Ustawa z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych.

1.

Ustawa określa środki ochrony przed wyrządzającym szkodę przemysłowi krajowemu przywozem

na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, zwane dalej „środkami antydumpingowymi”,

oraz zasady i tryb postępowania w sprawie stosowania tych środków, zwany dalej „postępowaniem

antydumpingowym”.

2.

Środki antydumpingowe i postępowanie antydumpingowe, określone w niniejszej ustawie,

będą stosowane z zachowaniem wymogów określonych w Porozumieniu Światowej Organizacji

Handlu w sprawie stosowania artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i

handlu 1994 (Porozumienie WTO).

3.

W postępowaniu antydumpingowym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy niniejszej

ustawy nie stanowią inaczej.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

towar podobny - towar, który jest jednakowy pod każdym względem w stosunku do towaru

objętego postępowaniem antydumpingowym, lub w razie braku takiego towaru, inny towar,

który pomimo że nie jest jednakowy pod każdym względem, ma cechy ściśle odpowiadające

cechom towaru objętego postępowaniem antydumpingowym,

2)

szkodę - rzeczywistą szkodę wyrządzoną przemysłowi krajowemu lub groźbę wyrządzenia

rzeczywistej szkody bądź istotne opóźnienie powstania określonego przemysłu krajowego,

3)

przemysł krajowy - ogół producentów wytwarzających towar podobny na terytorium Rzeczypospolitej

polskiej lub tych spośród nich, których łączna produkcja stanowi co najmniej 50% całkowitej

produkcji krajowej tych towarów; w wypadku gdy producenci są powiązani z zagranicznymi

eksporterami lub krajowymi importerami albo sami są importerami towaru będącego przedmiotem

postępowania, wówczas przemysł krajowy oznacza pozostałych producentów krajowych wytwarzających

towar podobny,

4)

producentów powiązanych - producentów powiązanych z zagranicznymi eksporterami lub

krajowymi importerami w jakikolwiek z następujących sposobów

a)

jeden z nich bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drugiego,

b)

obaj są bezpośrednio lub pośrednio kontrolowani przez osobę trzecią,

c)

obaj bezpośrednio lub pośrednio kontrolują osobę trzecią, pod warunkiem że istnieją

przypuszczenia, iż na skutek powiązań danych producent postępuje odmiennie od producentów

nie mających powiązań,

5)

osobę kontrolującą drugą osobę - osobę, która prawnie lub faktycznie władna jest kierować

postępowaniem drugiej osoby,

6)

osoby niezależne (nabywcy niezależni) - osoby (nabywcy), które nie są ze sobą powiązane

w sposób określony w pkt 4,

7)

sprzedaż w zwykłym obrocie handlowym - każdą sprzedaż dokonaną przez producenta towaru

objętego postępowaniem antydumpingowym, na warunkach ogólnie przyjętych w jego kraju,

z wyjątkiem sprzedaży po cenach niższych od kosztów produkcji w rozumieniu art. 5

ust. 2-11, sprzedaży między osobami powiązanymi w rozumieniu pkt 4 oraz sprzedaży

między stronami, które zawarły między sobą porozumienie kompensacyjne,

8)

środki antydumpingowe - tymczasowe i ostateczne cła antydumpingowe oraz zobowiązania

cenowe; tymczasowe cła antydumpingowe i ostateczne cła antydumpingowe stanowią należności

celne przywozowe w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny,

9)

strony zainteresowane

a)

zagranicznych eksporterów lub producentów towaru objętego postępowaniem antydumpingowym,

krajowych importerów tego towaru bądź organizacje oraz zrzeszenia handlowców i przedsiębiorców,

jeżeli większość ich członków jest zagranicznymi eksporterami, producentami lub krajowymi

importerami danego towaru,

b)

kraje eksportu,

c)

krajowych producentów podobnego towaru lub organizacje oraz zrzeszenia handlowców

i przedsiębiorców, jeżeli większość ich członków wytwarza towar podobny,

d)

inne strony, krajowe lub zagraniczne, nie wymienione w lit. a)-c), które w czasie

postępowania antydumpingowego wykażą swój bezpośredni interes prawny i materialny

w badanej sprawie,

10)

okres badany - okres, w którym bada się, czy przywóz na polski obszar celny został

dokonany po cenach dumpingowych, z tym że okres ten wynosi zazwyczaj jeden rok, ale

nie mniej niż 6 miesięcy przed datą wszczęcia postępowania antydumpingowego, określany

szczegółowo w postanowieniu o wszczęciu postępowania antydumpingowego.

1.

W wypadku gdy w wyniku postępowania antydumpingowego zostanie stwierdzone, że wprowadzenie

towaru do obrotu na polskim obszarze celnym po cenie dumpingowej wyrządza szkodę przemysłowi

krajowemu, wobec tego towaru mogą być zastosowane środki antydumpingowe.

2.

Towar uważa się za wprowadzony do obrotu na polskim obszarze celnym po cenie dumpingowej,

jeżeli jego cena eksportowa jest niższa od wartości normalnej.

3.

Cła antydumpingowe ustanawia się w wysokości niezbędnej do usunięcia szkody, ale nie

przekraczającej marginesu dumpingu.

4.

W zobowiązaniach cenowych wzrost cen powinien być ustalony w wysokości wystarczającej

do wyeliminowania dumpingu bądź zapobieżenia szkodzie, ale nie wyższej niż ustalony

margines dumpingu.

5.

Margines dumpingu stanowi kwotę, o jaką wartość normalna przewyższa cenę eksportową.

1.

Wartość normalną ustala się na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych

w zwykłym obrocie handlowym od niezależnych nabywców w kraju eksportu.

2.

Krajem eksportu jest kraj pochodzenia towaru, a w wypadku gdy towar nie jest przywożony

na polski obszar celny bezpośrednio z kraju pochodzenia towaru, jest nim kraj wysyłki

towaru. Jeżeli w kraju wysyłki nie produkuje się podobnego towaru lub nie można ustalić

dla niego porównywalnej ceny bądź gdy towar jest tylko przewożony przez jego terytorium,

to za kraj eksportu uznaje się kraj pochodzenia towaru.

3.

W wypadku gdy zagraniczny eksporter nie produkuje lub nie sprzedaje podobnych towarów

w zwykłym obrocie handlowym w kraju eksportu, wartość normalną można ustalić na podstawie

cen stosowanych w kraju eksportu przez innych sprzedawców lub producentów.

4.

Ceny stosowane pomiędzy stronami, które są ze sobą powiązane lub zawarły porozumienia

kompensacyjne, nie mogą być uznane za płacone w zwykłym obrocie handlowym i można

ich nie wykorzystać do ustalenia wartości normalnej, chyba że zostanie wykazane, iż

powiązanie to nie wywiera wpływu na ceny stosowane między tymi stronami.

5.

Sprzedaż podobnego towaru z przeznaczeniem do konsumpcji krajowej na rynku wewnętrznym

kraju eksportu, wykorzystuje się do ustalenia wartości normalnej, jeśli stanowi ona

co najmniej 5% wielkości sprzedaży danego towaru na polski obszar celny. Sprzedaż

w mniejszych ilościach może być wykorzystana do ustalenia wartości normalnej, jeżeli

stosowane ceny zostaną uznane za reprezentatywne dla danego rynku.

1.

W wypadku gdy towar podobny nie jest sprzedawany w zwykłym obrocie handlowym bądź

jest sprzedawany w wielkościach niewystarczających lub gdy z powodu określonej sytuacji

rynkowej sprzedaż ta nie pozwala na dokonanie właściwego porównania, wartość normalną

podobnego towaru ustala się na podstawie

1)

cen w eksporcie, w zwykłym obrocie handlowym, do kraju trzeciego, jeżeli ceny te są

reprezentatywne, lub

2)

kosztów wytwarzania w kraju pochodzenia towaru, powiększonych o koszty bezpośrednio

związane ze sprzedażą, koszty ogólnego zarządu i wszystkie inne koszty oraz kwotę

zysku (wartość normalna konstruowana).

2.

W wypadku gdy sprzedaż podobnego towaru na rynku wewnętrznym kraju eksportu lub jego

sprzedaż do kraju trzeciego następuje po cenach niższych od jednostkowych kosztów

wytwarzania (stałych i zmiennych), powiększonych o koszty bezpośrednio związane ze

sprzedażą, koszty ogólnego zarządu i wszystkie inne koszty, może ona być traktowana

jako nie dokonana w zwykłym obrocie handlowym z uwagi na cenę i może być pominięta

przy ustalaniu wartości normalnej wyłącznie w wypadku stwierdzenia, że sprzedaż ta

była dokonywana

1)

w dłuższym okresie w znacznych ilościach oraz

2)

po cenach nie gwarantujących pełnego pokrycia kosztów w racjonalnym okresie.

3.

