)

przewozów morskich, rzecznych i powietrznych,

2)

przesyłania towarów rurociągami i innymi stałymi liniami przesyłowymi,

3)

przewozów dokonywanych przez przedsiębiorstwa kolejowe.

§ 1.

Organ celny może, z zastrzeżeniem § 3, zwolnić z obowiązku złożenia zabezpieczenia,

przy przewozie towarów w ramach procedury tranzytu, osoby spełniające warunki określone

w § 2.

§ 2.

Zwolnienie określone w § 1 wydawane jest w formie pozwolenia jedynie osobom spełniającym

następujące wymogi

1)

mają swoją siedzibę lub miejsce zamieszkania w kraju,

2)

stale korzystają z procedury tranzytu,

3)

znajdują się w sytuacji finansowej zapewniającej wywiązanie się z zobowiązań mogących

powstać wobec organu celnego,

4)

nie popełniły żadnego naruszenia przepisów prawa celnego ani przepisów podatkowych,

5)

podpisały, na odpowiednim formularzu, zobowiązanie do zapłacenia, na pierwsze pisemne

żądanie organu celnego, kwoty należnej z tytułu dokonywania przewozów towarów objętych

procedurą tranzytu.

§ 3.

Zwolnienia od złożenia zabezpieczenia nie udziela się, jeżeli procedurą tranzytu objęte

są towary, których

1)

całkowita wartość przekracza określoną kwotę lub

2)

przywóz związany jest ze zwiększonym ryzykiem, przy uwzględnieniu wysokości należności

celnych przywozowych i innych obciążeń, którym towary te mogą podlegać.

§ 4.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

tryb i warunki wydawania i cofania pozwoleń, o których mowa w § 2, szczegółowe wymogi,

które powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia, wysokość kwoty oraz

wykaz towarów, o których mowa w § 3.

§ 1.

Osobą uprawnioną do korzystania z procedury tranzytu jest główny zobowiązany.

§ 2.

Główny zobowiązany powinien

1)

przedstawić w wyznaczonym terminie i we wskazanym przez organ celny urzędzie celnym

towary w nie naruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organ celny

w celu zapewnienia tożsamości towaru,

2)

przestrzegać przepisów procedury tranzytu.

§ 3.

Niezależnie od obowiązków głównego zobowiązanego, każda osoba przewożąca towar lub

przyjmująca go, jeśli wie o tym, że jest on objęty procedurą tranzytu, jest również

zobowiązana do przedstawienia tego towaru w urzędzie celnym przeznaczenia, z zachowaniem

wymogów, o których mowa w § 2 i § 4.

§ 4.

Termin, o którym mowa w § 2, nie może przekraczać 14 dni, licząc od dnia pierwszego

objęcia towaru procedurą tranzytu.

§ 1.

Procedura składu celnego pozwala na składowanie w składzie celnym

1)

towarów niekrajowych, które w czasie tego składowania nie podlegają cłu ani ograniczeniom

i zakazom określonym w przepisach odrębnych, z wyjątkiem ograniczeń i zakazów stosowanych

do ochrony porządku lub bezpieczeństwa publicznego, obyczajności, higieny lub zdrowia

ludzi, zwierząt i roślin oraz ochrony środowiska,

2)

towarów krajowych, dla których dokonano odpowiednich wywozowych formalności celnych.

§ 2.

Składem celnym jest miejsce określone w pozwoleniu wydanym przez organ celny, podlegające

dozorowi celnemu i kontroli celnej, w którym towary mogą być składowane zgodnie z

ustalonymi warunkami.

§ 3.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

wypadki, w których towary mogą być objęte procedurą składu celnego bez ich złożenia

w składzie celnym.

§ 1.

Skład celny może być składem celnym publicznym lub składem celnym prywatnym.

§ 2.

Składem celnym publicznym jest skład celny, z którego może korzystać każda osoba krajowa

w celu składowania towarów.

§ 3.

Składem celnym prywatnym jest skład celny przeznaczony do składowania przez prowadzącego

skład celny towarów przeznaczonych wyłącznie na potrzeby prowadzonej przez niego działalności

gospodarczej.

§ 1.

Prowadzącym skład celny może być wyłącznie osoba posiadająca pozwolenie na prowadzenie

składu celnego.

§ 2.

Korzystającym ze składu celnego jest osoba, na której rzecz dokonano zgłoszenia do

procedury składu celnego, lub osoba, na którą przeniesiono prawa i obowiązki korzystającego

ze składu celnego.

§ 1.

Prowadzenie składu celnego uzależnione jest od uzyskania pozwolenia organu celnego.

§ 2.

Pozwolenie, o którym mowa w § 1, wydaje i cofa Prezes Głównego Urzędu Ceł.

§ 3.

Osoba, która zamierza prowadzić skład celny, składa pisemny wniosek.

§ 4.

Pozwolenie określa warunki prowadzenia składu celnego.

§ 5.

Pozwolenie na prowadzenie prywatnego składu celnego udzielane jest tylko osobom, które

spełniają następujące warunki

1)

są osobami krajowymi w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 11 lit. a) i lit. b),

2)

dokonują systematycznie przywozu lub wywozu towarów co najmniej od 1 roku,

3)

są podatnikami podatku od towarów i usług,

4)

są podmiotami, których działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym

wyrokiem za przestępstwo przeciwko dokumentom, mieniu, przestępstwo gospodarcze lub

przestępstwo skarbowe,

5)

nie zalegają z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa ani składkami na

ubezpieczenie społeczne, a także nie jest wobec nich prowadzone postępowanie egzekucyjne,

upadłościowe, likwidacyjne lub układowe,

6)

złożą w formie, o której mowa w art. 199 § 1 pkt 1 lub 2, generalne zabezpieczenie

należności celnych przywozowych lub celnych wywozowych, w związku ze stosowaniem procedury,

w wysokości odpowiadającej zakresowi przewidywanej działalności,

7)

nie zostało im cofnięte pozwolenie na prowadzenie składu celnego, ze względu na naruszenie

przepisów prawa, w okresie ostatnich 5 lat,

8)

przedłożą pozytywną opinię o sytuacji finansowej, wydaną przez bank prowadzący rachunek

rozliczeniowy.

§ 6.

Pozwolenie na prowadzenie publicznego składu celnego jest udzielane osobom, które

spełniają warunki określone w § 5 pkt 1 i pkt 3-8.

§ 7.

Rozpoczęcie działalności składu celnego wymaga uprzedniego zatwierdzenia przez właściwy

organ celny regulaminu funkcjonowania tego składu, sporządzonego przez prowadzącego

skład celny.

§ 8.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb i warunki udzielania oraz cofania pozwoleń na prowadzenie składu

celnego,

2)

warunki tworzenia i funkcjonowania składów celnych oraz szczegółowe warunki stosowania

procedury składu celnego.

§ 9.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, wzór wniosku o wydanie pozwolenia

oraz dokumenty, które należy dołączyć do tego wniosku.

§ 1.

Organ celny nie wydaje pozwolenia na prowadzenie składu celnego lub ogranicza zakres

wnioskowanej działalności w wypadku, gdy udzielenie pozwolenia może powodować zagrożenie

interesu gospodarki narodowej, obronności lub bezpieczeństwa państwa albo zagrożenie

bezpieczeństwa bądź dóbr osobistych obywateli, a także gdy proponowana lokalizacja

składu celnego, stan lub wielkość pomieszczeń, w których ma być prowadzony skład celny,

albo stan ich wyposażenia lub też ilość składów celnych uniemożliwi lub znacznie utrudni

organowi celnemu sprawowanie dozoru celnego lub kontroli celnej.

§ 2.

Organ celny cofa pozwolenie na prowadzenie składu celnego, jeżeli

1)

z wnioskiem o cofnięcie występuje prowadzący skład celny,

2)

po uzyskaniu pozwolenia w terminie 3 miesięcy nie podjęto działalności lub ją przerwano

na czas dłuższy niż 3 miesiące, bez powiadomienia organu celnego,

3)

prowadzący skład celny prowadzi działalność niezgodnie z przepisami prawa celnego, otrzymanym pozwoleniem lub regulaminem funkcjonowania składu celnego,

4)

zostaje naruszony którykolwiek warunek określony w art. 105 § 6, a w wypadku prowadzącego

prywatny skład celny - w art. 105 § 5.

§ 3.

Organ celny może cofnąć pozwolenie na prowadzenie składu celnego, gdy rozmiar prowadzonej

działalności nie uzasadnia dalszego jej prowadzenia lub gdy osoba, która otrzymała

pozwolenie, w istotny sposób naruszyła przepisy prawa lub nie gwarantuje należytego

stosowania tego prawa.

Z zastrzeżeniem art. 108, prowadzący skład celny odpowiedzialny jest za

1)

zapewnienie, aby towary złożone w składzie celnym nie zostały usunięte spod dozoru

celnego,

2)

wykonywanie obowiązków wynikających ze składowania towarów objętych procedurą składu

celnego,

3)

przestrzeganie warunków określonych w pozwoleniu i regulaminie funkcjonowania składu

celnego.

Pozwolenie na prowadzenie składu celnego publicznego może określać, że odpowiedzialność,

o której mowa w art. 107 pkt 1 i 2, ponosi jedynie korzystający ze składu.

Korzystający ze składu celnego jest odpowiedzialny za wykonywanie obowiązków wynikających

z objęcia towarów procedurą składu celnego oraz jest zobowiązany do złożenia zabezpieczenia

w celu zagwarantowania pokrycia długu celnego mogącego powstać w związku z objęciem

towaru procedurą składu celnego.

Organ celny może wydać pozwolenie na przeniesienie na inną osobę praw i obowiązków

prowadzącego skład celny.

Organ celny może zażądać od prowadzącego skład celny złożenia zabezpieczenia dotyczącego

odpowiedzialności określonej w art. 107.

Osoba wyznaczona lub zaakceptowana przez organ celny jest zobowiązana do prowadzenia,

w sposób określony przez ten organ, ewidencji towarowej dotyczącej wszystkich towarów

objętych procedurą składu celnego.

Towary objęte procedurą składu celnego, z chwilą ich wprowadzenia do składu celnego,

powinny zostać ujęte w ewidencji towarowej, o której mowa w art. 112.

§ 1.

W uzasadnionych gospodarczo wypadkach i o ile nie ogranicza to możliwości sprawowania

dozoru celnego, organ celny może wydać pozwolenie, by

1)

towary krajowe inne niż określone w art. 102 § 1 pkt 2 były składowane w pomieszczeniach

składu celnego,

2)

towary niekrajowe zostały poddane w pomieszczeniach składu celnego procesom uszlachetniania,

w ramach procedury uszlachetniania czynnego, zgodnie z warunkami tej procedury,

3)

towary niekrajowe zostały poddane w pomieszczeniach składu celnego procesom przetworzenia

pod kontrolą celną, zgodnie z warunkami tej procedury.

§ 2.

W wypadkach określonych w § 1 towary nie są objęte procedurą składu celnego.

§ 3.

Organ celny może zażądać, aby towary określone w § 1 zostały ujęte w ewidencji towarowej,

o której mowa w art. 112.

Składowanie towarów objętych procedurą składu celnego nie jest ograniczone w czasie.

W wyjątkowych wypadkach organ celny może wyznaczyć termin, przed którego upływem korzystający

ze składu celnego powinien nadać towarom inne przeznaczenie celne.

§ 1.

Towary przywożone mogą być poddane zwyczajowym czynnościom mającym na celu zapewnienie

ich utrzymania w nie zmienionym stanie, poprawienie ich wyglądu, jakości handlowej

lub przygotowanie ich do dystrybucji bądź odsprzedaży.

§ 2.

Dokonanie czynności, o których mowa w § 1, jest uzależnione od uprzedniego uzyskania

pozwolenia organu celnego.

§ 3.

Pozwolenie ustala warunki dokonania tych czynności.

§ 4.

Prezes Głównego Urzędu Ceł może ustalić, w drodze zarządzenia, czynności, o których

mowa w § 1.

§ 1.

W uzasadnionych gospodarczo wypadkach towary objęte procedurą składu celnego mogą

zostać czasowo wyprowadzone ze składu celnego.

§ 2.

Wyprowadzenie, o którym mowa w § 1, może nastąpić jedynie po uprzednim uzyskaniu od

organu celnego pozwolenia określającego warunki, na jakich to wyprowadzenie może nastąpić.

§ 3.

Towary czasowo wyprowadzone ze składu celnego mogą zostać poddane czynnościom, o których

mowa w art. 116 § 1. Przepis art. 116 § 2 i § 3 stosuje się odpowiednio.

Organ celny może wydać pozwolenie na przemieszczenie towarów objętych procedurą składu

celnego do innego składu celnego.

§ 1.

Jeżeli w stosunku do towarów przywożonych, objętych procedurą składu celnego, powstanie

dług celny, a wartość celna tych towarów została ustalona w oparciu o cenę faktycznie

zapłaconą lub należną wraz z zawartymi w niej kosztami składowania i utrzymania w

stanie nie zmienionym towarów, gdy były objęte procedurą składu celnego, to koszty

te odlicza się od wartości celnej, o ile są oddzielnie wyodrębnione z ceny faktycznie

zapłaconej lub należnej za towar.

§ 2.

Jeżeli towary przywożone objęte procedurą składu celnego zostały poddane zwyczajowym

czynnościom, o których mowa w art. 116 § 1, to na wniosek zgłaszającego przy ustalaniu

kwoty cła uwzględnia się rodzaj, wartość celną oraz ilość towaru, jak gdyby towary

te nie były poddane tym czynnościom.

§ 3.

Jeżeli towary przywożone objęte procedurą składu celnego są, na podstawie art. 80,

dopuszczone do obrotu bez przedstawiania ich organom celnym i przed złożeniem odpowiedniego

zgłoszenia, a elementy kalkulacyjne dotyczące tych towarów zostały określone lub przyjęte

w chwili objęcia towarów procedurą składu celnego, uznaje się, że elementy te należy

uwzględnić przy stosowaniu art. 222. Towary te podlegają kontroli, o której mowa w

art. 83.

Wartość celna towaru zgłaszanego do procedury dopuszczenia do obrotu, który to towar

wcześniej był objęty procedurą składu celnego, może zostać obniżona w stosunku do

wartości tego towaru z dnia objęcia procedurą składu celnego jedynie w szczególnie

uzasadnionych wypadkach.

§ 1.

Z zastrzeżeniem art. 122, procedura uszlachetniania czynnego pozwala na poddanie na

polskim obszarze celnym jednemu lub większej liczbie procesów uszlachetniania

1)

towarów niekrajowych przeznaczonych do powrotnego wywozu poza polski obszar celny

w postaci produktów kompensacyjnych, bez obciążania tych towarów cłem lub stosowania

wobec nich środków polityki handlowej, lub

2)

towarów dopuszczonych do obrotu ze zwrotem lub umorzeniem cła należnego do zapłacenia

za takie towary, jeżeli zostaną one wywiezione poza polski obszar celny w postaci

produktów kompensacyjnych.

§ 2.

W procedurze uszlachetniania czynnego wymienione określenia oznaczają

1)

system zawieszeń - procedurę uszlachetniania czynnego w formie przewidzianej w § 1

pkt 1,

2)

system ceł zwrotnych - procedurę uszlachetniania czynnego w formie przewidzianej w

§ 1 pkt 2,

3)

procesy uszlachetniania

a)

obróbkę towarów, w tym składanie, montaż lub instalowanie ich w innych towarach,

b)

przetwarzanie towarów,

c)

naprawę towarów, w tym ich odnawianie i porządkowanie,

d)

wykorzystywanie niektórych towarów nie wchodzących w skład produktów kompensacyjnych,

ale umożliwiających lub ułatwiających ich produkcję, jeżeli towary te są całkowicie

lub częściowo zużyte w tym procesie, z wyłączeniem narzędzi, urządzeń i wyposażenia,

4)

produkty kompensacyjne - wszelkie produkty powstałe w wyniku procesów uszlachetniania,

w tym resztki i odpady,

5)

towary ekwiwalentne - towary krajowe, które są wykorzystywane w miejsce towarów przywożonych

do wytwarzania produktów kompensacyjnych,

6)

współczynnik produktywności - ilość lub procent produktów kompensacyjnych uzyskanych

w wyniku uszlachetnienia w stosunku do ogólnej ilości towarów przywożonych.

§ 1.

Organ celny może wydać pozwolenie na

1)

wytwarzanie produktów kompensacyjnych z towarów ekwiwalentnych,

2)

wywóz poza polski obszar celny produktów kompensacyjnych wytwarzanych z towarów ekwiwalentnych,

przed przywozem towarów przeznaczonych do uszlachetnienia,

pod warunkiem, że towary ekwiwalentne są tej samej jakości i mają te same cechy charakterystyczne

co towary przywożone do uszlachetnienia.

§ 2.

W szczególnych wypadkach i za zgodą organu celnego mogą zostać dopuszczone towary

ekwiwalentne o wyższym stopniu przetworzenia niż towary przywożone.

§ 3.

W wypadkach, o których mowa w § 1 i § 2, towary przywożone są traktowane jako towary

ekwiwalentne, a te ostatnie są traktowane jako towary przywożone.

§ 4.

Jeżeli produkty kompensacyjne, w wypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, podlegają należnościom

celnym wywozowym, a nie zostały wywiezione lub powrotnie wywiezione w ramach procedury

uszlachetniania czynnego, osoba posiadająca pozwolenie powinna złożyć zabezpieczenie

w celu zagwarantowania uiszczenia tych należności w razie nieprzywiezienia w terminie

towarów do uszlachetnienia.

