Ustawa z dnia 6 grudnia 1996 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów.

1.

Zastaw rejestrowy może być ustanowiony w celu zabezpieczenia wierzytelności

1)

Skarbu Państwa i innej państwowej osoby prawnej,

2)

gminy, związku międzygminnego (związku komunalnego) i innej komunalnej osoby prawnej,

3)

banku krajowego,

4)

banku zagranicznego,

5)

osoby prawnej, której celem określonym w ustawie jest udzielanie pożyczek i kredytów,

6)

międzynarodowej organizacji finansowej, której członkiem jest Rzeczpospolita Polska,

7)

innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

W sprawach nie uregulowanych w niniejszej ustawie do zastawu rejestrowego stosuje

się przepisy Kodeksu cywilnego.

1.

Do ustanowienia zastawu rejestrowego potrzebna jest umowa między osobą uprawnioną

do rozporządzania przedmiotem zastawu (zastawcą) a wierzycielem (zastawnikiem) oraz

wpis do rejestru zastawów.

2.

Rzeczy obciążone zastawem rejestrowym, a także papiery wartościowe lub inne dokumenty

dotyczące praw obciążonych takim zastawem mogą być pozostawione w posiadaniu zastawcy

lub osoby trzeciej wskazanej w umowie o ustanowienie zastawu rejestrowego, jeżeli

wyraziła ona na to zgodę.

3.

Jeżeli zastawca był nieuprawniony do rozporządzania rzeczą, do ochrony zastawnika

działającego w dobrej wierze stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie nabywcy rzeczy

ruchomej w dobrej wierze, a wpis zastawu rejestrowego do rejestru zastawów jest równoznaczny

z wydaniem rzeczy.

1.

Umowa o ustanowienie zastawu rejestrowego (umowa zastawnicza) powinna być pod rygorem

nieważności zawarta na piśmie.

2.

Umowa zastawnicza powinna określać co najmniej

1)

datę zawarcia umowy,

2)

imię i nazwisko (nazwę) oraz miejsce zamieszkania (siedzibę) i adres zastawnika, zastawcy

oraz dłużnika, jeżeli nie jest on zastawcą,

3)

przedmiot zastawu w sposób odpowiadający jego właściwościom,

4)

wierzytelność zabezpieczoną zastawem - przez oznaczenie jej wysokości oraz stosunku

prawnego, z którego ta wierzytelność wynika, lub najwyższą sumę zabezpieczenia, jeżeli

zabezpieczana jest wierzytelność przyszła lub warunkowa o wysokości nie ustalonej

w chwili zawarcia umowy zastawniczej.

3.

Wniosek o dokonanie wpisu zastawu rejestrowego do rejestru zastawów powinien być złożony

przez zastawnika lub zastawcę w terminie miesiąca od daty zawarcia umowy zastawniczej

po rygorem odrzucenia wniosku.

W przypadku wspólnego udzielenia kredytu lub pożyczki przez dwóch lub więcej wierzycieli,

z których przynajmniej jeden może zabezpieczać swoje wierzytelności zastawem rejestrowym,

zgodnie z niniejszą ustawą, wierzyciel taki na podstawie umowy zawartej z pozostałymi

wierzycielami może zostać upoważniony do zabezpieczenia zastawem rejestrowym wierzytelności

przysługujących pozostałym wierzycielom z tytułu wspólnie udzielonego kredytu lub

pożyczki i do wykonania we własnym imieniu, lecz na ich rachunek, wszelkich praw i

obowiązków zastawnika wynikających z umowy zastawniczej i przepisów prawa (administrator

zastawu).

Zastawem rejestrowym można zabezpieczyć wierzytelność pieniężną wyrażoną w pieniądzu

polskim lub walucie obcej.

Wierzytelność przyszła lub warunkowa może być zabezpieczona zastawem rejestrowym tylko

do określonej w umowie zastawniczej najwyższej sumy zabezpieczenia.

1.

Przedmiotem zastawu rejestrowego mogą być rzeczy ruchome, z wyjątkiem statków morskich

wpisanych do rejestru okrętowego, a także prawa majątkowe, jeżeli są zbywalne.

2.

Zastawem rejestrowym można w szczególności obciążyć

1)

rzeczy oznaczone co do tożsamości,

2)

rzeczy oznaczone co do gatunku, jeżeli w umowie zastawniczej określona zostanie ich

ilość oraz sposób wyodrębnienia od innych rzeczy tego samego gatunku,

3)

zbiór rzeczy ruchomych lub praw, stanowiący całość gospodarczą, choćby jego skład

był zmienny,

4)

wierzytelności,

5)

prawa na dobrach niematerialnych,

6)

prawa z papierów wartościowych.

3.

Zastaw rejestrowy może obejmować także rzeczy lub prawa, które zastawca nabędzie dopiero

w przyszłości. W takim przypadku obciążenie tych rzeczy lub praw zastawem rejestrowym

staje się skuteczne z chwilą ich nabycia przez zastawcę.

1.

