Ustawa z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych.

Organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego są obowiązane do podejmowania

działań zmierzających do ochrony zdrowia przed następstwami używania tytoniu oraz

mogą wspierać w tym zakresie działalność medycznych samorządów zawodowych, organizacji

społecznych, fundacji, instytucji i zakładów pracy, a także współdziałać z kościołami

i innymi związkami wyznaniowymi.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

„tytoń” - rośliny tytoniowe uprawne rodzaju Nicotiana,

2)

„wyroby tytoniowe” - wszelkie wyprodukowane z tytoniu wyroby, takie jak papierosy,

cygara, cygaretki, tytoń fajkowy, machorka, tabaka i inne, zawierające tytoń lub jego

składniki, z wyłączeniem środków farmaceutycznych zawierających nikotynę,

3)

„wyroby tytoniowe bezdymne” - wyroby tytoniowe przeznaczone do wąchania, ssania, żucia

lub wprowadzania do organizmu w innej postaci, z wyłączeniem środków farmaceutycznych

zawierających nikotynę,

4)

„rekwizyty tytoniowe” - artykuły i przyrządy przeznaczone do używania tytoniu, jak

papierośnice, cygarniczki, bibułki papierosowe, urządzenia do zwijania papierosów,

fajki oraz przybory do ich czyszczenia i nabijania, popielniczki, obcinacze do cygar

itp. (z wyłączeniem zapalniczek i zapałek).

Ochrona zdrowia przed następstwami używania tytoniu realizowana jest przez kształtowanie

polityki zdrowotnej, ekonomicznej i społecznej, do której należy

1)

ochrona prawa niepalących do życia w środowisku wolnym od dymu tytoniowego,

2)

promocja zdrowia przez propagowanie stylu życia wolnego od nałogu palenia papierosów

i używania wyrobów tytoniowych,

3)

tworzenie warunków ekonomicznych i prawnych zachęcających do ograniczenia używania

tytoniu,

4)

informowanie o szkodliwości palenia tytoniu i zawartości substancji szkodliwych na

opakowaniach wyrobów tytoniowych i reklamach,

5)

obniżanie norm dopuszczalnych zawartości substancji szkodliwych w wyrobach tytoniowych,

6)

leczenie i rehabilitacja osób uzależnionych od tytoniu.

1.

Rada Ministrów ustala program określający politykę zdrowotną, społeczną i ekonomiczną,

zmierzający do zmniejszenia używania wyrobów tytoniowych.

2.

Rada Ministrów składa coroczne sprawozdanie Sejmowi z realizacji tego programu w terminie

do 30 kwietnia.

1.

Zabrania się palenia wyrobów tytoniowych poza wyraźnie wyodrębnionymi miejscami

1)

w zakładach opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem ust. 2,

2)

w szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych,

3)

w pomieszczeniach zamkniętych zakładów pracy oraz innych obiektów użyteczności publicznej.

2.

W szczególnych przypadkach lekarz prowadzący leczenie może zezwolić pacjentowi przebywającemu

w zakładzie opieki zdrowotnej na odstępstwo od zakazu palenia wyrobów tytoniowych.

3.

Minister Obrony Narodowej, Minister Spraw Wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości

określą, w drodze rozporządzeń, zasady dopuszczalności używania wyrobów tytoniowych

na terenie podlegających im obiektów zamkniętych.

4.

Rada gminy może ustalić, w drodze uchwały, dla terenu gminy inne niż wymienione w

ust. 1 miejsca przeznaczone do użytku publicznego jako strefy wolne od dymu tytoniowego.

1.

Zabrania się sprzedaży wyrobów tytoniowych osobom do lat 18.

2.

Zabrania się sprzedaży wyrobów tytoniowych w zakładach opieki zdrowotnej, w szkołach

i placówkach oświatowo-wychowawczych oraz na terenie obiektów sportowo-rekreacyjnych.

3.