Jeśli ceny towaru podobnego stosowane na rynku wewnętrznym kraju eksportu lub w sprzedaży

do kraju trzeciego są niższe od kosztów wymienionych w ust. 2, lecz w momencie sprzedaży

przewyższają średnie ważone koszty poniesione w okresie badanym, to ceny te uważa

się za gwarantujące pełne pokrycie kosztów w racjonalnym okresie.

4.

Za dłuższy okres uznaje się zazwyczaj jeden rok, nie mniej jednak niż 6 miesięcy,

zaś sprzedaż po cenach niższych od kosztów wymienionych w ust. 2 uznaje się za dokonaną

w znacznych ilościach w tym okresie, jeżeli stwierdzi się, że

1)

średnia ważona cena sprzedaży jest niższa od średniej ważonej kosztów wymienionych

w ust. 2 lub

2)

wielkość sprzedaży poniżej kosztów, o których mowa w ust. 2, jest nie mniejsza niż

20% sprzedaży wykorzystanej do ustalenia wartości normalnej.

5.

Koszty, o których mowa w ust. 2, ustala się na podstawie ksiąg rachunkowych jednostki,

prowadzonych według zasad wynikających z posiadanej przez jednostkę dokumentacji opisującej

przyjęte przez nią zasady rachunkowości, pod warunkiem iż zapisy w księgach właściwie

dokumentują koszty związane z produkcją i sprzedażą towaru objętego postępowaniem.

Przedstawione dowody dotyczące właściwego podziału kosztów uwzględnia się pod warunkiem,

iż zostanie wykazane, że taki podział był rzeczywiście stosowany.

6.

W razie niemożności zastosowania metody podziału kosztów stosowanej przez stronę objętą

postępowaniem, stosuje się metodę podziału kosztów w proporcji do obrotów.

7.

Koszty, o których mowa w ust. 5 i 6, koryguje się o dodatkowe pozycje związane z przyszłą

lub obecną produkcją towaru badanego, których nie uwzględniono w obliczeniach określonych

w ust. 5 i 6.

8.

W wypadku gdy na koszty występujące w części okresu zwrotu kosztów wpływa wykorzystywanie

nowych urządzeń produkcyjnych, które wymagały znacznych nakładów inwestycyjnych, oraz

niski stopień wykorzystania mocy produkcyjnych, towarzyszące operacjom rozruchu, które

miały miejsce w okresie badanym, średnie koszty dla fazy rozruchu ustala się na poziomie

kosztów występujących pod koniec tej fazy i zalicza na poczet tego okresu do średnich

kosztów ważonych wymienionych w ust. 3.

9.

Okres fazy rozruchu ustala się odpowiednio do warunków danego zagranicznego eksportera

lub producenta, z tym że nie może ona przekroczyć odpowiedniej początkowej części

okresu zwrotu kosztów. Informacje świadczące o wydłużeniu procesu rozruchu poza tę

część okresu uwzględnia się pod warunkiem, że zostały dostarczone przed przystąpieniem

do weryfikacji danych oraz w terminie 3 miesięcy od daty wszczęcia postępowania.

10.

Wielkość kosztów związanych ze sprzedażą, kosztów ogólnego zarządu i wszystkich innych

kosztów oraz kwot zysku ustala się na podstawie faktycznych danych, właściwych dla

produkcji i sprzedaży towarów podobnych zagranicznego eksportera lub producenta objętego

postępowaniem antydumpingowym, w zwykłym obrocie handlowym.

11.

W wypadku gdy nie można ustalić wielkości kosztów, o których mowa w ust. 10, zgodnie

z metodą określoną w ust. 10, koszty te ustala się na podstawie

1)

średniej ważonej faktycznych wielkości ustalonych dla innych zagranicznych eksporterów

lub producentów objętych postępowaniem antydumpingowym w zakresie produkcji i sprzedaży

towarów podobnych na rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia,

2)

faktycznych wielkości w zakresie produkcji i sprzedaży, w zwykłym obrocie handlowym,

towaru należącego do tej samej kategorii co towar podobny, poniesionych przez danego

zagranicznego eksportera lub producenta objętego postępowaniem antydumpingowym na

rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia,

3)

innej racjonalnej metody, pod warunkiem że ustalona przy jej stosowaniu marża zysku

nie przekroczy zysku zwykle uzyskiwanego przez innych zagranicznych eksporterów lub

producentów towarów tej samej kategorii na rynku wewnętrznym w kraju pochodzenia.

1.

W wypadku przywozu z krajów nie posiadających gospodarki rynkowej, wartość normalną

określa się na podstawie ceny stosowanej w kraju trzecim o gospodarce rynkowej lub

na podstawie ceny w eksporcie z takiego kraju do innych krajów, łącznie z Rzecząpospolitą

polską, albo na podstawie wartości konstruowanej w warunkach gospodarki rynkowej kraju

trzeciego, a w wypadku gdy okaże się to niemożliwe, na podstawie innej uzasadnionej

metody, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej na polskim obszarze

celnym za towar podobny, w miarę potrzeby odpowiednio zmodyfikowanej, tak aby uwzględniała

odpowiednią marżę zysku.

2.

Wyboru kraju trzeciego, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się na podstawie informacji

o warunkach produkcji w tym kraju towaru podobnego, w tym dotyczących procesu i skali

produkcji towaru podobnego oraz z uwzględnieniem wszelkich dostępnych informacji o

warunkach rynkowych istniejących w tym kraju w okresie badanym i po porównaniu ich

z warunkami w kraju objętym postępowaniem antydumpingowym. Wyboru kraju trzeciego

dokonuje się uwzględniając terminy określone w niniejszej ustawie. Jeżeli jest to

możliwe, wyboru dokonuje się spośród krajów o gospodarce rynkowej objętych tym samym

postępowaniem antydumpingowym.

3.

Minister Gospodarki poinformuje, niezwłocznie po wszczęciu postępowania antydumpingowego,

zagranicznych eksporterów i krajowych importerów oraz ich organizacje i zrzeszenia,

władze kraju eksportu oraz wnioskodawcę lub wnioskodawców o wyborze kraju trzeciego

o gospodarce rynkowej, o którym mowa w ust. 1, wyznaczając termin 10 dni na zgłoszenie

uwag w sprawie tego wyboru.

Za cenę eksportową towaru przyjmuje się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za towar

z kraju eksportu w przywozie na polski obszar celny.

1.

W wypadku braku ceny eksportowej lub gdy stwierdzona zostanie jej niewiarygodność

z powodu powiązania lub istnienia porozumienia kompensacyjnego między zagranicznym

eksporterem i krajowym importerem lub stroną trzecią, cenę eksportową można ustalić

na podstawie ceny, po której towary przywożone odsprzedaje się po raz pierwszy niezależnemu

nabywcy, a w wypadku gdy nie są one odsprzedawane niezależnemu nabywcy albo nie są

odsprzedawane w stanie, w jakim zostały przywiezione, na innej uzasadnionej podstawie

(cena eksportowa konstruowana).

2.

W wypadkach, o których mowa w ust. 1, w celu ustalenia wiarygodnej ceny eksportowej

dokonuje się korekty ceny eksportowej konstruowanej, uwzględniając wszystkie koszty,

łącznie z należnościami celnymi i podatkami, poniesione pomiędzy przywozem i odsprzedażą,

a także zyski.

3.

Korekta ceny, o której mowa w ust. 2, powinna obejmować koszty zwykle ponoszone przez

krajowego importera, zapłacone przez jakąkolwiek stronę na polskim obszarze celnym

lub poza nim, która jest związana lub zawarła porozumienie kompensacyjne z krajowym

importerem lub zagranicznym eksporterem, w tym zwykłe koszty transportu, ubezpieczenia,

przeładunku, załadunku i koszty dodatkowe, należności celne, cła antydumpingowe oraz

należne podatki z tytułu przywozu lub sprzedaży towarów, jak również uzasadnioną marżę

ze sprzedaży, koszty ogólnego zarządu i wszelkie inne koszty oraz zysk.

1.

Ustalenia marginesu dumpingu, o którym mowa w art. 3 ust. 5, dokonuje się przez porównanie

ceny eksportowej z wartością normalną.

2.

Porównania ceny eksportowej z wartością normalną dokonuje się na tym samym poziomie

obrotu, zazwyczaj na poziomie cen producenta, w odniesieniu do transakcji sprzedaży

dokonanych możliwie w jak najbardziej zbliżonych terminach oraz z uwzględnieniem różnic

wpływających na porównywalność cen.

1.

Jeżeli nie istnieje podstawa do porównania ustalonej wartości normalnej i ceny eksportowej,

to dokonuje się odpowiednich dostosowań, w formie korekty, na podstawie przesłanek

merytorycznych, z tytułu różnic czynników, które były zgłoszone i mogą wpłynąć na

ceny oraz ich porównywalność.

2.