Obciążenie rzeczy zastawem rejestrowym pozostaje w mocy bez względu na zmiany, którym

może ona ulegać w toku przetwarzania, a w razie połączenia lub pomieszania rzeczy

obciążonej z innymi rzeczami ruchomymi w taki sposób, że przywrócenie stanu poprzedniego

byłoby niemożliwe albo związane z nadmiernymi trudnościami lub kosztami, zastaw rejestrowy

obciąża całość rzeczy połączonych lub pomieszanych.

2.

Jeżeli rzeczy połączone lub pomieszane w sposób określony w ust. 1 były obciążone

zastawami rejestrowymi, zastawy te pozostają w mocy i obciążają całość rzeczy połączonych

lub pomieszanych, a o pierwszeństwie tych zastawów rozstrzyga się zgodnie z art. 16.

1.

Jeżeli rzecz ruchoma obciążona zastawem rejestrowym stała się częścią składową nieruchomości,

zastaw rejestrowy wygasa.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zastawnik może żądać od właściciela nieruchomości

ustanowienia hipoteki na tej nieruchomości do wysokości wartości rzeczy przyłączonej.

3.

Na wniosek zastawnika sąd prowadzący księgę wieczystą wpisuje ostrzeżenie o wytoczonym

powództwie o ustanowienie hipoteki.

Jeżeli umowa zastawnicza nie stanowi inaczej, zastaw rejestrowy obejmuje przysługujące

zastawcy roszczenia o odszkodowanie z tytułu utraty, zniszczenia, uszkodzenia lub

obniżenia wartości przedmiotu zastawu rejestrowego.

1.

Jeżeli umowa zastawnicza nie stanowi inaczej, zastawca

1)

może korzystać z przedmiotu zastawu rejestrowego zgodnie z jego społeczno-gospodarczym

przeznaczeniem,

2)

powinien dbać o zachowanie przedmiotu zastawu rejestrowego w stanie nie gorszym niż

wynikający z prawidłowego używania,

3)

w wyznaczonym przez zastawnika stosownym terminie obowiązany jest umożliwić zastawnikowi

zbadanie stanu przedmiotu zastawu rejestrowego.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby trzeciej, w której posiadaniu znajduje

się przedmiot zastawu rejestrowego, zgodnie z postanowieniami umowy zastawniczej.

1.

W razie ustanowienia zastawu rejestrowego na pojeździe mechanicznym podlegającym rejestracji,

zastaw ten zostaje również odnotowany w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.

2.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze zarządzenia, tryb dokonywania

adnotacji, o której mowa w ust. 1.

Zbycie przedmiotu zastawu rejestrowego powoduje wygaśnięcie tego zastawu, jeżeli

1)

nabywca nie wiedział i przy zachowaniu należytej staranności nie mógł wiedzieć o istnieniu

zastawu rejestrowego w chwili wydania mu rzeczy lub przejścia na niego prawa obciążonego

zastawem rejestrowym albo

2)

rzecz obciążoną zastawem rejestrowym zalicza się do rzeczy zbywanych zwykle w zakresie

działalności gospodarczej zastawcy i rzecz ta została wydana nabywcy, chyba że nabywca

nabył rzecz w celu pokrzywdzenia zastawnika.

1.

W umowie zastawniczej dopuszczalne jest zastrzeżenie, przez które zastawca zobowiązuje

się względem zastawnika, że przed wygaśnięciem zastawu rejestrowego nie dokona zbycia

lub obciążenia przedmiotu zastawu.

2.

Zbycie lub obciążenie przedmiotu zastawu rejestrowego, dokonane wbrew zastrzeżeniu,

o którym mowa w ust. 1, jest ważne, jeżeli osoba, na której rzecz zastawca dokonał

zbycia lub obciążenia, nie wiedziała i przy zachowaniu należytej staranności nie mogła

wiedzieć o tym zastrzeżeniu w chwili zawarcia umowy z zastawcą.

3.

W razie życia lub obciążenia przedmiotu obciążonego zastawem rejestrowym wbrew zastrzeżeniu,

o którym mowa w ust. 1, zastawnik może żądać natychmiastowego zaspokojenia wierzytelności

zabezpieczonej tym zastawem.

Ograniczone prawo rzeczowe powstałe później nie może być wykonywane z uszczerbkiem

dla ustanowionego wcześniej zastawu rejestrowego.

Jeżeli ten sam przedmiot jest obciążony więcej niż jednym zastawem rejestrowym, o

pierwszeństwie tych zastawów rozstrzyga dzień złożenia wniosku o wpis do rejestru

zastawów. Za dzień złożenia tego wniosku uważa się dzień jego wpływu do sądu prowadzącego

rejestr zastawów. Wnioski, które wpłynęły tego samego dnia, uważa się za złożone równocześnie.

1.