Pozwolenie na uszlachetnianie czynne może być wydane na wniosek osoby, która dokonuje

procesu uszlachetniania lub która organizuje ten proces.

Pozwolenie na uszlachetnianie czynne udzielane jest jedynie

1)

osobom krajowym; pozwolenie na dokonanie przywozu nie mającego charakteru zarobkowego

może być udzielone również osobom mającym miejsce zamieszkania za granicą,

2)

gdy można będzie stwierdzić, że towary przywożone wejdą w skład produktów kompensacyjnych,

nie naruszając przepisów dotyczących wykorzystywania towarów określonych w art. 121

§ 2 pkt 3 lit. d) lub art. 122, o ile możliwe będzie stwierdzenie, że warunki wymagane

wobec towarów ekwiwalentnych będą spełnione.

§ 1.

Organ celny wyznacza termin, w którym produkty kompensacyjne powinny zostać wywiezione

lub powrotnie wywiezione bądź otrzymać inne przeznaczenie celne. Termin wyznaczany

jest przy uwzględnieniu czasu niezbędnego na przeprowadzenie czynności związanych

z uszlachetnieniem i zbytem produktów kompensacyjnych.

§ 2.

Termin, o którym mowa w § 1, biegnie od dnia, w którym towary niekrajowe zostały objęte

procedurą uszlachetniania czynnego. Organ celny może wydać pozwolenie na przedłużenie

terminu, na podstawie odpowiednio umotywowanego wniosku osoby posiadającej pozwolenie.

§ 3.

W wypadku zastosowania art. 122 § 1 pkt 2 organ celny wyznacza termin, w ciągu którego

towary niekrajowe powinny zostać zgłoszone do procedury uszlachetniania czynnego.

Termin ten biegnie od dnia przyjęcia zgłoszenia do wywozu produktów kompensacyjnych

uzyskanych z odpowiednich towarów ekwiwalentnych. Towary, które zostaną przywiezione

po upływie terminu, nie są traktowane jako towary ekwiwalentne w rozumieniu art. 122

§ 3.

§ 4.

Organ celny może wydać pozwolenie, aby termin, który rozpoczyna swój bieg w danym

miesiącu kalendarzowym lub kwartale, upływał odpowiednio ostatniego dnia następującego

po nim miesiąca kalendarzowego lub kwartału.

Organ celny zatwierdza współczynnik produktywności; może również określić sposób jego

wyznaczania. Współczynnik produktywności określa się, uwzględniając okoliczności,

w jakich proces uszlachetniania jest lub ma być prowadzony.

§ 1.

W razie powstania długu celnego, jego wysokość określa się na podstawie elementów

kalkulacyjnych właściwych dla towarów przywożonych w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego

tych towarów do procedury uszlachetniania czynnego, z zastrzeżeniem art. 128.

§ 2.

Jeżeli w chwili, o której mowa w § 1, towary przywożone spełniają warunki do korzystania

z preferencyjnych, obniżonych lub zawieszonych stawek celnych, bądź stawek obniżonych

w ramach kontyngentów taryfowych lub plafonów taryfowych, będą one mogły korzystać

z takich stawek tylko wówczas, gdy stawki te obowiązują w dniu przyjęcia zgłoszenia

o dopuszczenie do obrotu wobec identycznych towarów.

§ 1.

Produkty kompensacyjne znajdujące się w wykazie, o którym mowa w § 6, podlegają właściwym

dla nich należnościom celnym przywozowym, gdy zostaną dopuszczone do obrotu w ilościach

proporcjonalnych do wywiezionej części produktów kompensacyjnych nie znajdujących

się w tym wykazie; osoba posiadająca pozwolenie może wnioskować o naliczenie należności

za te produkty zgodnie z warunkami określonymi w art. 127.

§ 2.

Produkty kompensacyjne, które zostały objęte procedurą zawieszającą lub wprowadzone

do wolnego obszaru celnego, podlegają należnościom celnym przywozowym, obliczanym

zgodnie z przepisami dotyczącymi właściwej procedury zawieszającej lub wolnego obszaru

celnego, przy czym kwota należności celnych przywozowych nie może być niższa od kwoty

naliczonej zgodnie z art. 127, chyba że produkty kompensacyjne objęte zostały procedurą

przetwarzania pod kontrolą celną; osoba zainteresowana może wnioskować o naliczenie

należności zgodnie z warunkami określonymi w art. 127.

§ 3.

Produkty kompensacyjne mogą podlegać przepisom dotyczącym sposobu obliczania należności

celnych przywozowych w ramach procedury przetwarzania pod kontrolą celną, o ile towary

przywożone mogą być objęte tą procedurą.

§ 4.

Produkty kompensacyjne będą korzystać z preferencji taryfowych ze względu na ich przeznaczenie,

o ile w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu obowiązują przepisy przewidujące

preferencyjne traktowanie identycznych towarów.

§ 5.

Produkty kompensacyjne będą zwolnione od cła, o ile w chwili przyjęcia zgłoszenia

o dopuszczenie do obrotu obowiązują przepisy przewidujące zwolnienie od cła identycznych

towarów.

§ 6.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

wykaz produktów kompensacyjnych oraz wykaz procesów uszlachetniania, do obliczania

należności celnych przywozowych właściwych dla tych produktów.

§ 1.

Po uzyskaniu pozwolenia wydanego zgodnie z warunkami określonymi w przepisach dotyczących

uszlachetniania biernego, niektóre lub wszystkie produkty kompensacyjne lub towary

w stanie nie zmienionym mogą zostać wywiezione poza polski obszar celny w celu poddania

ich uzupełniającym procesom uszlachetniania.

§ 2.

W wypadku powstania długu celnego w stosunku do towarów powrotnie przywożonych, nałożone

zostaną

1)

należności celne przywozowe na produkty kompensacyjne lub towary w stanie nie zmienionym,

o których mowa w § 1, obliczone zgodnie z art. 127 lub art. 128, oraz

2)

należności celne przywozowe na produkty powrotnie przywożone po ich uszlachetnieniu

poza polskim obszarem celnym, których kwota zostanie obliczona na podstawie przepisów

dotyczących procedury uszlachetniania biernego, na tych samych warunkach, jakie miałyby

zastosowanie, gdyby towary wywożone w ramach procedury uszlachetniania biernego zostały

dopuszczone do obrotu przed dokonaniem tego wywozu.

System ceł zwrotnych może być stosowany wobec wszystkich towarów, z wyjątkiem tych,

które w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu

1)

podlegają ograniczeniom ilościowym w przywozie, lub

2)

korzystają z zawieszonych stawek celnych albo, w ramach plafonów taryfowych lub kontyngentów

taryfowych, z obniżonych stawek celnych.

§ 1.

W zgłoszeniu o dopuszczenie towaru do obrotu należy wskazać, że przywóz towaru następuje

w systemie ceł zwrotnych, oraz podać dane dotyczące udzielonego pozwolenia.

§ 2.

Na żądanie organu celnego do zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu należy dołączyć pozwolenie

na uszlachetnianie czynne.

Do systemu ceł zwrotnych nie mają zastosowania art. 122 § 1 pkt 2, § 3 i § 4, art.

127, art. 128 § 3 i art. 135.

§ 1.

Osoba posiadająca pozwolenie może zwrócić się o zwrot lub umorzenie cła, o ile udowodni

organowi celnemu, że produkty kompensacyjne uzyskane z towarów przywiezionych i dopuszczonych

do obrotu w systemie ceł zwrotnych zostały

1)

wywiezione lub

2)

objęte, w celu późniejszego powrotnego ich wywozu, procedurą tranzytu, procedurą składu

celnego, procedurą odprawy czasowej, procedurą uszlachetniania czynnego z zastosowaniem

systemu zawieszeń, lub wprowadzone do wolnego obszaru celnego,

jeżeli zostały spełnione wszystkie pozostałe warunki procedury uszlachetniania czynnego.

§ 2.

W wypadku otrzymania przeznaczenia celnego, jednego z określonych w § 1 pkt 2, produkty

kompensacyjne traktowane są jak towary niekrajowe.

§ 3.

Wniosek o zwrot cła powinien być złożony łącznie ze złożeniem dokumentów wymaganych

do uzyskania przeznaczenia celnego, o którym mowa w § 1.

§ 4.

W szczególnie uzasadnionych wypadkach organ celny może zezwolić, aby produkty kompensacyjne,

które zgodnie z § 1 zostały objęte procedurą celną bądź umieszczone w wolnym obszarze

celnym, zostały dopuszczone do obrotu. W takim wypadku, z zastrzeżeniem art. 128 §

2, uznaje się, że kwota zwróconego lub umorzonego cła staje się kwotą wynikającą z

długu celnego.

§ 5.

W celu określenia kwoty cła, które ma zostać zwrócone lub umorzone, art. 128 § 1 stosuje

się odpowiednio.

Czasowy wywóz produktów kompensacyjnych dokonywany w sposób określony w art. 129 §

1, nie będzie uważany za wywóz ze zwrotem należności określonym w art. 133, z wyjątkiem

wypadków, gdy takie produkty nie zostały powrotnie przywiezione do kraju w wyznaczonym

terminie.

Nie pobiera się należności celnych wywozowych od produktów kompensacyjnych powstałych

w trakcie procedury uszlachetniania czynnego z zastosowaniem systemu zawieszeń.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki udzielania i cofania pozwoleń oraz szczegółowe warunki stosowania

procedury uszlachetniania czynnego.

Procedura przetwarzania pod kontrolą celną umożliwia użycie towarów niekrajowych na

polskim obszarze celnym w procesach zmieniających ich rodzaj lub stan, bez stosowania

wobec nich cła i środków polityki handlowej, oraz umożliwia dopuszczenie produktów

powstających w takich procesach (produkty przetworzone) do obrotu, z zastosowaniem

właściwych dla nich należności celnych przywozowych.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

wykaz towarów oraz rodzaje procesów przetwarzania, wobec których stosuje się procedurę

przetwarzania pod kontrolą celną.

Pozwolenie na przetwarzanie pod kontrolą celną udzielane jest na wniosek osoby, która

ma dokonać przetwarzania lub organizować to przetwarzanie.

Pozwolenie na przetwarzanie pod kontrolą celną może być udzielone osobom krajowym,

gdy zostaną spełnione następujące warunki

1)

będzie możliwe ustalenie, że towary przywożone wejdą w skład produktów przetworzonych,

2)

przywiezione towary po ich przetworzeniu nie mogą być, bez ponoszenia nadmiernych

kosztów, przywrócone do rodzaju lub stanu, w jakim znajdowały się w chwili, gdy zostały

objęte procedurą,

3)

zastosowanie procedury przetwarzania pod kontrolą celną nie będzie stanowić obejścia

przepisów dotyczących pochodzenia towarów i ograniczeń ilościowych mających zastosowanie

wobec towarów dopuszczanych do obrotu.

Do procedury przetwarzania pod kontrolą celną stosuje się odpowiednio art. 125 § 1

i § 2 oraz art. 126.

W wypadku powstania długu celnego odnoszącego się do towarów w stanie nie zmienionym

lub produktów, które znajdują się na pośrednim etapie przetworzenia w stosunku do

stopnia przetworzenia określonego w pozwoleniu, kwota długu jest obliczana na podstawie

elementów kalkulacyjnych z dnia przyjęcia zgłoszenia towarów do procedury przetwarzania

pod kontrolą celną.

§ 1.

Jeżeli towary przywożone spełniają warunki do zastosowania preferencyjnych, obniżonych

lub zawieszonych stawek celnych w chwili ich objęcia procedurą przetwarzania pod kontrolą

celną, a zastosowanie w tym czasie tego rodzaju stawek jest możliwe wobec produktów

dopuszczanych do obrotu, identycznych jak produkty przetworzone, to należności, którym

podlegają produkty przetworzone, oblicza się z zastosowaniem takich stawek.

§ 2.

Jeżeli obniżone stawki celne wobec towarów przywożonych stosowane są w ramach kontyngentów

taryfowych lub plafonów taryfowych, to zastosowanie takich stawek wobec produktów

przetworzonych uzależnione jest również od ich obowiązywania wobec towarów przywożonych

w dniu dopuszczenia do obrotu produktów przetworzonych.

§ 3.

W wypadku, o którym mowa w § 2, ilość towarów przywożonych, która została faktycznie

zużyta przy wytworzeniu dopuszczonych do obrotu produktów przetworzonych, jest wliczana

do kontyngentów taryfowych lub plafonów taryfowych obowiązujących dla towarów przywożonych

w dniu dopuszczenia do obrotu produktów przetworzonych. Dopuszczone do obrotu produkty

przetworzone nie obciążają kontyngentów taryfowych ani plafonów taryfowych ustanowionych

dla towarów identycznych jak produkty przetworzone.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki udzielania i cofania pozwoleń oraz szczegółowe warunki stosowania

procedury przetwarzania pod kontrolą celną.

§ 1.

Procedura odprawy czasowej pozwala na wykorzystywanie na polskim obszarze celnym towarów

niekrajowych przeznaczonych do powrotnego wywozu bez dokonywania żadnych zmian, z

wyjątkiem zwykłego zużycia wynikającego z używania tych towarów, z całkowitym lub

częściowym zwolnieniem od cła i bez stosowania wobec nich środków polityki handlowej.

§ 2.

Pozwolenie na dokonanie odprawy czasowej udzielane jest na wniosek osoby, która ma

użytkować towary lub organizować ich użytkowanie.

§ 3.

Procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła mogą być objęte wyłącznie

towary, o których mowa w art. 148 pkt 2.

§ 4.

Procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem od cła mogą być objęte towary,

które spełniają następujące warunki

1)

są własnością osoby mającej siedzibę lub miejsce zamieszkania za granicą,

2)

nie są towarami podlegającymi odprawie czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła.

§ 1.

Z zastrzeżeniem § 2, w wypadku braku możliwości ustalenia tożsamości towarów przywożonych,

organ celny nie wydaje pozwolenia na zastosowanie procedury odprawy czasowej.

§ 2.

Organ celny może wyrazić zgodę na zastosowanie procedury odprawy czasowej w wypadku,

gdy brak możliwości ustalenia tożsamości towaru nie spowoduje nadużycia tej procedury.

§ 1.

Organ celny wyznacza termin, w którym towary przywożone powinny zostać powrotnie wywiezione

lub otrzymać nowe przeznaczenie celne.

§ 2.

Przy wyznaczaniu terminu, o którym mowa w § 1, należy uwzględnić cel przywozu, jednakże

termin ten nie może przekroczyć 2 lat, licząc od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego.

§ 3.

Organ celny może, w uzasadnionych okolicznościach, na wniosek osoby, której sprawa

dotyczy, przedłużyć termin, o którym mowa w § 1, w celu umożliwienia wykorzystania

towaru. Wniosek powinien być złożony przed upływem wyznaczonego terminu.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb i warunki stosowania procedury odprawy czasowej,

2)

towary, które mogą być przedmiotem odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła,

3)

towary, które nie mogą być przedmiotem odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem od

cła.

§ 1.

Kwota cła za towary objęte procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem od

cła wynosi za każdy rozpoczęty miesiąc stosowania tej procedury 3% kwoty cła, które

miałoby być uiszczone za te towary, gdyby zostały dopuszczone do obrotu w dniu, w

którym zostały objęte procedurą odprawy czasowej.

§ 2.

Należność obliczana jest za cały okres objęcia towaru procedurą i pobierana w ratach

miesięcznych płatnych z góry za każdy miesiąc.

§ 3.

Przeniesienie, zgodnie z art. 96, praw i obowiązków wynikających z procedury odprawy

czasowej nie oznacza, że taki sam system zwolnień musi być zastosowany wobec osoby,

na którą przeniesiono prawa i obowiązki wynikające z tej procedury.

§ 4.

Jeżeli przeniesienie, o którym mowa w § 3, dokonywane jest z częściowym zwolnieniem

dla obu osób uprawnionych do korzystania z tej procedury w tym samym miesiącu, posiadacz

pierwotnego pozwolenia będzie zobowiązany do zapłacenia kwoty cła za cały ten miesiąc.

§ 1.

W razie powstania długu celnego w stosunku do towarów przywożonych, kwota takiego

długu będzie obliczana według elementów kalkulacyjnych z dnia przyjęcia zgłoszenia

o objęcie ich procedurą odprawy czasowej.

§ 2.

Jeżeli z powodu innego niż objęcie towarów procedurą odprawy czasowej z częściowym

zwolnieniem od cła powstanie dług celny w stosunku do towarów objętych procedurą odprawy

czasowej, kwota takiego długu będzie równa różnicy między kwotą należności określoną

z zastosowaniem § 1 a kwotą pobraną na podstawie art. 149.

§ 1.

Procedura uszlachetniania biernego pozwala - z zastrzeżeniem art. 129 oraz przepisów

mających zastosowanie do systemu wymiany towarów określonego w art. 159-164 - dokonać

czasowego wywozu towarów krajowych poza polski obszar celny w celu poddania ich procesom

uszlachetniania oraz dopuszczenia produktów powstałych w wyniku tych procesów do obrotu,

z całkowitym lub częściowym zwolnieniem od cła.

§ 2.

Wobec towarów krajowych wywożonych czasowo stosuje się należności celne wywozowe,

środki polityki handlowej oraz inne określone w przepisach wymagania do wyprowadzenia

towaru krajowego poza polski obszar celny.