Korekta, o której mowa w ust. 1, powinna uwzględniać w szczególności następujące czynniki

1)

właściwości fizyczne towaru objętego postępowaniem antydumpingowym i towaru podobnego,

z tym że rozmiary korekty powinny odpowiadać stosownej ocenie różnicy wartości rynkowej

wynikającej z różnic fizycznych,

2)

należności przywozowe i podatki pośrednie; w tym wypadku dokonuje się korekty wartości

normalnej o kwotę odpowiadającą wszelkim należnościom przywozowym i podatkom pośrednim

od towaru podobnego oraz jego fizycznych składników, jakim towar ten podlega w razie

przeznaczenia do konsumpcji w kraju eksportu, a nie pobranym bądź zwracanym w związku

z przywozem na polski obszar celny,

3)

rabaty i wielkości sprzedaży; w tym wypadku dokonuje się korekty z tytułu różnic w

wielkości rabatów, włącznie z rabatami przyznawanymi w związku z wielkością sprzedaży,

jeżeli te zależności są należycie określone i bezpośrednio związane ze sprzedażą objętą

postępowaniem antydumpingowym; korekty można dokonać także z tytułu odroczonych rabatów,

pod warunkiem że roszczenie ma podstawę w praktyce ustalonej w poprzednich okresach,

w tym w zależności od spełnienia wymagań warunkujących przyznanie rabatu,

4)

poziom obrotu; korekty z tytułu różnic w poziomach obrotu, w tym z tytułu wszelkich

różnic, jakie mogą występować w sprzedaży towaru badanego na zasadach OEM (z przejęciem

przez nabywcę niektórych obowiązków producenta), dokonuje się, jeśli zostanie wykazane,

że w sieci dystrybucji na obu rynkach cena eksportowa, w tym konstruowana cena eksportowa,

występuje na innym poziomie obrotu niż wartość normalna, zaś różnica wpływa na porównywalność

ceny, co odzwierciedlają stałe i znaczące różnice funkcji i cen na różnych poziomach

obrotu na rynku wewnętrznym kraju eksportu. Kwota korekty powinna być oparta na wartości

rynkowej odnośnych różnic,

5)

transport, ubezpieczenie, przeładunek, załadunek i koszty dodatkowe; korekty dokonuje

się z tytułu różnic w kosztach bezpośrednio związanych z tymi operacjami i poniesionych

z tytułu dostarczenia towaru z obiektu zagranicznego eksportera do niezależnego nabywcy,

jeżeli koszty te są uwzględnione w pobieranych cenach,

6)

opakowanie; korekty dokonuje się z tytułu różnic w kosztach, bezpośrednio związanych

z opakowaniem danego towaru,

7)

kredyt; korekty dokonuje się z tytułu różnic w kosztach kredytów udzielonych na dokonanie

danej sprzedaży, o ile czynnik ten jest uwzględniony przy ustalaniu cen,

8)

koszty ponoszone po sprzedaży; korekty dokonuje się z tytułu różnic bezpośrednich

kosztów udzielania rękojmi, gwarancji, pomocy technicznej i serwisu, zgodnie z przepisami

prawa lub postanowieniami umowy sprzedaży,

9)

prowizje; korekty dokonuje się z tytułu różnic prowizji naliczanych przy danej sprzedaży,

10)

przeliczanie walut; jeżeli dla porównania cen niezbędne jest przeliczenie waluty,

to dokonuje się go po kursie waluty z dnia sprzedaży; jeżeli z daną sprzedażą eksportową

bezpośrednio związana jest sprzedaż waluty obcej na rynkach terminowych, to stosuje

się wówczas kurs waluty w sprzedaży terminowej. Za datę sprzedaży uznaje się datę

wystawienia faktury bądź tez datę zawarcia umowy, złożenia zamówienia lub potwierdzenia

zamówienia, jeżeli dokumenty te lepiej określają istotne warunki sprzedaży. Wahań

kursów wymiany nie uwzględnia się. Zagraniczni eksporterzy w terminie 60 dni mogą

dostosować swoje ceny eksportowe do trwałej zmiany kursu wymiany występującej w okresie

badanym.

3.

Nie dokonuje się powtórnej korekty z tytułu tych samych czynników, zwłaszcza z tytułu

różnic w warunkach i wielkości sprzedaży oraz z tytułu różnic w poziomach obrotu.

1.

Margines dumpingu w okresie badanym ustala się według jednej z następujących metod

1)

na podstawie porównania średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną cen

wszystkich transakcji eksportowych w przywozie na polski obszar celny lub

2)

na podstawie porównania wartości normalnych ustalonych dla poszczególnych transakcji

z cenami każdej transakcji eksportowej w przywozie na polski obszar celny.

2.

Wartość normalną w formie średniej ważonej można porównać z cenami wszystkich transakcji

eksportowych w przywozie na polski obszar celny, pod warunkiem że poziom cen eksportowych

różni się istotnie w zależności od nabywcy, regionu lub okresu, a zastosowanie wymienionych

metod nie pozwalałoby na pełne odzwierciedlenie zakresu praktyk dumpingowych.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie wykluczają zastosowania metody kontroli wyrywkowej, o której

mowa w art. 26 ust. 2 i 4.

W wypadku wystąpienia różnych marginesów dumpingu można ustalić średni ważony margines

dumpingu.

1.

Szkodę rzeczywistą ustala się na podstawie zebranego materiału dowodowego po dokonaniu

oceny

1)

wielkości przywozu na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych oraz jego

wpływu na poziom cen towarów podobnych na rynku krajowym oraz

2)

wpływu wynikającego z tego przywozu na przemysł krajowy.

2.

Wielkość przywozu po cenach dumpingowych ocenia się z uwzględnieniem okoliczności,

czy przywóz ten wzrósł w stopniu znaczącym w wielkościach bezwzględnych bądź w stosunku

do wielkości produkcji lub konsumpcji na polskim obszarze celnym.

3.

W celu ustalenia wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na ceny towarów podobnych

na rynku krajowym należy zbadać, czy

1)

ceny tych towarów są znacznie niższe od cen towarów podobnych wytwarzanych przez przemysł

krajowy bądź czy

2)

przywóz po cenach dumpingowych w jakikolwiek inny sposób nie powoduje znacznego spadku

cen towarów wytwarzanych przez krajowych producentów, albo hamuje wzrost tych cen,

który w innym wypadku mógłby być znaczący.

W wypadku gdy przedmiotem postępowania antydumpingowego jest przywóz na polski obszar

celny towarów z więcej niż jednego kraju, skutki tego przywozu ocenia się łącznie,

pod warunkiem że

1)

ustalony margines dumpingu w przywozie z każdego kraju przekracza minimalny poziom

określony w art. 35 ust. 1, zaś wielkość przywozu towaru po cenach dumpingowych z

poszczególnych krajów nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1,

2)

dokonanie łącznej oceny skutków przywozu jest zasadne po uwzględnieniu warunków konkurencji

pomiędzy towarami przywożonymi na polski obszar celny oraz warunków konkurencji pomiędzy

towarami przywożonymi i podobnymi towarami krajowymi.

Wpływ przywozu po cenach dumpingowych na przemysł krajowy bada się z uwzględnieniem

wszelkich właściwych wskaźników i czynników ekonomicznych oddziałujących na stan tego

przemysłu, a w szczególności takich, jak

1)

trwanie procesu przezwyciężania przez przemysł krajowy trudności spowodowanych przywozem

na polski obszar celny w przeszłości towarów po cenach dumpingowych,

2)

wielkość marginesu dumpingu,

3)

rzeczywisty bądź potencjalny spadek wielkości sprzedaży, zysków, produkcji, udziału

w rynku, wydajności, stopy zwrotu z inwestycji i poziomu wykorzystania zdolności produkcyjnych,

4)

czynniki wpływające na ceny krajowe,

5)

niekorzystne rzeczywiste bądź potencjalne skutki w zakresie przepływów pieniężnych,

6)

stan zapasów,

7)

stan zatrudnienia,

8)

poziom wynagrodzeń,

9)

rozwój przemysłu,

10)

zdolności do pozyskania kapitału i inwestycji.

1.

W wypadku gdy w tym samym czasie oprócz przywozu po cenach dumpingowych również inne

czynniki wyrządzają szkodę przemysłowi krajowemu, poddaje się je badaniom w celu wykluczenia

możliwości, że szkoda wyrządzona przez te czynniki została uznana za wyrządzoną przez

przywóz towarów po cenach dumpingowych.

2.

Badania, o których mowa w ust. 1, powinny objąć w szczególności

1)

wielkość i ceny przywozu nie realizowanego po cenach dumpingowych,

2)

spadek popytu na towary podobne,

3)

zmiany modelu konsumpcji,

4)

praktyki monopolistyczne,

5)

rozwój techniki,

6)

zmiany w eksporcie i wydajności przemysłu krajowego.

3.

Skutki przywozu towarów po cenach dumpingowych dla produkcji krajowych towarów podobnych,

którą można wyodrębnić, ocenia się na podstawie takich czynników, jak proces produkcji,

obroty i zyski producentów. Jeżeli wyodrębnienie odnośnej produkcji okaże się niemożliwe,

skutki dumpingu ocenia się na podstawie badania najbardziej zbliżonej grupy bądź kategorii

towarów, obejmującej towar podobny, dla którego można uzyskać niezbędne informacje.