Przeniesienie zastawu rejestrowego może być dokonane tylko wraz z przeniesieniem wierzytelności

zabezpieczonej tym zastawem na inny podmiot uprawniony do zabezpieczenia swoich wierzytelności

zastawem rejestrowym według przepisów niniejszej ustawy. Przeniesienie zastawu rejestrowego

jest skuteczne od daty wpisu nabywcy do rejestru zastawów.

2.

w razie przeniesienia wierzytelności zabezpieczonej zastawem rejestrowym na podmiot

nieuprawniony do zabezpieczenia wierzytelności zastawem rejestrowym według przepisów

niniejszej ustawy, zastaw ten wygasa.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, dotychczasowy zastawnik obowiązany jest złożyć

niezwłocznie wniosek o wykreślenie wygasłego zastawu rejestrowego z rejestru zastawów

i odpowiada za szkodę wyrządzoną zastawcy w następstwie niewykonania tego obowiązku.

1.

Wygaśnięcie wierzytelności zabezpieczonej zastawem rejestrowym pociąga za sobą wygaśnięcie

tego zastawu, chyba że umowa zastawnicza stanowi inaczej.

2.

Wykreślenie zastawu rejestrowego z rejestru zastawów na wniosek zastawnika powoduje

wygaśnięcie tego zastawu.

W przypadku wygaśnięcia zastawu rejestrowego, podlega on wykreśleniu z rejestru zastawów.

Wykreślenie następuje na wniosek

1)

zastawnika,

2)

zastawcy, który powinien dołączyć do wniosku pisemne oświadczenie zastawnika o wygaśnięciu

wierzytelności zabezpieczonej zastawem rejestrowym lub zrzeczeniu się tego zabezpieczenia

albo prawomocny wyrok sądowy ustalający wygaśnięcie zastawu rejestrowego,

3)

osoby, która nabyła przedmiot obciążony zastawem rejestrowym w sposób powodujący wygaśnięcie

tego zastawu; osoba taka powinna dołączyć do wniosku

a)

oświadczenie zastawnika na piśmie o wyrażeniu zgody na wykreślenie zastawu rejestrowego

z rejestru zastawów albo

b)

zaświadczenie komornika o nabyciu przedmiotu w postępowaniu egzekucyjnym, albo

c)

zaświadczenie sędziego komisarza o nabyciu przedmiotu w postępowaniu upadłościowym,

albo

d)

prawomocny wyrok sądowy ustalający wygaśnięcie zastawu rejestrowego lub wskazać oznaczenie

tego wyroku, gdy nie była stroną w sprawie.

1.

Wierzytelność zabezpieczona zastawem rejestrowym podlega zaspokojeniu z przedmiotu

tego zastawu z pierwszeństwem przed innymi wierzytelnościami, z wyjątkiem kosztów

egzekucyjnych, należności alimentacyjnych, należności za pracę za okres nie dłuższy

niż 3 miesiące oraz rent z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności

do pracy, kalectwa lub śmierci, jak również kosztów ostatniej choroby i zwykłego pogrzebu

dłużnika.

2.

Przysługujące Skarbowi Państwa z tytułu zobowiązań podatkowych ustawowe prawo zastawu

oraz pierwszeństwo zaspokojenia nie mogą być wykonywane w odniesieniu do przedmiotu

zastawu rejestrowego, chyba że ustawowe prawo zastawu zostało ujawnione we właściwym

rejestrze przed ustanowieniem zastawu rejestrowego.

Zaspokojenie zastawnika z przedmiotów obciążonych zastawem rejestrowym następuje w

drodze sądowego postępowania egzekucyjnego, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią

inaczej.

1.

Umowa zastawnicza może przewidywać zaspokojenie zastawnika przez przejęcie przez niego

na własność przedmiotu zastawu rejestrowego, jeżeli

1)

zastaw rejestrowy ustanowiony został na papierach wartościowych dopuszczonych do publicznego

obrotu, a Komisja Papierów Wartościowych wyraziła zgodę na takie przejęcie i określiła

warunki przejęcia,

2)

przedmiotem zastawu rejestrowego są rzeczy występujące powszechnie w obrocie towarowym,

3)

przedmiotem zastawu rejestrowego są rzeczy, których wartość została ściśle oznaczona

w umowie zastawniczej.

2.

W sprawach określonych w ust. 1 pkt 2 i 3 przejęcie na własność przedmiotu zastawu

rejestrowego następuje po upływie terminu wykonania zobowiązania, które zostało zabezpieczone

tym zastawem, z dniem złożenia przez zastawnika oświadczenia o przejęciu tego przedmiotu

na własność.

1.

Jeżeli umowa zastawnicza przewiduje zaspokojenie zastawnika w drodze przejęcia na

własność przedmiotu zastawu rejestrowego, a zastaw ten ustanowiono na papierach wartościowych

dopuszczonych do publicznego obrotu, wartość przejętych papierów wartościowych ustala

się po kursie z końca dnia przejęcia. Jeżeli w dniu przejęcia nie notowano tych papierów

wartościowych, ich wartość ustala się po kursie z końca dnia ostatniego notowania

tych papierów.

2.