§ 3.

W procedurze uszlachetniania biernego wymienione określenia oznaczają

1)

towary wywożone czasowo - towary objęte procedurą uszlachetniania biernego,

2)

procesy uszlachetniania - procesy wymienione w art. 121 § 2 pkt 3 lit. a)-c),

3)

produkty kompensacyjne - wszelkie produkty powstałe w wyniku procesów uszlachetniania,

4)

współczynnik produktywności - ilość lub procent produktów kompensacyjnych uzyskanych

w wyniku uszlachetnienia w stosunku do ogólnej ilości towarów wywożonych czasowo.

Nie mogą zostać objęte procedurą uszlachetniania biernego towary krajowe

1)

których wywóz wiąże się ze zwrotem lub umorzeniem cła lub

2)

które przed ich wywozem zostały dopuszczone do obrotu z całkowitym zwolnieniem od

cła ze względu na ich przeznaczenie, tak długo, jak obowiązują warunki ustalone do

udzielenia takiego zwolnienia.

Pozwolenie na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego wydaje się na wniosek

osoby, która zleca dokonanie procesu uszlachetniania.

Pozwolenie na korzystanie z procedury uszlachetniania biernego jest udzielane jedynie

1)

osobom krajowym,

2)

jeżeli możliwe będzie ustalenie, że towary wywożone czasowo wejdą w skład produktów

kompensacyjnych.

§ 1.

Organ celny wyznacza termin, w którym produkty kompensacyjne powinny zostać powrotnie

przywiezione na polski obszar celny. Organ celny może termin ten przedłużyć na podstawie

odpowiednio uzasadnionego wniosku osoby posiadającej pozwolenie.

§ 2.

Wniosek o przedłużenie terminu, o którym mowa w § 1, powinien być złożony przed upływem

uprzednio wyznaczonego terminu.

§ 3.

Organ celny zatwierdza współczynnik produktywności; może również określić sposób jego

wyznaczania.

§ 1.

Całkowite lub częściowe zwolnienie od cła, o którym mowa w art. 157 § 1, może być

udzielone jedynie w wypadku, gdy zgłoszenie celne o dopuszczenie do obrotu produktów

kompensacyjnych zostało złożone w imieniu lub na rzecz

1)

osoby posiadającej pozwolenie określone w art. 154,

2)

innej osoby krajowej, pod warunkiem że uzyskała ona zgodę osoby posiadającej pozwolenie,

- jeżeli spełnione są warunki pozwolenia.

§ 2.

Całkowitego lub częściowego zwolnienia od cła, o którym mowa w art. 157 § 1, nie udziela

się, jeżeli jeden z warunków lub obowiązków wynikających z procedury uszlachetniania

biernego nie został wykonany, chyba że wykazano, iż uchybienia te nie miały rzeczywistego

wpływu na prawidłowy przebieg tej procedury.

§ 1.

Całkowite lub częściowe zwolnienie od cła polega na odliczeniu od kwoty cła za produkty

kompensacyjne dopuszczone do obrotu kwoty cła, które miałoby zastosowanie w tym samym

dniu do towarów wywiezionych czasowo, jak gdyby były one przywożone na polski obszar

celny z kraju, gdzie zostały poddane procesowi uszlachetniania.

§ 2.

Kwota, którą należy odliczyć zgodnie z § 1, jest obliczana w oparciu o ilość, rodzaj

i wartość towarów z dnia przyjęcia zgłoszenia o objęcie ich procedurą uszlachetniania

biernego oraz na podstawie innych elementów kalkulacyjnych z dnia przyjęcia zgłoszenia

o dopuszczenie do obrotu produktów kompensacyjnych.

§ 3.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

sposób dokonywania obliczeń, o których mowa w § 1 i § 2.

§ 1.

Jeżeli proces uszlachetniania ma na celu naprawę towarów wywożonych czasowo i jeżeli

naprawa jest dokonywana odpłatnie, to częściowe zwolnienie od cła polega na obliczeniu

kwoty należności, jaka byłaby zastosowana na podstawie elementów kalkulacyjnych dotyczących

produktów kompensacyjnych w dniu przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu tych

produktów.

§ 2.

Podstawą do obliczenia cła od towarów, o których mowa w § 1, jest wartość celna równa

kwocie kosztów naprawy, pod warunkiem że koszty te stanowią jedyne świadczenie osoby

posiadającej pozwolenie oraz że na wysokość kosztów nie miały wpływu powiązania tej

osoby z osobą dokonującą naprawy.

§ 1.

Zastosowanie systemu wymiany towarów w ramach uszlachetniania biernego jest możliwe

jedynie wówczas, gdy proces uszlachetniania polega na naprawie towarów krajowych.

§ 2.

System wymiany towarów polega na zastąpieniu towaru, który ma być naprawiony, innym

towarem już naprawionym, zwanym dalej „produktem zamiennym”, który jest przywożony

zamiast produktu kompensacyjnego.

§ 3.

Przepisy mające zastosowanie do produktów kompensacyjnych, stosuje się wobec produktów

zamiennych.

§ 4.

Organ celny może wydać pozwolenie na to, aby produkty zamienne zostały przywiezione

przed wywozem towarów będących przedmiotem czasowego wywozu (uprzedni przywóz).

§ 5.

Uprzedni przywóz produktu zamiennego może być dokonany po złożeniu zabezpieczenia

w wysokości nie niższej niż kwota wynikająca z długu celnego, jaki powstałby przy

dopuszczeniu tego towaru do obrotu.

§ 1.

Produkty zamienne powinny mieć taką samą klasyfikację towarową w taryfie celnej, tę

samą jakość handlową i te same parametry techniczne, jak naprawione towary wywożone

czasowo.

§ 2.

Jeżeli towary wywożone czasowo były używane przed wywozem, to produkty zamienne, z

zastrzeżeniem § 3, powinny również być produktami używanymi.

§ 3.

Organ celny uznaje towar nowy za produkt zamienny, jeżeli został on wydany nieodpłatnie

ze względu na zobowiązania gwarancyjne.

Zastosowanie systemu wymiany towarów jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy istnieje

możliwość sprawdzenia, czy warunki określone w art. 160 zostały spełnione.

§ 1.

W wypadku uprzedniego przywozu towary będące przedmiotem czasowego wywozu powinny

być wywiezione w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia przyjęcia przez organ celny

zgłoszenia o dopuszczenie do obrotu produktów zamiennych.

§ 2.

Na wniosek osoby zainteresowanej organ celny może w szczególnie uzasadnionych wypadkach

przedłużyć termin, o którym mowa w § 1.

§ 3.

Wniosek o przedłużenie terminu powinien zostać złożony nie później niż przed upływem

uprzednio wyznaczonego terminu.

W wypadku gdy do towaru uprzednio przywiezionego stosuje się art. 157, kwota do odliczenia

jest ustalana w zależności od elementów kalkulacyjnych mających zastosowanie do towarów

będących przedmiotem czasowego wywozu w dniu przyjęcia zgłoszenia o objęcie ich tą

procedurą.

Przepisu art. 154 pkt 2 nie stosuje się do systemu wymiany towaru.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia,

warunki udzielania i cofania pozwoleń oraz szczegółowe warunki stosowania procedury

uszlachetniania biernego.

§ 1.

Procedura wywozu pozwala na wyprowadzenie towaru krajowego poza polski obszar celny.

§ 2.

Dopuszczenie towaru do wywozu jest możliwe po spełnieniu wymogów określonych w przepisach

prawa, z uwzględnieniem w szczególności środków polityki handlowej oraz przepisów

dotyczących należności celnych wywozowych.

§ 3.

Każdy towar krajowy przeznaczony do wywozu, z wyjątkiem towarów objętych procedurą

uszlachetniania biernego, powinien zostać objęty procedurą wywozu, chyba że przepis

szczególny stanowi inaczej.

§ 4.

Zgłoszenie do procedury wywozu składane jest w urzędzie celnym właściwym ze względu

na siedzibę lub miejsce zamieszkania zgłaszającego lub w urzędzie celnym właściwym

ze względu na miejsce, w którym towary zostały zapakowane lub załadowane do transportu

wywozowego.

§ 5.

Prezes Głównego Urzędu Ceł może określić, w drodze zarządzenia, tryb stosowania procedury

wywozu oraz wypadki, w których zgłoszenie do procedury wywozu może zostać dokonane

w innym urzędzie celnym niż określony w § 4.

Towar zostaje dopuszczony do wywozu pod warunkiem, że opuści polski obszar celny w

tym samym stanie, w jakim znajdował się w chwili przyjęcia zgłoszenia wywozowego.

§ 1.

Wolne obszary celne i składy wolnocłowe są to wydzielone części polskiego obszaru

celnego, w których

1)

przy stosowaniu należności celnych przywozowych i środków polityki handlowej dotyczących

przywozu towary niekrajowe traktowane są jako znajdujące się poza polskim obszarem

celnym, chyba że zostały objęte dopuszczalną procedurą celną lub zostały wykorzystane

niezgodnie z warunkami określonymi w przepisach prawa celnego,

2)

wprowadzenie towarów krajowych powoduje skutki takie same, jak w wypadku ich wywozu,

o ile przewidują to przepisy szczególne.

§ 2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki i kryteria tworzenia i znoszenia

wolnych obszarów celnych i składów wolnocłowych.

§ 3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, ustanawia i znosi wolne obszary celne oraz

składy wolnocłowe, określa ich obszar i wyznacza osobę zarządzającego.

§ 4.

Wszelkie postanowienia niniejszej ustawy odnoszące się do wolnych obszarów celnych

stosuje się odpowiednio do składów wolnocłowych.

Rozpoczęcie działalności wolnego obszaru celnego wymaga uprzedniego zatwierdzenia

przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł szczegółowego regulaminu funkcjonowania tego obszaru,

sporządzonego przez zarządzającego. Zarządzającym może być jedynie osoba krajowa,

z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 11 lit. c), posiadająca prawo

własności lub wieczystego użytkowania gruntu, na którym ma być ustanowiony wolny obszar

celny.

§ 1.

Organ celny ustala sposób odgraniczenia wolnego obszaru celnego oraz miejsca wejścia

i wyjścia w wolnym obszarze celnym. Do wykonania odgraniczenia wolnego obszaru celnego

od pozostałego polskiego obszaru celnego zobowiązany jest zarządzający.

§ 2.

Wszelkie prace budowlane na terenie wolnego obszaru celnego mogą być wykonywane tylko

po uprzednim otrzymaniu pozwolenia odpowiedniego organu, zgodnie z prawem budowlanym,

wydanego po uzgodnieniu z organem celnym.

§ 1.

Granice i miejsca wejścia i wyjścia z wolnego obszaru celnego podlegają dozorowi celnemu.

§ 2.

Wstęp do wolnego obszaru celnego oraz przemieszczanie się w nim odbywa się według

zasad i na warunkach ustalonych z organem celnym.

§ 3.

Organ celny może przeprowadzać kontrolę celną towarów wprowadzanych do wolnego obszaru

celnego, znajdujących się w nim lub z niego wyprowadzanych. Osoby oraz środki transportu

przemieszczające się przez granicę wolnego obszaru celnego mogą również zostać poddane

kontroli celnej.

§ 4.

W celu umożliwienia kontroli celnej towaru, o której mowa w § 3, kopia dokumentu przewozowego

powinna zostać dostarczona organowi celnemu lub przechowywana do jego dyspozycji przez

osobę wyznaczoną w tym celu przez ten organ. W wypadku przeprowadzania kontroli towary

powinny zostać udostępnione organowi celnemu.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe warunki prowadzenia

działalności w wolnych obszarach celnych i składach wolnocłowych.

§ 1.

Do wolnego obszaru celnego mogą zostać wprowadzone towary niekrajowe i towary krajowe.

§ 2.

Organ celny może zażądać złożenia towarów stanowiących zagrożenie lub mogących uszkodzić

inne towary, albo które z innych względów wymagają specjalnych urządzeń, w pomieszczeniach

do tego celu przystosowanych.

§ 1.

Z zastrzeżeniem art. 171 § 3 i 4, wprowadzenie towaru do wolnego obszaru celnego nie

wymaga przedstawienia go organowi celnemu ani dokonania zgłoszenia celnego.

§ 2.

Organowi celnemu przedstawiane są i podlegają formalnościom celnym jedynie towary

1)

które są objęte procedurą celną i których wprowadzenie do wolnego obszaru celnego

powoduje zakończenie tej procedury lub

2)

w stosunku do których zapadła decyzja o zwrocie lub umorzeniu cła, zezwalająca na

umieszczenie tych towarów w wolnym obszarze celnym, lub

3)

których wprowadzenie do wolnego obszaru celnego powoduje skutki, o których mowa w

art. 168 § 1 pkt 2.

§ 3.

Organ celny może zażądać informacji o towarach, które podlegają należnościom celnym

wywozowym lub innym przepisom dotyczącym wywozu.

§ 4.

Na wniosek osoby zainteresowanej organ celny poświadcza status celny towaru znajdującego

się w wolnym obszarze celnym.

§ 1.

Okres pozostawania towarów w wolnych obszarach celnych jest nieograniczony.

§ 2.

Organ celny może wyznaczyć dla towarów, o których mowa w art. 168 § 1 pkt 2, termin

ich pozostawania w wolnym obszarze celnym.

§ 1.

Na warunkach przewidzianych w niniejszej ustawie w wolnym obszarze celnym dozwolona

jest każda działalność przemysłowa, usługowa lub handlowa, z wyłączeniem handlu detalicznego.

O zamiarze prowadzenia działalności należy uprzednio powiadomić właściwy organ celny.

§ 2.

Wyłączenie, o którym mowa w § 1, nie dotyczy handlu detalicznego, dokonywanego w wolnym

obszarze celnym ustanowionym na terenie lotniczego, morskiego lub rzecznego przejścia

granicznego.

§ 3.

Organ celny może zakazać lub ograniczyć prowadzenie działalności, o której mowa w

§ 1, ze względu na rodzaj towarów lub możliwości sprawowania dozoru celnego.

§ 4.

Organ celny może zakazać prowadzenia działalności w wolnym obszarze celnym w wypadku,

gdy osoby

1)

kierujące działalnością podmiotu zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo

przeciwko dokumentom, mieniu, przestępstwo gospodarcze lub przestępstwo skarbowe,

2)

zalegają z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa lub składkami na ubezpieczenie

społeczne albo jest wobec nich prowadzone postępowanie egzekucyjne, upadłościowe,

likwidacyjne lub układowe,

3)

prowadzą działalność niezgodnie z przepisami prawa celnego, a w szczególności prowadzą ewidencję niezgodnie z art. 179.

§ 5.

Prezes Głównego Urzędu Ceł może określić, w drodze zarządzenia, wypadki, w których

organ celny może wprowadzić zakazy lub ograniczenia dotyczące prowadzenia działalności

w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.

§ 1.

Towary niekrajowe podczas ich pozostawania w wolnym obszarze celnym mogą być

1)

dopuszczone do obrotu, na warunkach przewidzianych przez tę procedurę i art. 181,

2)

przedmiotem zwyczajowych czynności, o których mowa w art. 116, bez pozwolenia,

3)

objęte procedurą uszlachetniania czynnego na warunkach określonych przez tę procedurę,

4)

objęte procedurą przetwarzania pod kontrolą celną na warunkach określonych przez tę

procedurę,

5)

objęte procedurą odprawy czasowej na warunkach określonych przez tę procedurę,

6)

przedmiotem zrzeczenia, zgodnie z przepisem art. 187,

7)

zniszczone, za zgodą organu celnego, po dostarczeniu temu organowi przez osobę zainteresowaną

niezbędnych informacji, w szczególności o przyczynach, sposobach i skutkach zniszczenia

towaru.

§ 2.

Jeżeli towary objęte jedną z procedur, o których mowa w § 1 pkt 3-5 są zużywane lub

używane na terenie wolnego obszaru celnego, nie pobiera się zabezpieczenia, o którym

mowa w art. 93 § 1.

§ 3.

Jeżeli towary objęte są jedną z procedur, o których mowa w § 1 pkt 3-5, organ celny

może podejmować odpowiednie czynności kontroli celnej w takim zakresie, jaki jest

niezbędny do zapewnienia dozoru celnego wolnych obszarów celnych.

Towary niekrajowe, do których nie ma zastosowania art. 177, oraz towary krajowe, o

których mowa w art. 168 § 1 pkt 2, nie mogą być użyte ani zużyte w wolnych obszarach

celnych.

§ 1.

Osoba wykonująca w wolnym obszarze celnym działalność polegającą na składowaniu, obróbce,

przerobie, sprzedaży lub kupnie towarów jest zobowiązana do prowadzenia ewidencji

towarowej w sposób zatwierdzony przez organ celny.

§ 2.

Towary powinny zostać ujęte w ewidencji towarowej niezwłocznie po ich złożeniu w magazynach,

na placach lub w innych miejscach prowadzenia działalności, o której mowa w § 1. Ewidencję

towarów należy prowadzić w sposób umożliwiający organom celnym identyfikację towarów

oraz w sposób wykazujący ich przemieszczanie.

§ 3.

W wypadku przeładunku towarów w wolnym obszarze celnym dokumenty dotyczące tego przeładunku

należy przechowywać do dyspozycji organów celnych. Krótkotrwałe składowanie towarów

związane z takim przeładunkiem uważane jest za część przeładunku.