Stwierdzenia, że przywóz po cenach dumpingowych wyrządza szkodę przemysłowi krajowemu

w rozumieniu niniejszej ustawy, dokonuje się na podstawie wszystkich wskaźników i

czynników, o których mowa w art. 15 i 16 ust. 2 w związku z art. 13-14.

1.

Zagrożenie wyrządzenia rzeczywistej szkody przemysłowi krajowemu stwierdza się na

podstawie ustalonych faktów, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Zmiana okoliczności mogąca doprowadzić do sytuacji, w której przywóz po cenach dumpingowych

wyrządziłyby szkodę, musi jasno wynikać z przewidywań i być bliska w czasie.

3.

Stwierdzenie zagrożenia przemysłu krajowego szkodą rzeczywistą wymaga zbadania, czy

wystąpiły w szczególności następujące okoliczności

1)

wzrost przywozu po cenach dumpingowych na polski obszar celny, wskazujący na prawdopodobieństwo

dalszego znacznego wzrostu przywozu,

2)

dysponowanie przez eksportera znacznymi rezerwami mocy produkcyjnych, bądź istotnego

zwiększenia w niedalekiej przyszłości przez niego mocy produkcyjnych, uprawdopodobniające

znaczący wzrost przywozu na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, z

uwzględnieniem dostępności innych rynków eksportowych, które mogłyby wchłonąć dodatkowy

przywóz,

3)

możliwości przywozu na polski obszar celny towarów po cenach, które mogłyby w znacznym

stopniu spowodować obniżenie cen na rynku krajowym bądź zapobiec ich wzrostowi, który

w innym wypadku miałby miejsce, zwiększając tym prawdopodobieństwo dalszego wzrostu

popytu na przywóz odnośnych towarów,

4)

stan zapasów.

Jeżeli na podstawie okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 3, rozpatrywanych

łącznie, można ustalić, że dany przywóz towarów po cenach dumpingowych jest nieunikniony

i w razie niezastosowania środków antydumpingowych wyrządzi on przemysłowi krajowemu

rzeczywistą szkodę, to takie ustalenie stanowi wystarczającą podstawę do sformułowania

jednoznacznych przewidywań o powstaniu takiej szkody, nawet wówczas, gdy okoliczności

powyższe rozpatrywane z osobna okażą się niewystarczające do sformułowania takich

przewidywań.

1.

Minister Gospodarki wszczyna postępowanie antydumpingowe

1)

na pisemny wniosek osoby fizycznej lub prawnej albo jednostki organizacyjnej nie posiadającej

osobowości prawnej występującej w imieniu i na rzecz przemysłu krajowego,

2)

z urzędu, w szczególnych okolicznościach, gdy istnieją dowody występowania dumpingu,

szkody i związku przyczynowego.

2.

Wniosek uważa się za złożony, w rozumieniu ust. 1 pkt 1, jeżeli popierają go producenci

krajowi, których łączna produkcja stanowi ponad 50% całej produkcji towaru podobnego

wyprodukowanego przez tych producentów krajowych, którzy wyrazili swoje poparcie lub

sprzeciw wobec wniosku, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Postępowania antydumpingowego nie wszczyna się, jeżeli producenci krajowi podobnego

towaru, jednoznacznie popierający wniosek, produkują mniej niż 25% całej produkcji

podobnego towaru.

4.

Minister Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o wszczęcie postępowania

antydumpingowego.

5.

W wypadku gdy wniosek nie spełnia wymogów określonych zgodnie z ust. 4 lub materiał

dowodowy okaże się niewystarczający, Minister Gospodarki, nie później niż w terminie

15 dni od daty wpłynięcia wniosku, zawiadomi o tym wnioskodawcę i wezwie go do usunięcia

braków w terminie nie krótszym niż 30 dni od daty otrzymania zawiadomienia. W wypadku

nieusunięcia braków w wyznaczonym terminie Minister Gospodarki pozostawia wniosek

bez rozpoznania.

6.

Wnioskodawca może wycofać wniosek przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania

antydumpingowego. Jeżeli jednak wnioskodawca uczyni to po wszczęciu postępowania,

Minister Gospodarki umorzy postępowanie, chyba że naruszyłoby to interes państwa.

1.

Minister Gospodarki wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania antydumpingowego

1)

wobec podmiotu z kraju lub z krajów, z których przywóz towaru objętego postępowaniem

antydumpingowym na polski obszar celny jest nieznaczny, to znaczy jest mniejszy niż

1% konsumpcji krajowej tego towaru, chyba że łączny przywóz z takich krajów stanowi

trzy lub więcej procent tej konsumpcji,

2)

w wypadku gdy dowody występowania przywozu po cenach dumpingowych i wyrządzonej przez

niego szkody, mające uzasadnić wszczęcie postępowania, nie są wystarczające.

2.

Przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania antydumpingowego żadne informacje

w sprawie nie będą podane do wiadomości publicznej. Jeżeli z umów międzynarodowych

wynika obowiązek zawiadomienia kraju eksportu o zamiarze wszczęcia postępowania antydumpingowego,

Minister Gospodarki powiadomi właściwe kraje o tym zamiarze.

3.

Minister Gospodarki po stwierdzeniu, że materiały dowodowe i inne dostępne informacje

uzasadniają domniemanie przywozu towaru po cenach dumpingowych i wyrządzenia przez

ten przywóz szkody, oraz po uprzednim zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów, wydaje nie później niż w terminie 45 dni od daty wpłynięcia kompletnego

wniosku postanowienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego, które ogłosi w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

4.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 3, powinno zawierać streszczenie zgromadzonych

informacji oraz określać

1)

termin wszczęcia postępowania antydumpingowego,

2)

towar, którego postępowanie antydumpingowe dotyczy,

3)

kraj lub kraje eksportu,

4)

okres badany,

5)

termin składania informacji i opinii przez strony zainteresowane w sprawach mających

znaczenie dla postępowania antydumpingowego,

6)

termin składania przez strony zainteresowane wniosków o złożenie wyjaśnień ustnych.

1.

Niezależnie od ogłoszenia, o którym mowa w art. 21 ust. 3, Minister Gospodarki przekazuje

postanowienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego zagranicznym eksporterom,

krajowym importerom oraz organizacjom i zrzeszeniom krajowych importerów lub zagranicznych

eksporterów towarów, których zgodnie z informacjami posiadanymi przez Ministra Gospodarki

postępowanie dotyczy, oraz władzom kraju eksportu bądź pochodzenia towaru, a także

wnioskodawcy lub wnioskodawcom.

2.

Minister Gospodarki, z zachowaniem wymogu poufności, przekazuje zagranicznym eksporterom

oraz władzom kraju lub krajów eksportu bądź pochodzenia towaru także pełny tekst wniosku.

W wypadku gdy liczba zagranicznych eksporterów jest szczególnie duża, pełny tekst

wniosku przekazuje się wyłącznie władzom kraju eksportu bądź właściwej organizacji

lub zrzeszeniu eksporterów.

3.

Minister Gospodarki, z zachowaniem wymogu poufności, udostępnia pełny tekst wniosku

innym zainteresowanym stronom na ich pisemny wniosek.

1.

Minister Gospodarki przekazuje zainteresowanym stronom kwestionariusz postępowania

antydumpingowego.

2.

Udzielenie przez zainteresowane strony odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu,

o którym mowa w ust. 1, powinno nastąpić w terminie nie krótszym niż 30 dni, z tym

że dla zagranicznych eksporterów oraz producentów termin ten rozpoczyna bieg z upływem

7 dni od daty wysłania kwestionariusza do eksportera lub przekazania go właściwemu

przedstawicielstwu dyplomatycznemu kraju eksportu towaru.

3.

Terminy, o których mowa w ust. 2, mogą być przedłużone o dalszy okres do 30 dni, o

ile zainteresowana strona przedstawi poważne powody mające dla niej istotne znaczenie

w toczącym się postępowaniu, dla których termin ten powinien być przedłużony.

4.

Minister Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór kwestionariusza, o którym

mowa w ust. 1.

1.

W toku postępowania wszystkie zainteresowane strony mają pełną możliwość obrony swoich

interesów.

2.

Na pisemny wniosek udostępnia się im wszelkie informacje związane z postępowaniem

antydumpingowym, a nie objęte klauzulą poufności.

3.

Stronom przysługuje prawo ustosunkowania się na piśmie do wszelkich informacji dotyczących

sprawy, a za zgodą Ministra Gospodarki - także w formie ustnej.

4.

Na wniosek, o którym mowa w art. 21 ust. 4 pkt 6 i z zachowaniem wymogów poufności,

wszystkim zainteresowanym stronom umożliwia się bezpośrednie, wzajemne konsultacje.

5.

Żadna ze stron nie ma obowiązku uczestniczenia w konsultacjach, o których mowa w ust.

