Ustawa z dnia 9 listopada 1995 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw.

W ustawie z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. z 1992 r. Nr 8, poz. 31 i Nr 54, poz. 254 oraz z 1994 r. Nr 10, poz. 36) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

Żołnierzem zawodowym może być osoba posiadająca wyłącznie obywatelstwo polskie, o

nieposzlakowanej opinii, której wierność dla Rzeczypospolitej Polskiej nie ulega wątpliwości,

posiadająca odpowiednie kwalifikacje oraz zdolność fizyczną i psychiczną do zawodowej

służby wojskowej.

”

;

2)

w art. 3 ust. 1 i 4 otrzymują brzmienie

„

1.

Żołnierze zawodowi tworzą kadrę zawodową Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,

zwanych dalej «Siłami Zbrojnymi

»”

.

„

4.

Minister Obrony Narodowej, w drodze zarządzenia, tworzy i znosi korpusy osobowe oraz

ustala ich podział na grupy i specjalności wojskowe.

”

;

3)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

„żołnierzach zawodowych” bez bliższego określenia, należy przez to rozumieć żołnierzy

pełniących stałą lub kontraktową zawodową służbę wojskową,

2)

„potrzebach Sił Zbrojnych”, należy przez to rozumieć zapotrzebowanie na żołnierzy

zawodowych w poszczególnych korpusach kadry zawodowej i korpusach osobowych (grupach

i specjalnościach wojskowych), o określonych dla poszczególnych stanowisk służbowych

stopniach wojskowych, wymaganiach kwalifikacyjnych i grupach uposażenia, wynikające

z etatów jednostek organizacyjnych resortu obrony narodowej i posiadanych środków

budżetowych,

3)

„stanowisku służbowym”, należy przez to rozumieć przewidziane w etacie jednostki organizacyjnej

miejsce żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki, z określoną dla tego

stanowiska nazwą, stopniem wojskowym, wymaganiami kwalifikacyjnymi, korpusem osobowym,

grupą i specjalnością wojskową oraz grupą uposażenia.

2.

Przewidziane w ustawie uprawnienia dowódców jednostek wojskowych w stosunku do żołnierzy

zajmujących stanowiska służbowe dowódców jednostek przysługują ich bezpośrednim przełożonym.

”

;

4)

w art. 8 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Powołanie do służby stałej lub kontraktowej może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym

potrzeby Sił Zbrojnych.

”

;

5)

w art. 10 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Do służby stałej powołuje się żołnierza bezpośrednio po ukończeniu szkoły wojskowej

kształcącej kandydatów na żołnierzy zawodowych i mianowaniu na pierwszy stopień wojskowy

w odpowiednim korpusie.

2.

Do służby stałej powołuje się również żołnierza skierowanego przez właściwy organ

wojskowy na studia lub naukę do szkoły niewojskowej, bezpośrednio po ukończeniu tych

studiów lub nauki i mianowaniu na pierwszy stopień wojskowy w odpowiednim korpusie.

”

;

6)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

Do służby stałej może być powołany żołnierz, który odbywał studia lub naukę w szkole

kształcącej kandydatów na oficerów lub chorążych zawodowych, lecz jej nie ukończył,

odpowiednio w korpusie chorążych lub podoficerów, po mianowaniu na pierwszy stopień

wojskowy w odpowiednim korpusie.

”

;

7)

w art. 12 ust. 1-3 otrzymują brzmienie

„

1.

Absolwent szkoły wojskowej oraz żołnierz, o którym mowa w art. 10 ust. 3, powołany

do służby stałej, pełnią tę służbę jako obowiązkową

1)

oficer - przez pierwsze 12 lat,

2)

chorąży - przez pierwsze 8 lat,

3)

podoficer - przez pierwsze 7 lat.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do żołnierza skierowanego przez właściwy organ

wojskowy na studia lub naukę do szkoły niewojskowej.

3.

Dla podoficera zawodowego początkowe dwanaście miesięcy służby obowiązkowej jest okresem

próbnym.

”

;

8)

art. 13-18 otrzymują brzmienie

„

Art. 13.

1.

Do służby kontraktowej może być powołany

1)

w korpusie oficerów

a)

oficer rezerwy,

b)

absolwent szkoły wyższej niewojskowej, który odbył przeszkolenie wojskowe i złożył

egzamin na oficera, po mianowaniu na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika

marynarki)

jeżeli posiada wykształcenie wyższe o kierunku przydatnym w korpusie osobowym, w jakim

ma pełnić zawodową służbę wojskową,

2)

w korpusie chorążych

a)

chorąży rezerwy,

b)

podoficer rezerwy, który odbył zasadniczą służbę wojskową oraz posiada wykształcenie

średnie o kierunku przydatnym w korpusie osobowym, w jakim ma pełnić zawodową służbę

wojskową, po mianowaniu na stopień młodszego chorążego (młodszego chorążego marynarki),

c)

podoficer nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, który posiada wykształcenie

średnie o kierunku przydatnym w korpusie osobowym, w jakim ma pełnić zawodową służbę

wojskową, i odbył co najmniej dwanaście miesięcy nadterminowej zasadniczej służby

wojskowej, po mianowaniu na stopień wojskowy młodszego chorążego (młodszego chorążego

marynarki),

3)

w korpusie podoficerów

a)

podoficer rezerwy,

b)

żołnierz rezerwy, który odbył zasadniczą służbę wojskową oraz ukończył specjalistyczne

przeszkolenie wojskowe lub posiada zawód przydatny w korpusie osobowym, w jakim ma

pełnić zawodową służbę wojskową,

c)

żołnierz nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, po odbyciu co najmniej dwunastu

miesięcy tej służby

po mianowaniu na stopień wojskowy plutonowego (bosmanmata), jeżeli posiadał niższy

stopień wojskowy.

2.

Dla żołnierza zawodowego powołanego do służby kontraktowej początkowe dwanaście miesięcy

służby w ramach pierwszego kontraktu jest okresem próbnym.

Art. 14.

1.

Żołnierz zawodowy lub właściwy organ wojskowy mogą oświadczyć na piśmie, najpóźniej

na jeden miesiąc przed upływem okresu próbnego, o zamiarze rozwiązania stosunku służbowego.

W takim przypadku, z dniem upływu okresu próbnego, żołnierza zwalnia się z zawodowej

służby wojskowej.

2.

W przypadku niezłożenia oświadczeń, żołnierz zawodowy nadal pełni służbę bez odrębnego

powołania.

Art. 15.

Najpóźniej na sześć miesięcy przed upływem okresu, na jaki został zawarty kontrakt,

żołnierz zawodowy albo Minister Obrony Narodowej lub określony przez niego organ wojskowy

mogą wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu. W przypadku zawarcia kolejnego

kontraktu, żołnierz zawodowy nadal pełni służbę kontraktową.

Art. 16.

1.

Żołnierz zawodowy w służbie kontraktowej może być powołany na swój wniosek do służby

stałej, jeżeli posiada co najmniej dobrą ogólną ocenę w opinii służbowej oraz przemawiają

za tym potrzeby Sił Zbrojnych.

2.

Z inicjatywą powołania żołnierza zawodowego w służbie kontraktowej do służby stałej

może wystąpić również Minister Obrony Narodowej lub określony przez niego organ wojskowy.

3.

W razie pozytywnej decyzji organu, o którym mowa w ust. 2, żołnierza zawodowego w

służbie kontraktowej powołuje się do służby stałej z chwilą upływu terminu kontraktu.

Art. 17.

1.

W przypadku uzasadnionym potrzebami Sił Zbrojnych do zawodowej służby wojskowej, pełnionej

jako służba kontraktowa w korpusie oficerów może być powołana osoba nie spełniająca

warunków określonych w art. 13 ust. 1 pkt 1, jeżeli posiada szczególne kwalifikacje

lub umiejętności.

2.

Osobę określoną w ust. 1 powołuje się do służby kontraktowej po mianowaniu na stopień

wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki).

3.

Dla żołnierza zawodowego powołanego do służby kontraktowej w trybie, o którym mowa

w ust. 1, początkowe dwanaście miesięcy służby w ramach pierwszego kontraktu jest

okresem próbnym.

Art. 18.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady i tryb powoływania do zawodowej służby woskowej,

2)

szczegółowe warunki mianowania na stopnie wojskowe osób, o których mowa w art. 11

i art. 17 ust. 1.

”

;

9)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

1.

Żołnierz zawodowy pełni służbę w jednostce organizacyjnej resortu obrony narodowej

po wyznaczeniu na odpowiednie stanowisko służbowe.

2.

Oficer pełniący zawodową służbę wojskową jako służbę stałą, który spełnia łącznie

następujące warunki

1)

został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce wojskowej, w której

pełnił służbę, w związku z rozformowaniem tej jednostki lub zmniejszeniem jej stanu

etatowego,

2)

nie ukończył 50 lat,

3)

posiada co najmniej dobrą ogólną ocenę w opinii służbowej,

4)

wyraził na piśmie zgodę na pełnienie dalszej służby w jednostce wojskowej wskazanej

przez właściwy organ wojskowy w dowolnym garnizonie, może być przeniesiony do rezerwy

kadrowej, jeżeli właściwy organ wojskowy przewiduje wyznaczenie go na odpowiednie

stanowisko służbowe w okresie nie dłuższym niż 3 lata. Łączny czas pozostawania w

rezerwie kadrowej w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej nie może być dłuższy

niż 5 lat.

3.

Żołnierz zawodowy, z wyjątkiem wymienionego w ust. 2, zwolniony z dotychczas zajmowanego

stanowiska służbowego może być przeniesiony do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej

lub określonego przez niego organu wojskowego, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go

na nowe stanowisko służbowe lub zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. Okres pozostawania

żołnierza zawodowego w dyspozycji nie może być dłuższy niż 1 rok.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady, warunki

i tryb przenoszenia żołnierzy zawodowych do rezerwy kadrowej albo dyspozycji oraz

szczegółowe zasady pełnienia przez nich służby wojskowej w okresie przebywania w rezerwie

kadrowej albo dyspozycji.

”

;

10)

po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu

„

Art. 20a.

1.

Żołnierz zawodowy może być wyznaczony, za jego pisemną zgodą, do pełnienia służby

na odpowiednim stanowisku służbowym w jednostce organizacyjnej poza resortem obrony

narodowej.

2.

Żołnierz zawodowy może być wyznaczony w czasie pokoju, za jego pisemną zgodą, do pełnienia

służby poza granicami Państwa.

3.

W przypadku kierowania poza granice Państwa jednostek wojskowych (pododdziałów) wydzielonych

z Sił Zbrojnych do

1)

służby w składzie polskich kontyngentów wojskowych w misjach specjalnych organizacji

międzynarodowych,

2)

udziału w ćwiczeniach,

3)

udziału w akcjach ratowniczych, poszukiwawczych lub humanitarnych,

zgoda żołnierza zawodowego nie jest wymagana.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady i tryb postępowania przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych do pełnienia

służby poza resortem obrony narodowej albo poza granicami Państwa oraz organy wojskowe

właściwe w tych sprawach,

2)

jednostki organizacyjne (stanowiska) poza resortem obrony narodowej, w których żołnierze

zawodowi mogą pełnić służbę,

3)

uprawnienia i obowiązki żołnierzy zawodowych wyznaczonych do pełnienia służby w jednostkach

poza resortem obrony narodowej albo poza granicami Państwa.