§ 4.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, ogólne warunki i wzory ewidencji

prowadzonej w wolnym obszarze celnym lub składzie wolnocłowym.

§ 1.

Towary wyprowadzane z wolnego obszaru celnego mogą zostać

1)

wywiezione lub powrotnie wywiezione poza polski obszar celny,

2)

wprowadzone do pozostałej części polskiego obszaru celnego,

chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 2.

Wobec towarów wyprowadzanych z wolnego obszaru celnego na pozostały polski obszar

celny, stosuje się przepisy Tytułu III niniejszej ustawy, jednakże do towarów krajowych

nie stosuje się art. 47-53.

§ 1.

Jeżeli dług celny powstaje wobec towaru niekrajowego, a wartość celna tego towaru

została ustalona w oparciu o cenę faktycznie zapłaconą lub należną, wraz z zawartymi

w niej kosztami składowania i utrzymania w stanie niezmienionym towarów w czasie ich

złożenia w wolnym obszarze celnym, to koszty te odlicza się od wartości celnej, o

ile są wyodrębnione z ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towar.

§ 2.

Jeżeli towar, o którym mowa w § 1, został poddany w wolnym obszarze celnym zwyczajowym

czynnościom, o których mowa w art. 116, to na wniosek zgłaszającego, przy ustalaniu

kwoty należności celnych przywozowych, uwzględnia się rodzaj, wartość celną oraz ilość

towaru, jak gdyby towary te nie były poddane tym czynnościom.

W wypadku wywozu lub powrotnego wywozu towarów z wolnego obszaru celnego organ celny

powinien dokonać sprawdzenia, czy nie zostały naruszone przepisy, które stosuje się

do wywozu lub powrotnego wywozu.

§ 1.

W wypadku wprowadzenia lub powrotnego wprowadzenia towarów do pozostałej części polskiego

obszaru celnego lub ich objęcia procedurą celną, poświadczenie określone w art. 174

§ 4 może zostać wykorzystane w celu udowodnienia krajowego lub niekrajowego statusu

celnego tych towarów.

§ 2.

W wypadku, gdy przez poświadczenie, o którym mowa w § 1, lub w inny sposób osoba zainteresowana

nie udowodniła statusu celnego towarów, towary te uważane są za

1)

towary krajowe - przy stosowaniu przepisów dotyczących należności celnych wywozowych,

pozwoleń wywozowych oraz środków polityki handlowej dotyczących ich wywozu,

2)

towary niekrajowe - w innych wypadkach.

Towary niekrajowe mogą

1)

zostać powrotnie wywiezione poza polski obszar celny,

2)

zostać zniszczone,

3)

stać się przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa.

§ 1.

Powrotny wywóz wymaga odpowiedniego zastosowania przepisów dotyczących wyprowadzania

towarów poza polski obszar celny łącznie ze środkami polityki handlowej.

§ 2.

O zamiarze powrotnego wywozu towaru należy powiadomić organ celny.

§ 3.

Organ celny nie wyraża zgody na dokonanie powrotnego wywozu, jeżeli przepisy, o których

mowa w § 1, tak stanowią.

§ 4.

Powrotny wywóz towarów objętych gospodarczą procedurą celną wymaga przedstawienia,

wraz ze zgłoszeniem celnym, wszystkich dokumentów dotyczących objęcia towarów tą procedurą.

§ 1.

Zniszczenie towaru może nastąpić po uprzednim wydaniu pozwolenia przez organ celny.

§ 2.

Zawiadomienie o zamiarze zniszczenia towarów powinno zostać sporządzone na piśmie.

§ 3.

Zawiadomienie, o którym mowa w § 2, należy przedstawić w urzędzie celnym w takim terminie,

aby organ celny mógł nadzorować zniszczenie towaru.

§ 4.

Organ celny może nakazać zniszczenie towaru, jeżeli przepisy to przewidują. Nakaz

zniszczenia towaru może być poprzedzony nakazem dokonania powrotnego wywozu towaru.

§ 5.

Odpady i pozostałości pochodzące ze zniszczenia powinny uzyskać jedno z przeznaczeń

celnych przewidzianych dla towarów niekrajowych. Pozostają one pod dozorem celnym

aż do chwili określonej w art. 35 § 3.

§ 6.

Zniszczenie towaru nie powinno pociągać za sobą żadnych kosztów i obciążeń dla organu

celnego.

§ 1.

Organ celny może wyrazić zgodę na zrzeczenie się towaru na rzecz Skarbu Państwa bez

innych obciążeń niż należności celne przywozowe.

§ 2.

Organ celny może odstąpić od warunku, o którym mowa w § 1, jeżeli z okoliczności sprawy

wynika, że przyjęcie zrzeczonego towaru nie narazi Skarbu Państwa na straty.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, szczegółowy tryb postępowania

przy zniszczeniu towarów, zrzeczeniu na rzecz Skarbu Państwa oraz powrotnym wywozie.

§ 1.

W depozycie urzędu celnego przechowuje się czasowo

1)

towary niekrajowe przed uzyskaniem przez nie przeznaczenia celnego bądź towary krajowe

nie dopuszczone do wywozu, jeżeli cofnięcie towaru odpowiednio za granicę lub na polski

obszar celny albo ich złożenie w magazynie celnym jest niemożliwe lub utrudnione,

2)

towary zatrzymane lub zajęte w celu zabezpieczenia należności celnych przywozowych

lub celnych wywozowych,

3)

inne towary, w wypadkach przewidzianych w odrębnych przepisach.

§ 2.

Towary przyjęte do przechowania w depozycie urzędu celnego mogą być przekazane przez

organ celny innej osobie do przechowania pod dozorem celnym.

§ 3.

Przechowaniu w depozycie nie podlegają towary niebezpieczne, szkodliwe dla zdrowia

lub środowiska naturalnego oraz łatwo psujące się.

§ 4.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia

1)

szczegółowe warunki oraz sposoby przechowywania towarów w depozycie,

2)

terminy przechowania towarów w depozycie.

§ 1.

Przywóz towarów z zagranicy w ramach ustanowionych norm zwolniony jest od cła, jeżeli

przedmiotem przywozu są

1)

rzeczy osobistego użytku, potrzebne podróżnemu w czasie podróży i pobytu w kraju,

przywożone ze sobą albo w bagażu przywożonym odrębnie,

2)

środki spożywcze, przywożone przez podróżnego ze sobą, potrzebne do spożycia w czasie

podróży do miejsca przeznaczenia,

3)

wyroby spirytusowe lub winiarskie, piwo oraz inne napoje alkoholowe i wyroby tytoniowe

przywożone ze sobą przez podróżnego, który ukończył 18 lat,

4)

rzeczy zwyczajowo traktowane jako upominki, których ilość i rodzaj nie wskazują na

przeznaczenie handlowe,

5)

zwierzęta zwyczajowo hodowane w mieszkaniach, przywożone ze sobą przez podróżnych,

6)

rzeczy stanowiące mienie

a)

osoby fizycznej, będącej w rozumieniu przepisów prawa dewizowego osobą krajową, przebywającej

czasowo za granicą za zgodą władz kraju pobytu przez co najmniej 1 rok, które służyły

tej osobie do użytku osobistego lub domowego,

b)

osoby fizycznej, będącej w rozumieniu przepisów prawa dewizowego osobą zagraniczną

przez co najmniej 1 rok, przybywającej do kraju na pobyt stały, które służyły tej

osobie do użytku osobistego lub domowego,

z zastrzeżeniem ich nieodstępowania przez okres 2 lat, licząc od dnia dopuszczenia

do obrotu,

7)

rzeczy pochodzące ze spadku po osobie zmarłej, przypadające na podstawie prawa spadkowego

bezpośrednio spadkobiercy zamieszkałemu w kraju,

8)

mienie rewindykowane,

9)

towary przyłączone za granicą do rzeczy wywiezionych z kraju, przy naprawie w ramach

umowy gwarancyjnej,

10)

rzeczy potrzebne do użytku urzędowego międzynarodowym przedsiębiorstwom mającym siedzibę

lub placówkę w Rzeczypospolitej Polskiej oraz zagranicznym instytucjom, organizacjom

i przedsiębiorstwom mającym placówkę w Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem

ich nieodstępowania przez okres 3 lat od dnia dopuszczenia do obrotu i pod warunkiem

wzajemności,

11)

rzeczy przywożone w ramach bezzwrotnej pomocy udzielonej przez rządy państw obcych

oraz międzynarodowe organizacje międzyrządowe,

12)

urządzenia, sprzęt medyczny, ratunkowy i rehabilitacyjny, leki, krew, odzież i środki

spożywcze, środki sanitarno-czyszczące i inne rzeczy służące zachowaniu lub ochronie

zdrowia oraz inne artykuły o przeznaczeniu medycznym, stanowiące pomoc humanitarną,

otrzymywane bezpłatnie przez jednostki organizacyjne statutowo powołane do realizacji

takiej pomocy lub nabyte ze zbiórek publicznych i wykorzystywane do takiej pomocy,

13)

środki farmaceutyczne i artykuły sanitarne przeznaczone do badań naukowych i rejestracyjnych,

14)

wzory, modele, próbki i materiały nie mające wartości handlowej, służące do reklamy

lub akwizycji, przywożone w niewielkich ilościach przez podmioty prowadzące działalność

gospodarczą,

15)

przywożone przez organizatorów lub uczestników międzynarodowych wystaw, targów, zawodów,

konkursów - w związku z tymi imprezami

a)

materiały reklamowe i nagrody przeznaczone do rozdania,

b)

środki spożywcze, wyroby spirytusowe i winiarskie, piwo oraz inne napoje alkoholowe

i wyroby tytoniowe, przeznaczone na przyjęcia i spotkania o charakterze reprezentacyjnym,

c)

towary przeznaczone do budowy, wyposażenia i dekoracji stoisk uczestników imprez,

16)

przywożone przez organizatorów międzynarodowych loterii fantowych towary określone

w pkt 15 lit. a),

17)

rzeczy otrzymane przez uczestników imprez międzynarodowych określonych w pkt 15 i

pkt 16 tytułem nagrody w związku z uczestnictwem w takiej imprezie, z wyjątkiem towarów

podlegających podatkowi akcyzowemu,

18)

wyposażenie oraz zapasy niezbędne do eksploatacji środka przewozowego, w tym materiały

pędne w zbiorniku paliwa wbudowanym fabrycznie na stałe do środka przewozowego, oraz

oleje i smary,

19)

rzeczy nabyte za granicą przez polskich przewoźników lub spedytorów, niezbędne do

kontynuowania eksploatacji środka przewozowego za granicą,

20)

środki spożywcze przeznaczone do spożycia w środku przewozowym przez członków obsługi

i pasażerów w przewozach międzynarodowych,

21)

środek przewozowy uzyskany tytułem odszkodowania w zamian za dopuszczony do czasowego

wywozu taki środek zniszczony w wypadku, a także środek przewozowy nabyty za pieniądze

otrzymane za granicą z tytułu odszkodowania,

22)

trumny i urny ze zwłokami i szczątkami zwłok,

23)

tablice i emblematy nagrobkowe oraz inne przedmioty służące do utrzymania lub ozdoby

grobów i pomników, jeżeli nie są przeznaczone do działalności gospodarczej,

24)

rzeczy otrzymane bezpłatnie przez jednostki budżetowe, przeznaczone do ich działalności,

z wyłączeniem działalności gospodarczej,

25)

rzeczy przywożone w małych przesyłkach pocztowych, jeżeli odprawa celna przesyłek

w kraju nadania odbywa się na podstawie umowy międzynarodowej,

26)

towary, które przed dopuszczeniem ich do obrotu zostały przekazane na rzecz Skarbu

Państwa i zostały przyjęte przez organ celny nieodpłatnie bez obciążeń innych niż

należności celne przywozowe,

27)

towary, których odbiorcy nie można ustalić lub których odbiorca nie podejmuje, a ich

wartość jest niższa niż łączne koszty sprzedaży, przewozu, przechowania i składowania,

28)

towary objęte procedurą tranzytu, które na skutek działania siły wyższej uległy zniszczeniu

w stopniu uniemożliwiającym używanie,

29)

zwracane towary stanowiące resztki powstałe przy uszlachetnieniu, naprawie, wyładunku,

przeładunku, rozbiórce lub innych podobnych czynnościach, nadające się jedynie na

surowce wtórne,

30)

katalizatory przeznaczone do uszlachetnienia, przerobu lub przetworzenia towarów objętych

procedurą uszlachetniania czynnego,

31)

opakowania przywożone w jednostkowych egzemplarzach, spełniające funkcje reklamowo-akwizycyjne,

etykiety, szablony, wykroje, znaki firmowe, instrukcje obsługi przeznaczone do wykorzystania

w toku produkcji towarów przeznaczonych do wywozu za granicę,

32)

pomoce naukowe, w tym sprzęt sportowy i aparatura badawczo-pomiarowa oraz elementy

i części zamienne do tej aparatury, służące wyłącznie do celów dydaktycznych lub badawczych,

przywożone dla przedszkoli, szkół, instytucji i placówek naukowych oraz jednostek

badawczo-rozwojowych, z wyłączeniem przywożonych do działalności gospodarczej,

33)

towary, które przed ich dopuszczeniem do obrotu uległy zniszczeniu lub przepadkowi

na rzecz Skarbu Państwa,

34)

środki trwałe stanowiące przedmiot wkładu niepieniężnego podmiotu zagranicznego, z

zastrzeżeniem nieodstępowania przez okres 3 lat, licząc od dnia dopuszczenia do obrotu,

35)

sprzęt i urządzenia sportowe oraz aparatura i środki do odnowy biologicznej oraz rehabilitacji

ruchowej przeznaczone dla reprezentacji narodowych i olimpijskich oraz do celów ratownictwa,

przywożone przez organizacje i stowarzyszenia kultury fizycznej o zasięgu ogólnopolskim,

za uprzednią zgodą Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki, przeznaczone do niegospodarczej

działalności statutowej - z zastrzeżeniem nieodstępowania przez okres 2 lat, licząc

od dnia dopuszczenia do obrotu,

36)

techniczne materiały wojskowe, przywożone przez zagranicznych uczestników ćwiczeń

wojskowych organizowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przeznaczone do

zużycia w trakcie tych ćwiczeń,

37)

pomoce naukowe, aparatura badawcza oraz wzorce przywożone dla jednostek administracji

miar i probierczych,

38)

samoloty używane w lotnictwie cywilnym o masie własnej przekraczającej 12 ton oraz

części zamienne do nich i wyposażenie pokładowe przywożone przez ich użytkownika docelowego

posiadającego świadectwo kwalifikacyjne wydane przez polski organ nadzoru lotniczego,

39)

urządzenia do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania obsługi ruchu lotniczego,

przywożone przez jednostki zabezpieczające ruch lotniczy w kraju,

40)

sprzęt ratowniczo-gaśniczy, z wyłączeniem takiego samego sprzętu produkowanego w kraju,

przeznaczony dla jednostek ochrony przeciwpożarowej do ich niegospodarczej działalności

statutowej, z zastrzeżeniem nieodstępowania tego sprzętu przez okres 3 lat, licząc

od dnia dopuszczenia do obrotu.

§ 2.

Na zasadzie wzajemności i z zastrzeżeniem nieodstępowania towarów przez okres 3 lat

od dnia dopuszczenia do obrotu osobom innym niż wymienione w tym paragrafie, zwolniony

od cła jest przywóz i wywóz towarów przeznaczonych do użytku

1)

urzędowego obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz misji

specjalnych w Rzeczypospolitej Polskiej, a także organizacji międzynarodowych mających

siedzibę lub placówkę w Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

osobistego uwierzytelnionych w Rzeczypospolitej Polskiej szefów przedstawicielstw

dyplomatycznych państw obcych, osób należących do personelu dyplomatycznego tych przedstawicielstw

i misji specjalnych, osób należących do personelu organizacji międzynarodowych oraz

innych osób korzystających z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów lub

powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych, jak również pozostających z nimi

we wspólnocie domowej członków ich rodzin,

3)

osobistego urzędników konsularnych państw obcych oraz pozostających z nimi we wspólnocie

domowej członków ich rodzin,

4)

osobistego osób nie korzystających z immunitetów, a należących do cudzoziemskiego

personelu przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych oraz misji specjalnych

w Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3.

Zwolniony od cła jest przywóz z zagranicy i wywóz za granicę wartości dewizowych.

§ 4.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia

1)

ustanowi normy ilościowe lub wartościowe towarów określonych w § 1 pkt 2-5,

2)

określi, w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych, tryb, warunki, okres zwolnienia

od cła, normy ilościowe lub wartościowe oraz dokumenty wymagane do stwierdzenia podstawy

stosowania zwolnienia, o którym mowa w § 1 pkt 6.

§ 5.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia

1)

może ustanowić normy ilościowe towarów określonych w § 1 pkt 1, pkt 15, pkt 16 i pkt

20 oraz może określić dokumenty wymagane do stwierdzenia podstawy stosowania zwolnień,

2)

może wyłączać lub ograniczać uprawnienia określone w § 1 pkt 3 i pkt 4 w odniesieniu

do osób przekraczających wielokrotnie w ciągu 1 roku kalendarzowego granicę państwową.

§ 6.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, na wniosek Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej

i Turystyki oraz w porozumieniu z Ministrem Gospodarki ustali wykaz towarów, o których

mowa w § 1 pkt 35.

§ 7.