Jeżeli umowa zastawnicza przewiduje zaspokojenie zastawnika w drodze przejęcia na

własność rzeczy obciążonych zastawem rejestrowym, występujących powszechnie w obrocie

towarowym, wartość przejętych rzeczy ustala się na podstawie średniej ceny tych rzeczy

z dnia przejęcia.

3.

W przypadku określonym w ust. 1 i 2, zastawnik po przejęciu na własność przedmiotu

zastawu rejestrowego powinien rozliczyć się z zastawcą, w terminie 14 dni od dnia

przejęcia.

1.

Umowa zastawnicza może przewidywać również, że zaspokojenie zastawnika nastąpi przez

sprzedaż przedmiotu zastawu rejestrowego w drodze przetargu publicznego, który przeprowadzi

notariusz lub komornik w terminie 14 dni od dnia złożenia przez zastawnika wniosku

o dokonanie sprzedaży.

2.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe zasady, tryb

i koszty przeprowadzenia sprzedaży, o której mowa w ust. 1.

1.

Bezpośrednio przed podjęciem czynności mających na celu zaspokojenie zastawnika z

przedmiotu zastawu rejestrowego, o których mowa w art. 22 i art. 24, zastawnik powinien

na piśmie zawiadomić zastawcę o zamierzonym podjęciu działań zmierzających do zaspokojenia

jego roszczeń wynikających z zastawu rejestrowego.

2.

Zastawca może w ciągu 7 dni od dnia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, zaspokoić

zastawnika bądź wystąpić do sądu z powództwem o ustalenie, że wierzytelność nie istnieje

albo nie jest wymagalna w całości lub w części.

3.

Jeżeli powództwo zostało wniesione po upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, zabezpieczenie

roszczenia jest niedopuszczalne.

Zastawnik może żądać zabezpieczenia roszczeń jeszcze przed upływem terminu spełnienia

świadczenia, jeżeli spełnienie świadczenia jest zagrożone.

1.

Jeżeli w umowie zastawniczej postanowiono, że wierzytelność zastawnika będzie zaspokojona

z dochodu, jaki przynosi przedsiębiorstwo zastawcy, w którego skład wchodzi przedmiot

zastawu rejestrowego, przedsiębiorstwo to może być przejęte w zarząd; zarządcę takiego

przedsiębiorstwa wyznacza się w umowie zastawniczej.

2.

Przedsiębiorstwo, o którym mowa w ust. 1, może być na żądanie zastawnika wydzierżawione

w celu zaspokojenia jego wierzytelności z czynszu, jeżeli umowa zastawnicza tak stanowi.

W umowie zastawniczej można zastrzec, że do zawarcia umowy dzierżawy potrzebna jest

zgoda zastawnika.

1.

Jeżeli zastawnikiem jest bank zagraniczny, jego wierzytelność może być zaspokojona

w walutach obcych, jeżeli przewiduje to umowa zastawnicza. Podstawę do przeliczenia

na walutę obcą sumy pieniężnej uzyskanej w celu zaspokojenia zastawnika stanowi ogłaszany

przez Narodowy Bank Polski kurs sprzedaży tej waluty z dnia przejęcia na własność

przedmiotu zastawu rejestrowego, a gdy zaspokojenie następuje przez zarząd przymusowy

lub wydzierżawienie przedsiębiorstwa zastawcy - z dnia, w którym zarządca lub dzierżawca

obowiązany jest do przekazania dochodu lub czynszu zastawnikowi.

2.

W przypadku gdy zaspokojenie wierzytelności zastawnika następuje w drodze egzekucji,

podstawę przeliczenia stanowi kurs waluty z dnia następnego po uprawomocnieniu się

planu podziału sumy uzyskanej w egzekucji, a w razie gdy planu podziału się nie sporządza

- z dnia następnego po spieniężeniu przedmiotu zastawu rejestrowego.

Do zabezpieczenia roszczeń wynikających z zastawu rejestrowego stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania cywilnego, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy.

1.

W celu zabezpieczenia roszczeń wynikających z zastawu rejestrowego banki mają prawo

wystawiania bankowych tytułów zabezpieczenia, gdy zgodnie z przepisami prawa bankowego

przysługuje im prawo wystawiania bankowego tytułu egzekucyjnego.

2.

W bankowym tytule zabezpieczenia należy określić osoby wierzyciela oraz zobowiązanego,

dochodzone roszczenie oraz sposób zabezpieczenia.

3.

Do bankowego tytułu zabezpieczenia stosuje się odpowiednio przepisy prawa bankowego

o bankowym tytule egzekucyjnym.

1.

W sprawach, w których nie może być wystawiony bankowy tytuł zabezpieczenia, wniosek

zastawnika o zabezpieczenie roszczeń wynikających z zastawu rejestrowego sąd rozpoznaje

na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, sąd rozpoznaje niezwłocznie, nie później jednak niż

w terminie 3 dni od dnia jego złożenia.

1.