4. Informacje przekazane ustnie w czasie konsultacji uwzględnia się pod warunkiem,

że zostaną potwierdzone w formie pisemnej.

1.

Minister Gospodarki może zwracać się do zainteresowanych stron o dostarczenie wszelkich

informacji i opinii, jakie uzna za potrzebne dla dobra prowadzonego postępowania.

2.

W wypadku gdy zainteresowana strona odmówi udzielenia informacji, o których mowa w

ust. 1, lub w inny sposób będzie rażąco utrudniać postępowanie antydumpingowe, wszelkie

ustalenia mogą być dokonane na podstawie innych dostępnych informacji.

3.

W wypadku gdy zainteresowana strona przedstawiła nieprawdziwe lub mylące informacje,

to takich informacji nie bierze się pod uwagę, zaś w postępowaniu wykorzystuje się

inne dostępne dane.

4.

Stronę, o której mowa w ust. 2 i 3, informuje się o skutkach braku współpracy.

5.

W razie przekazania przez zainteresowaną stronę informacji budzących zastrzeżenia,

będą one uwzględnione w postępowaniu, o ile nie spowodują zbędnych trudności w ustalaniu

faktów, a także będą właściwie i terminowo przekazane, możliwe do zweryfikowania,

zaś zainteresowana strona dołoży wszelkich starań do ich przygotowania.

6.

W wypadku gdy przedstawione przez stronę informacje nie zostaną przez Ministra Gospodarki

w drodze postanowienia uznane jako dowody, postanowienie to powinno być niezwłocznie

przekazane stronie wraz z podaniem przyczyn.

7.

W wypadku wydania postanowienia, o którym mowa w ust. 6, należy zapewnić stronie możliwość

udzielenia wyjaśnień w określonym terminie.

8.

Jeżeli wyjaśnienia, o których mowa w ust. 7, okażą się niezadowalające, przyczyny

nieuznania odnośnych informacji jako dowodów ujawnia się i powiadamia się stronę.

9.

W wypadku gdy ustalenia, a zwłaszcza dotyczące wartości normalnej towaru, dokonane

zostały na podstawie informacji zawartych w kwestionariuszu postępowania antydumpingowego,

podlegają one łącznemu sprawdzeniu z informacjami dostarczonymi przez wnioskodawcę,

z uwzględnieniem terminów postępowania, poprzez odniesienie do informacji pochodzących

z innych niezależnych źródeł, takich jak publikowane cenniki, urzędowe statystyki

dotyczące przywozu towarów na polski obszar celny, lub informacji uzyskanych w toku

postępowania.

10.

W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, dopuszcza się udzielanie odpowiedzi w formie

zapisu i przekazu elektronicznego. Nieudzielenie odpowiedzi w formie zapisu elektronicznego

nie oznacza braku współpracy, o ile zainteresowana strona wykaże, że przekazanie wymaganej

odpowiedzi w takiej formie będzie dla niej dodatkowym nieuzasadnionym obciążeniem

lub spowoduje dodatkowe koszty.

1.

Minister Gospodarki w celu weryfikacji przedłożonych informacji i materiałów może

przeprowadzić niezbędną kontrolę dokumentacji przekazanej przez krajowych importerów,

handlowców i producentów, a także zagranicznych eksporterów i producentów, o ile zainteresowane

zagraniczne podmioty wyrażają zgodę, a władze danego kraju zostały o tym oficjalnie

powiadomione i nie zgłaszają sprzeciwu.

2.

W wypadku dużej liczby wnioskodawców, zagranicznych eksporterów lub krajowych importerów,

typów towaru objętego postępowaniem antydumpingowym lub transakcji, Minister Gospodarki

może wydać postanowienie o ograniczeniu badania do reprezentantów wybranych w ramach

próby statystycznej lub do reprezentanta mającego największy udział w produkcji, sprzedaży

lub eksporcie (kontrola wyrywkowa).

3.

W wypadku gdy po wydaniu postanowienia o kontroli wyrywkowej co najmniej niektóre

wybrane podmioty nie dostarczą niezbędnych informacji, w ich miejsce wybiera się nowych

reprezentantów.

4.

W wypadku zastosowania kontroli wyrywkowej, dla każdego zagranicznego eksportera lub

producenta, który spełnił warunki określone w art. 23 ust. 2 i 3, lecz nie został

wybrany na reprezentanta, ustala się indywidualne marginesy dumpingu, chyba że liczba

zagranicznych eksporterów lub producentów byłaby tak duża, że uniemożliwiłoby to terminowe

zakończenie postępowania.

1.

Postępowanie antydumpingowe nie może utrudniać postępowania związanego z objęciem

towaru odpowiednią procedurą celną.

2.

Po stwierdzeniu okoliczności wskazujących, że towar jest przywożony po cenach dumpingowych

wyrządzających szkodę przemysłowi krajowemu, Minister Gospodarki może wystąpić do

Prezesa Głównego Urzędu Ceł z wnioskiem o prowadzenie przez organy celne ewidencji

towarów przywożonych na polski obszar celny objętych postępowaniem antydumpingowym.

3.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Gospodarki, w drodze rozporządzenia,

określi

1)

sposób prowadzenia przez organy celne ewidencji towarów na potrzeby postępowania antydumpingowego,

2)

dane, które umieszcza się w ewidencji prowadzonej na potrzeby postępowania antydumpingowego,

3)

rodzaje dokumentów, na podstawie których dokonuje się ewidencji na potrzeby postępowania

antydumpingowego.

4.

Ewidencję, o której mowa w ust. 3, prowadzi się przez okres nie przekraczający 9 miesięcy,

a wobec towarów rolnych - przez okres nie przekraczający 12 miesięcy od dnia jej wprowadzenia.

1.

W wypadku gdy w wyniku wstępnych ustaleń postępowania antydumpingowego stwierdzono,

że miał miejsce przywóz po cenach dumpingowych wyrządzający szkodę, Minister Gospodarki,

po uprzednim zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów,

wydaje decyzję ustanawiającą tymczasowe cła antydumpingowe, którą publikuje się w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” oraz przekazuje niezwłocznie

zainteresowanym stronom.

2.

W decyzji określa się w szczególności towar, zagranicznego eksportera lub eksporterów,

kraj lub kraje eksportu, wysokość tymczasowych ceł antydumpingowych oraz sposób, warunki

i zakres ich stosowania.

3.

W wypadku ustanowienia tymczasowych ceł antydumpingowych warunkiem dopuszczenia do

obrotu na polskim obszarze celnym towaru objętego tymi cłami jest złożenie zabezpieczenia

w wysokości ustalonej na poziomie równym wysokości kwoty należności z tytułu tymczasowego

cła antydumpingowego, określonej z zastosowaniem stawek ustalonego tymczasowego cła

antydumpingowego. W zakresie postępowania dotyczącego zabezpieczeń stosuje się przepisy

Kodeksu celnego.

4.

Tymczasowe cła antydumpingowe ustanawia się nie wcześniej niż po upływie 60 dni od

daty wszczęcia postępowania antydumpingowego oraz nie później niż 9 miesięcy od tej

daty.

5.

Tymczasowe cła antydumpingowe ustanawia się na okres 6 miesięcy. Okres ten można przedłużyć

o dalsze 3 miesiące lub można ustanowić cła od razu na okres 9 miesięcy w wypadku,

gdy zagraniczni eksporterzy reprezentujący znaczący udział handlu objętego postępowaniem

antydumpingowym wystąpią z takim wnioskiem lub nie wyrażą sprzeciwu w odpowiedzi na

powiadomienie, o którym mowa w ust. 6.

6.

Minister Gospodarki, przed wydaniem decyzji w sprawie przedłużenia o dalsze 3 miesiące

tymczasowego cła antydumpingowego lub ustanowienia go od razu na okres 9 miesięcy,

zawiadomi zagranicznych eksporterów, o których mowa w ust. 5, o tym zamiarze i umożliwi

im przedstawienie swojego stanowiska.

1.

W okresie od daty wydania postanowienia o wszczęciu postępowania antydumpingowego,

najpóźniej do momentu ustalenia ostatecznych ceł antydumpingowych, zagraniczny eksporter

może wystąpić z inicjatywą złożenia zobowiązania do zmiany cen lub do zaprzestania

przywozu po cenach dumpingowych na polski obszar celny (zobowiązanie cenowe).

2.

Minister Gospodarki może zwrócić się do zagranicznego eksportera o złożenie zobowiązania

cenowego, a zagraniczny eksporter może ją zaakceptować lub odrzucić.

3.

Wystąpienie w sprawie złożenia zobowiązania cenowego lub przyjęcia tego zobowiązania

nie może nastąpić przed wstępnym ustaleniem, że towar objęty postępowaniem antydumpingowym

był przywożony na polski obszar celny po cenach dumpingowych i że przywóz taki wyrządza

szkodę.

1.