W uzasadnionych wypadkach, w ramach limitu zwolnień od cła określanego corocznie w

ustawie budżetowej, Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może ustalić szczegółową

listę określającą ilość i wartość towarów zwolnionych od cła, związanych z realizacją

określonych programów celowych, a zwłaszcza dotyczących podniesienia poziomu bezpieczeństwa

publicznego, obronności państwa, zapobiegania i likwidacji skutków klęsk żywiołowych,

krajowego systemu ratowniczego oraz utrzymywania rezerw państwowych.

§ 1.

Towary powracające są to towary, które przed wyprowadzeniem poza polski obszar celny

były towarami krajowymi i w terminie 3 lat od dnia ich wyprowadzenia są powrotnie

wprowadzane i dopuszczane do obrotu na polskim obszarze celnym. Towary powracające

zwalnia się od cła na wniosek osoby zainteresowanej.

§ 2.

W szczególnie uzasadnionych okolicznościach organ celny może wyrazić zgodę na przedłużenie

terminu określonego w § 1 na wniosek osoby zainteresowanej, zgłoszony przed upływem

terminu określonego w § 1.

§ 3.

Jeżeli towary powracające zostały, przed ich wywozem z polskiego obszaru celnego,

dopuszczone do obrotu z zastosowaniem obniżonej lub zerowej stawki celnej ze względu

na ich przeznaczenie, zwolnienie określone w § 1, może być zastosowane pod warunkiem,

że zostaną one przeznaczone ponownie do tego samego celu.

§ 4.

Jeżeli towary, o których mowa w § 3, nie zostaną przeznaczone do tego samego celu,

kwota cła, któremu podlegają, zostanie pomniejszona o kwotę pobraną przy pierwotnym

dopuszczeniu do obrotu. Jeżeli pierwotna kwota jest wyższa od kwoty należnej przy

dopuszczeniu do obrotu towarów powracających, różnica należności nie podlega zwrotowi.

§ 5.

Nie stosuje się zwolnień od cła przewidzianych w § 1 wobec towarów wywiezionych poza

polski obszar celny w ramach procedury uszlachetniania biernego, chyba że towary te

pozostają nadal w stanie, w którym zostały wywiezione.

§ 1.

Zwolnienie od cła, o którym mowa w art. 191, jest udzielane, gdy towary są powrotnie

przywożone w tym samym stanie, w jakim były wywiezione, oraz gdy osoba zgłaszająca

towar przedstawi zgłoszenie wywozowe oraz dokumenty świadczące, w sposób nie budzący

wątpliwości, o tożsamości towaru wywiezionego z przywożonym.

§ 2.

Wymóg przedstawienia dokumentów wywozowych nie odnosi się do wypadków, w których towar

został wyprowadzony poza polski obszar celny bez jego zgłoszenia w formie pisemnej,

o ile przepis szczególny dopuszczał taką możliwość.

§ 3.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe warunki i tryb

powrotnego przywozu towarów.

§ 1.

Do produktów kompensacyjnych pierwotnie wywiezionych lub powrotnie wywiezionych w

związku z procedurą uszlachetniania czynnego przepisy art. 191 i art. 192 stosuje

się odpowiednio.

§ 2.

Kwota cła jest określana zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie w ramach procedury

uszlachetniania czynnego. Data powrotnego wywozu produktów kompensacyjnych uważana

jest wtedy za datę dopuszczenia do obrotu.

Z zastrzeżeniem art. 16 § 2 pkt 6, zwolnione są od cła, w razie dopuszczenia do obrotu

1)

produkty rybołówstwa morskiego oraz inne produkty wydobyte z mórz terytorialnych kraju

obcego przez statki zarejestrowane w Rzeczypospolitej Polskiej i pływające pod polską

banderą,

2)

produkty otrzymane z produktów, o których mowa w pkt 1, na pokładzie statków-przetwórni

zarejestrowanych w Rzeczypospolitej Polskiej i pływających pod polską banderą.

§ 1.

Jeżeli zgodnie z przepisami prawa celnego organ celny zażąda złożenia zabezpieczenia w celu zagwarantowania pokrycia kwoty

wynikającej z długu celnego, dłużnik lub osoba mogąca się nim stać jest zobowiązana

do złożenia tego zabezpieczenia.

§ 2.

W odniesieniu do tego samego długu celnego organ celny może zażądać złożenia tylko

jednego zabezpieczenia.

§ 3.

Organ celny może wyrazić zgodę, aby zabezpieczenie zostało złożone przez osobę trzecią

zamiast osoby, od której wymagane jest złożenie tego zabezpieczenia.

§ 4.

W wypadku gdy dłużnik bądź osoba mogąca się nim stać jest państwową jednostką budżetową,

złożenie zabezpieczenia nie jest wymagane.

§ 5.

Organ celny może odstąpić od wymogu złożenia zabezpieczenia, jeżeli jego wysokość

nie przekracza równowartości 500 ECU.

§ 1.

Organ celny może odstąpić od pobrania zabezpieczenia, o ile przepis szczególny to

przewiduje. Jednakże organ celny może zażądać złożenia zabezpieczenia w każdym czasie,

jeżeli stwierdzi, że istnieje ryzyko, iż kwota powstałego lub mogącego powstać długu

celnego nie zostanie zapłacona w terminie.

§ 2.

Minister Finansów może określić, w drodze rozporządzenia, wypadki, w których organ

celny pobiera zabezpieczenie, o którym mowa w § 1.

§ 1.

Na wniosek osoby określonej w art. 195 § 1 lub § 3 organ celny może wydać pozwolenie

na stosowanie generalnego zabezpieczenia lub zabezpieczenia ryczałtowego w celu zagwarantowania

pokrycia powstałych lub mogących powstać długów celnych.

§ 2.

Pozwolenie, o którym mowa w § 1, mogą otrzymać osoby, które spełniają następujące

wymogi

1)

są osobami krajowymi w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 11 lit. a) i lit. b),

2)

dokonują systematycznie przywozu lub wywozu towarów co najmniej od 1 roku,

3)

są podatnikami podatku od towarów i usług,

4)

są podmiotami, których działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym

wyrokiem za przestępstwo przeciwko dokumentom, mieniu, przestępstwo gospodarcze lub

przestępstwo skarbowe,

5)

nie zalegają z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa ani składkami na

ubezpieczenie społeczne, a także nie jest wobec nich prowadzone postępowanie egzekucyjne,

upadłościowe, likwidacyjne lub układowe,

6)

nie zostało im cofnięte pozwolenie na stosowanie generalnego zabezpieczenia, ze względu

na naruszenie przez nie przepisów prawa, w okresie ostatnich 5 lat,

7)

przedłożą pozytywną opinię o sytuacji finansowej, wydaną przez bank prowadzący rachunek

rozliczeniowy.

§ 3.

Pozwolenie, o którym mowa w § 1, mogą również otrzymać agencje celne, które spełniają

wymogi określone w § 2 pkt 1, oraz pkt 3-7.

§ 4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb i warunki wydawania i cofania

pozwolenia na stosowanie generalnego zabezpieczenia i zabezpieczenia ryczałtowego

oraz wypadki, w których zabezpieczenia te można stosować, a także sposób określania

wysokości zabezpieczenia ryczałtowego.

§ 1.

Organ celny ustala wysokość zabezpieczenia na poziomie równym

1)

wysokości długu celnego lub długów celnych, gdy kwota ta może zostać dokładnie obliczona

przy przyjmowaniu zabezpieczenia,

2)

szacunkowej kwocie maksymalnej wynikającej z powstałego lub mogącego powstać długu

celnego.

§ 2.

W wypadku gdy przyjmowane jest generalne zabezpieczenie długów celnych, których wysokość

może ulec zmianie z upływem czasu, osoba, o której mowa w art. 195 § 1 lub § 3, jest

zobowiązana do oszacowania wysokości takiego zabezpieczenia na poziomie pozwalającym

na pokrycie w każdym czasie jej długów celnych.

§ 3.

Do zabezpieczenia ryczałtowego nie mają zastosowania przepisy § 1 i § 2.

§ 1.

Zabezpieczenie może zostać złożone

1)

w formie depozytu w gotówce,

2)

w formie gwarancji,

3)

w postaci dokumentów gwarancyjnych przewidzianych w umowach międzynarodowych, o ile

przepis szczególny na to zezwala.

§ 2.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, inne formy zabezpieczenia niż

te, o których mowa w § 1.

§ 1.

Depozyt w gotówce powinien zostać złożony w walucie polskiej, chyba że przepis szczególny

stanowi inaczej.

§ 2.

Za równoważne z depozytem w gotówce uważa się

1)

złożenie czeku potwierdzonego przez krajowy bank wystawcy czeku,

2)

złożenie innego dokumentu mającego wartość płatniczą.

§ 3.

Minister Finansów, w porozumieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego określi, w

drodze zarządzenia, sposób złożenia zabezpieczenia, o którym mowa w § 1, oraz dokumenty,

o których mowa w § 2 pkt 2, które mogą być przyjmowane przez organ celny.

§ 1.

Gwarant powinien zobowiązać się na piśmie do zapłacenia solidarnie z dłużnikiem, bezwarunkowo

i nieodwołalnie na każde wezwanie organu celnego, zabezpieczonej kwoty wynikającej

z długu celnego, jeżeli jej zapłacenie stanie się wymagane.

§ 2.

Gwarantem może być tylko osoba trzecia, mająca swoją siedzibę w kraju, lub działający

w kraju oddział banku zagranicznego - ujęte w wykazie gwarantów.

§ 3.

Minister Finansów, w porozumieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego i Prezesem

Państwowego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń, ustala i ogłasza w formie obwieszczenia w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” wykaz gwarantów, o

którym mowa w § 2.

§ 1.

Osoba zobowiązana do złożenia zabezpieczenia może wybrać formę zabezpieczenia spośród

form przewidzianych w art. 199, chyba że umowy międzynarodowe lub przepisy szczególne

nie pozwalają na stosowanie danego zabezpieczenia.

§ 2.

Organ celny może określić termin w którym proponowana forma zabezpieczenia ma zostać

utrzymana.

Organ celny może wyrazić zgodę na złożenie depozytu w gotówce w walutach wymienialnych.

§ 1.

Organ celny odmawia przyjęcia zabezpieczenia, jeżeli stwierdzi, że nie zapewni ono

pokrycia w całości kwoty wynikającej z długu celnego.

§ 2.

Organ celny może odmówić przyjęcia gwarancji z określonym terminem ważności, jeżeli

nie zabezpiecza ona w sposób pewny pokrycia w terminie kwoty wynikającej z długu celnego.

Jeżeli organ celny stwierdzi, że złożone zabezpieczenie nie zapewnia pokrycia w całości

lub w terminie kwoty wynikającej z długu celnego, może zażądać od osoby określonej

w art. 195 § 1 złożenia dodatkowego lub nowego zabezpieczenia.

§ 1.

Zabezpieczenie nie może zostać zwrócone, dopóki dług celny nie wygaśnie lub nie będzie

mógł już powstać.

§ 2.

Jeżeli dług celny wygaśnie lub nie może już powstać, zabezpieczenie zostaje niezwłocznie

zwrócone.

§ 3.

Jeżeli dług celny wygaśnie częściowo lub nie będzie mógł już powstać do części zabezpieczonej

kwoty, złożone zabezpieczenie może zostać częściowo zwrócone osobie zainteresowanej

na jej wniosek.

Od kwoty zwracanego zabezpieczenia nie płaci się odsetek.

Dług celny powstaje w wypadkach określonych w niniejszym dziale.

§ 1.

Dług celny w przywozie powstaje w wypadku

1)

dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym,

2)

objęcia towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym procedurą odprawy czasowej,

z częściowym zwolnieniem od cła.

§ 2.

Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.

§ 3.

Dłużnikiem jest zgłaszający. W wypadku przedstawicielstwa pośredniego o którym mowa

w art. 253 § 1 pkt 2 dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest

zgłoszenie celne. Jeżeli zgłoszenie celne o objęcie towaru procedurą, o której mowa

w § 1, zostało sporządzone na podstawie nieprawdziwych danych, co spowodowało, że

należności celne przywozowe nie zostały pobrane lub zostały pobrane w kwocie niższej

niż prawnie należna, osoby, które dostarczyły danych wymaganych do sporządzenia zgłoszenia

i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć,

że dane te są nieprawdziwe, zostają uznane za dłużników.

§ 1.

Dług celny w przywozie powstaje w wypadku

1)

nielegalnego wprowadzenia na polski obszar celny towaru podlegającego należnościom

celnym przywozowym,

2)

nielegalnego wprowadzenia towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym z wolnego

obszaru celnego na pozostałą część polskiego obszaru celnego.

§ 2.

Dług celny powstaje z chwilą nielegalnego wprowadzenia towaru.

§ 3.

Dłużnikami są

1)

osoba, która dokonała nielegalnego wprowadzenia,

2)

osoby, które uczestniczyły we wprowadzeniu i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej

staranności mogły się dowiedzieć, że wprowadzenie to było nielegalne,

3)

osoby, które nabyły, posiadały lub posiadają towar, o którym mowa w § 1, i które wiedziały

lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć, że w chwili jego nabycia

lub wejścia w jego posiadanie był to towar wprowadzony nielegalnie.

§ 1.

Dług celny w przywozie powstaje w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego

należnościom celnym przywozowym.

§ 2.

Dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego.

§ 3.

Dłużnikami są

1)

osoba, która usunęła towar spod dozoru celnego,

2)

osoby, które uczestniczyły w usunięciu towaru i które wiedziały lub przy zachowaniu

należytej staranności mogły się dowiedzieć, że towar został usunięty spod dozoru celnego,

3)

osoby, które nabyły, posiadały lub są w posiadaniu towaru i które wiedziały lub przy

zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć, że był to towar usunięty spod

dozoru celnego,

4)

osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towarów

lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty.

§ 1.

Z zastrzeżeniem art. 211, dług celny w przywozie powstaje w wypadku

1)

niewykonania obowiązku wynikającego z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom

celnym przywozowym lub ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty,

2)

niedopełnienia warunku wymaganego do objęcia towaru procedurą celną lub do zastosowania

obniżonych lub zerowych stawek należności celnych przywozowych, ze względu na przeznaczenie

towaru, albo do zwolnienia towaru z należności celnych przywozowych ze względu na

przeznaczenie.

§ 2.

Dług celny powstaje w chwili niewykonania obowiązku bądź w chwili objęcia towaru odpowiednią

procedurą celną, jeżeli stwierdzono, że nie został spełniony lub został naruszony

jeden z warunków wymaganych do objęcia towaru tą procedurą lub do udzielenia częściowego

lub całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych ze względu na jego przeznaczenie.

§ 3.

Dłużnikiem jest osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego

składowania towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym lub wynikających

ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty, bądź osoba zobowiązana

do przestrzegania warunków wymaganych do objęcia towaru tą procedurą lub do udzielenia

częściowego lub całkowitego zwolnienia z należności celnych przywozowych ze względu

na jego przeznaczenie.

§ 4.

Dług celny nie powstaje, jeżeli uchybienia, o których mowa w § 1, nie miały istotnego

znaczenia dla czasowego składowania towarów lub odpowiedniej procedury celnej.

§ 1.

Dług celny w przywozie powstaje, w wypadku zużycia lub użycia w wolnym obszarze celnym

towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, na warunkach innych niż przewidziane

w przepisach prawa celnego.

§ 2.

W wypadku stwierdzenia braku towarów, którego nie można wyjaśnić w sposób wystarczający,

organ celny uznaje, że towary zostały zużyte lub użyte w wolnym obszarze celnym.

§ 3.

Dług celny powstaje w chwili, gdy towar zostaje zużyty, lub w chwili, kiedy zostaje

użyty po raz pierwszy na warunkach innych niż te, które zostały przewidziane w przepisach

prawa celnego.

§ 4.

Dłużnikiem jest osoba, która zużyła towar lub użyła go, jak również osoby, które w

tym uczestniczyły i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły

się dowiedzieć, że zużycia lub użycia dokonano na warunkach innych niż te, które zostały

przewidziane w przepisach prawa celnego.

§ 5.

Jeżeli stwierdzono brak towarów w okolicznościach, o których mowa w § 2, i nie jest

możliwe ustalenie dłużnika na podstawie § 4, osobą zobowiązaną do zapłacenia kwoty

wynikającej z długu celnego jest ostatnia znana tym organom osoba będąca w posiadaniu

towarów.

§ 1.

W wypadkach, o których mowa w art. 210 i art. 212 § 1 pkt 1, uważa się, że dług celny

w przywozie nie powstaje, gdy osoba, której to dotyczy udowodni, że niewykonanie obowiązków,

o których mowa w art. 36, art. 37, art. 39 i art. 180 § 2 lub wynikających z czasowego

składowania towarów bądź z zastosowania procedury celnej, którą został objęty ten

towar, spowodowane było całkowitym zniszczeniem lub ostateczną utratą tego towaru

ze względu na jego charakter, wypadek losowy lub działanie siły wyższej, albo że towar

został zniszczony za zgodą organu celnego.

§ 2.

Za ostatecznie utracony uważa się towar, który nie może już zostać przez nikogo wykorzystany.

Utraty towaru w wyniku kradzieży nie traktuje się jako jego całkowitego zniszczenia

lub ostatecznej utraty.

§ 3.