Zabrania się sprzedaży wyrobów tytoniowych w automatach.

4.

Zabrania się sprzedaży papierosów w opakowaniach zawierających mniej niż dwadzieścia

sztuk oraz luzem bez opakowania.

Zabrania się produkcji i wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych bezdymnych.

Zabrania się reklamowania i promocji wyrobów tytoniowych, rekwizytów tytoniowych i

produktów imitujących wyroby lub rekwizyty tytoniowe oraz symboli związanych z używaniem

tytoniu w telewizji, radiu i kinach, prasie dziecięcej i młodzieżowej, zakładach opieki

zdrowotnej, placówkach kulturalno-oświatowych, szkołach wyższych i obiektach sportowo-rekreacyjnych.

1.

Na każdym jednostkowym opakowaniu papierosów dopuszczonych do obrotu handlowego powinny

być w sposób widoczny, czytelny i trwały umieszczone

1)

co najmniej dwie różniące się w treści informacje ostrzegające przed szkodliwością

używania tytoniu,

2)

informacje o zawartości substancji smolistych i nikotyny w jednym papierosie.

2.

Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio do innych wyrobów tytoniowych.

3.

Informacje wymienione w ust. 1 pkt 1, sformułowane w języku polskim, umieszcza się

na powierzchni nie mniejszej niż 30% każdej z największych stron jednostkowego opakowania

papierosów.

4.

Na reklamie wyrobów tytoniowych, o której mowa w art. 8, umieszcza się widoczny i

czytelny napis ostrzegający o szkodliwości używania tytoniu, zajmujący co najmniej

20% powierzchni reklamy.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określa, w drodze rozporządzenia, treść, wzory

i sposób umieszczania napisów, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 4, a także dopuszczalną

zawartość substancji szkodliwych dla zdrowia w wyrobach tytoniowych oraz sposób ustalania

ich zawartości.

Leczenie uzależnienia od używania tytoniu prowadzone w publicznych zakładach opieki

zdrowotnej jest bezpłatne.

Kto

1)

produkuje lub sprzedaje wyroby tytoniowe, w których zawartość substancji szkodliwych

przekracza dopuszczalne normy,

2)

produkuje lub wprowadza do obrotu wyroby tytoniowe bezdymne,

3)

wprowadza do obrotu handlowego wyroby tytoniowe bez uwidocznienia na ich opakowaniu

informacji o następstwach używania tytoniu lub o zawartości substancji szkodliwych,

4)

reklamuje wyroby tytoniowe wbrew postanowieniom art. 8,

podlega karze ograniczenia wolności lub grzywny do 25 000 zł.

1.

Kto

1)

sprzedaje wyroby tytoniowe wbrew zakazom określonym w art. 6,

2)

pali wyroby tytoniowe w miejscach objętych zakazami określonymi w art. 5,

podlega karze grzywny.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 orzekanie następuje w trybie przepisów o postępowaniu

w sprawach o wykroczenia.

1.

Jeżeli czyn określony w art. 12 pkt 1-3 lub w art. 13 ust. 1 pkt 1 został popełniony

w zakresie działalności podmiotu gospodarczego, za sprawcę czynu zabronionego uznaje

się osobę odpowiedzialną za wprowadzenie wyrobów tytoniowych do produkcji, obrotu

lub sprzedaży.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób odpowiedzialnych za reklamę wyrobów

tytoniowych.

W razie popełnienia czynu określonego w art. 12 pkt 1-3 lub w art. 13 ust. 1 pkt 1,

można orzec przepadek wyrobów tytoniowych stanowiących przedmiot czynu zabronionego,

choćby nie stanowiły one własności sprawcy.

W dekrecie z dnia 24 czerwca 1953 r. o uprawie tytoniu i wytwarzaniu wyrobów tytoniowych

(Dz. U. Nr 34, poz. 144, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 i z 1993 r. Nr 47, poz. 211) skreśla się art. 8a.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.