Ustawa z dnia 31 maja 1996 r. o osobach deportowanych do pracy przymusowej oraz osadzonych w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich

1.

Świadczenie pieniężne, zwane dalej „świadczeniem”, przysługuje osobom, które w okresie

podlegania represjom określonym w ustawie były obywatelami polskimi i są nimi obecnie

oraz posiadają stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Świadczenie przysługuje wyłącznie osobom, które nie mają ustalonego prawa do dodatku

1)

kombatanckiego, określonego w przepisach o kombatantach oraz niektórych osobach będących

ofiarami represji wojennych i okresu powojennego,

2)

za tajne nauczanie, przysługującego na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Osobie uprawnionej równocześnie do świadczenia i do dodatku określonego w przepisach

1)

o ubezpieczeniu społecznym rolników,

2)

o uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo

zatrudnionym w kopalniach węgla, kamieniołomach i zakładach wydobywania rud uranu

przysługuje świadczenie albo jeden z dodatków - wyższy lub wybrany przez uprawnionego.

Represją w rozumieniu ustawy jest

1)

osadzenie w obozach pracy przymusowej w okresie wojny w latach 1939-1945 z przyczyn

politycznych, narodowościowych, rasowych i religijnych,

2)

deportacja (wywiezienie) do pracy przymusowej na okres co najmniej 6 miesięcy z terytorium

państwa polskiego, w jego granicach sprzed dnia 1 września 1939 r., na terytorium

a)

III Rzeszy i terenów przez nią okupowanych w okresie wojny w latach 1939-1945,

b)

Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich i terenów przez niego okupowanych w

okresie od dnia 17 września 1939 r. do dnia 5 lutego 1946 r. oraz po tym okresie do

końca 1948 r. z terytorium państwa polskiego w jego obecnych granicach.

1.

Świadczenie przysługuje w wysokości 0,5% przeciętnego wynagrodzenia w kwartale kalendarzowym

poprzedzającym termin ostatniej w 1995 r. waloryzacji emerytur i rent, za każdy pełny

miesiąc trwania pracy, o której mowa w art. 2, nie więcej jednak łącznie niż 10% tego

wynagrodzenia.

2.

Kwota świadczenia ulega podwyższeniu przy zastosowaniu wskaźnika waloryzacji emerytur

i rent od miesiąca, w którym jest przeprowadzana waloryzacja.

1.

Uprawnienie do świadczenia jest przyznawane decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów

i Osób Represjonowanych, zwanego dalej „Kierownikiem Urzędu”, na podstawie wniosku

zainteresowanej osoby, zaopiniowanego przez właściwe stowarzyszenie osób poszkodowanych,

i dokumentów oraz dowodów potwierdzających rodzaj i okres represji.

2.

Kierownik Urzędu może upoważnić inne osoby będące pracownikami Urzędu do Spraw Kombatantów

i Osób Represjonowanych do wydawania decyzji, o których mowa w ust. 1.

3.

Kierownik Urzędu określi, w drodze zarządzenia, wymagane dokumenty i dowody oraz szczegółowy

tryb postępowania w sprawach składania i rozpatrywania wniosków, o których mowa w

ust. 1.

4.

W zakresie postępowania dotyczącego ustalenia lub odmowy przyznania świadczenia mają

zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Świadczenie wypłaca właściwy organ emerytalno-rentowy, na wniosek osoby uprawnionej

złożony w tym organie wraz z decyzją stwierdzającą uprawnienie do tego świadczenia

1)

osobie pobierającej emeryturę lub rentę - wraz z tą emeryturą lub rentą,

2)

osobie mającej ustalone prawo do emerytury lub renty, której wypłata została zawieszona

- kwartalnie, w trzecim miesiącu kwartału.

2.

Wypłata świadczenia następuje za okres nie dłuższy niż 3 miesiące kalendarzowe poprzedzające

miesiąc zgłoszenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb wypłacania świadczenia

osobom nie mającym ustalonego prawa do emerytury lub renty oraz osobom pobierającym

świadczenia o charakterze rentowym z instytucji zagranicznych.

Świadczenie finansowane jest ze środków budżetu państwa.

W sprawach nie uregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin.

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 43, poz. 163, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 126, poz. 626, z 1995 r. Nr 5, poz. 25 i Nr 133, poz. 654 oraz z 1996 r. Nr 25, poz. 113) w art. 21 w ust. 1 po pkt 44 dodaje się pkt 45 w brzmieniu

„

45)

świadczenie pieniężne przyznane na podstawie ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym

do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych

Republik Radzieckich

(Dz. U. Nr 87, poz. 395).

”

W ustawie z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach

ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr 21, poz. 84, z 1993 r. Nr 127, poz. 583 i Nr 129, poz. 602, z 1994 r. Nr 84, poz. 385 oraz z 1995 r. Nr 4, poz. 17, Nr 95, poz. 473 i Nr 138, poz. 681) w art. 18 w ust. 2 po pkt 2 dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz

osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich.

”

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia

ogłoszenia.