Wydając zarządzenie tymczasowe przed wszczęciem postępowania w sprawie, sąd wyznaczy

termin, w którym sprawa powinna być wytoczona pod rygorem upadku zabezpieczenia. Termin

ten nie może być krótszy niż tydzień i nie może przekraczać dwóch tygodni.

2.

Jeżeli zastawca poddał się egzekucji aktem notarialnym, sąd wyznaczy zastawnikowi

termin do złożenia wniosku o nadanie aktowi notarialnemu klauzuli wykonalności. Przepis

ust. 1 stosuje się odpowiednio.

3.

W sprawach, o których mowa w ust. 2, zabezpieczenie upada, jeżeli zastawnik nie złoży

wniosku o wszczęcie egzekucji w terminie tygodnia od daty doręczenia mu tytułu wykonawczego.

4.

Przepisów ust.1-3 nie stosuje się do zabezpieczenia ustanowionego na podstawie art.

26.

Jeżeli na rzecz banku jako zabezpieczenie ustanowiono zarząd nad całością lub poszczególnymi

składnikami majątku zastawcy, będzie on wykonywany stosownie do wniosku banku bądź

według przepisów o zarządzie w toku egzekucji z nieruchomości, bądź według zasad określonych

w umowie zastawniczej, jeżeli umowa ta możliwość taką przewiduje.

Jeżeli wniosek zastawnika tak stanowi, w ramach zabezpieczenia sąd orzeka, że dochód

uzyskiwany z zarządu majątkiem zastawcy wypłacany będzie zastawnikowi.

W razie gdy zastawca wytoczy powództwo o ustalenie, że dochodzone roszczenie w całości

lub w części nie istnieje, sąd rozpoznający sprawę na żądanie powoda orzeka także

o uchyleniu lub zmianie zabezpieczenia oraz o naprawieniu szkody wyrządzonej wykonaniem

zabezpieczenia.

1.

Rejestr zastawów służy do dokonywania wpisów przewidzianych przez niniejszą ustawę.

2.

Rejestr zastawów prowadzą sądy rejonowe (sądy gospodarcze), które mają siedzibę w

miastach będących siedzibą województw i obejmują swoją właściwością obszar województwa.

3.

Sądem miejscowo właściwym dla dokonania wpisu jest sąd, w którego okręgu znajduje

się miejsce zamieszkania (siedziba) zastawcy.

4.

Sąd, który dokonał wpisu zastawu rejestrowego do rejestru zastawów, pozostaje właściwy

dla dokonania dalszych wpisów dotyczących tego zastawu.

1.

Rejestr zastawów, wraz z dokumentami złożonymi do rejestru, jest jawny.

2.

Odpisy z rejestru zastawów, stanowiące dowód wpisu, a także zaświadczenia o braku

wpisu zastawcy lub przedmiotu zastawu wydawane są na wniosek każdego, kto tego zażąda.

3.

Odpisy i zaświadczenia, o których mowa w ust. 2, podlegają opłacie.

1.

Z zastrzeżeniem art. 13 pkt 2, od dnia dokonania wpisu w rejestrze zastawów nikt nie

może zasłaniać się nieznajomością danych ujawnionych w rejestrze, chyba że mimo zachowania

należytej staranności nie mógł o nich wiedzieć.

2.

Wobec osób trzecich działających w dobrej wierze zastawca oraz zastawnik nie mogą

się zasłaniać zarzutem, że dane ujawnione w rejestrze zastawów nie są prawdziwe, chyba

że wpis nastąpił niezgodnie z wnioskiem, a zastawca lub zastawnik wystąpił niezwłocznie

z wnioskiem o sprostowanie, uzupełnienie lub wykreślenie wpisu.

1.

Wpis do rejestru zastawów dokonywany jest na wniosek, do którego należy dołączyć umowę

zastawniczą.

2.

Wniosek o wpis do rejestru składa się na urzędowym formularzu.

3.

Wniosek złożony z naruszeniem przepisu ust. 2 podlega zwróceniu. Przepisów art. 130 § 1-3 Kodeksu postępowania cywilnego nie stosuje się.

4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzory urzędowych formularzy.

1.

Wpis zastawu rejestrowego do rejestru zastawów obejmuje

1)

datę złożenia wniosku o wpis,

2)

imię i nazwisko (nazwę), właściwy powszechny numer identyfikacyjny oraz miejsce zamieszkania

(siedzibę) i adres zastawcy, zastawnika oraz dłużnika, jeżeli nie jest on zastawcą,

3)

oznaczenie przedmiotu zastawu rejestrowego oraz, jeżeli umowa zastawnicza to przewiduje,

sposób jego oznakowania,

4)

kwotę wierzytelności zabezpieczonej zastawem rejestrowym, a w przypadku zabezpieczenia

wierzytelności przyszłej lub warunkowej - oznaczenie najwyższej kwoty zabezpieczenia,

5)

określony umową zastawniczą sposób zaspokojenia zastawnika, jeżeli jest przewidziany

przepisami niniejszej ustawy,

6)

zastrzeżenie, o którym mowa w art. 14 ust. 1.