Jeżeli towar, dopuszczony do obrotu z zastosowaniem obniżonych lub zerowych stawek

należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie lub zwolniony z należności

celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie, został wywieziony lub powrotnie

wywieziony za zgodą organu celnego, uważa się, że wobec tego towaru nie powstaje dług

celny.

Jeżeli wobec towaru, dopuszczonego do obrotu z zastosowaniem obniżonych lub zerowych

stawek należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie lub zwolnionego

od należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie, nie powstaje dług

celny z przyczyn, o których mowa w art. 214 § 1, to odpady i pozostałości powstające

w wyniku zniszczenia towaru uważa się za towary niekrajowe.

§ 1.

Jeżeli z przyczyn, o których mowa w art. 211 i art. 212, powstaje dług celny wobec

towaru dopuszczonego do obrotu z zastosowaniem obniżonej stawki należności celnych

przywozowych ze względu na przeznaczenie, kwota zapłacona przy dopuszczeniu do obrotu

zostanie odliczona od kwoty wynikającej z powstałego długu celnego.

§ 2.

Jeżeli dług celny powstaje wobec odpadów i pozostałości powstających przy zniszczeniu

towaru, § 1 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Dług celny w wywozie powstaje przy wyprowadzaniu poza polski obszar celny towaru objętego

zgłoszeniem celnym i podlegającego należnościom celnym wywozowym.

§ 2.

Dług celny powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego.

§ 3.

Dłużnikiem jest zgłaszający. W wypadku przedstawicielstwa pośredniego, o którym mowa

w art. 253 § 1 pkt 2, dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest

zgłoszenie celne.

§ 1.

Dług celny w wywozie powstaje przy wyprowadzaniu poza polski obszar celny towaru nie

objętego zgłoszeniem celnym i podlegającego należnościom celnym wywozowym.

§ 2.

Dług celny powstaje w chwili, kiedy towar faktycznie opuszcza polski obszar celny.

§ 3.

Dłużnikiem jest

1)

osoba, która dokonała wyprowadzenia towaru,

2)

osoby, które uczestniczyły w wyprowadzeniu towaru i wiedziały lub przy zachowaniu

należytej staranności mogły się dowiedzieć, że zgłoszenie celne nie zostało, a powinno

być złożone.

§ 1.

Dług celny w wywozie powstaje w wyniku niedopełnienia warunków, od których uzależnione

było całkowite lub częściowe zwolnienie z należności celnych wywozowych.

§ 2.

Dług celny powstaje w chwili, kiedy towar otrzyma inne przeznaczenie niż to, które

zostało określone przy jego wywozie z polskiego obszaru celnego z zastosowaniem całkowitego

lub częściowego zwolnienia z należności celnych wywozowych. Jeżeli nie jest możliwe

określenie tej chwili, dług celny powstaje w dniu, w którym upływa ustalony termin

przedstawienia dowodu potwierdzającego dopełnienie ustalonych warunków uprawniających

do tego zwolnienia.

§ 3.

Dłużnikiem jest zgłaszający. W wypadku przedstawicielstwa pośredniego, o którym mowa

w art. 253 § 1 pkt 2, dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest

zgłoszenie celne.

§ 1.

Dług celny, o którym mowa w art. 209-213, i art. 217-219, powstaje również wówczas,

gdy towary są przedmiotem zakazów lub ograniczeń wywozowych albo przywozowych, niezależnie

od ich rodzaju.

§ 2.

Dług celny nie powstaje w wypadku nielegalnego przywozu na polski obszar celny

1)

fałszywych pieniędzy,

2)

środków odurzających i substancji psychotropowych, które nie są przedmiotem obrotu

handlowego ściśle nadzorowanego przez właściwe władze w celu ich przeznaczenia na

potrzeby lecznicze i naukowe.

Jeżeli w odniesieniu do tego samego długu celnego występuje kilku dłużników, o których

mowa w art. 209 § 3, art. 210 § 3, art. 211 § 3, art. 212 § 3, art. 213 § 4 i 5, art.

217 § 3, art. 218 § 3, art. 219 § 3, art. 224 § 3, są oni solidarnie zobowiązani do

zapłacenia kwoty wynikającej z tego długu.

§ 1.

Kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest obliczana na podstawie elementów

kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego, chyba że przepis

szczególny stanowi inaczej.

§ 2.

Jeżeli nie jest możliwe określenie chwili powstania długu celnego, kwota należności

celnych przywozowych lub wywozowych jest obliczana na podstawie elementów kalkulacyjnych

właściwych dla towaru w chwili ustalenia, że towar znajduje się w sytuacji powodującej

powstanie długu celnego.

§ 3.

Jeżeli można ustalić, że dług celny powstał przed stwierdzeniem jego istnienia przez

organ celny, kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych za ten towar ustalana

jest na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili najwcześniejszej,

w jakiej istnienie długu celnego mogło zostać ustalone na podstawie zebranych dowodów.

§ 4.

Jeżeli przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej

z tego długu powoduje uzyskanie korzyści finansowej, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze.

§ 5.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, wypadki i warunki pobierania odsetek

wyrównawczych oraz sposób ich naliczania.

§ 1.

Dług celny powstaje w miejscu, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące jego powstanie.

§ 2.

Jeżeli nie można ustalić miejsca, o którym mowa w § 1, uważa się, że dług celny powstał

w miejscu, w którym znajdował się towar w chwili ustalenia przez organ celny, że zaistniała

sytuacja powodująca powstanie długu celnego.

§ 3.

Jeżeli procedura celna nie jest zakończona, dług celny powstaje w miejscu, w którym

towar został

1)

objęty procedurą celną lub

2)

wprowadzony na polski obszar celny pod odpowiednią procedurą celną.

§ 4.

Jeżeli dane, którymi dysponuje organ celny, pozwalają na ustalenie, że dług celny

powstał już wtedy, gdy towar znajdował się wcześniej w innym miejscu, uważa się, że

dług celny powstał w miejscu, co do którego można stwierdzić, że towar znajdował się

tam najwcześniej i można było stwierdzić istnienie długu celnego.

§ 1.

Jeżeli

1)

umowa międzynarodowa przewiduje zastosowanie preferencyjnych środków taryfowych dla

towarów polskiego pochodzenia przywożonych do innego kraju oraz

2)

towary, o których mowa w pkt 1, wywożone są z kraju w postaci produktów kompensacyjnych

uzyskanych pod procedurą uszlachetniania czynnego, oraz

3)

towary przywiezione do kraju były poddane procesowi uszlachetniania, o którym mowa

w pkt 2, i podlegały wcześniej należnościom celnym przywozowym,

to w wypadku wystawienia dokumentów niezbędnych do zastosowania w innym kraju preferencyjnych

środków powstaje dług celny w przywozie wobec tych towarów przywiezionych.

§ 2.

Dług celny powstaje w chwili przyjęcia przez organ celny zgłoszenia celnego towarów

do wywozu.

§ 3.

Dłużnikiem jest zgłaszający. W wypadku przedstawicielstwa pośredniego, o którym mowa

w art. 253 § 1 pkt 2, dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest

zgłoszenie celne.

§ 4.

Kwota wynikająca z długu celnego, o którym mowa w § 1, jest obliczana na takich zasadach,

jak gdyby w dniu zgłoszenia towarów do wywozu nastąpiło przyjęcie zgłoszenia celnego

o dopuszczenie do obrotu towarów przywiezionych w celu zakończenia procedury uszlachetniania

czynnego.

Minister Finansów może określić, w drodze rozporządzenia, wypadki, w których nie powstaje

dług celny mimo wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 211 § 1, art. 212

§ 1, art. 213 § 1 i art. 219 §1.

§ 1.

Każda kwota należności wynikających z długu celnego, zwana dalej „kwotą należności”,

jest obliczana przez organ celny z chwilą uzyskania niezbędnych danych i zostaje zarejestrowana.

§ 2.

Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli na podstawie przepisów odrębnych ustanowione

zostało tymczasowe cło antydumpingowe lub wyrównawcze.

§ 3.

Jeżeli kwota należności prawnie należnych jest wyższa od tej, która została ustalona

na podstawie wiążącej informacji taryfowej, organ celny rejestruje kwotę ustaloną

na podstawie wiążącej informacji taryfowej.

§ 4.

Organ celny anuluje zarejestrowaną kwotę należności, o której dłużnik nie został powiadomiony

przed upływem terminu, o którym mowa w art. 230 § 4.

§ 5.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe warunki i tryb

rejestrowania kwot należności oraz ustali wzory rejestrów i sposób ich prowadzenia.

§ 1.

Kwota należności powinna zostać zarejestrowana niezwłocznie po jej obliczeniu i nie

później niż w ciągu 7 dni, licząc od dnia, w którym towar został zwolniony, jeżeli

dług celny powstaje w wyniku

1)

objęcia towaru inną procedurą celną niż odprawa czasowa z częściowym zwolnieniem od

cła,

2)

innych czynności mających ten sam skutek prawny, co objęcie towaru procedurami celnymi

określonymi w pkt 1.

§ 2.

Jeżeli za zgodą organu celnego stosowana jest procedura uproszczona, ogólna kwota

należności za wszystkie towary, które zostały zwolnione na rzecz tej samej osoby w

terminie wyznaczonym przez organ celny, może zostać całościowo zarejestrowana za cały

okres rozliczeniowy, pod warunkiem że zostało złożone zabezpieczenie generalne. Zarejestrowania

dokonuje się w ciągu 5 dni, licząc od daty upływu okresu rozliczeniowego.

§ 3.

W wypadku powstania długu celnego w warunkach innych niż te, o których mowa w § 1

i § 2, zarejestrowanie kwoty należności następuje w ciągu 7 dni licząc od dnia, w

którym organ celny miał możliwość obliczyć kwotę tych należności oraz określić dłużnika.

Terminy zarejestrowania określone w art. 227 mogą zostać przekroczone, jeżeli szczególne

okoliczności uniemożliwiają organowi celnemu dotrzymanie tych terminów oraz w razie

zaistnienia wypadków losowych lub działania siły wyższej.

§ 1.

Jeżeli kwota należności nie została zarejestrowana w terminie określonym w art. 227

i art. 228 lub jeżeli została zarejestrowana kwota niższa od prawnie należnej, to

zarejestrowanie kwoty należności lub kwoty uzupełniającej zostanie dokonane w terminie

nie dłuższym niż 5 dni (zarejestrowanie retrospektywne).

§ 2.

Termin, o którym mowa w § 1, liczy się od dnia, w którym organ celny obliczył należności

lub kwotę uzupełniającą i określił dłużnika. Art. 228 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Zarejestrowania retrospektywnego nie dokonuje się w wypadkach, o których mowa w art.

226 § 2-4, albo gdy kwota podlegająca zarejestrowaniu nie przekracza równowartości

10 ECU.

§ 1.

Po zarejestrowaniu kwoty należności organ celny powiadamia o tym dłużnika.

§ 2.

Jeżeli kwota należności została zarejestrowana, organ celny może na zgłoszeniu celnym

umieścić adnotację, że dłużnik nie zostanie powiadomiony zgodnie z przepisem § 1,

zanim kwota należności nie osiągnie wysokości określonej przez ten organ.

§ 3.

W wypadku, o którym mowa w § 2, zwolnienie towarów przez organ celny jest równoznaczne

z powiadomieniem dłużnika o kwocie zarejestrowanych należności. Dotyczy to również

towarów zwolnionych w trybie art. 227 § 2.

§ 4.

Powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od dnia powstania

długu celnego.

§ 5.

Bieg terminu, o którym mowa w § 4, ulega zawieszeniu z dniem

1)

wszczęcia postępowania karnego lub wniesienia skargi do sądu administracyjnego,

2)

zawieszenia postępowania w sprawie celnej.

§ 6.

Termin ten biegnie dalej z dniem prawomocnego zakończenia postępowania karnego albo

doręczenia organowi celnemu orzeczenia sądu administracyjnego wraz z jego uzasadnieniem

bądź z dniem podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie celnej.

§ 1.

Kwota należności, o której zarejestrowaniu dłużnik został powiadomiony zgodnie z art.

230, powinna zostać przez niego uiszczona w następujących terminach

1)

jeżeli dłużnik nie korzysta z żadnego z ułatwień płatniczych przewidzianych w art.

233-237, płatność powinna zostać dokonana w terminie 7 dni, licząc od dnia powiadomienia

dłużnika o wysokości należności,

2)

jeżeli dłużnik korzysta z ułatwień płatniczych przewidzianych w art. 233-237, płatność

powinna zostać dokonana przed upływem terminu lub terminów ustalonych w ramach tych

ułatwień.

§ 2.

Organ celny może, na wniosek dłużnika, przedłużyć termin zapłaty w wypadkach, o których

mowa w art. 229. Przedłużenie terminu nie może przekroczyć czasu potrzebnego dłużnikowi

na podjęcie działań niezbędnych do wywiązania się z obowiązku; art. 237 § 2 pkt 1

stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Jeżeli wniosek o umorzenie należności zostanie przedstawiony zgodnie z art. 248 lub

gdy towar został zajęty z zamiarem późniejszego orzeczenia przepadku zgodnie z art.

244 pkt 4 lit. b), obowiązek uiszczenia kwoty należności przez dłużnika zostaje zawieszony.

§ 1.

Wpłata kwoty należności powinna zostać dokonana w gotówce lub w każdy inny sposób

mający takie same skutki płatnicze, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Może ona

zostać również dokonana przez zaliczenie nadpłat powstałych z tytułu wcześniej dokonanych

wpłat należności.

§ 2.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, kwotę, powyżej której należności

uiszcza się w formie bezgotówkowej.

§ 1.

Jeżeli kwota należności dotyczy towarów zgłoszonych do procedury celnej nakładającej

obowiązek uiszczenia należności, organ celny może odroczyć na wniosek osoby zobowiązanej

termin płatności tej kwoty, o ile osoba ta złożyła zabezpieczenie i spełnia warunki

określone w art. 234.

§ 2.

Od odroczonej kwoty należności pobiera się odsetki ustawowe do chwili spłaty odroczonej

kwoty.

§ 3.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór wniosku o odroczenie płatności oraz dokumenty, które należy do niego dołączyć,

2)

szczegółowe warunki i tryb postępowania przy odraczaniu płatności należności.

Zgodę na odroczenie płatności mogą otrzymać osoby, które spełniają wymogi określone

w art. 197 § 2 pkt 1-5 i pkt 7.

Organ celny może odroczyć płatność należności

1)

oddzielnie dla każdej kwoty należności zarejestrowanej na warunkach określonych w

art. 227 § 1 lub w art. 229,

2)

łącznie dla wszystkich zarejestrowanych należności na warunkach określonych w art.

227 § 1, w okresie wyznaczonym przez organ celny, nie dłuższym niż 31 dni,

3)

łącznie dla wszystkich należności, które podlegają jednemu zarejestrowaniu, zgodnie

z art. 227 § 2.

§ 1.

Termin odroczenia płatności wynosi 30 dni.

§ 2.

Termin, o którym mowa w § 1, oblicza się w następujący sposób

1)

jeżeli odroczenie płatności dokonywane jest zgodnie z art. 235 pkt 1, termin ten liczy

się od dnia następującego po dniu, w którym kwota należności została zarejestrowana

przez organ celny; w wypadku zastosowania art. 228 termin 30 dni zostaje skrócony

o liczbę dni odpowiadającą okresowi przekraczającemu 7 dni przeznaczonych na zarejestrowanie

kwoty należności,

2)

jeżeli odroczenie płatności dokonywane jest zgodnie z art. 235 pkt 2, termin ten liczy

się od dnia następującego po dniu, w którym upływa okres rozliczeniowy przyjmowania

zgłoszeń celnych; zostaje on skrócony o liczbę dni odpowiadającą połowie liczby dni,

obejmujących okres rozliczeniowy,

3)

jeżeli odroczenie płatności dokonywane jest zgodnie z art. 235 pkt 3, termin ten liczy

się od dnia następującego po dniu, w którym upływa okres, podczas którego towary były

zwalniane; zostaje on skrócony o liczbę dni odpowiadającą połowie liczby dni tego

okresu.

§ 3.

Jeżeli liczba dni określonych w § 2 pkt 2 i pkt 3 jest nieparzysta, to liczba dni,

którą należy odjąć od 30 dni, jest równa połowie liczby parzystej, mniejszej o jeden

od tej liczby nieparzystej.

§ 1.

Organ celny może udzielić dłużnikowi ułatwień płatniczych innych niż odroczenie płatności.

§ 2.

Udzielenie ułatwień, o których mowa w § 1

1)

uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia; jednakże, gdy złożenie zabezpieczenia

mogłoby spowodować, ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej

lub społecznej, można odstąpić od wymogu jego złożenia,

2)

uprawnia do poboru odsetek od kwot należności; jeżeli spłata odsetek może spowodować,

ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej,

organ celny może odstąpić od żądania ich spłaty.

§ 3.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb udzielania

ułatwień płatniczych, o których mowa w § 1.

Niezależnie od tego, jakiego rodzaju ułatwienie płatnicze jest udzielone dłużnikowi,

może on spłacić całość lub część kwoty długu przed upływem wyznaczonego terminu.

Każda kwota należności może zostać w imieniu dłużnika, za jego zgodą, spłacona przez

osobę trzecią.

§ 1.

Jeżeli nie zostało złożone zabezpieczenie albo gdyby kwota złożonego zabezpieczenia

nie pokryła długu celnego, kwota należności może być zabezpieczona na majątku dłużnika

przed terminem płatności, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ona uiszczona.

