Ustawa z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej.

1.

Ustawa określa zasady nabywania prawa oraz ustalania wysokości i wypłacania dodatkowego

wynagrodzenia rocznego dla pracowników jednostek sfery budżetowej, zwanego dalej „wynagrodzeniem

rocznym”.

2.

Przez użyte w ust. 1 określenie „pracownicy jednostek sfery budżetowej” rozumie się

pracowników

1)

państwowych jednostek sfery budżetowej, dla których środki na wynagrodzenia są kształtowane

na podstawie odrębnej ustawy,

2)

zatrudnionych w Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej, Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, Trybunale Konstytucyjnym, Biurze Rzecznika

Praw Obywatelskich, Sądzie Najwyższym, Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Najwyższej

Izbie Kontroli, Państwowej Inspekcji Pracy, Biurze Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji,

Krajowym Biurze Wyborczym, Biurze Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych,

Państwowym Urzędzie Nadzoru Ubezpieczeń oraz w Wyższym Urzędzie Górniczym na stanowiskach

inspekcyjno-technicznych,

3)

samorządowych jednostek sfery budżetowej, prowadzących gospodarkę finansową na zasadach

określonych w ustawie z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe

(Dz. U. z 1993 r. Nr 72, poz. 344, z 1994 r. Nr 76, poz. 344, Nr 121, poz. 591 i Nr 133, poz. 685, z 1995 r. Nr 78, poz. 390, Nr 124, poz. 601 i Nr 132, poz. 640, z 1996 r. Nr 89, poz. 402, Nr 106, poz. 496, Nr 132, poz. 621 i Nr 139, poz. 647 oraz z 1997 r. Nr 54, poz. 348, Nr 79, poz. 484, Nr 121, poz. 770, Nr 123, poz. 775 i 778, Nr 133, poz. 883, Nr 137, poz. 926 i Nr 141, poz. 943),

4)

biur poselskich, senatorskich lub poselsko-senatorskich oraz klubów, kół albo zespołów

parlamentarnych.

3.

Przepisów ustawy nie stosuje się do żołnierzy oraz funkcjonariuszy Policji, Urzędu

Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej.

1.

Pracownik nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości po przepracowaniu

u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego.

2.

Pracownik, który nie przepracował u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego,

nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego,

pod warunkiem, że okres ten wynosi co najmniej 6 miesięcy.

3.

Przepracowanie co najmniej 6 miesięcy warunkujących nabycie prawa do wynagrodzenia

rocznego nie jest wymagane w przypadkach

1)

nawiązania stosunku pracy w trakcie roku kalendarzowego z nauczycielem i nauczycielem

akademickim zgodnie z organizacją pracy szkoły (szkoły wyższej),

2)

zatrudnienia pracownika do pracy sezonowej, jeżeli umowa o pracę została zawarta na

sezon trwający nie krócej niż trzy miesiące,

3)

powołania pracownika do czynnej służby wojskowej albo do spełnienia obowiązku zastępczej

służby poborowych,

4)

rozwiązania stosunku pracy w związku z

a)

przejściem na emeryturę, rentę szkoleniową albo rentę z tytułu niezdolności do pracy

lub świadczenie rehabilitacyjne,

b)

przeniesieniem służbowym, powołaniem lub wyborem,

c)

likwidacją pracodawcy albo zmniejszeniem zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy,

d)

likwidacją jednostki organizacyjnej pracodawcy lub jej reorganizacją,

5)

podjęcia zatrudnienia

a)

w wyniku przeniesienia służbowego,

b)

na podstawie powołania lub wyboru,

c)

w związku z likwidacją poprzedniego pracodawcy albo ze zmniejszeniem zatrudnienia

z przyczyn dotyczących tego pracodawcy,

d)

w związku z likwidacją jednostki organizacyjnej poprzedniego pracodawcy lub jej reorganizacją,

e)

po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej albo po spełnieniu obowiązku zastępczej służby

poborowych,

6)

korzystania

a)

z urlopu wychowawczego,

b)

z urlopu dla poratowania zdrowia,

c)

przez nauczyciela lub nauczyciela akademickiego z urlopu do celów naukowych, artystycznych

lub kształcenia zawodowego,

7)

wygaśnięcia stosunku pracy w związku ze śmiercią pracownika.

Pracownik nie nabywa prawa do wynagrodzenia rocznego w przypadkach

1)

nie usprawiedliwionej nieobecności w pracy trwającej dłużej niż dwa dni,

2)

stawienia się do pracy lub przebywania w pracy w stanie nietrzeźwości,

3)

wymierzenia pracownikowi kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy lub ze służby,

4)

rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

1.

Wynagrodzenie roczne ustala się w wysokości 8,5% sumy wynagrodzenia otrzymanego przez

pracownika w ciągu roku kalendarzowego, za który przysługuje to wynagrodzenie, uwzględniając

składniki wynagrodzenia przyjmowane do obliczenia ekwiwalentu pieniężnego za urlop

wypoczynkowy, a także wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy.

2.

W przypadkach, o których mowa w art. 2 ust. 3, wysokość wynagrodzenia rocznego ustala

się proporcjonalnie do okresu przepracowanego u danego pracodawcy.

1.

Wynagrodzenie roczne jest wypłacane z wyodrębnionych na ten cel środków na wynagrodzenia.

2.

Wynagrodzenie roczne wypłaca się, z zastrzeżeniem ust. 3, nie później niż w ciągu

pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje

to wynagrodzenie.

3.

Pracownikowi, z którym rozwiązano stosunek pracy w związku z likwidacją pracodawcy,

wynagrodzenie roczne wypłaca się w dniu rozwiązania stosunku pracy.

Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o „nagrodzie z zakładowego funduszu nagród” dla

pracowników wymienionych w art. 1 ust. 2, oznacza to „dodatkowe wynagrodzenie roczne

dla pracowników jednostek sfery budżetowej”.

Roczną nagrodę z zakładowego funduszu nagród za 1997 r. wypłaca się zgodnie z przepisami

ustawy wymienionej w art. 9.

W ustawie z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora

(Dz. U. Nr 73, poz. 350 i Nr 137, poz. 638 oraz z 1997 r. Nr 28, poz. 153, Nr 98, poz. 604, Nr 106, poz. 679 i Nr 121, poz. 770) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art.18 w ust. 4 po wyrazach „wieloletnią pracę” dodaje się wyrazy „, dodatkowego wynagrodzenia rocznego”,

2)

w art. 23 w ust. 6 po wyrazach „wieloletnią pracę” dodaje się wyrazy „, dodatkowego wynagrodzenia rocznego”.

Traci moc ustawa z dnia 10 lipca 1985 r. o rocznych nagrodach z zakładowego funduszu nagród

w państwowych jednostkach organizacyjnych nie będących przedsiębiorstwami państwowymi

(Dz. U. Nr 32, poz. 141, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 i z 1991 r. Nr 104, poz. 450).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.