”

;

11)

w art. 21

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Żołnierzy zawodowych w służbie stałej przenosi się w stan nieczynny

1)

w razie wybrania na posła na Sejm lub senatora,

2)

w razie wybrania na stanowisko pracownika samorządowego.

”

,

b)

w ust. 2 dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

w celu podjęcia zatrudnienia w organach administracji państwowej, organach państwowych

jednostek organizacyjnych, organach samorządu terytorialnego, podmiotach gospodarczych

lub organizacjach społecznych - na wniosek tych organów, podmiotów lub organizacji.

”

;

12)

w art. 22 w ust. 1 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2)

nie otrzymuje z wojska uposażenia i innych należności pieniężnych oraz świadczeń w

naturze, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz świadczeń

finansowych określonych w przepisach o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej,

3)

nie może być zwolniony z zawodowej służby wojskowej, z wyjątkiem przypadków określonych

w art. 75 ust. 1,

”

;

13)

art. 23 otrzymuje brzmienie

„

Art. 23.

1.

Żołnierz zawodowy przeniesiony w stan nieczynny wraca w stan czynny bez odrębnego

powołania z dniem ustania przyczyny, która spowodowała przeniesienie go w stan nieczynny.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, żołnierza zawodowego wyznacza się w miarę możliwości

na to samo lub równorzędne stanowisko służbowe, jakie zajmował w dniu przeniesienia

w stan nieczynny.

”

;

14)

art. 25 otrzymuje brzmienie

„

Art. 25.

1.

Żołnierz zawodowy podlega opiniowaniu służbowemu w formie

1)

opiniowania okresowego, przeprowadzanego corocznie,

2)

opiniowania specjalnego, przeprowadzanego w zależności od potrzeb.

2.

W wydanej opinii okresowej przełożony zamieszcza ogólną ocenę o opiniowanym żołnierzu

zawodowym, wyrażoną w skali od 1 do 6 (niedostateczna, mierna, dostateczna, dobra,

bardzo dobra, wzorowa).

3.

Przełożony jest obowiązany zapoznać żołnierza zawodowego z wydaną o nim opinią służbową

w ciągu trzydziestu dni od dnia jej sporządzenia.

4.

Żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo wniesienia odwołania od wydanej o nim opinii

służbowej do wyższego przełożonego w terminie czternastu dni od dnia zapoznania się

z opinią.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

opiniowania żołnierzy zawodowych, zapoznawania ich z opinią służbową oraz tryb wnoszenia

i rozpatrywania od nich odwołań.

”

;

15)

w art. 26 skreśla się ust. 4;

16)

art. 27-29 otrzymują brzmienie

„

Art. 27.

1.

Warunkiem mianowania na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki) jest

ukończenie wyższej szkoły wojskowej, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w ust.

2 pkt 2, albo posiadanie wyższego wykształcenia i złożenie egzaminu na oficera.

2.

Na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki) mianuje się

1)

absolwentów

a)

wyższych szkół oficerskich,

b)

Wojskowej Akademii Medycznej - po uzyskaniu dyplomu lekarza,

c)

wyższych szkół niewojskowych, którzy zostali skierowani na studia wyższe przez właściwe

organy wojskowe,

2)

słuchaczy Wojskowej Akademii Technicznej i Akademii Marynarki Wojennej - po ukończeniu

IV roku studiów i złożeniu egzaminu na oficera.

3.

Jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, na stopień wojskowy podporucznika

(podporucznika marynarki) może być mianowany - po złożeniu egzaminu na oficera - chorąży

lub podoficer zawodowy, który w wyniku ukończenia studiów wyższych nabył kwalifikacje

przydatne do pełnienia służby na stanowisku przewidzianym dla oficera i posiada co

najmniej bardzo dobrą ogólną ocenę w opinii służbowej oraz nie przekroczył 35 lat

życia.

Art. 28.

1.

Na stopień wojskowy młodszego chorążego (młodszego chorążego marynarki) mianuje się

absolwentów szkół chorążych, kształcących kandydatów na chorążych zawodowych.

2.

Na stopień wojskowy plutonowego (bosmanmata) mianuje się absolwentów szkół podoficerskich,

kształcących kandydatów na podoficerów zawodowych.

Art. 29.

1.

Mianowanie żołnierza zawodowego na kolejny stopień wojskowy w czasie pokoju może nastąpić

stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od okresu służby na stanowisku służbowym

i w posiadanym stopniu wojskowym oraz od opinii służbowej.

2.

Żołnierz zawodowy, z zastrzeżeniem ust. 3, może być mianowany na kolejny stopień wojskowy,

jeżeli

1)

ma odpowiedni okres służby w posiadanym stopniu wojskowym, który w czasie pokoju wynosi

co najmniej

a)

w korpusie oficerów zawodowych, w stopniu

-

podporucznika (podporucznika marynarki) - 3 lata,

-

porucznika (porucznika marynarki) - 4 lata,

-

kapitana (kapitana marynarki) - 5 lat,

-

majora (komandora podporucznika) - 5 lat,

-

podpułkownika (komandora porucznika) - 4 lata,

-

pułkownika (komandora) - 4 lata,

-

generała brygady (kontradmirała) - 3 lata,

-

generała dywizji (wiceadmirała) - 3 lata,

b)

w korpusie chorążych zawodowych, w stopniu

-

młodszego chorążego (młodszego chorążego marynarki) - 4 lata,

-

chorążego (chorążego marynarki) - 4 lata,

-

starszego chorążego (starszego chorążego marynarki) - 4 lata,

-

młodszego chorążego sztabowego (młodszego chorążego sztabowego marynarki) - 4 lata,

-

chorążego sztabowego (chorążego sztabowego marynarki) - 5 lat,

c)

w korpusie podoficerów zawodowych, w stopniu

-

plutonowego (bosmanmata) - 3 lata,

-

starszego plutonowego (starszego bosmanmata) - 4 lata,

-

sierżanta (bosmana) - 4 lata,

-

starszego sierżanta (starszego bosmana) - 5 lat,

-

sierżanta sztabowego (bosmana sztabowego) - 5 lat,

2)

posiada co najmniej dobrą ogólną ocenę w opinii służbowej.

3.

Oficer może być mianowany na kolejny stopień wojskowy, jeżeli przez co najmniej 2

lata zajmował stanowisko służbowe o stopniu etatowym równym lub wyższym od stopnia,

na który ma nastąpić mianowanie.

4.

O mianowanie żołnierza zawodowego na kolejny stopień wojskowy występuje z wnioskiem

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady, warunki

i tryb mianowania na kolejne stopnie wojskowe do stopnia pułkownika (komandora) włącznie.

”

;

17)

skreśla się art. 30;

18)

art. 31-35 otrzymują brzmienie

„

Art. 31.

Żołnierz zawodowy może być mianowany na kolejny stopień wojskowy, w drodze wyróżnienia,

o rok wcześniej, niż wynika to z wymagań określonych w art. 29 ust. 2 pkt 1, jeżeli

posiada wzorową ogólną ocenę w opinii służbowej i odpowiednie kwalifikacje do pełnienia

służby na stanowisku służbowym o stopniu etatowym równym ze stopniem wojskowym, na

który ma nastąpić mianowanie. Mianowanie może nastąpić wyłącznie w ramach korpusu,

do którego żołnierz jest zaliczony.

Art. 32.

Żołnierza zawodowego nie można mianować na kolejny stopień wojskowy, jeżeli toczy

się przeciwko niemu postępowanie karne, w okresie próby orzeczonej w związku z warunkowym

umorzeniem postępowania karnego, warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia

wolności lub warunkowym przedterminowym zwolnieniem albo w okresie odbywania kary

ograniczenia wolności.

Art. 33.

Utrata lub obniżenie stopnia wojskowego oraz jego odzyskanie lub przywrócenie następuje

na zasadach określonych w przepisach innych ustaw.

Art. 34.

1.

Żołnierz zawodowy może być przeniesiony przez Ministra Obrony Narodowej lub określony

przez niego organ wojskowy do innego korpusu osobowego lub do innej grupy albo specjalności

wojskowej, stosownie do posiadanych kwalifikacji

1)

na swój wniosek,

2)

ze względu na stan zdrowia stwierdzony orzeczeniem wojskowej komisji lekarskiej,

3)

ze względu na potrzeby Sił Zbrojnych.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady, warunki

i tryb zaliczania lub przenoszenia żołnierzy zawodowych do innego korpusu osobowego

lub grupy albo specjalności wojskowej.

Art. 35.

1.

Żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe stosownie do potrzeb Sił

Zbrojnych, w zależności od kwalifikacji i opinii służbowej.

2.

Minimalne wymagania kwalifikacyjne dla poszczególnych stanowisk służbowych są następujące

1)

dla podoficera - ukończenie szkoły podoficerskiej,

2)

dla chorążego - ukończenie szkoły chorążych,

3)

dla oficera, z zastrzeżeniem ust. 4

a)

w przypadku stanowisk służbowych do stopnia etatowego kapitana (kapitana marynarki)

włącznie - ukończenie wyższej szkoły oficerskiej albo wyższych studiów zawodowych

w akademii wojskowej, a także odbycie niezbędnego na niektórych stanowiskach przeszkolenia

kursowego,

b)

w przypadku stanowisk służbowych o stopniu etatowym majora (komandora podporucznika)

- ukończenie wyższych studiów zawodowych w wyższej szkole wojskowej i wyższego kursu

specjalistycznego albo odbycie określonej praktyki lub stażu,

c)

w przypadku stanowisk służbowych o stopniu etatowym podpułkownika (komandora porucznika)

- ukończenie Akademii Obrony Narodowej albo studiów wyższych w akademii wojskowej,

d)

w przypadku stanowisk służbowych o stopniu etatowym pułkownika (komandora) - ukończenie

Akademii Obrony Narodowej i kursu taktyczno-operacyjnego (równorzędnego) albo akademii

wojskowej i studiów podyplomowych,

e)

w przypadku stanowisk służbowych o stopniu etatowym generała (admirała) - ukończenie

podyplomowych studiów operacyjno-strategicznych.

3.

Na równi ze świadectwem lub dyplomem szkoły lub uczelni wojskowej traktowane są

1)

świadectwa lub dyplomy równorzędnych szkół lub uczelni niewojskowych,

2)

świadectwa lub dyplomy równorzędnych zagranicznych szkół lub uczelni wojskowych i

niewojskowych.

4.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się przy wyznaczaniu oficerów na stanowiska służbowe,

których zajmowanie jest uzależnione od posiadania kwalifikacji lub spełnienia wymagań

określonych w innych przepisach, które warunkują możliwość wykonywania niektórych

zawodów, a w szczególności do stanowisk służbowych w sądach wojskowych, wojskowych

jednostkach organizacyjnych prokuratury, obsłudze prawnej, służbie zdrowia, duszpasterstwie

i szkołach wojskowych.

5.

Żołnierza zawodowego, z zastrzeżeniem ust. 6, wyznacza na stanowisko służbowe i zwalnia

z tego stanowiska Minister Obrony Narodowej lub określony przez niego organ wojskowy,

jeżeli przepisy innych ustaw nie stanowią inaczej.

6.

Na stanowiska służbowe o stopniu etatowym generała (admirała) żołnierzy zawodowych

wyznacza oraz zwalnia z nich Minister Obrony Narodowej.

7.