Strona występująca z inicjatywą złożenia zobowiązania cenowego sporządza tekst tego

zobowiązania nie zawierający informacji o charakterze poufnym celem udostępnienia

go pozostałym zainteresowanym stronom.

2.

Minister Gospodarki może wyrazić, w drodze decyzji, zgodę na przyjęcie zobowiązania

cenowego strony, o której mowa w art. 29 ust. 1 i 2, i w tym wypadku zakończy postępowanie,

z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się zagranicznego eksportera lub eksporterów

bądź kraj lub kraje eksportu. Decyzja podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” oraz przekazaniu zainteresowanym stronom, których ona dotyczy.

4.

W wypadku gdy w kraju eksportu sektor państwowy posiada dominujący udział w handlu

albo w ustalaniu ceny towaru, którego postępowanie antydumpingowe dotyczy, władze

tego kraju mogą złożyć zobowiązanie cenowe w imieniu wszystkich zagranicznych eksporterów.

W tym wypadku stosuje się przepisy ust. 2 i 3.

5.

Minister Gospodarki może odmówić przyjęcia zobowiązania cenowego zgłoszonego przez

zagranicznego eksportera lub rząd państwa, o którym mowa w ust. 4.

6.

Zagranicznego eksportera lub władze kraju, których inicjatywa zobowiązania cenowego

nie została przyjęta, powiadamia się o powodach odmowy oraz o możliwości wyrażenia

swoich opinii w tej sprawie. Powody nieprzyjęcia zobowiązania cenowego podaje się

w decyzji ostatecznej, która podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Ministra Gospodarki.

7.

Na stronie, która zaciągnęła zobowiązanie cenowe, spoczywa obowiązek przekazywania

Ministrowi Gospodarki, w terminach określonych w decyzji, o której mowa w ust. 2,

wszelkich informacji niezbędnych do oceny wywiązywania się przez tę stronę z przyjętego

zobowiązania. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie zobowiązania cenowego.

1.

W wypadku przyjęcia zobowiązania cenowego, zakończenie postępowania antydumpingowego

nastąpi po dokonaniu ostatecznych ustaleń w sprawie przywozu na polski obszar celny

po cenach dumpingowych i wyrządzenia szkody.

2.

Zobowiązanie cenowe wygasa, jeśli stwierdzono, że towar nie był przywożony po cenach

dumpingowych na polski obszar celny lub że przywóz taki nie wyrządza szkody, chyba

że okoliczności te były w znacznym stopniu następstwem stosowania zobowiązania cenowego;

w takim wypadku Minister Gospodarki zawiadamia zagranicznego eksportera o potrzebie

dalszego stosowania zobowiązania cenowego.

3.

W razie niewywiązywania się przez stronę lub strony z przyjętych zobowiązań cenowych

bądź odstąpienia od stosowania zobowiązania cenowego przez te strony lub Ministra

Gospodarki z jakichkolwiek powodów, Minister Gospodarki nakłada ostateczne cło antydumpingowe,

zgodnie z art. 36-38.

4.

W wypadku gdy okoliczności określone w ust. 3 wystąpiły przed dokonaniem ostatecznych

ustaleń, o których mowa w ust. 1, Minister Gospodarki może na podstawie posiadanych

informacji ustanowić tymczasowe cła antydumpingowe, zgodnie z art. 28.

1.

Postępowanie antydumpingowe powinno być zakończone w terminie 12 miesięcy, a w wyjątkowych

sytuacjach nie później niż w terminie 18 miesięcy od daty jego wszczęcia, w drodze

decyzji o ustanowieniu ostatecznego cła antydumpingowego, przyjęciu zobowiązania cenowego

lub umorzeniu postępowania albo jego zawieszeniu.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

1.

W wypadku gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzono, że ma miejsce

przywóz na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych i że ten przywóz wyrządza

szkodę, Minister Gospodarki, po uprzednim zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów, ustanawia w drodze decyzji ostateczne cło antydumpingowe.

2.

W uzasadnieniu decyzji, o której mowa w ust. 1, należy wymienić zgromadzone w postępowaniu

materiały dowodowe zgodnie z wymogami Porozumienia WTO.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem, o którym mowa w ust. 2, podlega

notyfikacji w Komitecie Środków Antydumpingowych Światowej Organizacji Handlu (WTO)

i przekazaniu zainteresowanym stronom.

Minister Gospodarki, w drodze decyzji, zakończy postępowanie antydumpingowe przez

umorzenie

1)

w stosunku do kraju, z którego przywóz na polski obszar celny uznano na podstawie

zgromadzonego materiału dowodowego za nieznaczny, w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt

1,

2)

w wypadkach określonych w art. 20 ust. 6,

3)

w wypadku gdy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można stwierdzić,

że

a)

ma miejsce przywóz na polski obszar celny towaru objętego postępowaniem antydumpingowym

po cenach dumpingowych lub

b)

przywóz po cenach dumpingowych na polski obszar celny towaru objętego postępowaniem

antydumpingowym wyrządza rzeczywistą szkodę przemysłowi krajowemu.

1.

W wypadku stwierdzenia, że margines dumpingu w przywozie na polski obszar celny przez

danego eksportera zagranicznego towaru objętego postępowaniem antydumpingowym jest

minimalny, czyli mniejszy niż 2% w stosunku do ceny eksportowej, Minister Gospodarki

zawiesza w drodze postanowienia postępowanie antydumpingowe w stosunku do danego zagranicznego

eksportera.

2.

Postępowanie antydumpingowe wobec eksporterów, o których mowa w ust. 1, może być wznowione

w każdym czasie, jeżeli okaże się to uzasadnione zmianą warunków przywozu.

Minister Gospodarki w decyzji ustanawiającej ostateczne cło antydumpingowe określa

w szczególności

1)

towar,

2)

zagranicznych eksporterów i kraje eksportu, których ostateczne cła antydumpingowe

dotyczą,

3)

marginesy dumpingu dla poszczególnych zagranicznych eksporterów i krajów eksportu

oraz wysokość ustanowionych ostatecznych ceł antydumpingowych w stosunku do poszczególnych

lub wszystkich eksporterów z danego kraju, zależnie od okoliczności, z należytym uwzględnieniem

interesów krajów rozwijających się,

4)

zagranicznych eksporterów bądź kraje eksportu, które złożyły zobowiązania cenowe.

1.

Decyzję, o której mowa w art. 38, przekazuje się niezwłocznie zagranicznym eksportem

i krajowym importerom oraz rządom kraju lub krajów eksportu, wnioskodawcy lub wnioskodawcom,

a także Komitetowi Środków Antydumpingowych Światowej Organizacji Handlu (WTO).

2.

W wypadku gdy dany towar jest przywożony na polski obszar celny z wielu źródeł, ostateczne

cła antydumpingowe nakłada się w każdym wypadku w odpowiedniej wysokości, w sposób

niedyskryminacyjny, w przywozie ze wszystkich źródeł, wobec których stwierdzono stosowanie

dumpingu i wyrządzanie szkody, z wyjątkiem przywozu objętego zobowiązaniami cenowymi.

3.

W wypadku stosowania kontroli wyrywkowej, ostateczne cło antydumpingowe nałożone na

towary sprzedawane lub produkowane przez zagranicznych eksporterów lub producentów,

o których mowa w art. 26 ust. 4, nie może przekraczać średniego ważonego marginesu

dumpingu ustalonego dla zagranicznych eksporterów lub producentów objętych kontrolą

wyrywkową.

4.

W wypadku, o którym mowa w ust. 3, dla ustalenia średniego ważonego marginesu dumpingu

pomija się marginesy mniejsze niż 2% w stosunku do ceny eksportowej.

1.

W wypadku okresowej zmiany warunków rynkowych, które były podstawą nałożenia ostatecznych

ceł antydumpingowych, Minister Gospodarki może, po uprzednim zasięgnięciu opinii Prezesa

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, wydać decyzję o zawieszeniu stosowania tych

ceł na okres do 9 miesięcy. Zawieszenie może być przedłużone na okres nie przekraczający

12 miesięcy.

2.

Zawieszone cła antydumpingowe mogą zostać wprowadzone w drodze decyzji ponownie, jeżeli

ustała przyczyna zawieszenia.

Wymiaru i poboru ceł antydumpingowych dokonuje organ celny.

Tymczasowe i ostateczne cła antydumpingowe nakłada się na towary przywożone na polski

obszar celny od daty określonej w decyzji, o której mowa w art. 28 ust. 1 i art. 33

ust. 1, chyba że przepisy stanowią inaczej.

W wypadku gdy ostateczne cło antydumpingowe jest wyższe od tymczasowego cła antydumpingowego,

kwoty różnicy nie pobiera się. Jeżeli ostateczne cło antydumpingowe jest niższe od

tymczasowego cła antydumpingowego, to zabezpieczenie należności w wysokości różnicy

między tymczasowym cłem antydumpingowym a ostatecznym cłem antydumpingowym zwraca

się zgodnie z zasadami określonymi w Kodeksie celnym.