2.

Przez wpis rozumie się także zmianę oraz wykreślenie wpisu.

3.

Sąd dokonuje wpisu, jeżeli umowa zastawnicza jest zgodna z przepisami prawa, a wniosek

został złożony w terminie.

1.

Sprawy o wpis do rejestru zastawów rozpoznaje się na posiedzeniu niejawnym; sąd może

zarządzić wyznaczenie rozprawy.

2.

Sąd wydaje orzeczenia w formie postanowienia.

3.

Postanowienie niezgodne z wnioskiem sąd uzasadnia z urzędu, jeżeli zostało wydane

na posiedzeniu niejawnym.

4.

W przypadkach innych niż określone w ust. 3 postanowienie sąd uzasadnia, jeżeli w

ustawowym terminie od jego doręczenia lub ogłoszenia na posiedzeniu jawnym zostanie

wniesiony środek odwoławczy.

5.

Od postanowienia w przedmiocie wpisu zastawu rejestrowego do rejestru zastawów oraz

jego wykreślenia przysługuje apelacja.

6.

Od postanowień innych niż określone w ust. 5 przysługuje zażalenie.

1.

Minister Sprawiedliwości utworzy centralną informację o zastawach rejestrowych.

2.

Zadaniem centralnej informacji o zastawach rejestrowych jest: utworzenie i eksploatacja

połączeń rejestru zastawów w systemie informatycznym, prowadzenie zbioru informacji

z rejestru zastawów oraz udzielanie informacji, wydawanie odpisów i zaświadczeń z

rejestru zastawów.

3.

Odpisy i zaświadczenia wydawane przez centralną informację o zastawach rejestrowych

maja moc dokumentów wydawanych przez sąd.

4.

Centralna informacja o zastawach rejestrowych pobiera opłaty za udzielanie informacji

oraz wydawanie odpisów i zaświadczeń.

5.

Dochody uzyskane z opłat, o których mowa w ust. 4, przeznacza się na usprawnienie

funkcjonowania sądów powszechnych, a w szczególności na koszty ich działalności podstawowej

oraz zakupy inwestycyjne.

Minister Sprawiedliwości określa

1)

w drodze rozporządzenia, szczegółową organizację i sposób prowadzenia rejestru zastawów,

2)

w drodze rozporządzenia, ustrój i organizację centralnej informacji o zastawach rejestrowych

oraz szczegółowe zasady udzielania informacji oraz wydawania odpisów i zaświadczeń,

3)

w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za udzielanie

informacji oraz wydawanie odpisów i zaświadczeń przez centralną informację o zastawach

rejestrowych,

4)

w drodze zarządzenia, sposób i tryb przekazywania przez sądy danych do centralnej

informacji o zastawach rejestrowych.

Do postępowania rejestrowego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu nieprocesowym, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy.

W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo

upadłościowe

(Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512, z 1994 r. Nr 1, poz. 1, z 1995 r. Nr 85, poz. 426 oraz z 1996 r. Nr 6, poz. 43, Nr 43, poz. 189 i Nr 106, poz. 496) w art. 117 po § 3 dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Wchodzący w skład masy upadłości i znajdujący się we władaniu syndyka przedmiot zastawu

rejestrowego będzie sprzedany w drodze licytacji publicznej według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji lub za zezwoleniem sędziego komisarza z wolnej ręki. Z osiągniętej ceny

będą pokryte koszty sprzedaży, a następnie zaspokojone wierzytelności zabezpieczone

zastawem rejestrowym ustanowionym na sprzedanych przedmiotach. Pozostała reszta dołączona

będzie do masy celem podziału według przepisów prawa niniejszego o podziale funduszów

masy. Przepis § 3 stosuje się odpowiednio.

”

W ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. Nr 16, poz. 93, z 1971 r. Nr 27, poz. 252, z 1976 r. Nr 19, poz. 122, z 1982 r. Nr 11, poz. 81, Nr 19, poz. 147 i Nr 30, poz. 210, z 1984 r. Nr 45, poz. 242, z 1985 r. Nr 22, poz. 99, z 1989 r. Nr 3, poz. 11, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, Nr 55, poz. 321 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 107, poz. 464 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 17, poz. 78, z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 85, poz. 388 i Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417 oraz z 1996 r. Nr 114, poz. 542 i Nr 139, poz. 646) art. 308 otrzymuje brzmienie

„

Art. 308.

Wierzytelność można także zabezpieczyć zastawem rejestrowym, który regulują odrębne

przepisy.

”

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z 1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr 11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241 i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r., Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz. 198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 22, poz. 92 i Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz. 509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417 oraz z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189 i Nr 73, poz. 350) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 777

a)

dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie § 1 i w paragrafie tym dodaje się pkt 5 w

brzmieniu

„

5)

akt notarialny, w którym dłużnik poddał się egzekucji i który obejmuje obowiązek zapłaty

sumy pieniężnej do wysokości w akcie wprost określonej albo oznaczonej za pomocą klauzuli

waloryzacyjnej, gdy akt określa warunki, które upoważniają wierzyciela do prowadzenia

przeciwko dłużnikowi egzekucji na podstawie tego aktu o całość lub część roszczenia,

jak również termin, do którego wierzyciel może wystąpić o nadanie temu aktowi klauzuli

wykonalności.