Wyznaczenie na niektóre stanowiska służbowe może nastąpić na okres 5 lat, z możliwością

ponownego wyznaczenia na to stanowisko.

8.

Wyznaczenie na niektóre stanowiska służbowe może być uzależnione od przeprowadzenia

konkursu.

”

19)

w art. 36 ust. 1-4 otrzymują brzmienie

„

1.

Żołnierza zawodowego w służbie stałej można wyznaczyć na niższe stanowisko służbowe

1)

w razie otrzymania miernej albo niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej,

2)

w trybie dyscyplinarnym, określonym w innych ustawach.

2.

Żołnierza zawodowego w służbie stałej można wyznaczyć na niższe stanowisko służbowe

za jego pisemną zgodą

1)

ze względu na stan zdrowia stwierdzony orzeczeniem wojskowej komisji lekarskiej,

2)

w przypadku likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego,

jeżeli nie ma możliwości wyznaczenia go na inne równorzędne stanowisko służbowe.

3.

Żołnierza zawodowego można wyznaczyć na niższe stanowisko służbowe również na jego

wniosek. W odniesieniu do oficerów wyznaczenie może nastąpić wyłącznie na stanowisko

o stopniu etatowym bezpośrednio niższym od dotychczas zajmowanego.

4.

Żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej, który nie wyrazi pisemnej zgody na wyznaczenie

na niższe stanowisko służbowe w przypadkach określonych w ust. 2, można wypowiedzieć

stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej.

”

;

20)

w art. 37 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

w przypadkach wymienionych w art. 36 ust. 2 - przenosi się za jego pisemną zgodą na

inne (wyższe, równorzędne lub niższe) stanowisko służbowe w tej samej lub innej jednostce

wojskowej albo w innej miejscowości; jeżeli żołnierz odmówi pełnienia służby na innym

stanowisku służbowym, zwalnia się go z zawodowej służby wojskowej.

”

;

21)

art. 38 i 39 otrzymują brzmienie

„

Art. 38.

1.

Żołnierza zawodowego, prawomocnie zawieszonego w wykonywaniu zawodu (specjalności

zawodowej) albo pozbawionego prawa jego wykonywania przez organ samorządu zawodowego,

zwalnia się, z zastrzeżeniem ust. 2, z zawodowej służby wojskowej.

2.

Żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust. 1, można wyznaczyć na inne stanowisko służbowe

w tej samej lub innej jednostce wojskowej, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił

Zbrojnych.

Art. 39.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady i tryb wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe

i zwalniania z tych stanowisk,

2)

wymagania w zakresie ogólnej oceny w opinii służbowej dla żołnierzy zawodowych wyznaczanych

na stanowiska służbowe,

3)

stanowiska służbowe, na które wyznacza się żołnierzy zawodowych na okres 5 lat, oraz

tryb, w jakim to wyznaczanie następuje,

4)

stanowiska służbowe, na które kandydatów wyłania się w drodze konkursu, warunki przystąpienia

do konkursu, organizację i tryb jego przeprowadzania oraz skład komisji konkursowej.

”

;

22)

w art. 40 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister Obrony Narodowej lub określony przez niego organ wojskowy może delegować

żołnierza zawodowego na czas dłuższy, lecz nie przekraczający sześciu miesięcy w ciągu

roku.

”

;

23)

skreśla się art. 42;

24)

w art. 49 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Dowódca jednostki wojskowej może zezwolić żołnierzowi zawodowemu na wykonywanie pracy

zarobkowej, jeżeli nie koliduje to z wykonywaniem zadań służbowych przez żołnierza

oraz wpływa dodatnio na podwyższenie jego kwalifikacji, a także nie narusza prestiżu

zawodu żołnierza.

4.

Od obowiązku uzyskania zezwolenia na pracę zarobkową jest zwolniony żołnierz zawodowy

będący w stanie nieczynnym, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 21 ust.

2 pkt 1 i 2.

”

;

25)

w art. 50 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Żołnierze zawodowi mogą wchodzić w skład władz spółek, fundacji i innych podmiotów

gospodarczych za zezwoleniem Ministra Obrony Narodowej.

”

;

26)

art. 54 otrzymuje brzmienie

„

Art. 54.

1.

Żołnierz zawodowy, zajmujący określone stanowisko służbowe pracownika naukowego, naukowo-dydaktycznego,

dydaktycznego lub badawczego, otrzymuje corocznie dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze

12 dni kalendarzowych.

2.

Żołnierz zawodowy, zajmujący stanowisko służbowe sędziego lub prokuratora, otrzymuje

dodatkowy urlop wypoczynkowy na zasadach i w wymiarze określonych w innych przepisach.

3.

Żołnierz zawodowy, pełniący służbę w warunkach uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia

albo który osiągnął określony wiek lub staż służby bądź jeżeli jest to uzasadnione

szczególnymi właściwościami służby wojskowej, otrzymuje dodatkowy urlop wypoczynkowy

w wymiarze do 15 dni kalendarzowych rocznie.

4.

Żołnierzowi zawodowemu może być udzielony urlop zdrowotny lub okolicznościowy, a żołnierzowi

w służbie stałej - również urlop ze względów służbowych, a z innych ważnych przyczyn

- urlop bezpłatny.

5.

Żołnierz zawodowy może otrzymać zwolnienie od zajęć służbowych w razie konieczności

sprawowania osobistej opieki nad najbliższym członkiem rodziny, nie przekraczające

jednak łącznie 60 dni w roku kalendarzowym.

”

;

27)

w art. 56 dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

szczegółowe zasady, warunki i tryb udzielania żołnierzom zawodowym zwolnienia od zajęć

służbowych w celu sprawowania przez nich osobistej opieki nad najbliższym członkiem

rodziny.

”

;

28)

art. 60 otrzymuje brzmienie

„

Art. 60.

Żołnierz zawodowy oraz członkowie jego rodziny mają prawo do zakwaterowania oraz innych

świadczeń z tym związanych, na zasadach określonych w przepisach o zakwaterowaniu

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

29)

w art. 61 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Za członków rodziny uprawnionych do bezpłatnej pomocy leczniczej uważa się małżonka

i dzieci żołnierza zawodowego, odpowiadających warunkom określonym w rozporządzeniu

wydanym na podstawie ust. 1 pkt 1.

”

;

30)

art. 62 otrzymuje brzmienie

„

Art. 62.

1.

Żołnierzowi zawodowemu oraz jego małżonkowi i dzieciom przysługuje prawo do przejazdu

na koszt wojska raz w roku do wybranej miejscowości w kraju i z powrotem.

2.

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu na koszt wojska, osoba uprawniona

otrzymuje zryczałtowany ekwiwalent pieniężny w wysokości odpowiadającej cenie biletu

kolejowego na odległość 500 km, z uwzględnieniem rodzaju i klasy pociągu.

3.

Żołnierzowi zawodowemu, korzystającemu z zakwaterowania tymczasowego i posiadającemu

rodzinę, przysługuje raz w miesiącu prawo przejazdu na koszt wojska do miejsca zamieszkania

tej rodziny i z powrotem.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki

korzystania z uprawnień, o których mowa w ust. 1-3.

5.

Osobom wymienionym w ust. 1 mogą być przyznane także inne świadczenia socjalno-bytowe,

których rodzaj i zakres określa Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem

Finansów.

”

;

31)

skreśla się art. 66;

32)

art. 72 otrzymuje brzmienie

„

Art. 72.

Żołnierz zawodowy może kandydować i wchodzić w skład organów samorządu terytorialnego

albo organów samorządów zawodowych, utworzonych na podstawie innych ustaw.

”

;

33)

w art. 75

a)

w ust. 1

-

pkt 2-4 otrzymują brzmienie

„

2)

ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do zawodowej służby wojskowej,

z wyjątkiem przypadku przeniesienia w stan nieczynny na podstawie art. 21 ust. 2 pkt

2,

3)

osiągnięcia wieku, z zastrzeżeniem ust. 2

a)

przez podoficera, chorążego i oficera młodszego - 55 lat,

b)

przez oficera starszego - 58 lat,

c)

przez generała - 60 lat,

d)

przez żołnierza-kobietę, bez względu na posiadany stopień wojskowy - 50 lat,

4)

otrzymania dwóch kolejnych niedostatecznych ogólnych ocen w opiniach służbowych,

”

-

po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

upływu okresów pozostawania w rezerwie kadrowej, o których mowa w art. 20 ust. 2,

”

-

pkt 8 i 11 otrzymują brzmienie

„

8)

upływu okresu próbnego, jeżeli żołnierz zawodowy lub właściwy organ wojskowy skorzystał

z uprawnienia określonego w art. 14 ust. 1,

”

„

11)

ukarania karą usunięcia z zawodowej służby wojskowej, orzeczoną w postępowaniu dyscyplinarnym,

”

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Żołnierza zawodowego, zajmującego stanowisko służbowe profesora zwyczajnego lub nadzwyczajnego

w wyższej szkole wojskowej albo stanowisko służbowe profesora lub docenta w wojskowej

jednostce badawczo-rozwojowej, zwalnia się z zawodowej służby wojskowej po osiągnięciu

wieku 60 lat.

”

,

c)

skreśla się ust. 3-5;

34)

art. 76 i 77 otrzymują brzmienie

„

Art. 76.

1.

Żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek

1)

nabycia prawa do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat i osiągnięcia wieku

a)

przez podoficera i chorążego - 50 lat,

b)

przez oficera młodszego - 52 lat,

c)

przez oficera starszego - 55 lat,

d)

przez generała - 57 lat,

2)

otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej,

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego)

w przypadku nie wymienionym w art. 75 ust. 1 pkt 12,

4)

prawomocnego ukarania przez organ właściwego samorządu zawodowego karą zawieszenia

lub pozbawienia prawa wykonywania zawodu (specjalności zawodowej).

2.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do żołnierza zawodowego w służbie kontraktowej.

3.

Żołnierza zawodowego w służbie stałej, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego

z tytułu wysługi lat, można zwolnić za jego pisemną zgodą z zawodowej służby wojskowej.

Art. 77.

1.

Żołnierz zawodowy pełniący służbę stałą w okresie próbnym lub służbę kontraktową w

ramach pierwszego kontraktu, niezależnie od przyczyn określonych w art. 75 ust. 1

i art. 76 ust. 1, może być zwolniony z zawodowej służby wojskowej w razie

1)

stwierdzenia w opinii służbowej, wydanej nie wcześniej niż po trzech miesiącach służby,

braku przydatności do tej służby,

2)

niepełnienia obowiązków służbowych z powodu choroby co najmniej przez okres sześciu

miesięcy.

2.

Żołnierza zawodowego-kobiety nie można zwolnić z zawodowej służby wojskowej w okresie

ciąży i w czasie urlopu macierzyńskiego, z wyjątkiem przypadków określonych w art.

75 ust. 1 pkt 5a i 7, gdy wypowiedzenia dokonała kobieta-żołnierz, oraz pkt 9-12,

a także w art. 76 ust. 1 pkt 4.

3.

W razie zamiaru zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej przez

właściwy organ wojskowy wskutek osiągnięcia wieku, o którym mowa w art. 76 ust. 1

pkt 1, należy go o tym uprzedzić co najmniej na sześć miesięcy przed planowanym terminem

jego zwolnienia.

