Ustawa z dnia 9 listopada 1995 r. o zmianie ustawy - Kodeks morski.

W ustawie z dnia 1 grudnia 1961 r. - Kodeks morski

(Dz. U. z 1986 r. Nr 22, poz. 112, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 i z 1991 r. Nr 16, poz. 73) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 7

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Prawa rzeczowe na statku wpisane w stałym rejestrze statku podlegają prawu państwa

rejestru.

”

;

b)

po § 2 dodaje się § 3 i 4 w brzmieniu

„

§ 3.

Prawa rzeczowe na statku w budowie podlegają prawu państwa, w którym statek jest budowany.

§ 4.

Do przywilejów na statku stosuje się prawo państwa, w którym dochodzone jest przed

sądem roszczenie o zaspokojenie wierzytelności zabezpieczonej przywilejem.

”

;

2)

w tytule I w dziale I rozdziały 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

Rozdział 1

Polska przynależność statku

Art. 12.

§ 1.

Żeglugę pod polską banderą może uprawiać tylko statek o polskiej przynależności.

§ 2.

Stały przewóz pasażerów lub ładunku pomiędzy portami polskimi może uprawiać tylko

statek o polskiej przynależności, z zastrzeżeniem § 3.

§ 3.

Terenowy organ administracji morskiej, na którego obszarze działania znajduje się

port rozpoczęcia podróży, może, w uzasadnionych przypadkach, zezwolić na wykonywanie

przez czas oznaczony stałego przewozu pomiędzy portami polskimi przez statek o obcej

przynależności.

Art. 13.

§ 1.

Statkiem o polskiej przynależności jest

1)

statek stanowiący polską własność (art. 59 § 1),

2)

statek uważany za stanowiący polską własność (art. 59 § 2),

3)

statek nie stanowiący polskiej własności, który uzyskał czasową polską przynależność

(art. 16 § 1).

§ 2.

Przepisy niniejszego rozdziału, dotyczące statku stanowiącego polską własność, stosuje

się do statków uważanych za stanowiące polską własność.

Art. 14.

§ 1.

Statek o polskiej przynależności jest obowiązany podnosić polską banderę.

§ 2.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może zwolnić niektóre rodzaje statków stanowiących

polską własność z obowiązku podnoszenia bandery. Zwolnienie nie może dotyczyć statków

uprawiających żeglugę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 15.

§ 1.

Statek o polskiej przynależności powinien być oznaczony nazwą na dziobie z każdej

burty i na rufie. Pod nazwą na rufie powinna być uwidoczniona nazwa portu macierzystego

statku.

§ 2.

Właściciel nadaje statkowi nazwę i wskazuje port macierzysty. Nazwa podlega zatwierdzeniu

przez organ określony w trybie § 3.

§ 3.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, organy

właściwe do zatwierdzania nazw statków i tryb postępowania w sprawach wymienionych

w § 1 i 2 oraz może określić inny, niż wskazany w § 1, sposób oznaczania niektórych

statków.

Art. 16.

§ 1.

Statek nie stanowiący polskiej własności może uzyskać czasową polską przynależność,

jeżeli wnioskodawca

1)

jest osobą prawną, mającą w Polsce siedzibę lub przedstawicielstwo, bądź osobą fizyczną,

zamieszkałą w Polsce lub mającą w Polsce przedstawicielstwo,

2)

przedstawi umowę najmu lub dzierżawy statku,

3)

zobowiąże się, że będzie prowadził działalność armatorską w Polsce oraz że kapitanem

statku będzie obywatel polski,

4)

złoży urzędowo poświadczony odpis lub wyciąg ze stałego rejestru statku, zawierający

opis statku, oznaczenie właściciela oraz inne dane z tego rejestru, a w szczególności

wpisane prawa zastawu i ograniczenia w rozporządzaniu statkiem,

5)

przedstawi pisemną zgodę właściwych organów państwa stałego rejestru statku, właściciela

statku i wszystkich wierzycieli hipotecznych na nadanie statkowi polskiej przynależności

oraz zapewnienie właściwych organów państwa stałego rejestru, że w czasie trwania

polskiej przynależności statek nie będzie uprawniony do podnoszenia bandery tego państwa,

6)

wskaże port macierzysty statku w Polsce.

§ 2.

Statek nie stanowiący polskiej własności uzyskuje czasową polską przynależność przez

wpis do rejestru okrętowego, na podstawie postanowienia izby morskiej.

Art. 17.

Armator prowadzący w Polsce działalność za pośrednictwem przedstawicielstwa podlega,

w zakresie spraw związanych z uprawianiem żeglugi statkiem, który uzyskał czasową

polską przynależność, polskiemu prawu i jurysdykcji sądów polskich w takim zakresie,

w jakim podlega im osoba mająca w Polsce siedzibę lub miejsce zamieszkania.

Art. 18.

Armator, którego statek uzyskał czasową polską przynależność, jest obowiązany obsadzić

statek załogą zgodnie z polskimi przepisami i poddać statek polskim przepisom w zakresie

pomiaru, bezpieczeństwa żeglugi, dokumentów statku i ochrony środowiska.