Jeżeli ostateczne ustalenia nie stwierdzają istnienia dumpingu lub wyrządzenia szkody

rzeczywistej, to zwraca się zabezpieczenie złożone w związku z ustanowieniem tymczasowego

cła antydumpingowego. Od kwoty zwracanego zabezpieczenia nie płaci się odsetek.

1.

Ostateczne cło antydumpingowe może być nałożone na towary, które zostały dopuszczone

do obrotu na polskim obszarze celnym nie wcześniej niż 90 dni przed datą ustanowienia

tymczasowego cła antydumpingowego, lecz nie wcześniej niż z datą wszczęcia postępowania,

pod warunkiem że stronom zainteresowanym umożliwiono wypowiedzenie się w tej sprawie

oraz że zachodzą łącznie następujące okoliczności

1)

przywóz odnośnych towarów podlegał ewidencjonowaniu, o którym mowa w art. 27 ust.

2,

2)

wobec tych towarów stwierdzono już w przeszłości przywóz po cenach dumpingowych przez

dłuższy czas lub krajowy importer był świadomy bądź powinien być świadomy rozmiaru

stosowanego dumpingu i wyrządzanej przez niego szkody,

3)

przywóz towarów po cenach dumpingowych, który wyrządził szkodę w okresie objętym postępowaniem

antydumpingowym, nadal znacznie wzrasta w takich rozmiarach i w takim czasie, że ostateczne

cła antydumpingowe mogą okazać się niewystarczające czyniąc wyrządzoną szkodę trudną

do naprawienia.

2.

Nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego, o którym mowa w ust. 1, nie narusza art.

40.

3.

Ostateczne cła antydumpingowe nie mogą być nałożone z mocą wsteczną na towary przywiezione

na polski obszar celny przed datą naruszenia lub odstąpienia od zobowiązania cenowego.

1.

W wypadku wystąpienia okoliczności wskazujących na przywóz na polski obszar celny

towarów podobnych lub ich części w celu obejścia ustanowionych ceł antydumpingowych

Minister Gospodarki może wszcząć postępowanie antydumpingowe.

2.

Do postępowania, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 20-29, przy

czym powinno być ono zakończone w terminie 9 miesięcy od daty jego rozpoczęcia.

W wypadku stwierdzenia w wyniku postępowania, że objęty nim przywóz ma na celu obejście

ustanowionych ceł antydumpingowych, Minister Gospodarki nakłada ostateczne cło antydumpingowe

na towary podobne lub ich części od daty wprowadzenia obowiązku ewidencjonowania przywozu

tych towarów na polski obszar celny na zasadach i w trybie określonych w art. 27.

1.

Obejście, o którym mowa w art. 44, oznacza zmianę struktury przywozu nie mającą uzasadnionych

podstaw ekonomicznych poza unikaniem następstw ceł antydumpingowych, w wyniku której

nastąpiło

1)

osłabienie skutków nałożonego cła antydumpingowego, polegające na obniżeniu cen towarów

krajowych,

2)

rekompensowanie w jakikolwiek inny sposób przez zagranicznego eksportera nakładanych

ceł antydumpingowych.

2.

Działalność montażową prowadzoną w Polsce lub w kraju trzecim uznaje się za mającą

na celu obejście ustanowionych ceł antydumpingowych w wypadku, gdy

1)

rozpoczęła albo zwiększyła się ona po lub bezpośrednio przed wszczęciem postępowania

antydumpingowego, a części używane do montażu są przywożone z kraju, z którego przywożone

towary są objęte cłami antydumpingowymi,

2)

wartość części używanych do montażu, pochodzących z kraju, o którym mowa w pkt 1,

stanowi nie mniej niż 60% łącznej wartości części zmontowanego towaru, przy czym w

żadnym wypadku za obchodzenie ceł antydumpingowych nie zostanie uznana sytuacja, w

której wartość dodana do przywiezionych części w trakcie montażu lub wykończenia przekracza

25% kosztów produkcji,

3)

skutki cła antydumpingowego są osłabione i nie eliminują szkody dla przemysłu krajowego

w aspekcie cen albo ilości zmontowanych towarów podobnych oraz istnieją dowody na

istnienie dumpingu w stosunku do wartości normalnej uprzednio ustalonej dla tego towaru.

Prezes Głównego Urzędu Ceł, na wniosek Ministra Gospodarki, zobowiąże organy celne

do prowadzenia wyodrębnionej ewidencji przywozu towarów objętych postępowaniem antydumpingowym,

o których mowa w art. 44 ust. 1, na zasadach i w trybie określonych w art. 27 ust.

2 i 3, z uwzględnieniem

1)

celu ewidencjonowania,

2)

daty, od której rozpoczyna się ewidencjonowanie dostaw,

3)

towarów objętych ewidencjonowaniem dostaw,

4)

kwoty cła antydumpingowego lub innych zabezpieczeń.

1.

Cła antydumpingowe stosuje się tak długo i w takim zakresie, jak to będzie niezbędne

dla przeciwdziałania dumpingowi wyrządzającemu szkodę.

2.

Ostateczne cła antydumpingowe przestają być stosowane najpóźniej z upływem 5 lat od

daty ich ustanowienia lub od daty zakończenia ostatniego przeglądu dumpingu i szkody,

o ile podczas tego przeglądu nie stwierdzono, że zaprzestanie stosowania ustanowionych

ceł antydumpingowych doprowadzi do utrzymania bądź powrotu dumpingu lub wyrządzenia

szkody.

3.

Zawiadomienie o terminie zaprzestania stosowania ustanowionych ostatecznych ceł antydumpingowych

ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” co najmniej

na 90 dni przed terminem ich zaprzestania.

4.

Po ogłoszeniu zawiadomienia producenci krajowi mają prawo wystąpić, nie później niż

na 3 miesiące przed końcem pięcioletniego okresu, z wnioskiem o poddanie przeglądowi

dotychczasowych rezultatów stosowania ustanowionych ceł antydumpingowych w celu ustalenia,

czy zaprzestanie ich stosowanie jest zasadne. W tym celu wszczyna się postępowanie

antydumpingowe przeglądowe.

1.

Minister Gospodarki wszczyna postępowanie antydumpingowe przeglądowe

1)

na wniosek złożony w imieniu przemysłu krajowego,

2)

z urzędu.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, powinien w szczególności powoływać dowody utrzymywania

się dumpingu i szkody bądź dowody, że usunięcie szkody częściowo lub w całości stało

się możliwe dzięki ustanowionym cłom antydumpingowym, bądź dowody świadczące o tym,

że pozycja zagranicznego eksportera lub warunki rynkowe wskazują na prawdopodobieństwo

dalszego występowania dumpingu i szkody.

3.

W toku postępowania zagranicznym eksporterom, krajowym importerom oraz przedstawicielstwom

kraju eksportu i przedstawicielom przemysłu krajowego zapewnia się możliwość odparcia

zarzutów oraz ustosunkowania się do wniosku, zaś ustalenia końcowe formułuje się z

uwzględnieniem wszystkich istotnych i odpowiednio stwierdzonych dowodów.

4.

Nałożone cła antydumpingowe stosuje się do czasu zakończenia postępowania przeglądowego.

1.

Minister Gospodarki może z urzędu, w każdym czasie, a z upływem co najmniej jednego

roku od daty ustanowienia ostatecznych ceł antydumpingowych na uzasadniony i należycie

udokumentowany wniosek zainteresowanego zagranicznego producenta lub na wniosek krajowego

importera lub krajowych producentów, dokonać weryfikacji celowości ich stosowania.

Weryfikacji takiej dokonuje się nie częściej niż raz na 12 miesięcy.

2.

Podczas weryfikacji, o której mowa w ust. 1, należy ustalić w szczególności, czy okoliczności

związane z dumpingiem lub szkodą uległy istotnej zmianie oraz czy stosowane dotychczas

cła antydumpingowe przynoszą zamierzone efekty w usuwaniu szkody poprzednio ustalonej.

W tym celu uwzględnia się wszystkie istotne i udokumentowane informacje oraz dane

przedstawione w toku postępowania.

1.

Minister Gospodarki może wydać postanowienie o wszczęciu postępowania rewizyjnego

w celu ustalenia indywidualnych marginesów dumpingu dla nowych zagranicznych eksporterów

z kraju eksportu towaru objętego pierwotnym postępowaniem antydumpingowym, jeżeli

eksporterzy ci nie byli dostawcami odnośnego towaru w badanym okresie, pod warunkiem

wykazania, że

1)

nie są ono powiązani z zagranicznymi eksporterami ani producentami kraju eksportu,

których towar jest objęty ustanowionymi środkami antydumpingowymi,

2)

zagraniczny eksporter lub producent dokonał przywozu na polski obszar celny po zakończeniu

pierwotnego postępowania lub wykaże, że zaciągnął wiążące i wymagalne zobowiązania

kontraktowe dotyczące przywozu znacznej ilości towaru na polski obszar celny.

2.