”

;

35)

w art. 78

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić

1)

jeżeli żołnierz zawodowy w czasie zajmowania tego samego stanowiska służbowego (przebywania

w tym samym okresie w rezerwie kadrowej albo dyspozycji) dwukrotnie odmówił przyjęcia

równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego,

2)

jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową,

podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości

wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe,

3)

w przypadku, o którym mowa w art. 36 ust. 4.

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do żołnierzy zawodowych pełniących służbę na

stanowiskach służbowych w jednostkach organizacyjnych, o których mowa w art. 20a ust.

1.

”

;

36)

w art. 79

a)

ust. 1, 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

1.

Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego w służbie stałej, który

odbył służbę obowiązkową, albo żołnierza zawodowego w służbie kontraktowej, wskutek

dokonanego przez nich wypowiedzenia stosunku służbowego, następuje w ostatnim dniu

sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia.

”

„

3.

Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego w okresie próbnym, wskutek

dokonanego przez niego wypowiedzenia stosunku służbowego, następuje w ostatnim dniu

trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia.

4.

Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadku określonym w art. 78 ust. 2 następuje

w ostatnim dniu dziewięciomiesięcznego okresu wypowiedzenia.

”

,

b)

dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Okresy wypowiedzenia stosunku służbowego, o których mowa w ust. 1-4, mogą być skracane

za pisemną zgodą zwalnianego żołnierza zawodowego i właściwego organu wojskowego.

Z pisemnym wnioskiem o skrócenie okresu wypowiedzenia może wystąpić żołnierz zawodowy

lub właściwy organ wojskowy.

”

;

37)

w art. 80 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Żołnierz zawodowy zwolniony z zawodowej służby wojskowej w okresie pełnienia służby

obowiązkowej, o której mowa w art. 12 ust. 1 i 2, z powodu wypowiedzenia stosunku

służbowego dokonanego przez żołnierza albo z przyczyn określonych w art. 75 ust. 1

pkt 9-12 lub art. 76 ust. 1 pkt 4 jest obowiązany zwrócić równowartość kosztów zakwaterowania,

wyżywienia i umundurowania, poniesionych w czasie studiów lub nauki.

”

;

38)

skreśla się art. 83;

39)

art. 85 i 86 otrzymują brzmienie

„

Art. 85.

1.

Żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej i członkom rodziny

pozostałym po żołnierzu zmarłym w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3, przysługują bezpłatne świadczenia zdrowotne na zasadach przewidzianych

dla żołnierzy zawodowych i ich rodzin przez okres jednego roku od dnia zwolnienia

żołnierza ze służby lub od dnia jego śmierci. W szczególnych przypadkach Minister

Obrony Narodowej lub określony przez niego organ wojskowy może przyznać prawo do tych

świadczeń przez dłuższy okres.

2.

Bezpłatne świadczenia zdrowotne, o których mowa w ust. 1, nie przysługują żołnierzowi

zawodowemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej z przyczyn określonych w art.

75 ust. 1 pkt 1, 4 i 9-12, art. 76 ust. 1 pkt 4 oraz art. 77 ust. 1 pkt 1 oraz członkom

jego rodziny. Osobom tym przysługuje prawo do świadczeń zdrowotnych publicznych zakładów

opieki zdrowotnej na zasadach przewidzianych dla pracowników, z którymi stosunek pracy

został rozwiązany, jeżeli nie mają prawa do świadczeń zdrowotnych z innego tytułu.

3.

Uprawnienia do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych

1)

żołnierzy zawodowych zwolnionych z zawodowej służby wojskowej i członków ich rodzin,

2)

członków rodzin pozostałych po żołnierzach zawodowych zmarłych w czasie pełnienia

służby

którzy nabyli prawo do zaopatrzenia emerytalnego przewidzianego w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, określają te przepisy.

Art. 86.

Żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej i członkom jego rodziny

oraz członkom rodziny pozostałym po zmarłym żołnierzu zawodowym przysługuje prawo

do zakwaterowania, na zasadach określonych w przepisach o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej.

”

;

40)

art. 88 otrzymuje brzmienie

„

Art. 88.

1.

Żołnierz zawodowy zwolniony z zawodowej służby wojskowej z powodu

1)

orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do zawodowej służby wojskowej,

2)

upływu terminu zakończenia służby określonego w kontrakcie, jeżeli żołnierz pełnił

służbę co najmniej przez okres trwania dwóch kontraktów,

3)

upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego

lub właściwy organ wojskowy, z wyjątkiem przypadku wypowiedzenia stosunku służbowego

przez żołnierza w okresie służby obowiązkowej,

4)

nabycia prawa do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat i osiągnięcia wieku,

o którym mowa w art. 76 ust. 1 pkt 1,

5)

wyrażenia przez żołnierza w służbie stałej zgody na zwolnienie z zawodowej służby

wojskowej, w przypadku określonym w art. 76 ust. 3

korzysta z pierwszeństwa w zatrudnieniu, w szczególności na stanowisku pracy związanym

z obronnością kraju.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, stanowiska pracy związane

z obronnością kraju.

3.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb kierowania żołnierzy zawodowych

zwolnionych z zawodowej służby wojskowej do pracy na stanowiska, o których mowa w

ust. 2.

4.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrami Pracy i Polityki Socjalnej oraz

Finansów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb przyuczenia do

zawodu lub przekwalifikowania żołnierzy, o których mowa w ust. 1.

”

;

41)

po art. 88 dodaje się art. 88a w brzmieniu

„

Art. 88a.

1.

Żołnierz zawodowy, o którym mowa w art. 88 ust. 1, z wyjątkiem tego, który nabył uprawnienia

do emerytury wojskowej w pełnej wysokości, może korzystać z pomocy w zakresie przekwalifikowania,

doradztwa zawodowego lub pośrednictwa pracy, realizowanych przez wyspecjalizowane

organy wojskowe.

2.

W ramach pomocy określonej w ust. 1 mogą być pokrywane koszty

1)

przekwalifikowania zawodowego (przyuczenia do zawodu), doradztwa zawodowego lub odbywania

praktyk zawodowych,

2)

przejazdów z miejsca zamieszkania żołnierza zawodowego do ośrodków szkolenia, w których

następuje przekwalifikowanie zawodowe (przyuczenie do zawodu), lub miejsca odbywania

praktyk zawodowych,

3)

zakwaterowania w okresie szkolenia (przyuczenia do zawodu) lub odbywania praktyk zawodowych.

3.

Przekwalifikowanie zawodowe (przyuczenie do zawodu) może być realizowane, za zgodą

właściwych organów wojskowych, w niewojskowych ośrodkach szkolenia w drodze całkowitej

lub częściowej refundacji kosztów.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do żołnierzy zawodowych, którym wypowiedziano

stosunek służbowy w trybie określonym w art. 78 ust. 2.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki

korzystania z uprawnień, o których mowa w ust. 1-3.

”

;

42)

art. 89 otrzymuje brzmienie

„

Art. 89.

1.

Okres pełnienia zawodowej służby wojskowej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia

w zakresie wszystkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem. Jeżeli żołnierz podjął

pracę w ciągu dwunastu miesięcy od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, nabywa

prawo do urlopu wypoczynkowego w roku kalendarzowym, w którym podjął pracę.

2.

Urlop wypoczynkowy, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje za rok kalendarzowy, w

którym żołnierz zawodowy wykorzystał urlop wypoczynkowy przed zwolnieniem z zawodowej

służby wojskowej lub gdy otrzymał za ten urlop ekwiwalent pieniężny.

”

;

43)

w art. 90 skreśla się ust. 1;

44)

w art. 91

a)

ust. 2 i 4 otrzymują brzmienie

„

2.

Do służby kandydackiej może być powołana, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia, osoba

posiadająca wyłącznie obywatelstwo polskie, odpowiednią zdolność psychiczną i fizyczną

do zawodowej służby wojskowej, wiek co najmniej 17 lat i odpowiednie wykształcenie,

po złożeniu pisemnego zobowiązania do pełnienia zawodowej służby wojskowej po ukończeniu

szkoły.

”

„

4.

Osobę ubiegającą się o powołanie do służby kandydackiej kieruje się do wojskowej komisji

lekarskiej w celu ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej.

”

,

b)

skreśla się ust. 5;

45)

art. 95-97 otrzymują brzmienie

„

Art. 95.

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady i warunki przyjmowania do szkół chorążych zawodowych i podoficerskich

szkół zawodowych oraz wysokość pobieranych opłat z tytułu przeprowadzania egzaminów

wstępnych i sprawdzianów przy ubieganiu się o przyjęcie do tych szkół,

2)

czas trwania nauki w szkołach chorążych zawodowych i podoficerskich szkołach zawodowych,

szczegółowe zasady składania egzaminów dyplomowych i końcowych oraz odbywania praktyk,

tytuły przysługujące absolwentom tych szkół oraz wzory dyplomów i świadectw stwierdzających

ich ukończenie.

2.

Minister Obrony Narodowej, w drodze zarządzenia

1)

tworzy i znosi szkoły chorążych zawodowych i podoficerskie szkoły zawodowe,

2)

określa organizację i podstawowe założenia procesu kształcenia w szkołach chorążych

zawodowych i podoficerskich szkołach zawodowych.

Art. 96.

1.

W szkołach chorążych zawodowych i podoficerskich szkołach zawodowych może być prowadzone

nauczanie odpowiednio w zakresie średniej szkoły zawodowej lub zasadniczej szkoły

zawodowej.

2.

W sprawach, o których mowa w art. 95 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, związanych z nauczaniem

w zakresie średniej szkoły zawodowej lub zasadniczej szkoły zawodowej oraz uzyskiwaniem

kwalifikacji wynikających z ukończenia tych szkół, Minister Obrony Narodowej działa

w porozumieniu z Ministrem Edukacji Narodowej.

Art. 97.

1.

Dla słuchacza wyższej szkoły wojskowej początkowe dwanaście miesięcy służby kandydackiej

jest okresem próbnym.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, okresy próbne dla słuchaczy

szkół chorążych zawodowych i podoficerskich szkół zawodowych.

”

;

46)

w art. 98 w ust. 4 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

utraty obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa,

”

;

47)

w art. 99

a)

w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

ulgi przy przejazdach środkami publicznego transportu zbiorowego na zasadach określonych

w innych przepisach.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Do kandydatów na żołnierzy zawodowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 44, 46-48,

51, 65 i 67-73.

”

;

48)

po rozdziale 7 dodaje się rozdział 7a w brzmieniu

„

Rozdział 7a

Służba wojskowa żołnierzy zawodowych po ogłoszeniu mobilizacji i w czasie wojny

Art. 106a.

Do żołnierzy zawodowych po ogłoszeniu mobilizacji i w czasie wojny stosuje się przepisy

ustawy, z wyłączeniem art. 4 ust. 2, art. 8 ust. 2 i 3, art. 9 pkt 2, art. 12-16,

art. 17 ust. 3, art. 18, art. 20 ust. 2 i 4, art. 20a-24, art. 25 ust. 1 pkt 1 i ust.

2, 3 i 5, art. 27-31, art. 34, art. 35, art. 36 ust. 2 i 4, art. 37-39, art. 40 ust.

2-4, art. 46 ust. 3, art. 47-51, art. 52 ust. 2, art. 53-57, art. 62, art. 63, art.