Art. 18a.

Nazwa statku, który uzyskał czasową polską przynależność, może być zmieniona tylko

za zgodą właściwych władz państwa stałego rejestru statku oraz jego właściciela i

wierzycieli hipotecznych.

Art. 18b.

§ 1.

Statek nie stanowiący polskiej własności traci uzyskaną czasową polską przynależność,

jeżeli

1)

przestanie być spełniany którykolwiek z warunków wymienionych w art. 16 § 1,

2)

upłynie okres, na jaki uzyskał przynależność, i okres ten nie zostanie przedłużony,

3)

wniesie o to armator statku,

4)

armator statku nie przestrzega przepisów niniejszego działu,

5)

zostanie wydana decyzja w trybie art. 18c.

§ 2.

Utrata przez statek czasowej polskiej przynależności następuje z dniem wykreślenia

statku z polskiego rejestru okrętowego, na podstawie postanowienia izby morskiej.

Art. 18c.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może wydać decyzję o utracie czasowej polskiej

przynależności statku, jeżeli wymaga tego interes państwa, a w szczególności interes

polskiej gospodarki morskiej. Z tych samych względów Minister Transportu i Gospodarki

Morskiej może wydać decyzję sprzeciwiającą się uzyskaniu przez statek czasowej polskiej

przynależności.

Art. 18d.

§ 1.

Polska przynależność statku stanowiącego polską własność może być zawieszona na wniosek

właściciela.

§ 2.

Właściciel statku wskazuje we wniosku okres zawieszenia, rejestr, do którego statek

będzie wpisany, i przedstawia pisemną zgodę wszystkich wierzycieli hipotecznych na

zawieszenie polskiej przynależności statku.

§ 3.

Postanowienie o zawieszeniu wydaje izba morska, stwierdzając okres zawieszenia.

§ 4.

Wpis stwierdzający zawieszenie staje się skuteczny z dniem zawiadomienia izby morskiej

przez właściciela statku o uzyskaniu przez statek obcej przynależności.

§ 5.

W okresie trwania zawieszenia polskiej przynależności statek nie może podnosić polskiej

bandery.

Art. 18e.

Nazwa statku stanowiącego polską własność, którego polska przynależność została zawieszona,

nie może być zmieniona w okresie trwania zawieszenia bez zgody jego właściciela i

wierzycieli hipotecznych. Portem macierzystym takiego statku powinien być port państwa

czasowej przynależności.

Art. 18f.

§ 1.

Zawieszenie polskiej przynależności statku stanowiącego polską własność ustaje po

upływie okresu zawieszenia lub, na wniosek właściciela, przed upływem tego okresu

albo wskutek utraty przez statek czasowej przynależności obcego państwa.

§ 2.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może, ze względów określonych w art. 18c,

wydać decyzję o ustaniu zawieszenia polskiej przynależności statku lub sprzeciwiającą

się zawieszeniu.

§ 3.

Ustanie zawieszenia polskiej przynależności statku, stanowiącego polską własność,

następuje z dniem wykreślenia w stałym rejestrze okrętowym wpisu o zawieszeniu, na

podstawie postanowienia izby morskiej.

Art. 18g.

Ilekroć w przepisach niniejszego działu mówi się o stałym rejestrze statku, rozumie

się przez to rejestr prowadzony w państwie, którego przynależność statek odzyska po

ustaniu czasowej przynależności i w którym wpisany jest właściciel statku oraz prawa

zastawu i ograniczenia w rozporządzaniu statkiem.

Rozdział 2

Rejestr okrętowy

Art. 19.

§ 1.

Statek stanowiący polską własność podlega obowiązkowi wpisu do polskiego rejestru

okrętowego, prowadzonego przez izbę morską właściwą dla portu macierzystego statku.

§ 2.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje

statków stanowiących polską własność nie podlegających obowiązkowi wpisu do rejestru

okrętowego, z wyłączeniem statków uprawiających żeglugę poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

§ 3.

Statek, który nie podlega obowiązkowi wpisu do rejestru okrętowego, a także statek

w budowie może być wpisany do rejestru okrętowego na wniosek właściciela.

§ 4.

Statek uważany za stanowiący polską własność wpisuje się do rejestru okrętowego na

wniosek właściciela lub wszystkich współwłaścicieli.

§ 5.

Statek budowany w Polsce może być wpisany do rejestru okrętowego, jeżeli położona

została jego stępka lub wykonana została równorzędna praca konstrukcyjna w miejscu

wodowania. Dotyczy to również statku w budowie, nie stanowiącego polskiej własności.

Rejestr okrętowy statku w budowie prowadzi izba morska właściwa dla miejsca budowy

statku.

Art. 20.

§ 1.

Statek nie stanowiący polskiej własności ani nie uważany za stanowiący polską własność

wpisuje się do rejestru okrętowego, na wniosek armatora, po spełnieniu warunków określonych

w art. 16 § 1.

§ 2.

Rejestr okrętowy dla statków, o których mowa w § 1, prowadzi izba morska właściwa

dla portu polskiego wskazanego przez armatora jako port macierzysty statku.