§ 2.

Zabezpieczenia, o którym mowa w § 1, można dokonać również przed zarejestrowaniem

kwoty należności, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa uchylania się dłużnika od uiszczenia

tych należności.

§ 3.

Jeżeli zabezpieczenie, o którym mowa w § 1, następuje przed zarejestrowaniem kwoty

należności, organ celny określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę w oparciu

o dane dotyczące podstawy ustalenia wysokości tej kwoty.

§ 1.

Jeżeli nie zostało złożone zabezpieczenie albo gdyby kwota złożonego zabezpieczenia

nie pokryła długu celnego, towar, na którym ciążą należności, może być przez organ

celny zatrzymany lub zajęty w celu zabezpieczenia kwoty należności, do czasu ich uiszczenia.

Zatrzymanie lub zajęcie takiego towaru może być dokonane bez względu na prawa osób

trzecich i z pierwszeństwem przed wszystkimi obciążeniami i przywilejami.

§ 2.

Jeżeli nie zostanie uiszczona kwota należności za towar, o którym mowa w § 1, może

on zostać sprzedany przez organ celny w celu pokrycia ciążącej na nim kwoty należności.

§ 3.

Z kwoty uzyskanej ze sprzedaży pokrywa się, w następującej kolejności

1)

koszty sprzedaży,

2)

koszty przewozu, przeładunku i składowania - poniesione przez Skarb Państwa,

3)

kwotę należności,

4)

należności obciążające towar na podstawie przepisów odrębnych.

§ 4.

Nadwyżkę pozostałą po pokryciu kosztów i należności, o których mowa w § 3, zwraca

się osobie uprawnionej. Nadwyżka przechodzi na rzecz Skarbu Państwa, jeżeli osoba

uprawniona nie zgłosi się po jej odbiór w ciągu 12 miesięcy od dnia jej zawiadomienia

lub od dnia, kiedy stwierdzono brak możliwości doręczenia zawiadomienia.

§ 1.

Jeżeli kwota należności nie została uiszczona w terminie, organ celny pokrywa ją ze

złożonego zabezpieczenia.

§ 2.

Od kwot należności nie uiszczonych w terminie pobiera się odsetki według zasad i w

wysokości określonej w odrębnych przepisach dotyczących pobierania odsetek za zwłokę

od należności podatkowych.

§ 3.

W wypadkach powstania długu celnego, o których mowa w art. 210-213 oraz art. 218 i

art. 219, pobiera się odsetki liczone od dnia powstania długu, według zasad i w wysokości

określonych w przepisach dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od należności podatkowych.

§ 4.

Kwot należności można dochodzić w ciągu 5 lat, licząc od dnia, w którym zostały zarejestrowane.

§ 5.

Bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w § 4, przerywa

1)

wszczęcie egzekucji,

2)

wszczęcie postępowania karnego lub postępowania przed sądem administracyjnym.

§ 6.

Po każdym przerwaniu przedawnienie biegnie na nowo, począwszy od dnia

1)

wniesienia wpłaty,

2)

ściągnięcia ostatniej wpłaty w trybie egzekucji administracyjnej lub stwierdzenia

przez organ egzekucyjny, że egzekucja stała się bezskuteczna,

3)

uprawomocnienia się wyroku sądu lub innego rozstrzygnięcia wydanego w sprawie karnej

skarbowej, albo wyroku lub postanowienia sądu administracyjnego.

§ 7.

Przedawnienie uwzględnia się z urzędu.

W postępowaniu przed organami celnymi stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej.

Dług celny wygasa

1)

przez uiszczenie kwoty należności,

2)

przez umorzenie kwoty należności,

3)

przez przedawnienie,

4)

jeżeli wobec towarów zgłoszonych do procedury celnej, która określa obowiązek uiszczenia

kwoty należności

a)

zgłoszenie celne zostało unieważnione zgodnie z art. 68,

b)

towary, przed ich zwolnieniem, zostały zajęte i orzeczono ich przepadek, zniszczono

je na polecenie organu celnego, stały się przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa,

zostały zniszczone lub zostały ostatecznie utracone ze względu na ich charakter, wypadek

losowy lub działanie siły wyższej,

5)

w wypadkach, o których mowa w art. 210, jeżeli towary, wobec których powstał dług

celny, zostały zajęte przy nielegalnym wprowadzaniu i równocześnie lub w późniejszym

terminie orzeczono ich przepadek.

Dług celny, o którym mowa w art. 224, wygasa również w wypadku unieważnienia dokumentów

wymaganych do uzyskania preferencji taryfowych określonych w tym przepisie.

§ 1.

Należności celne są umarzane, jeżeli w chwili zarejestrowania kwota należności nie

wynikała z obowiązujących przepisów lub gdy kwota ta została zarejestrowana niezgodnie

z art. 229 § 3.

§ 2.

Należności celne są zwracane, jeżeli w chwili uiszczenia kwota tych należności nie

wynikała z obowiązujących przepisów lub gdy kwota ta została zarejestrowana niezgodnie

z art. 229 § 3.

§ 3.

Należności celne nie podlegają zwrotowi ani umorzeniu, jeżeli okoliczności, które

doprowadziły do zapłacenia lub zarejestrowania kwoty nie wynikającej z obowiązujących

przepisów, są wynikiem świadomego działania osoby zainteresowanej.

§ 4.

Należności celne są zwracane lub umarzane na wniosek dłużnika złożony przed upływem

3 lat, licząc od dnia jego powiadomienia o tych należnościach. Wniosek należy złożyć

we właściwym urzędzie celnym.

§ 5.

Organ celny dokona zwrotu lub umorzenia z urzędu, gdy stwierdzi przed upływem 3 lat

od powiadomienia dłużnika, że zachodzą okoliczności uzasadniające zwrot lub umorzenie.

Cło podlega zwrotowi, jeżeli po jego uiszczeniu na wniosek osoby zainteresowanej unieważniono

zgłoszenie celne.

§ 1.

Zwrot lub umorzenie cła może nastąpić również po ustaleniu, że zarejestrowana kwota

cła dotyczy towarów objętych procedurą celną i nie przyjętych przez osobę wprowadzającą,

ze względu na to, iż w chwili, o której mowa w art. 69, towary były wadliwe lub niezgodne

z warunkami kontraktu, w wyniku którego dokonano przywozu tych towarów. Nie uznaje

się za towary wadliwe towarów uszkodzonych po ich zwolnieniu.

§ 2.

Zwrot lub umorzenie cła, o którym mowa w § 1, jest dopuszczalne, gdy

1)

towary nie zostały użyte, chyba że wstępne ich użycie okazało się konieczne do stwierdzenia

ich wadliwości lub niezgodności z warunkami kontraktu, oraz

2)

towary zostały wywiezione poza polski obszar celny.

§ 3.

Na wniosek osoby zainteresowanej organ celny może zezwolić na zniszczenie towarów,

objęcie ich w celu powrotnego wywozu procedurą tranzytu, objęcie procedurą składu

celnego lub umieszczenie ich w wolnym obszarze celnym, zamiast ich wywozu. W celu

otrzymania jednego z przewidzianych wyżej przeznaczeń celnych towary są uważane za

towary niekrajowe.

§ 4.

Cło nie jest zwracane lub umarzane w odniesieniu do towarów, które przed ich zgłoszeniem

o dopuszczenie ich do obrotu zostały objęte procedurą odprawy czasowej w celu przeprowadzenia

prób, chyba że wykazano, iż fakt ich wadliwości lub niezgodności z warunkami kontraktu

nie mógł zostać ujawniony podczas tych prób.

§ 5.

Cło jest zwracane lub umarzane w wypadkach określonych w § 1, na pisemny wniosek dłużnika

złożony przed upływem 1 roku, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tym cle.

Nie podlegają zwrotowi odsetki, które zostały pobrane z tytułu nieterminowego uiszczenia

należności celnych, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem

błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego

błędu.

§ 1.

Kwota należności celnych podlegających zwrotowi zaliczana jest z urzędu na zaległe

lub bieżące zadłużenie z tytułu innych należności celnych.

§ 2.

W razie braku zadłużenia, o którym mowa w § 1, należności celne podlegają zwrotowi

w terminie 30 dni, licząc od dnia wydania decyzji orzekającej ich zwrot.

§ 3.

Od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek,

chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego,

a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W takim wypadku

odsetki oblicza się od dnia uiszczenia należności podlegających zwrotowi.

§ 4.

Od należności nie zwróconych w terminie określonym w § 2 płaci się odsetki liczone

od daty wydania decyzji orzekającej ich zwrot.

§ 5.

Odsetki, o których mowa w § 3 i 4, oblicza się według zasad i w wysokości określonych

w przepisach dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych.

Jeżeli umorzone lub zwrócone należności celne stają się ponownie należne, odsetki

wypłacone przez organ celny zgodnie z art. 250 § 3-5 podlegają zwrotowi.

§ 1.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, inne wypadki, w których należności

celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane, oraz tryb i warunki dokonywania

zwrotu lub umorzenia.

§ 2.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, wzór wniosku o dokonanie

zwrotu lub umorzenia należności celnych oraz dokumenty, które należy do niego dołączyć.

§ 1.

Przedstawicielstwo może być

1)

bezpośrednie - jeżeli przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby,

2)

pośrednie - jeżeli przedstawiciel działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby.

§ 2.

Jeżeli postępowanie przed dyrektorem urzędu celnego dotyczy towaru, którego rodzaj

lub ilość wskazuje na przeznaczenie do działalności gospodarczej, to

1)

przedstawicielem bezpośrednim osoby może być wyłącznie pracownik tej osoby lub agencja

celna,

2)

przedstawicielem pośrednim osoby może być wyłącznie agencja celna.

§ 3.

W wypadkach innych niż te, o których mowa w § 2, przedstawicielem osoby może być

1)

agencja celna jako przedstawiciel bezpośredni lub pośredni,

2)

osoba fizyczna posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych jako przedstawiciel

bezpośredni.

§ 1.

Przedstawiciel jest zobowiązany do przedstawienia organowi celnemu pisemnego upoważnienia,

określającego rodzaj udzielonego przedstawicielstwa oraz zakres czynności, do których

jest upoważniony.

§ 2.

Przedstawiciel dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis upoważnienia.

Adwokat lub radca prawny może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu upoważnienia.

Osoba posiadająca koncesję na prowadzenie agencji celnej może uwierzytelnić odpis

upoważnienia udzielonego agencji celnej.

§ 3.

Przedstawicielem osoby fizycznej, w wypadkach gdy rodzaj lub ilość towaru nie wskazują

na przeznaczenie do działalności gospodarczej, może być członek najbliższej rodziny

tej osoby, który złoży wiarygodne oświadczenie o istnieniu upoważnienia do działania

w jej imieniu.

§ 4.

Czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia pociągają za sobą

skutki bezpośrednio dla osoby, która ustanowiła przedstawiciela.

§ 5.

Przedstawicielem może być jedynie osoba krajowa, z wyłączeniem osób, o których mowa

w art. 3 § 1 pkt 11 lit. c).

§ 6.

Agencja celna może udzielić dalszego upoważnienia innej agencji celnej do wykonania

określonych czynności za zgodą osoby udzielającej upoważnienia.

Osobę, która dokonuje czynności bez upoważnienia do działania w imieniu lub na rzecz

innej osoby, albo osobę, która dokonuje czynności w imieniu lub na rzecz innej osoby

bez upoważnienia do jej reprezentowania, uważa się za działającą we własnym imieniu

i na swoją rzecz.

§ 1.

Agencja celna może dokonywać przed organami celnymi wszelkich czynności przewidzianych

w przepisach prawa celnego, w szczególności

1)

badać towary i pobierać ich próbki przed dokonaniem zgłoszenia celnego,

2)

przygotowywać niezbędne dokumenty i dokonywać zgłoszenia celnego,

3)

uiszczać należności celne przywozowe lub celne wywozowe oraz inne opłaty,

4)

podejmować towary po ich zwolnieniu,

5)

składać zabezpieczenie kwoty wynikającej z długu celnego,

6)

wnosić odwołania i inne wnioski podlegające rozpatrzeniu przez organy celne.

§ 2.

Czynności przed organami celnymi może dokonywać wyłącznie w imieniu agencji celnej

upoważniony jej pracownik, wpisany na listę agentów celnych.

§ 1.

Na listę agentów celnych wpisuje się osobę fizyczną, jeżeli spełnia następujące warunki

1)

posiada obywatelstwo polskie,

2)

ma pełną zdolność do czynności prawnych,

3)

korzysta z pełni praw publicznych,

4)

posiada co najmniej średnie wykształcenie,

5)

nie jest skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko dokumentom, mieniu,

przestępstwo gospodarcze lub przestępstwo skarbowe,

6)

swoim postępowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania czynności agenta celnego,

7)

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin na agenta celnego przed komisją egzaminacyjną,

powoływaną przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł,

8)

wystąpiła z wnioskiem o wpis na listę agentów celnych, nie później niż w okresie 2

lat od spełnienia warunku określonego w pkt 7.

§ 2.

Listę agentów celnych prowadzi Prezes Głównego Urzędu Ceł.

§ 3.

Prezes Głównego Urzędu Ceł skreśla z listy agentów celnych osobę w wypadku

1)

gdy został naruszony jeden z warunków, o których mowa w § 1,

2)

niewykonywania czynności agenta celnego przez okres co najmniej dwóch lat,

3)

jej śmierci.

§ 4.

Prezes Głównego Urzędu Ceł może zawiesić działalność agenta celnego na czas toczącego

się przeciwko osobie agenta postępowania karnego o przestępstwo wymienione w § 1 pkt

5.

§ 1.

Osoba posiadająca koncesję na prowadzenie agencji celnej ponosi pełną odpowiedzialność

majątkową wobec organów celnych za pokrycie kwot długów celnych lub innych opłat,

jakie powstały na skutek nieprawidłowego lub nieterminowego dokonania albo niewykonania

czynności, do których została upoważniona agencja celna.

§ 2.

W wypadku udzielenia dalszego upoważnienia, o którym mowa w art. 254 § 6, odpowiedzialność

majątkową, o której mowa w § 1, ponoszą solidarnie agencje celne upoważnione do działania.

§ 3.

Osoba posiadająca koncesję na prowadzenie agencji celnej jest zobowiązana do złożenia

kaucji gwarancyjnej w formie, o której mowa w art. 199 § 1 pkt 1 lub pkt 2, na zabezpieczenie

pokrycia roszczeń organów celnych z tytułu odpowiedzialności, o której mowa w § 1.

Kaucja gwarancyjna może stanowić część zabezpieczenia generalnego w wypadkach, o których

mowa w art. 197 § 3.

§ 1.

Koncesję na prowadzenie działalności w formie agencji celnej wydaje i cofa Prezes

Głównego Urzędu Ceł.

§ 2.

Koncesję, o której mowa w § 1, mogą otrzymać osoby, które spełniają następujące warunki

1)

są osobami krajowymi w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 11 lit. a) i lit. b),

2)

są podmiotami, których działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym

wyrokiem za przestępstwo przeciwko dokumentom, mieniu, przestępstwo gospodarcze lub

przestępstwo skarbowe,

3)

nie zalegają z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa ani składkami na

ubezpieczenie społeczne, a także nie jest wobec nich prowadzone postępowanie egzekucyjne,

upadłościowe, likwidacyjne lub układowe,

4)

nie została im cofnięta koncesja na prowadzenie agencji celnej, ze względu na naruszenie

przez nie przepisów prawa, w okresie ostatnich 5 lat,

5)

złożą kaucję gwarancyjną, o której mowa w art. 258 § 3.

§ 3.

Koncesji na prowadzenie agencji celnej nie otrzymają osoby, które prowadzą lub są

uprawnione do prowadzenia działalności gospodarczej innej niż działalność przewozowa,

spedycyjna lub polegająca na prowadzeniu składu celnego, chyba że przepis szczególny

to przewiduje.

Prezes Głównego Urzędu Ceł może cofnąć koncesję, o której mowa w art. 259 § 1, w wypadku

1)

gdy z wnioskiem o cofnięcie występuje osoba, której wydano koncesję na prowadzenie

agencji celnej,

2)

naruszenia jednego z warunków, o których mowa w art. 259 § 2 i § 3,

3)

gdy w okresie 6 miesięcy od uzyskania koncesji agencja celna nie podjęła działalności

lub ją przerwała na okres dłuższy niż 6 miesięcy bez powiadomienia organu celnego,

4)

gdy agencja celna wykonuje czynności niezgodnie z przepisami prawa celnego.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór wniosku o wydanie koncesji, o której mowa w art. 259 § 1, oraz dokumenty, które

należy do niego dołączyć,

2)

tryb przeprowadzania egzaminu kwalifikacyjnego osób ubiegających się o uprawnienie

do wykonywania czynności agenta celnego oraz sposób powoływania komisji egzaminacyjnej,

kwalifikacje członków komisji, zakres i sposób przeprowadzania egzaminu, a także wysokość

opłat egzaminacyjnych przeznaczonych na pokrycie działalności i wynagrodzenia jej

członków,

3)

sposób prowadzenia i tryb dokonywania wpisu na listę agentów celnych,

4)

tryb przyjmowania oraz wysokość kaucji gwarancyjnej, o której mowa w art. 258 § 3,

5)

sposób prowadzenia ewidencji i rejestracji dokumentów podlegających kontroli celnej,

6)

inne rodzaje działalności, które może wykonywać osoba posiadająca koncesję na prowadzenie

agencji celnej.