68 ust. 2, art. 71, art. 72, art. 74, art. 75 ust. 1 pkt 3-8 i ust. 2, art. 76-80,

art. 88, art. 88a, art. 90, art. 91 ust. 2-6, art. 92, art. 95-97, art. 98 ust. 2

i 3, art. 99 ust. 3, art. 101 ust. 1-4, art. 102 ust. 2 i 3, art. 103 ust. 2-4, art.

104 ust. 2 i art. 105-108 oraz z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.

Art. 106b.

1.

Żołnierz zawodowy w służbie kontraktowej pełni dalej czynną służbę wojskową jako służbę

stałą.

2.

Absolwenta szkoły wojskowej, powołanego do służby kandydackiej w czasie pokoju, powołuje

się do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała.

3.

Żołnierz zawodowy może być wyznaczony do pełnienia służby na odpowiednim stanowisku

służbowym w jednostce organizacyjnej poza resortem obrony narodowej.

4.

Żołnierza zawodowego nie przenosi się w stan nieczynny, a przebywający w stanie nieczynnym

powraca w stan czynny bez odrębnego powołania.

Art. 106c.

Żołnierz zawodowy oraz kandydat na żołnierza zawodowego pozostają w czynnej służbie

wojskowej do dnia zwolnienia ich z tej służby.

Art. 106d.

Organy wojskowe uprawnione do mianowania żołnierzy zawodowych na stopnie wojskowe

określają odrębne przepisy.

Art. 106e.

1.

Żołnierz zawodowy może być mianowany na kolejny stopień wojskowy po przesłużeniu w

stopniu

1)

podoficera - 6 miesięcy,

2)

chorążego - 8 miesięcy,

3)

oficera młodszego -10 miesięcy,

4)

oficera starszego i generała (admirała) - 12 miesięcy.

2.

Za dokonanie czynu świadczącego o szczególnym męstwie lub za wyjątkowe zasługi można

mianować żołnierza zawodowego na wyższy stopień wojskowy niezależnie od warunków określonych

w ust. 1.

Art. 106f.

Żołnierz zawodowy może otrzymać urlop

1)

okolicznościowy - w wymiarze do 15 dni w roku kalendarzowym,

2)

w drodze wyróżnienia - na podstawie przepisów o dyscyplinie wojskowej,

3)

zdrowotny - na podstawie innych przepisów.

Art. 106g.

Od obowiązku zachowania tajemnicy może zwolnić żołnierza zawodowego przełożony o uprawnieniach

co najmniej dowódcy korpusu.

Art. 106h.

1.

Żołnierz zawodowy zwolniony z zawodowej służby wojskowej pełni nadal czynną służbę

wojskową, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 2.

2.

Żołnierz zawodowy zwolniony z zawodowej służby wojskowej z powodu utraty obywatelstwa

polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa podlega zwolnieniu także z czynnej

służby wojskowej.

Art. 106i.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

1)

przenoszenia żołnierzy zawodowych do dyspozycji oraz pełnienia służby wojskowej w

okresie przebywania w dyspozycji,

2)

postępowania przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych do pełnienia służby poza resortem

obrony narodowej,

3)

opiniowania żołnierzy zawodowych, zapoznawania ich z opinią służbową oraz wnoszenia

i rozpatrywania odwołań,

4)

mianowania żołnierzy zawodowych na kolejne stopnie wojskowe do stopnia pułkownika

(komandora) włącznie,

5)

wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk,

6)

powoływania w przypadkach szczególnych do zawodowej służby wojskowej,

7)

udzielania urlopów żołnierzom zawodowym oraz odwoływania z tych urlopów,

8)

zwalniania z zawodowej służby wojskowej.

2.

Organem właściwym w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, 6 i 8, jest Minister

Obrony Narodowej lub określony przez niego organ wojskowy.

”

;

49)

w art. 107

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Od decyzji wydanych przez organy wojskowe w sprawach określonych w ustawie żołnierz

zawodowy (kandydat na żołnierza zawodowego) może wnieść odwołanie do organu wojskowego

wyższego stopnia na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a także, z zastrzeżeniem ust. 1a, skargę do sądu administracyjnego.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Skarga, o której mowa w ust. 1, nie może być wniesiona na decyzje w sprawach

1)

powołania do zawodowej służby wojskowej (służby kandydackiej),

2)

wyznaczenia (zwolnienia) lub przeniesienia na stanowisko służbowe,

3)

mianowania na stopień wojskowy,

4)

przeniesienia do innego korpusu osobowego lub do innej grupy albo specjalności wojskowej,

5)

delegowania do wykonywania zadań służbowych poza jednostką,

6)

zwolnienia z zawodowej służby wojskowej (służby kandydackiej) w przypadkach określonych

w art. 75 ust. 1 pkt 1 i 9-12, art. 102 ust. 1 pkt 1 oraz art. 103 ust. 1 pkt 1.

”

Żołnierzem zawodowym może być osoba posiadająca wyłącznie obywatelstwo polskie, o

nieposzlakowanej opinii, której wierność dla Rzeczypospolitej Polskiej nie ulega wątpliwości,

posiadająca odpowiednie kwalifikacje oraz zdolność fizyczną i psychiczną do zawodowej

służby wojskowej.

W ustawie z dnia 31 marca 1965 r. o wyższym szkolnictwie wojskowym

(Dz. U. z 1992 r. Nr 10, poz. 40) art. 43 otrzymuje brzmienie

„

Art. 43.

Żołnierzy zawodowych zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, którzy w chwili zwolnienia

byli wyznaczeni na stanowisko profesora zwyczajnego lub profesora nadzwyczajnego w

wyższych szkołach wojskowych, można zatrudnić jako cywilnych nauczycieli akademickich,

nie dłużej jednak niż do końca roku akademickiego, w którym kończą oni 70 lat życia.

”

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16, Nr 40, poz. 174 i Nr 54, poz. 254 oraz z 1994 r. Nr 43, poz. 165) w art. 74 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Stopniami wojskowymi są następujące stopnie

w wojskach lądowych i lotnictwie

w marynarce wojennej

szeregowi

szeregowy

marynarz

starszy szeregowy

starszy marynarz

podoficerowie młodsi

kapral

mat

starszy kapral

starszy mat

podoficerowie starsi

plutonowy

bosmanmat

starszy plutonowy

starszy bosmanmat

sierżant

bosman

starszy sierżant

starszy bosman

sierżant sztabowy

bosman sztabowy

starszy sierżant sztabowy

starszy bosman sztabowy

chorążowie młodsi

młodszy chorąży

młodszy chorąży marynarki

chorąży

chorąży marynarki

chorążowie starsi

starszy chorąży

starszy chorąży marynarki

młodszy chorąży sztabowy

młodszy chorąży sztabowy marynarki

chorąży sztabowy

chorąży sztabowy marynarki

starszy chorąży sztabowy

starszy chorąży sztabowy marynarki

oficerowie młodsi

podporucznik

podporucznik marynarki

porucznik

porucznik marynarki

kapitan

kapitan marynarki

oficerowie starsi

major

komandor podporucznik

podpułkownik

komandor porucznik

pułkownik

komandor

generałowie i admirałowie

generał brygady

kontradmirał

generał dywizji

wiceadmirał

generał broni

admirał”

W ustawie z dnia 8 czerwca 1972 r. o ustroju sądów wojskowych

(Dz. U. Nr 23, poz. 166, z 1989 r. Nr 73, poz. 436, z 1991 r. Nr 113, poz. 491 i z 1995 r. Nr 89, poz. 443) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 24 w § 1 wyrazy „będący oficerem zawodowym” zastępuje się wyrazami „będący oficerem pełniącym zawodową służbę stałą”;

2)

w art. 52 w § 1 wyrazy „oficer zawodowy lub oficer służby okresowej” zastępuje się wyrazami „oficer pełniący zawodową służbę stałą”;

3)

w art. 56

a)

w § 1 wyrazy „oficer zawodowy lub oficer służby okresowej” zastępuje się wyrazami „oficer pełniący zawodową służbę stałą”,

b)

dodaje się 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Dla żołnierza powołanego do zawodowej służby stałej na stanowisko aplikanta w sądzie

wojskowym okres próbny trwa przez czas aplikacji.

”

;

4)

w art. 68

a)

w § 1 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy „z tym że przepisów o okresie próbnym nie stosuje się.”,

b)

w § 2 skreśla się wyrazy „lub przepisy o okresowej służbie wojskowej.”

W ustawie z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy

(Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18 oraz z 1995 r. Nr 4, poz. 17 i Nr 34, poz. 163) w art. 13 w ust. 3 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

w razie otrzymania miernej albo niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej,

”

.

Sprawy wszczęte, lecz nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia niniejszej

ustawy w życie, prowadzi się nadal według przepisów dotychczasowych, aż do prawomocnego

ich zakończenia.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

„żołnierzach zawodowych” bez bliższego określenia, należy przez to rozumieć żołnierzy

pełniących stałą lub kontraktową zawodową służbę wojskową,

2)

„potrzebach Sił Zbrojnych”, należy przez to rozumieć zapotrzebowanie na żołnierzy

zawodowych w poszczególnych korpusach kadry zawodowej i korpusach osobowych (grupach

i specjalnościach wojskowych), o określonych dla poszczególnych stanowisk służbowych

stopniach wojskowych, wymaganiach kwalifikacyjnych i grupach uposażenia, wynikające

z etatów jednostek organizacyjnych resortu obrony narodowej i posiadanych środków

budżetowych,

3)

„stanowisku służbowym”, należy przez to rozumieć przewidziane w etacie jednostki organizacyjnej

miejsce żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki, z określoną dla tego

stanowiska nazwą, stopniem wojskowym, wymaganiami kwalifikacyjnymi, korpusem osobowym,

grupą i specjalnością wojskową oraz grupą uposażenia.

2.

Przewidziane w ustawie uprawnienia dowódców jednostek wojskowych w stosunku do żołnierzy

zajmujących stanowiska służbowe dowódców jednostek przysługują ich bezpośrednim przełożonym.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów

wykonawczych, nie dłużej jednak niż przez okres dziewięciu miesięcy od dnia wejścia

niniejszej ustawy w życie, jeżeli nie są z nią sprzeczne.

Minister Obrony Narodowej ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej jednolity

tekst ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z uwzględnieniem zmian wynikających

z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania jednolitego tekstu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Do służby stałej może być powołany żołnierz, który odbywał studia lub naukę w szkole

kształcącej kandydatów na oficerów lub chorążych zawodowych, lecz jej nie ukończył,

odpowiednio w korpusie chorążych lub podoficerów, po mianowaniu na pierwszy stopień

wojskowy w odpowiednim korpusie.

1.