”

,

b)

dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Oświadczenie dłużnika, o którym mowa w § 1 pkt 4 lub 5, może być złożone także w odrębnym

akcie notarialnym.

”

,

2)

po art. 781 dodaje się art. 781

„

Art. 781

Wniosek o nadanie klauzuli wykonalności sąd rozpoznaje niezwłocznie, nie później jednak

niż w terminie 3 dni od dnia jego złożenia.

”

,

3)

w art. 1025 w § 1 skreśla się pkt 5.

W ustawie z dnia 31 stycznia 1989 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 1992 r. Nr 72, poz. 359, z 1993 r. Nr 6, poz. 29, Nr 28, poz. 127 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 80, poz. 369 i Nr 121, poz. 591, z 1995 r. Nr 4, poz. 18 i Nr 133, poz. 654 oraz z 1996 r. Nr 10, poz. 61, Nr 75, poz. 357, Nr 90, poz. 406 i Nr 106, poz. 496) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 30 skreśla się ust. 2 i 3;

2)

skreśla się art. 50;

3)

w art. 53 skreśla się oznaczenie ust. 1 oraz ust. 2-4;

4)

po art. 53 dodaje się art. 53

„

Art. 53

1.

Na podstawie ksiąg banków lub innych dokumentów związanych z dokonywaniem czynności

bankowych banki mogą wystawiać bankowe tytuły egzekucyjne.

2.

W bankowym tytule egzekucyjnym należy oznaczyć bank, który go wystawił i na którego

rzecz egzekucja ma być prowadzona, dłużnika zobowiązanego do zapłaty, wysokość zobowiązania

dłużnika, wraz z odsetkami i terminami ich płatności, datę wystawienia bankowego tytułu

egzekucyjnego, jak również oznaczenie czynności bankowej, z której wynikają dochodzone

roszczenia, oraz wzmiankę o wymagalności dochodzonego roszczenia. Bankowy tytuł egzekucyjny

należy opatrzyć pieczęcią banku wystawiającego tytuł oraz podpisami i nazwiskami osób

uprawnionych do działania w imieniu banku.

3.

W przypadku gdy zachodzi potrzeba egzekucji przeciwko kilku osobom lub z kilku części

składowych majątku dłużnika, można wystawić dalsze bankowe tytuły egzekucyjne.

Art. 53

1.

Bankowy tytuł egzekucyjny może być podstawą egzekucji prowadzonej według przepisów

Kodeksu postępowania cywilnego po nadaniu mu przez sąd klauzuli wykonalności wyłącznie przeciwko osobie, która bezpośrednio

z bankiem dokonywała czynności bankowej i złożyła pisemne oświadczenie o poddaniu

się egzekucji, oraz gdy roszczenie objęte tytułem wynika bezpośrednio z

1)

umowy rachunku bankowego,

2)

umowy kredytowej,

3)

umowy pożyczki,

4)

umowy poręczenia,

5)

akredytywy,

6)

gwarancji bankowej,

7)

operacji czekowych i wekslowych.

2.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać kwotę, do której dłużnik poddaje

się egzekucji, wraz z ostatecznym terminem, do którego bank może wystawić bankowy

tytuł egzekucyjny. Dłużnik może się również poddać egzekucji wydania rzeczy, w przypadku

gdy ustanowiono zastaw rejestrowy lub dokonano przeniesienia własności w celu zabezpieczenia

roszczenia.

Art. 53

1.

Bankowy tytuł egzekucyjny może być także podstawą egzekucji przeciwko osobie trzeciej,

gdy osoba ta przejmie dług wynikający z czynności bankowych, o których mowa w art.

53

2.

Jeżeli po dokonaniu czynności bankowej, o której mowa w art. 53

Art. 53

1.

W razie gdy egzekucja jest prowadzona na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego,

dłużnik może, w drodze powództwa, żądać umorzenia w całości lub w części egzekucji,

jeżeli

1)

egzekwowane roszczenie w części lub w całości nie istnieje,

2)

egzekucja prowadzona jest w sprawie, w której niedopuszczalne jest jej prowadzenie

na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego.

2.

Do powództwa, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 843 Kodeksu postępowania cywilnego.

”

;

5)

dotychczasowy art. 53

W ustawie z dnia 22 marca 1991 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi

i funduszach powierniczych

(Dz. U. z 1994 r. Nr 58, poz. 239, Nr 71, poz. 313, Nr 121, poz. 591 i z 1996 r. Nr 45, poz. 199, Nr 75, poz. 357 i Nr 106, poz. 496) po art. 54 dodaje się art. 54a w brzmieniu

„

Art. 54a.