Do postępowania w sprawach celnych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wraz ze stosowanymi odpowiednio przepisami art. 166-174 oraz art. 177 i art. 178

wyżej wymienionego Kodeksu z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, właściwość rzeczową i miejscową

organów celnych.

§ 1.

Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, osoba prawna, która powstała w wyniku

1)

przekształcenia innej osoby prawnej,

2)

połączenia osób prawnych,

jest następcą prawnym przewidzianych przepisami prawa celnego praw i obowiązków przekształconej osoby prawnej albo każdej z łączących się osób

prawnych.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do jednostek organizacyjnych nie mających osobowości

prawnej.

Organ celny wszczyna postępowanie z urzędu w celu rozstrzygnięcia w drodze decyzji

w sprawie sytuacji prawnej towaru przywożonego na polski obszar celny lub z niego

wywożonego przez nieznaną osobę, bez konieczności ustanawiania dla niej kuratora lub

przedstawiciela.

Organ celny może połączyć toczące się przed nim oddzielne sprawy, w celu ich łącznego

rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli dotyczą tej samej osoby i są ze sobą

w związku.

Pisma skierowane do osób nie znanych z miejsca pobytu lub siedziby wywiesza się na

okres 14 dni w urzędzie celnym, w którym prowadzone jest postępowanie. Pismo uważa

się za doręczone po upływie tego terminu.

§ 1.

Osoby zamieszkujące lub przebywające za granicą mają obowiązek podania adresu do doręczeń

w kraju przy pierwszej czynności dokonywanej przed organem celnym.

§ 2.

W razie zaniedbania obowiązku, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio art. 267.

Organ celny wszczyna postępowanie z urzędu w sprawach dotyczących towaru przywożonego

na polski obszar celny lub wywożonego z polskiego obszaru celnego w obrocie pocztowym.

§ 1.

Organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy

celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego.

§ 2.

Organ celny może żądać od stron postępowania

1)

urzędowego tłumaczenia na język polski dokumentów sporządzonych w języku obcym,

2)

przedłożenia dokumentów zagranicznych zalegalizowanych przez właściwe organy polskie

działające w kraju albo polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne lub urzędy konsularne.

Organ celny może na wniosek strony wstrzymać wykonanie decyzji w sprawie długu celnego,

od której wniesiono odwołanie, po złożeniu przez stronę zabezpieczenia określonego

przez ten organ.

Organ celny nie podejmuje czynności postępowania, jeżeli strona, która z mocy przepisów

prawa ma obowiązek wpłacenia z góry należności tytułem opłat lub kosztów postępowania,

tego obowiązku nie dopełni w terminie 7 dni od dnia wniesienia podania.

Prowadzenie postępowania na podstawie przepisów karnych nie stanowi przeszkody do

prowadzenia postępowania na podstawie przepisów niniejszej ustawy, chyba że przepis

szczególny stanowi inaczej.

Skarga do sądu administracyjnego w sprawie dotyczącej zgłoszenia celnego może zostać

wniesiona dopiero po wyczerpaniu toku instancji w postępowaniu przed organami celnymi.

§ 1.

Organ celny pobiera opłatę za wydanie pozwolenia i koncesji, chyba że przepis szczególny

stanowi inaczej.

§ 2.

Organ celny pobiera opłatę za przechowanie towarów w depozycie lub w magazynie celnym

prowadzonym przez organ celny.

§ 3.

Organ celny pobiera opłaty manipulacyjne za

1)

wykonywanie czynności kontroli celnej,

2)

udzielenie wiążącej informacji taryfowej,

3)

potwierdzenie pochodzenia lub statusu celnego towaru,

4)

zatwierdzenie współczynnika produktywności lub określenie sposobu jego obliczenia,

5)

unieważnienie zgłoszenia celnego,

6)

objęcie towaru procedurą tranzytu,

7)

czynności podejmowane w celu pokrycia z zabezpieczenia kwoty wynikającej z długu celnego,

8)

wpis na listę agentów celnych,

9)

rozpatrzenie wniosku dotyczącego ochrony własności intelektualnej, handlowej lub przemysłowej.

§ 4.

Organ celny pobiera opłaty manipulacyjne dodatkowe za czynności podejmowane w wyniku

1)

naruszenia przez osobę terminu do nadania przeznaczenia celnego towaru,

2)

usunięcia towaru spod dozoru celnego,

3)

naruszenia przez osobę warunków lub terminów ustalonych przy objęciu towaru procedurą

zawieszającą lub gospodarczą procedurą celną,

4)

naruszenia warunków zwolnienia towaru od należności celnych przywozowych lub wywozowych,

5)

wykonywania na wniosek osoby zainteresowanej czynności służbowych poza siedzibą lub

czasem pracy urzędu celnego.

§ 1.

Z zastrzeżeniem § 2, opłaty manipulacyjne dodatkowe powinny być określone w kwocie

odpowiadającej podejmowanym czynnościom i nie mogą być wymierzone w kwocie wyższej

niż 40% wartości celnej towaru.

§ 2.

Jeżeli po przedstawieniu towaru organ celny wykaże różnicę między towarem przedstawionym

a ujawnionym w wyniku rewizji celnej, to od osoby, o której mowa w art. 39, pobiera

się opłatę manipulacyjną dodatkową w wysokości wartości towaru odpowiadającej różnicy.

§ 3.

Środki finansowe z opłat, o których mowa w § 2 oraz w art. 275, a także 40% kwot uzyskanych

ze sprzedaży przedmiotów z przestępstw celnych i dewizowych ujawnionych przez funkcjonariuszy

celnych przeznacza się na usprawnienie funkcjonowania organów celnych oraz na premie

dla pracowników podległych Prezesowi Głównego Urzędu Ceł, w szczególności dla tych,

którzy przyczynili się bezpośrednio do wykrycia przestępstw lub wykroczeń celnych

i dewizowych.

§ 4.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi sposób rozdysponowania środków, o których mowa

w § 3, oraz zasady przyznawania premii.

§ 5.

Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia

1)

stawki opłat za wydanie pozwolenia i koncesji oraz wypadki, w których opłat tych się

nie pobiera,

2)

stawki opłat manipulacyjnych, manipulacyjnych dodatkowych oraz opłat za przechowywanie

towarów,

3)

czynności kontroli celnej, za które pobierana jest opłata manipulacyjna.

Opłaty są pobierane na zasadach i w trybie ustalonych dla należności celnych przywozowych

i wywozowych.

§ 1.

Centralnym organem administracji państwowej w sprawach celnych jest Prezes Głównego

Urzędu Ceł, nadzorowany przez Ministra Finansów.

§ 2.

Organem administracji państwowej w sprawach celnych jest dyrektor urzędu celnego.

W rozumieniu niniejszego tytułu urzędem celnym jest urząd, o którym mowa w art. 284

§ 2.

§ 1.

Prezesa Głównego Urzędu Ceł, na wniosek Ministra Finansów, powołuje i odwołuje Prezes

Rady Ministrów.

§ 2.

Wiceprezesów Głównego Urzędu Ceł, na wniosek Prezesa Głównego Urzędu Ceł, powołuje

i odwołuje Prezes Rady Ministrów.

Do zadań Prezesa Głównego Urzędu Ceł należy

1)

realizacja polityki celnej państwa,

2)

współudział w kształtowaniu polityki celnej państwa,

3)

realizacja budżetu państwa w zakresie ustalonym dla organów celnych,

4)

sprawowanie nadzoru nad organami celnymi,

5)

kształtowanie i realizacja polityki kadrowej w organach celnych,

6)

współpraca z organami celnymi innych państw oraz organizacjami międzynarodowymi,

7)

wykonywanie innych zadań określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych.

Zadania określone w art. 280 Prezes Głównego Urzędu Ceł realizuje przy pomocy podległego

urzędu oraz za pośrednictwem dyrektorów urzędów celnych.

Dyrektora urzędu celnego powołuje i odwołuje Prezes Głównego Urzędu Ceł.

Do zadań dyrektora urzędu celnego należy

1)

dokonywanie wymiaru i poboru należności celnych,

2)

nadawanie towarom przeznaczenia celnego oraz wykonywanie innych czynności przewidzianych

przepisami prawa celnego,

3)

sprawowanie dozoru celnego i wykonywanie kontroli celnej,

4)

zwalczanie i ściganie przestępstw i wykroczeń w zakresie ustalonym ustawą karną skarbową,

5)

wykonywanie innych zadań zleconych w przepisach odrębnych.

§ 1.

Organizację Głównego Urzędu Ceł określa statut nadany przez Ministra Finansów.

§ 2.

Dyrektorzy urzędów celnych wykonują powierzone im przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł

zadania przy pomocy podległych urzędów.

§ 3.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami,

tworzy i znosi urzędy, o których mowa w § 2, oraz określa ich siedziby.

§ 4.

Organizację urzędów celnych określa statut nadany przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł.

§ 1.

Funkcjonariusze celni wykonują obowiązki służbowe w umundurowaniu, z widocznym numerem

identyfikacyjnym.

§ 2.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi w drodze zarządzenia

1)

zasady przydziału i wzory umundurowania,

2)

wypadki, w których funkcjonariusze celni wykonują obowiązki służbowe bez umundurowania.

§ 1.

Organy administracji państwowej i samorządowej oraz inne państwowe i gminne jednostki

organizacyjne są obowiązane współdziałać i nieodpłatnie udzielać organom celnym pomocy

technicznej przy wykonywaniu zadań określonych w ustawie.

§ 2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi zasady współdziałania organów celnych

z organami i jednostkami, o których mowa w § 1, oraz zakres ich świadczeń na rzecz

organów celnych.

§ 1.

Prezes Głównego Urzędu Ceł, w porozumieniu z właściwym ministrem, może upoważnić inne

organy administracji państwowej do wykonywania niektórych zadań organów celnych.

§ 2.

Organom administracji państwowej przy wykonywaniu zadań, o których mowa w § 1, przysługują

prawa i obowiązki organów celnych.

Prezes Głównego Urzędu Ceł może określić, w drodze zarządzenia, warunki, jakie musi

spełniać miejsce wyznaczone lub uznane przez organ celny, oraz wypadki, w których

czynności przewidziane przepisami prawa celnego mogą być dokonywane w tym miejscu.

Postępowania wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych, z wyjątkiem postępowań dotyczących

wydawania koncesji na prowadzenie agencji celnych i pozwoleń na prowadzenie składów

celnych.

§ 1.

Zezwolenia na prowadzenie składów celnych wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł

na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują ważność na okres 12 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy, pod warunkiem dostosowania prowadzonej działalności

do przepisów prawa celnego w terminie 3 miesięcy od tego dnia.

§ 2.

Składy celne prowadzone na podstawie zezwoleń, o których mowa w § 1, traktowane są

jako składy celne publiczne w rozumieniu niniejszej ustawy, przy czym odpowiedzialność

określoną w art. 107 ponosi prowadzący skład celny.

§ 3.

Do cofania zezwoleń, o których mowa w § 1, stosuje się odpowiednio przepisy niniejszej

ustawy dotyczące cofania pozwoleń na prowadzenie składu celnego.

§ 1.

Z dniem wejścia w życie ustawy dotychczasowe zezwolenia na prowadzenie agencji celnych

stają się koncesjami w rozumieniu niniejszej ustawy; jednak prowadzenie dalszej działalności

uzależnione jest od złożenia kaucji gwarancyjnej, przewidzianej w niniejszej ustawie,

w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

§ 2.

W wypadku niezłożenia kaucji gwarancyjnej, organ celny wyznacza odpowiedni termin

zakończenia działalności agencji celnej.

§ 1.

Osoby, które na podstawie przepisów dotychczasowych uzyskały uprawnienia do wykonywania

czynności agenta celnego, obowiązane są, pod rygorem utraty tych uprawnień, w okresie

24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, zdać egzamin uzupełniający w zakresie

niezbędnym do prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego.

§ 2.

Prezes Głównego Urzędu Ceł określi, w drodze zarządzenia, zakres egzaminu uzupełniającego,

o którym mowa w § 1, sposób jego przeprowadzenia, skład komisji egzaminacyjnych, opłaty

za przeprowadzenie egzaminu oraz wynagrodzenie dla członków komisji egzaminacyjnych.

§ 1.

Zarządzający wolnym obszarem celnym na podstawie dotychczasowych przepisów, w okresie

12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, dostosuje dotychczasową działalność w

wolnym obszarze celnym oraz funkcjonowanie wolnego obszaru celnego do wymogów prawa celnego.

§ 2.

W wypadku spełnienia wymogów określonych w § 1 uznaje się, że wolny obszar celny działa

na podstawie niniejszej ustawy. W wypadku niespełnienia tych wymogów, Rada Ministrów

zniesie wolny obszar celny.

§ 3.

Podmioty gospodarcze posiadające w dniu ogłoszenia niniejszej ustawy prawo do dodatkowych

zwolnień celnych, które mogą być realizowane w okresie 3 lat od dnia rozpoczęcia przez

nie działalności gospodarczej na terenie wolnego obszaru celnego w obrocie towarowym

pomiędzy wolnym obszarem celnym a pozostałym polskim obszarem celnym, korzystają z

tych zwolnień na dotychczasowych zasadach do dnia upływu tego terminu.

W ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe

(Dz. U. z 1995 r. Nr 119, poz. 575) po art. 11 dodaje się art. 11a w brzmieniu

„

Art. 11a.

1.

Przewoźnik wykonujący regularne przewozy międzynarodowe w transporcie kolejowym lub

drogowym jest obowiązany do uzgadniania z właściwym miejscowo organem celnym rozkładów

jazdy środków przewozowych, a zwłaszcza czasu i miejsca przekroczenia przez te środki

granicy państwowej oraz czasu ich postoju w przejściach granicznych.

2.

W międzynarodowym transporcie lotniczym i międzynarodowej żegludze śródlądowej obowiązek,

o którym mowa w ust. 1, ciąży na podmiotach zarządzających portami lotniczymi lub

granicznymi przejściami rzecznymi.

3.

W międzynarodowym transporcie lotniczym, międzynarodowej żegludze śródlądowej oraz

międzynarodowym transporcie kolejowym podmioty wymienione w ust. 1 i 2 obowiązane

są do niezwłocznego powiadomienia właściwych miejscowo organów celnych o wszystkich

wypadkach przekraczania granicy przez środki przewozowe poza rozkładem jazdy.

”

W ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 41, poz. 324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149, Nr 34, poz. 198 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 31, poz. 128, Nr 41, poz. 179, Nr 73, poz. 321, Nr 105, poz. 452, Nr 106, poz. 457 i Nr 107, poz. 460, Nr 141, poz. 700, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, Nr 47, poz. 212 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 127, poz. 627, z 1995 r. Nr 60, poz. 310, Nr 85, poz. 426, Nr 90, poz. 446, Nr 141, poz. 700 i Nr 147, poz. 713, z 1996 r. Nr 41, poz. 177 i Nr 45, poz. 199 oraz z 1997 r. Nr 9, poz. 44) w art. 11 wprowadza się następujące zmiany

1)

w ust. 1 w pkt 15 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 16 w brzmieniu

„

16)

prowadzenia agencji celnej.

”

;

2)

po ust. 7 dodaje się ust. 8 w brzmieniu

„

8.

Zasady udzielania koncesji, o której mowa w ust. 1 pkt 16, określają przepisy prawa celnego.

”

W ustawie z dnia 31 maja 1996 r. o zmianie ustawy o zobowiązaniach podatkowych oraz

o zmianie niektórych innych ustaw

(Dz. U. Nr 75, poz. 357) w art. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

po art. 48 dodaje się art. 48 w brzmieniu

«

Art. 481.

Zakres oraz zasady udzielania informacji przez banki organom podatkowym, organom kontroli

skarbowej lub organom celnym regulują odrębne przepisy.

»”

.

»”

.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy traci moc ustawa z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne

(Dz. U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312, z 1995 r. Nr 85, poz. 427 i Nr 87, poz. 434, z 1996 r. Nr 106, poz. 496 oraz z 1997 r. Nr 6, poz. 31).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1997 r., z wyjątkiem przepisów art. 5 § 10,

art. 6 § 4 i § 5, art. 12 § 2, art. 19 § 3, art. 20 § 3, art. 40 § 3, art. 42 § 3,

art. 54, art. 62 § 2, art. 64 § 4, art. 78, art. 80 § 6, art. 81 § 2, art. 90 § 3,

art. 93 § 2, art. 97 § 5, art. 100 § 4, art. 102 § 3, art. 105 § 8 i § 9, art. 128

§ 6, art. 136, art. 148, art. 157 § 3, art. 165, art. 168 § 2, art. 172, art. 179

§ 4, art. 188, art. 189 § 4, art. 190 § 4, art. 192 § 3, art. 197 § 4, art. 200 §

3, art. 222 § 5, art. 226 § 5, art. 232 § 2, art. 233 § 3, art. 237 § 3, art. 252

§ 2, art. 261, art. 263, art. 276 § 4 i § 5, art. 285 § 2, art. i 286 § 2, które wchodzą

w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, oraz art. 137-144, które wchodzą w życie

z dniem 1 stycznia 1998 r.

Zakres oraz zasady udzielania informacji przez banki organom podatkowym, organom kontroli

skarbowej lub organom celnym regulują odrębne przepisy.