Do służby kontraktowej może być powołany

1)

w korpusie oficerów

a)

oficer rezerwy,

b)

absolwent szkoły wyższej niewojskowej, który odbył przeszkolenie wojskowe i złożył

egzamin na oficera, po mianowaniu na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika

marynarki)

jeżeli posiada wykształcenie wyższe o kierunku przydatnym w korpusie osobowym, w jakim

ma pełnić zawodową służbę wojskową,

2)

w korpusie chorążych

a)

chorąży rezerwy,

b)

podoficer rezerwy, który odbył zasadniczą służbę wojskową oraz posiada wykształcenie

średnie o kierunku przydatnym w korpusie osobowym, w jakim ma pełnić zawodową służbę

wojskową, po mianowaniu na stopień młodszego chorążego (młodszego chorążego marynarki),

c)

podoficer nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, który posiada wykształcenie

średnie o kierunku przydatnym w korpusie osobowym, w jakim ma pełnić zawodową służbę

wojskową, i odbył co najmniej dwanaście miesięcy nadterminowej zasadniczej służby

wojskowej, po mianowaniu na stopień wojskowy młodszego chorążego (młodszego chorążego

marynarki),

3)

w korpusie podoficerów

a)

podoficer rezerwy,

b)

żołnierz rezerwy, który odbył zasadniczą służbę wojskową oraz ukończył specjalistyczne

przeszkolenie wojskowe lub posiada zawód przydatny w korpusie osobowym, w jakim ma

pełnić zawodową służbę wojskową,

c)

żołnierz nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, po odbyciu co najmniej dwunastu

miesięcy tej służby

po mianowaniu na stopień wojskowy plutonowego (bosmanmata), jeżeli posiadał niższy

stopień wojskowy.

2.

Dla żołnierza zawodowego powołanego do służby kontraktowej początkowe dwanaście miesięcy

służby w ramach pierwszego kontraktu jest okresem próbnym.

1.

Żołnierz zawodowy lub właściwy organ wojskowy mogą oświadczyć na piśmie, najpóźniej

na jeden miesiąc przed upływem okresu próbnego, o zamiarze rozwiązania stosunku służbowego.

W takim przypadku, z dniem upływu okresu próbnego, żołnierza zwalnia się z zawodowej

służby wojskowej.

2.

W przypadku niezłożenia oświadczeń, żołnierz zawodowy nadal pełni służbę bez odrębnego

powołania.

Najpóźniej na sześć miesięcy przed upływem okresu, na jaki został zawarty kontrakt,

żołnierz zawodowy albo Minister Obrony Narodowej lub określony przez niego organ wojskowy

mogą wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu. W przypadku zawarcia kolejnego

kontraktu, żołnierz zawodowy nadal pełni służbę kontraktową.

1.

Żołnierz zawodowy w służbie kontraktowej może być powołany na swój wniosek do służby

stałej, jeżeli posiada co najmniej dobrą ogólną ocenę w opinii służbowej oraz przemawiają

za tym potrzeby Sił Zbrojnych.

2.

Z inicjatywą powołania żołnierza zawodowego w służbie kontraktowej do służby stałej

może wystąpić również Minister Obrony Narodowej lub określony przez niego organ wojskowy.

3.

W razie pozytywnej decyzji organu, o którym mowa w ust. 2, żołnierza zawodowego w

służbie kontraktowej powołuje się do służby stałej z chwilą upływu terminu kontraktu.

1.

W przypadku uzasadnionym potrzebami Sił Zbrojnych do zawodowej służby wojskowej, pełnionej

jako służba kontraktowa w korpusie oficerów może być powołana osoba nie spełniająca

warunków określonych w art. 13 ust. 1 pkt 1, jeżeli posiada szczególne kwalifikacje

lub umiejętności.

2.

Osobę określoną w ust. 1 powołuje się do służby kontraktowej po mianowaniu na stopień

wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki).

3.

Dla żołnierza zawodowego powołanego do służby kontraktowej w trybie, o którym mowa

w ust. 1, początkowe dwanaście miesięcy służby w ramach pierwszego kontraktu jest

okresem próbnym.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady i tryb powoływania do zawodowej służby woskowej,

2)

szczegółowe warunki mianowania na stopnie wojskowe osób, o których mowa w art. 11

i art. 17 ust. 1.

1.

Żołnierz zawodowy pełni służbę w jednostce organizacyjnej resortu obrony narodowej

po wyznaczeniu na odpowiednie stanowisko służbowe.

2.

Oficer pełniący zawodową służbę wojskową jako służbę stałą, który spełnia łącznie

następujące warunki

1)

został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce wojskowej, w której

pełnił służbę, w związku z rozformowaniem tej jednostki lub zmniejszeniem jej stanu

etatowego,

2)

nie ukończył 50 lat,

3)

posiada co najmniej dobrą ogólną ocenę w opinii służbowej,

4)

wyraził na piśmie zgodę na pełnienie dalszej służby w jednostce wojskowej wskazanej

przez właściwy organ wojskowy w dowolnym garnizonie, może być przeniesiony do rezerwy

kadrowej, jeżeli właściwy organ wojskowy przewiduje wyznaczenie go na odpowiednie

stanowisko służbowe w okresie nie dłuższym niż 3 lata. Łączny czas pozostawania w

rezerwie kadrowej w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej nie może być dłuższy

niż 5 lat.

3.

Żołnierz zawodowy, z wyjątkiem wymienionego w ust. 2, zwolniony z dotychczas zajmowanego

stanowiska służbowego może być przeniesiony do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej

lub określonego przez niego organu wojskowego, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go

na nowe stanowisko służbowe lub zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. Okres pozostawania

żołnierza zawodowego w dyspozycji nie może być dłuższy niż 1 rok.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady, warunki

i tryb przenoszenia żołnierzy zawodowych do rezerwy kadrowej albo dyspozycji oraz

szczegółowe zasady pełnienia przez nich służby wojskowej w okresie przebywania w rezerwie

kadrowej albo dyspozycji.

1.

Żołnierz zawodowy może być wyznaczony, za jego pisemną zgodą, do pełnienia służby

na odpowiednim stanowisku służbowym w jednostce organizacyjnej poza resortem obrony

narodowej.

2.

Żołnierz zawodowy może być wyznaczony w czasie pokoju, za jego pisemną zgodą, do pełnienia

służby poza granicami Państwa.

3.

W przypadku kierowania poza granice Państwa jednostek wojskowych (pododdziałów) wydzielonych

z Sił Zbrojnych do

1)

służby w składzie polskich kontyngentów wojskowych w misjach specjalnych organizacji

międzynarodowych,

2)

udziału w ćwiczeniach,

3)

udziału w akcjach ratowniczych, poszukiwawczych lub humanitarnych,

zgoda żołnierza zawodowego nie jest wymagana.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady i tryb postępowania przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych do pełnienia

służby poza resortem obrony narodowej albo poza granicami Państwa oraz organy wojskowe

właściwe w tych sprawach,

2)

jednostki organizacyjne (stanowiska) poza resortem obrony narodowej, w których żołnierze

zawodowi mogą pełnić służbę,

3)

uprawnienia i obowiązki żołnierzy zawodowych wyznaczonych do pełnienia służby w jednostkach

poza resortem obrony narodowej albo poza granicami Państwa.

1.

Żołnierz zawodowy przeniesiony w stan nieczynny wraca w stan czynny bez odrębnego

powołania z dniem ustania przyczyny, która spowodowała przeniesienie go w stan nieczynny.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, żołnierza zawodowego wyznacza się w miarę możliwości

na to samo lub równorzędne stanowisko służbowe, jakie zajmował w dniu przeniesienia

w stan nieczynny.

1.

Żołnierz zawodowy podlega opiniowaniu służbowemu w formie

1)

opiniowania okresowego, przeprowadzanego corocznie,

2)

opiniowania specjalnego, przeprowadzanego w zależności od potrzeb.

2.

W wydanej opinii okresowej przełożony zamieszcza ogólną ocenę o opiniowanym żołnierzu

zawodowym, wyrażoną w skali od 1 do 6 (niedostateczna, mierna, dostateczna, dobra,

bardzo dobra, wzorowa).

3.

Przełożony jest obowiązany zapoznać żołnierza zawodowego z wydaną o nim opinią służbową

w ciągu trzydziestu dni od dnia jej sporządzenia.

4.

Żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo wniesienia odwołania od wydanej o nim opinii

służbowej do wyższego przełożonego w terminie czternastu dni od dnia zapoznania się

z opinią.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

opiniowania żołnierzy zawodowych, zapoznawania ich z opinią służbową oraz tryb wnoszenia

i rozpatrywania od nich odwołań.

1.

Warunkiem mianowania na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki) jest

ukończenie wyższej szkoły wojskowej, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w ust.

2 pkt 2, albo posiadanie wyższego wykształcenia i złożenie egzaminu na oficera.

2.

Na stopień wojskowy podporucznika (podporucznika marynarki) mianuje się

1)

absolwentów

a)

wyższych szkół oficerskich,

b)

Wojskowej Akademii Medycznej - po uzyskaniu dyplomu lekarza,

c)

wyższych szkół niewojskowych, którzy zostali skierowani na studia wyższe przez właściwe

organy wojskowe,

2)

słuchaczy Wojskowej Akademii Technicznej i Akademii Marynarki Wojennej - po ukończeniu

IV roku studiów i złożeniu egzaminu na oficera.

3.

Jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych, na stopień wojskowy podporucznika

(podporucznika marynarki) może być mianowany - po złożeniu egzaminu na oficera - chorąży

lub podoficer zawodowy, który w wyniku ukończenia studiów wyższych nabył kwalifikacje

przydatne do pełnienia służby na stanowisku przewidzianym dla oficera i posiada co

najmniej bardzo dobrą ogólną ocenę w opinii służbowej oraz nie przekroczył 35 lat

życia.

1.

Na stopień wojskowy młodszego chorążego (młodszego chorążego marynarki) mianuje się

absolwentów szkół chorążych, kształcących kandydatów na chorążych zawodowych.

2.

Na stopień wojskowy plutonowego (bosmanmata) mianuje się absolwentów szkół podoficerskich,

kształcących kandydatów na podoficerów zawodowych.

1.

Mianowanie żołnierza zawodowego na kolejny stopień wojskowy w czasie pokoju może nastąpić

stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od okresu służby na stanowisku służbowym

i w posiadanym stopniu wojskowym oraz od opinii służbowej.

2.

Żołnierz zawodowy, z zastrzeżeniem ust. 3, może być mianowany na kolejny stopień wojskowy,

jeżeli

1)

ma odpowiedni okres służby w posiadanym stopniu wojskowym, który w czasie pokoju wynosi

co najmniej

a)

w korpusie oficerów zawodowych, w stopniu

-

podporucznika (podporucznika marynarki) - 3 lata,

-

porucznika (porucznika marynarki) - 4 lata,

-

kapitana (kapitana marynarki) - 5 lat,

-

majora (komandora podporucznika) - 5 lat,

-

podpułkownika (komandora porucznika) - 4 lata,

-

pułkownika (komandora) - 4 lata,

-

generała brygady (kontradmirała) - 3 lata,

-

generała dywizji (wiceadmirała) - 3 lata,

b)

w korpusie chorążych zawodowych, w stopniu

-

młodszego chorążego (młodszego chorążego marynarki) - 4 lata,

-

chorążego (chorążego marynarki) - 4 lata,

-

starszego chorążego (starszego chorążego marynarki) - 4 lata,

-

młodszego chorążego sztabowego (młodszego chorążego sztabowego marynarki) - 4 lata,

-

chorążego sztabowego (chorążego sztabowego marynarki) - 5 lat,

c)

w korpusie podoficerów zawodowych, w stopniu

-

plutonowego (bosmanmata) - 3 lata,

-

starszego plutonowego (starszego bosmanmata) - 4 lata,

-

sierżanta (bosmana) - 4 lata,

-

starszego sierżanta (starszego bosmana) - 5 lat,

-

sierżanta sztabowego (bosmana sztabowego) - 5 lat,

2)

posiada co najmniej dobrą ogólną ocenę w opinii służbowej.