Minister Gospodarki wszczyna postępowanie rewizyjne, o którym mowa w ust. 1, po umożliwieniu

producentom krajowym wyrażenia opinii w sprawie wniosku.

3.

W postanowieniu o wszczęciu postępowania rewizyjnego Minister Gospodarki uchyla wobec

zagranicznych eksporterów, o których mowa w ust. 1, cła antydumpingowe ustanowione

w wyniku pierwotnego postępowania antydumpingowego wszczętego wobec przywozu na polski

obszar celny danego towaru z krajów tych zagranicznych eksporterów.

4.

Prezes Głównego Urzędu Ceł na wniosek Ministra Gospodarki zobowiąże organy celne do

prowadzenia wyodrębnionej ewidencji przywozu towarów objętych postępowaniem antydumpingowym,

o którym mowa w ust. 1, na zasadach i w trybie określonych w art. 27.

5.

Cła antydumpingowe ustanowione w wyniku postępowania rewizyjnego mogą być nałożone

z mocą wsteczną, poczynając od daty wydania postanowienia o wszczęciu postępowania

rewizyjnego.

6.

Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się w wypadku, gdy cła antydumpingowe ustanowiono w

postępowaniu pierwotnym na podstawie wyników przeprowadzonej kontroli wyrywkowej.

W wypadku gdy w wyniku postępowań, o których mowa w art. 49-51, nie będą stosowane

cła antydumpingowe tylko w stosunku do niektórych zagranicznych eksporterów z danego

kraju, a nadal będą obowiązywać wobec innych zagranicznych eksporterów z tego kraju,

zagraniczni eksporterzy, wobec których uchylono cło antydumpingowe, pozostają nadal

przedmiotem postępowania i mogą automatycznie być poddani ponownemu badaniu w każdym

kolejnym wspomnianym postępowaniu.

Artykuły 48-52 stosuje się odpowiednio do zobowiązań cenowych, z wyjątkiem przepisów

art. 51 ust. 5-6.

1.

Postępowania, o których mowa w art. 49 i 50, będą zakończone w terminie 12 miesięcy,

a w wyjątkowych wypadkach - w terminie 18 miesięcy od daty ich wszczęcia.

2.

Postępowanie rewizyjne, o którym mowa w art. 51, powinno być wszczęte bez nieuzasadnionej

zwłoki i zakończone możliwie szybko, nie później niż w ciągu 12 miesięcy.

3.

Do postępowań, o których mowa w art. 49-53, stosuje się odpowiednio przepisy art.

20-28 i art. 32-38.

1.

Minister Gospodarki może wznowić postępowanie antydumpingowe po uprzednim przeprowadzeniu

konsultacji z zagranicznymi eksporterami i krajowymi importerami towaru oraz po zasięgnięciu

opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wypadku, gdy przemysł krajowy

przedstawi wystarczające dowody świadczące o tym, że zastosowane środki antydumpingowe

nie doprowadziły do żadnych ruchów cen krajowych lub doprowadziły do niewystarczających

ruchów tych cen usuwających szkodę.

2.

Do postępowania, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 20-28 i art. 32-36

z zastrzeżeniem, że będzie ono wznowione bez nieuzasadnionej zwłoki i zakończone w

terminie 6 miesięcy od daty jego wznowienia.

1.

Uiszczone cło antydumpingowe jest zwracane krajowemu importerowi na podstawie decyzji

Ministra Gospodarki, stwierdzającej zasadność zwrotu cła antydumpingowego.

2.

Minister Gospodarki wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, na pisemny wniosek krajowego

importera zawierający dokładne informacje na temat żądanej kwoty zwrotu cła antydumpingowego,

złożony wraz z pełną dokumentacją dotyczącą obliczenia i uiszczenia tej kwoty. Wniosek

powinien ponadto wykazać zasadność zwrotu cła antydumpingowego, a w szczególności

to, że margines dumpingu w chwili poboru cła antydumpingowego nie istniał lub był

mniejszy niż margines dumpingu, na podstawie którego została ustalona stawka cła antydumpingowego

stanowiąca podstawę wymiaru i poboru tego cła.

3.

Pisemny wniosek krajowego importera, o którym mowa w ust. 2, powinien zostać złożony

przed upływem 6 miesięcy licząc od dnia powiadomienia osoby zobowiązanej do zapłacenia

ostatecznego cła antydumpingowego.

4.

W celu wydania decyzji o zasadności zwrotu cła antydumpingowego Minister Gospodarki

może wszcząć postępowanie antydumpingowe przeglądowe.

5.

Decyzja o zasadności zwrotu cła antydumpingowego powinna w szczególności określać

dane dotyczące zgłoszeń celnych towarów, w odniesieniu do których cło antydumpingowe

ma być zwrócone, oraz wysokości kwot podlegających zwrotowi. Decyzja powinna zostać

wydana w terminie 12 miesięcy, licząc od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust.

2. W wyjątkowych sytuacjach termin ten można przedłużyć do 18 miesięcy.

6.

Na pisemny wniosek krajowego importera, złożony wraz z decyzją Ministra Gospodarki

o zasadności zwrotu cła antydumpingowego, oryginałem dowodu uiszczenia cła antydumpingowego

i dokumentami, których przedstawienie było niezbędne do nadania towarowi przeznaczenia

celnego, organ celny, który pobrał cło antydumpingowe, wydaje decyzję o zwrocie cła

antydumpingowego w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku przez krajowego importera.

7.

Kwota cła antydumpingowego podlegającego zwrotowi zaliczana jest z urzędu na zaległe

lub bieżące zadłużenie z tytułu należności celnych.

8.

W razie braku zadłużenia, o którym mowa w ust. 7, cło antydumpingowe podlega zwrotowi

w terminie 30 dni, licząc od dnia wydania decyzji orzekającej ich zwrot.

9.

Od zwracanego cła antydumpingowego nie płaci się odsetek.

10.

Minister Gospodarki określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb i warunki wydawania decyzji o zasadności zwrotu cła antydumpingowego,

2)

wzór wniosku w sprawie wydania decyzji o zasadności zwrotu cła antydumpingowego i

dokumenty, które należy do niego dołączyć.

Organy celne dokonują zwrotu cła antydumpingowego na podstawie przepisów niniejszej

ustawy, niezależnie od zwrotu należności celnych dokonywanego na podstawie Kodeksu celnego.

We wszystkich badaniach dotyczących przeglądów, weryfikacji, rewizji i zwrotów stosuje

się metodykę wykorzystaną w trakcie postępowania, które doprowadziło do nałożenia

opłat.

1.

Wszelkie informacje, które ze swej istoty mają charakter poufny, w szczególności których

ujawnienie stanowiłoby znaczną korzyść dla konkurencji lub miałoby zdecydowanie negatywne

skutki dla osoby przekazującej informacje lub osoby, od której ta ostatnia je otrzymała,

lub przekazywane z klauzulą poufności przez strony postępowania, traktuje się jako

poufne, chyba że do uznania ich za takie brak uzasadnionych podstaw.

2.

Zainteresowane strony, które przekazały informacje poufne, są obowiązane dostarczyć

także ich streszczenie nie opatrzone klauzulą poufności. Streszczenie powinno umożliwić

zrozumienie istoty informacji. W uzasadnionych okolicznościach zainteresowane strony

mogą zawiadomić Ministra Gospodarki, że streszczenie tych informacji nie jest możliwe.

W takim wypadku są one obowiązane umotywować swoje stanowisko.

3.

W wypadku gdy osoba dostarczająca informacji odmawia ujawnienia tych informacji w

formie uogólnionej, informacje te mogą zostać pominięte, chyba że inne wiarygodne

źródła potwierdzają te informacje.

1.

Jeżeli zachodzi potrzeba ujawnienia informacji oraz dowodów uzyskanych w postępowaniu

antydumpingowym prowadzonym na podstawie przepisów niniejszej ustawy, to Minister

Gospodarki może ujawnić je w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia podjętych w postępowaniu

rozstrzygnięć. W tych wypadkach nie stosuje się przepisu art. 59.

2.

Przy ujawnianiu informacji i dowodów, o których mowa w ust. 1, należy uwzględnić uzasadniony

interes zainteresowanych stron, w tym prawo stron do zachowania tajemnic handlowych.

1.

Informacje uzyskane na podstawie niniejszej ustawy z zastrzeżeniem poufności nie mogą

być ujawnione bez wyraźnego zezwolenia osoby, która je dostarczyła.

2.

Informacje dotyczące konsultacji urzędowych prowadzonych na podstawie niniejszej ustawy,

jak i inne dokumenty wewnętrzne opracowane przez władze państwa w związku z postępowaniem

prowadzonym na podstawie niniejszej ustawy mogą być ujawniane jedynie za zgodą władz.

3.

Informacje uzyskane na podstawie niniejszej ustawy mogą być wykorzystywane wyłącznie

do celów, dla których zostały zgromadzone.

Postępowania antydumpingowe wszczęte i nie zakończone ostateczną decyzją przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się według dotychczasowych przepisów.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.