Papiery wartościowe obciążone zastawem, do chwili zaspokojenia zastawnika, nie mogą

być przedmiotem obrotu i stosuje się do nich tryb postępowania określony na podstawie

art. 32 § 1.

”

1.

Zastaw, ustanowiony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na mocy przepisu

art. 308 Kodeksu cywilnego, wygasa z upływem 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Na wniosek zastawnika, złożony w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, zastaw, o którym mowa w ust. 1, podlega wpisowi do rejestru zastawów prowadzonego

na podstawie niniejszej ustawy i przekształca się w zastaw rejestrowy.

3.

Do wniosku należy załączyć umowę o ustanowieniu zastawu oraz odpis z prowadzonego

przez bank rejestru zastawów.

1.

Do postępowań egzekucyjnych wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

na podstawie wyciągów z ksiąg banków oraz innych dokumentów związanych z dokonywaniem

czynności bankowych, stwierdzających zobowiązania na rzecz tych banków i zaopatrzonych

w oświadczenie, że oparte na nich roszczenia są wymagalne, mających moc tytułów wykonawczych

bez potrzeby uzyskiwania dla nich sądowych klauzul wykonalności, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

2.

Do nadania klauzuli wykonalności bankowym tytułom egzekucyjnym oraz prowadzenia egzekucji

według Kodeksu postępowania cywilnego na podstawie tych tytułów nie jest wymagane oświadczenie dłużnika o poddaniu się

egzekucji, jeżeli czynność bankowa, z której wynika wierzytelność banku, została dokonana

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., z wyjątkiem przepisów art. 42 ust.

1 i 2 oraz art. 43, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Na podstawie ksiąg banków lub innych dokumentów związanych z dokonywaniem czynności

bankowych banki mogą wystawiać bankowe tytuły egzekucyjne.

2.

W bankowym tytule egzekucyjnym należy oznaczyć bank, który go wystawił i na którego

rzecz egzekucja ma być prowadzona, dłużnika zobowiązanego do zapłaty, wysokość zobowiązania

dłużnika, wraz z odsetkami i terminami ich płatności, datę wystawienia bankowego tytułu

egzekucyjnego, jak również oznaczenie czynności bankowej, z której wynikają dochodzone

roszczenia, oraz wzmiankę o wymagalności dochodzonego roszczenia. Bankowy tytuł egzekucyjny

należy opatrzyć pieczęcią banku wystawiającego tytuł oraz podpisami i nazwiskami osób

uprawnionych do działania w imieniu banku.

3.

W przypadku gdy zachodzi potrzeba egzekucji przeciwko kilku osobom lub z kilku części

składowych majątku dłużnika, można wystawić dalsze bankowe tytuły egzekucyjne.

1.

Bankowy tytuł egzekucyjny może być podstawą egzekucji prowadzonej według przepisów

Kodeksu postępowania cywilnego po nadaniu mu przez sąd klauzuli wykonalności wyłącznie przeciwko osobie, która bezpośrednio

z bankiem dokonywała czynności bankowej i złożyła pisemne oświadczenie o poddaniu

się egzekucji, oraz gdy roszczenie objęte tytułem wynika bezpośrednio z

1)

umowy rachunku bankowego,

2)

umowy kredytowej,

3)

umowy pożyczki,

4)

umowy poręczenia,

5)

akredytywy,

6)

gwarancji bankowej,

7)

operacji czekowych i wekslowych.

2.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, powinno określać kwotę, do której dłużnik poddaje

się egzekucji, wraz z ostatecznym terminem, do którego bank może wystawić bankowy

tytuł egzekucyjny. Dłużnik może się również poddać egzekucji wydania rzeczy, w przypadku

gdy ustanowiono zastaw rejestrowy lub dokonano przeniesienia własności w celu zabezpieczenia

roszczenia.

1.

Bankowy tytuł egzekucyjny może być także podstawą egzekucji przeciwko osobie trzeciej,

gdy osoba ta przejmie dług wynikający z czynności bankowych, o których mowa w art.

53

2.

Jeżeli po dokonaniu czynności bankowej, o której mowa w art. 53

1.

W razie gdy egzekucja jest prowadzona na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego,

dłużnik może, w drodze powództwa, żądać umorzenia w całości lub w części egzekucji,

jeżeli

1)

egzekwowane roszczenie w części lub w całości nie istnieje,

2)

egzekucja prowadzona jest w sprawie, w której niedopuszczalne jest jej prowadzenie

na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego.

2.

Do powództwa, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 843 Kodeksu postępowania cywilnego.

Papiery wartościowe obciążone zastawem, do chwili zaspokojenia zastawnika, nie mogą

być przedmiotem obrotu i stosuje się do nich tryb postępowania określony na podstawie

art. 32 § 1.

Wierzytelność można także zabezpieczyć zastawem rejestrowym, który regulują odrębne

przepisy.

Wniosek o nadanie klauzuli wykonalności sąd rozpoznaje niezwłocznie, nie później jednak

niż w terminie 3 dni od dnia jego złożenia.