3.

Oficer może być mianowany na kolejny stopień wojskowy, jeżeli przez co najmniej 2

lata zajmował stanowisko służbowe o stopniu etatowym równym lub wyższym od stopnia,

na który ma nastąpić mianowanie.

4.

O mianowanie żołnierza zawodowego na kolejny stopień wojskowy występuje z wnioskiem

dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady, warunki

i tryb mianowania na kolejne stopnie wojskowe do stopnia pułkownika (komandora) włącznie.

Żołnierz zawodowy może być mianowany na kolejny stopień wojskowy, w drodze wyróżnienia,

o rok wcześniej, niż wynika to z wymagań określonych w art. 29 ust. 2 pkt 1, jeżeli

posiada wzorową ogólną ocenę w opinii służbowej i odpowiednie kwalifikacje do pełnienia

służby na stanowisku służbowym o stopniu etatowym równym ze stopniem wojskowym, na

który ma nastąpić mianowanie. Mianowanie może nastąpić wyłącznie w ramach korpusu,

do którego żołnierz jest zaliczony.

Żołnierza zawodowego nie można mianować na kolejny stopień wojskowy, jeżeli toczy

się przeciwko niemu postępowanie karne, w okresie próby orzeczonej w związku z warunkowym

umorzeniem postępowania karnego, warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia

wolności lub warunkowym przedterminowym zwolnieniem albo w okresie odbywania kary

ograniczenia wolności.

Utrata lub obniżenie stopnia wojskowego oraz jego odzyskanie lub przywrócenie następuje

na zasadach określonych w przepisach innych ustaw.

1.

Żołnierz zawodowy może być przeniesiony przez Ministra Obrony Narodowej lub określony

przez niego organ wojskowy do innego korpusu osobowego lub do innej grupy albo specjalności

wojskowej, stosownie do posiadanych kwalifikacji

1)

na swój wniosek,

2)

ze względu na stan zdrowia stwierdzony orzeczeniem wojskowej komisji lekarskiej,

3)

ze względu na potrzeby Sił Zbrojnych.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady, warunki

i tryb zaliczania lub przenoszenia żołnierzy zawodowych do innego korpusu osobowego

lub grupy albo specjalności wojskowej.

1.

Żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe stosownie do potrzeb Sił

Zbrojnych, w zależności od kwalifikacji i opinii służbowej.

2.

Minimalne wymagania kwalifikacyjne dla poszczególnych stanowisk służbowych są następujące

1)

dla podoficera - ukończenie szkoły podoficerskiej,

2)

dla chorążego - ukończenie szkoły chorążych,

3)

dla oficera, z zastrzeżeniem ust. 4

a)

w przypadku stanowisk służbowych do stopnia etatowego kapitana (kapitana marynarki)

włącznie - ukończenie wyższej szkoły oficerskiej albo wyższych studiów zawodowych

w akademii wojskowej, a także odbycie niezbędnego na niektórych stanowiskach przeszkolenia

kursowego,

b)

w przypadku stanowisk służbowych o stopniu etatowym majora (komandora podporucznika)

- ukończenie wyższych studiów zawodowych w wyższej szkole wojskowej i wyższego kursu

specjalistycznego albo odbycie określonej praktyki lub stażu,

c)

w przypadku stanowisk służbowych o stopniu etatowym podpułkownika (komandora porucznika)

- ukończenie Akademii Obrony Narodowej albo studiów wyższych w akademii wojskowej,

d)

w przypadku stanowisk służbowych o stopniu etatowym pułkownika (komandora) - ukończenie

Akademii Obrony Narodowej i kursu taktyczno-operacyjnego (równorzędnego) albo akademii

wojskowej i studiów podyplomowych,

e)

w przypadku stanowisk służbowych o stopniu etatowym generała (admirała) - ukończenie

podyplomowych studiów operacyjno-strategicznych.

3.

Na równi ze świadectwem lub dyplomem szkoły lub uczelni wojskowej traktowane są

1)

świadectwa lub dyplomy równorzędnych szkół lub uczelni niewojskowych,

2)

świadectwa lub dyplomy równorzędnych zagranicznych szkół lub uczelni wojskowych i

niewojskowych.

4.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się przy wyznaczaniu oficerów na stanowiska służbowe,

których zajmowanie jest uzależnione od posiadania kwalifikacji lub spełnienia wymagań

określonych w innych przepisach, które warunkują możliwość wykonywania niektórych

zawodów, a w szczególności do stanowisk służbowych w sądach wojskowych, wojskowych

jednostkach organizacyjnych prokuratury, obsłudze prawnej, służbie zdrowia, duszpasterstwie

i szkołach wojskowych.

5.

Żołnierza zawodowego, z zastrzeżeniem ust. 6, wyznacza na stanowisko służbowe i zwalnia

z tego stanowiska Minister Obrony Narodowej lub określony przez niego organ wojskowy,

jeżeli przepisy innych ustaw nie stanowią inaczej.

6.

Na stanowiska służbowe o stopniu etatowym generała (admirała) żołnierzy zawodowych

wyznacza oraz zwalnia z nich Minister Obrony Narodowej.

7.

Wyznaczenie na niektóre stanowiska służbowe może nastąpić na okres 5 lat, z możliwością

ponownego wyznaczenia na to stanowisko.

8.

Wyznaczenie na niektóre stanowiska służbowe może być uzależnione od przeprowadzenia

konkursu.

1.

Żołnierza zawodowego, prawomocnie zawieszonego w wykonywaniu zawodu (specjalności

zawodowej) albo pozbawionego prawa jego wykonywania przez organ samorządu zawodowego,

zwalnia się, z zastrzeżeniem ust. 2, z zawodowej służby wojskowej.

2.

Żołnierza zawodowego, o którym mowa w ust. 1, można wyznaczyć na inne stanowisko służbowe

w tej samej lub innej jednostce wojskowej, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił

Zbrojnych.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady i tryb wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe

i zwalniania z tych stanowisk,

2)

wymagania w zakresie ogólnej oceny w opinii służbowej dla żołnierzy zawodowych wyznaczanych

na stanowiska służbowe,

3)

stanowiska służbowe, na które wyznacza się żołnierzy zawodowych na okres 5 lat, oraz

tryb, w jakim to wyznaczanie następuje,

4)

stanowiska służbowe, na które kandydatów wyłania się w drodze konkursu, warunki przystąpienia

do konkursu, organizację i tryb jego przeprowadzania oraz skład komisji konkursowej.

Żołnierzy zawodowych zwolnionych z zawodowej służby wojskowej, którzy w chwili zwolnienia

byli wyznaczeni na stanowisko profesora zwyczajnego lub profesora nadzwyczajnego w

wyższych szkołach wojskowych, można zatrudnić jako cywilnych nauczycieli akademickich,

nie dłużej jednak niż do końca roku akademickiego, w którym kończą oni 70 lat życia.

1.

Żołnierz zawodowy, zajmujący określone stanowisko służbowe pracownika naukowego, naukowo-dydaktycznego,

dydaktycznego lub badawczego, otrzymuje corocznie dodatkowy urlop wypoczynkowy w wymiarze

12 dni kalendarzowych.

2.

Żołnierz zawodowy, zajmujący stanowisko służbowe sędziego lub prokuratora, otrzymuje

dodatkowy urlop wypoczynkowy na zasadach i w wymiarze określonych w innych przepisach.

3.

Żołnierz zawodowy, pełniący służbę w warunkach uciążliwych lub szkodliwych dla zdrowia

albo który osiągnął określony wiek lub staż służby bądź jeżeli jest to uzasadnione

szczególnymi właściwościami służby wojskowej, otrzymuje dodatkowy urlop wypoczynkowy

w wymiarze do 15 dni kalendarzowych rocznie.

4.

Żołnierzowi zawodowemu może być udzielony urlop zdrowotny lub okolicznościowy, a żołnierzowi

w służbie stałej - również urlop ze względów służbowych, a z innych ważnych przyczyn

- urlop bezpłatny.

5.

Żołnierz zawodowy może otrzymać zwolnienie od zajęć służbowych w razie konieczności

sprawowania osobistej opieki nad najbliższym członkiem rodziny, nie przekraczające

jednak łącznie 60 dni w roku kalendarzowym.

Żołnierz zawodowy oraz członkowie jego rodziny mają prawo do zakwaterowania oraz innych

świadczeń z tym związanych, na zasadach określonych w przepisach o zakwaterowaniu

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Żołnierzowi zawodowemu oraz jego małżonkowi i dzieciom przysługuje prawo do przejazdu

na koszt wojska raz w roku do wybranej miejscowości w kraju i z powrotem.

2.

W razie niewykorzystania przysługującego przejazdu na koszt wojska, osoba uprawniona

otrzymuje zryczałtowany ekwiwalent pieniężny w wysokości odpowiadającej cenie biletu

kolejowego na odległość 500 km, z uwzględnieniem rodzaju i klasy pociągu.

3.

Żołnierzowi zawodowemu, korzystającemu z zakwaterowania tymczasowego i posiadającemu

rodzinę, przysługuje raz w miesiącu prawo przejazdu na koszt wojska do miejsca zamieszkania

tej rodziny i z powrotem.

4.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki

korzystania z uprawnień, o których mowa w ust. 1-3.

5.

Osobom wymienionym w ust. 1 mogą być przyznane także inne świadczenia socjalno-bytowe,

których rodzaj i zakres określa Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem

Finansów.

Żołnierz zawodowy może kandydować i wchodzić w skład organów samorządu terytorialnego

albo organów samorządów zawodowych, utworzonych na podstawie innych ustaw.

1.

Żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek

1)

nabycia prawa do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat i osiągnięcia wieku

a)

przez podoficera i chorążego - 50 lat,

b)

przez oficera młodszego - 52 lat,

c)

przez oficera starszego - 55 lat,

d)

przez generała - 57 lat,

2)

otrzymania niedostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej,

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego)

w przypadku nie wymienionym w art. 75 ust. 1 pkt 12,

4)

prawomocnego ukarania przez organ właściwego samorządu zawodowego karą zawieszenia

lub pozbawienia prawa wykonywania zawodu (specjalności zawodowej).

2.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do żołnierza zawodowego w służbie kontraktowej.

3.

Żołnierza zawodowego w służbie stałej, który nabył prawo do zaopatrzenia emerytalnego

z tytułu wysługi lat, można zwolnić za jego pisemną zgodą z zawodowej służby wojskowej.

1.

Żołnierz zawodowy pełniący służbę stałą w okresie próbnym lub służbę kontraktową w

ramach pierwszego kontraktu, niezależnie od przyczyn określonych w art. 75 ust. 1

i art. 76 ust. 1, może być zwolniony z zawodowej służby wojskowej w razie

1)

stwierdzenia w opinii służbowej, wydanej nie wcześniej niż po trzech miesiącach służby,

braku przydatności do tej służby,

2)

niepełnienia obowiązków służbowych z powodu choroby co najmniej przez okres sześciu

miesięcy.

2.

Żołnierza zawodowego-kobiety nie można zwolnić z zawodowej służby wojskowej w okresie

ciąży i w czasie urlopu macierzyńskiego, z wyjątkiem przypadków określonych w art.

75 ust. 1 pkt 5a i 7, gdy wypowiedzenia dokonała kobieta-żołnierz, oraz pkt 9-12,

a także w art. 76 ust. 1 pkt 4.

3.

W razie zamiaru zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej przez

właściwy organ wojskowy wskutek osiągnięcia wieku, o którym mowa w art. 76 ust. 1

pkt 1, należy go o tym uprzedzić co najmniej na sześć miesięcy przed planowanym terminem

jego zwolnienia.

1.

Żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej i członkom rodziny

pozostałym po żołnierzu zmarłym w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej, z zastrzeżeniem

ust. 2 i 3, przysługują bezpłatne świadczenia zdrowotne na zasadach przewidzianych

dla żołnierzy zawodowych i ich rodzin przez okres jednego roku od dnia zwolnienia

żołnierza ze służby lub od dnia jego śmierci. W szczególnych przypadkach Minister

Obrony Narodowej lub określony przez niego organ wojskowy może przyznać prawo do tych

świadczeń przez dłuższy okres.

2.

Bezpłatne świadczenia zdrowotne, o których mowa w ust. 1, nie przysługują żołnierzowi

zawodowemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej z przyczyn określonych w art.

75 ust. 1 pkt 1, 4 i 9-12, art. 76 ust. 1 pkt 4 oraz art. 77 ust. 1 pkt 1 oraz członkom

jego rodziny. Osobom tym przysługuje prawo do świadczeń zdrowotnych publicznych zakładów

opieki zdrowotnej na zasadach przewidzianych dla pracowników, z którymi stosunek pracy

został rozwiązany, jeżeli nie mają prawa do świadczeń zdrowotnych z innego tytułu.

3.

Uprawnienia do bezpłatnych świadczeń zdrowotnych

1)

żołnierzy zawodowych zwolnionych z zawodowej służby wojskowej i członków ich rodzin,

2)

członków rodzin pozostałych po żołnierzach zawodowych zmarłych w czasie pełnienia

służby

którzy nabyli prawo do zaopatrzenia emerytalnego przewidzianego w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, określają te przepisy.

Żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej i członkom jego rodziny

oraz członkom rodziny pozostałym po zmarłym żołnierzu zawodowym przysługuje prawo

do zakwaterowania, na zasadach określonych w przepisach o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Żołnierz zawodowy zwolniony z zawodowej służby wojskowej z powodu

1)

orzeczenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do zawodowej służby wojskowej,

2)

upływu terminu zakończenia służby określonego w kontrakcie, jeżeli żołnierz pełnił

służbę co najmniej przez okres trwania dwóch kontraktów,

3)

upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego

lub właściwy organ wojskowy, z wyjątkiem przypadku wypowiedzenia stosunku służbowego

przez żołnierza w okresie służby obowiązkowej,

4)

nabycia prawa do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat i osiągnięcia wieku,

o którym mowa w art. 76 ust. 1 pkt 1,

5)

wyrażenia przez żołnierza w służbie stałej zgody na zwolnienie z zawodowej służby

wojskowej, w przypadku określonym w art. 76 ust. 3

korzysta z pierwszeństwa w zatrudnieniu, w szczególności na stanowisku pracy związanym

z obronnością kraju.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, stanowiska pracy związane

z obronnością kraju.

3.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb kierowania żołnierzy zawodowych

zwolnionych z zawodowej służby wojskowej do pracy na stanowiska, o których mowa w

ust. 2.

4.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrami Pracy i Polityki Socjalnej oraz

Finansów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb przyuczenia do

zawodu lub przekwalifikowania żołnierzy, o których mowa w ust. 1.

1.

Żołnierz zawodowy, o którym mowa w art. 88 ust. 1, z wyjątkiem tego, który nabył uprawnienia

do emerytury wojskowej w pełnej wysokości, może korzystać z pomocy w zakresie przekwalifikowania,

doradztwa zawodowego lub pośrednictwa pracy, realizowanych przez wyspecjalizowane

organy wojskowe.

2.

W ramach pomocy określonej w ust. 1 mogą być pokrywane koszty

1)

przekwalifikowania zawodowego (przyuczenia do zawodu), doradztwa zawodowego lub odbywania

praktyk zawodowych,

2)

przejazdów z miejsca zamieszkania żołnierza zawodowego do ośrodków szkolenia, w których

następuje przekwalifikowanie zawodowe (przyuczenie do zawodu), lub miejsca odbywania

praktyk zawodowych,

3)

zakwaterowania w okresie szkolenia (przyuczenia do zawodu) lub odbywania praktyk zawodowych.

3.

Przekwalifikowanie zawodowe (przyuczenie do zawodu) może być realizowane, za zgodą

właściwych organów wojskowych, w niewojskowych ośrodkach szkolenia w drodze całkowitej

lub częściowej refundacji kosztów.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do żołnierzy zawodowych, którym wypowiedziano

stosunek służbowy w trybie określonym w art. 78 ust. 2.

5.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki

korzystania z uprawnień, o których mowa w ust. 1-3.

1.

Okres pełnienia zawodowej służby wojskowej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia

w zakresie wszystkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem. Jeżeli żołnierz podjął

pracę w ciągu dwunastu miesięcy od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, nabywa

prawo do urlopu wypoczynkowego w roku kalendarzowym, w którym podjął pracę.

2.

Urlop wypoczynkowy, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje za rok kalendarzowy, w

którym żołnierz zawodowy wykorzystał urlop wypoczynkowy przed zwolnieniem z zawodowej

służby wojskowej lub gdy otrzymał za ten urlop ekwiwalent pieniężny.

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zasady i warunki przyjmowania do szkół chorążych zawodowych i podoficerskich

szkół zawodowych oraz wysokość pobieranych opłat z tytułu przeprowadzania egzaminów

wstępnych i sprawdzianów przy ubieganiu się o przyjęcie do tych szkół,

2)

czas trwania nauki w szkołach chorążych zawodowych i podoficerskich szkołach zawodowych,

szczegółowe zasady składania egzaminów dyplomowych i końcowych oraz odbywania praktyk,

tytuły przysługujące absolwentom tych szkół oraz wzory dyplomów i świadectw stwierdzających

ich ukończenie.

2.

Minister Obrony Narodowej, w drodze zarządzenia

1)

tworzy i znosi szkoły chorążych zawodowych i podoficerskie szkoły zawodowe,

2)

określa organizację i podstawowe założenia procesu kształcenia w szkołach chorążych

zawodowych i podoficerskich szkołach zawodowych.

1.

W szkołach chorążych zawodowych i podoficerskich szkołach zawodowych może być prowadzone

nauczanie odpowiednio w zakresie średniej szkoły zawodowej lub zasadniczej szkoły

zawodowej.

2.

W sprawach, o których mowa w art. 95 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, związanych z nauczaniem

w zakresie średniej szkoły zawodowej lub zasadniczej szkoły zawodowej oraz uzyskiwaniem

kwalifikacji wynikających z ukończenia tych szkół, Minister Obrony Narodowej działa

w porozumieniu z Ministrem Edukacji Narodowej.

1.

Dla słuchacza wyższej szkoły wojskowej początkowe dwanaście miesięcy służby kandydackiej

jest okresem próbnym.

2.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, okresy próbne dla słuchaczy

szkół chorążych zawodowych i podoficerskich szkół zawodowych.

Do żołnierzy zawodowych po ogłoszeniu mobilizacji i w czasie wojny stosuje się przepisy

ustawy, z wyłączeniem art. 4 ust. 2, art. 8 ust. 2 i 3, art. 9 pkt 2, art. 12-16,

art. 17 ust. 3, art. 18, art. 20 ust. 2 i 4, art. 20a-24, art. 25 ust. 1 pkt 1 i ust.

2, 3 i 5, art. 27-31, art. 34, art. 35, art. 36 ust. 2 i 4, art. 37-39, art. 40 ust.

2-4, art. 46 ust. 3, art. 47-51, art. 52 ust. 2, art. 53-57, art. 62, art. 63, art.

68 ust. 2, art. 71, art. 72, art. 74, art. 75 ust. 1 pkt 3-8 i ust. 2, art. 76-80,

art. 88, art. 88a, art. 90, art. 91 ust. 2-6, art. 92, art. 95-97, art. 98 ust. 2

i 3, art. 99 ust. 3, art. 101 ust. 1-4, art. 102 ust. 2 i 3, art. 103 ust. 2-4, art.

104 ust. 2 i art. 105-108 oraz z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.

1.

Żołnierz zawodowy w służbie kontraktowej pełni dalej czynną służbę wojskową jako służbę

stałą.

2.

Absolwenta szkoły wojskowej, powołanego do służby kandydackiej w czasie pokoju, powołuje

się do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała.

3.

Żołnierz zawodowy może być wyznaczony do pełnienia służby na odpowiednim stanowisku

służbowym w jednostce organizacyjnej poza resortem obrony narodowej.

4.

Żołnierza zawodowego nie przenosi się w stan nieczynny, a przebywający w stanie nieczynnym

powraca w stan czynny bez odrębnego powołania.

Żołnierz zawodowy oraz kandydat na żołnierza zawodowego pozostają w czynnej służbie

wojskowej do dnia zwolnienia ich z tej służby.

Organy wojskowe uprawnione do mianowania żołnierzy zawodowych na stopnie wojskowe

określają odrębne przepisy.

1.

Żołnierz zawodowy może być mianowany na kolejny stopień wojskowy po przesłużeniu w

stopniu

1)

podoficera - 6 miesięcy,

2)

chorążego - 8 miesięcy,

3)

oficera młodszego -10 miesięcy,

4)

oficera starszego i generała (admirała) - 12 miesięcy.

2.

Za dokonanie czynu świadczącego o szczególnym męstwie lub za wyjątkowe zasługi można

mianować żołnierza zawodowego na wyższy stopień wojskowy niezależnie od warunków określonych

w ust. 1.

Żołnierz zawodowy może otrzymać urlop

1)

okolicznościowy - w wymiarze do 15 dni w roku kalendarzowym,

2)

w drodze wyróżnienia - na podstawie przepisów o dyscyplinie wojskowej,

3)

zdrowotny - na podstawie innych przepisów.

Od obowiązku zachowania tajemnicy może zwolnić żołnierza zawodowego przełożony o uprawnieniach

co najmniej dowódcy korpusu.

1.

Żołnierz zawodowy zwolniony z zawodowej służby wojskowej pełni nadal czynną służbę

wojskową, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 2.

2.

Żołnierz zawodowy zwolniony z zawodowej służby wojskowej z powodu utraty obywatelstwa

polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa podlega zwolnieniu także z czynnej

służby wojskowej.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

1)

przenoszenia żołnierzy zawodowych do dyspozycji oraz pełnienia służby wojskowej w

okresie przebywania w dyspozycji,

2)

postępowania przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych do pełnienia służby poza resortem

obrony narodowej,

3)

opiniowania żołnierzy zawodowych, zapoznawania ich z opinią służbową oraz wnoszenia

i rozpatrywania odwołań,

4)

mianowania żołnierzy zawodowych na kolejne stopnie wojskowe do stopnia pułkownika

(komandora) włącznie,

5)

wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk,

6)

powoływania w przypadkach szczególnych do zawodowej służby wojskowej,

7)

udzielania urlopów żołnierzom zawodowym oraz odwoływania z tych urlopów,

8)

zwalniania z zawodowej służby wojskowej.

2.

Organem właściwym w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, 6 i 8, jest Minister

Obrony Narodowej lub określony przez niego organ wojskowy.