Art. 21.

Rejestr okrętowy składa się z ksiąg rejestrowych prowadzonych odrębnie dla statków

1)

stanowiących polską własność i uważanych za stanowiące polską własność (rejestr stały),

2)

które uzyskały czasową polską przynależność (rejestr tymczasowy),

3)

w budowie (rejestr statków w budowie).

Art. 22.

Za czynności rejestrowe pobiera się opłaty rejestrowe, które stanowią dochód budżetu

państwa.

Art. 23.

§ 1.

Statek wpisany do rejestru stałego za granicą może być wpisany do rejestru stałego

w Polsce dopiero po wykreśleniu z rejestru zagranicznego.

§ 2.

Statek wpisany do rejestru stałego za granicą może być wpisany do rejestru tymczasowego

w Polsce dopiero po zawieszeniu jego dotychczasowej przynależności.

§ 3.

Wpis do rejestru zagranicznego statku stanowiącego polską własność lub statku uważanego

za stanowiący polską własność nie wywołuje skutków prawnych przed wykreśleniem tego

statku z polskiego rejestru okrętowego.

§ 4.

Czasowe nadanie statkowi, o którym mowa w § 3, obcej przynależności nie wywołuje skutków

prawnych przed dokonaniem w polskim rejestrze okrętowym wpisu zawieszającego polską

przynależność.

Art. 24.

Rejestr okrętowy jest jawny. Osoby zainteresowane mogą żądać uwierzytelnionych wyciągów

i odpisów z rejestru.

Art. 25.

§ 1.

W rejestrze stałym wpisuje się

1)

kolejny numer rejestrowy statku i datę wpisu,

2)

nazwę lub oznaczenie identyfikacyjne, międzynarodowy sygnał wywoławczy oraz rodzaj

i przeznaczenie statku,

3)

poprzednią nazwę lub oznaczenie identyfikacyjne oraz dane dotyczące poprzedniego rejestru

i datę wykreślenia z tego rejestru,

4)

nazwę portu macierzystego statku,

5)

rok, miejsce budowy i nazwę stoczni, jeżeli dane te są znane, oraz określenie materiału

głównego i rodzaju napędu statku,

6)

wymiary rejestrowe oraz pojemność statku,

7)

oznaczenie i adres właściciela lub wszystkich współwłaścicieli z określeniem ich udziałów

we współwłasności oraz podstawę nabycia własności statku,

8)

oznaczenie i adres armatora statku,

9)

hipotekę morską i ograniczenia w rozporządzaniu statkiem,

10)

stwierdzenie przez izbę morską polskiej przynależności statku,

11)

stwierdzenie przez izbę morską zawieszenia polskiej przynależności statku,

12)

podstawę i datę wykreślenia statku z rejestru.

§ 2.

W rejestrze tymczasowym, oprócz danych wymienionych w § 1 pkt 1-8, 10 i 12, wpisuje

się

1)

poprzednią przynależność statku i datę jej zawieszenia,

2)

okres, na jaki statek uzyskał polską przynależność,

3)

oznaczenie i adres przedstawiciela armatora w Polsce, jeżeli taki został ustanowiony.

§ 3.

W rejestrze statków w budowie wpisuje się

1)

kolejny numer rejestrowy statku w budowie i datę wpisu,

2)

oznaczenie identyfikacyjne statku w budowie,

3)

nazwę stoczni budującej statek,

4)

oznaczenie i adres właściciela statku w budowie,

5)

oznaczenie umowy o budowę statku,

6)

hipotekę morską.

§ 4.

Każda zmiana danych w rejestrze okrętowym podlega wpisowi.

Art. 26.

§ 1.

Wpis do rejestru okrętowego następuje na podstawie zgłoszenia zainteresowanych, chyba

że prawo przewiduje wpis na wniosek lub z urzędu.

§ 2.

Do zgłoszenia okoliczności podlegającej wpisowi, w stosunku do statków stanowiących

polską własność i statków uważanych za stanowiące polską własność, wpisanych do rejestru

okrętowego, obowiązany jest właściciel statku.

Art. 27.

§ 1.

Wykreśla się z rejestru okrętowego statek, który

1)

zatonął lub uległ zniszczeniu,

2)

zaginął,

3)

utracił polską przynależność,

4)

utracił charakter statku morskiego.

§ 2.

W przypadkach określonych w § 1 wykreślenie statku z rejestru okrętowego wymaga zgody

wierzyciela hipotecznego, wyrażonej na piśmie.

§ 3.

Wykreśla się z rejestru statków w budowie statek, który

1)

uległ zniszczeniu w trakcie budowy albo którego budowa została zaniechana,

2)

został wpisany jako statek do rejestru stałego w Polsce lub za granicą.

§ 4.

W przypadkach określonych w § 3 wykreślenie wymaga zgody wierzyciela, wyrażonej na

piśmie, chyba że statek w budowie został wpisany jako statek do rejestru stałego w

Polsce, a ciążąca na nim hipoteka morska została wpisana do tego rejestru z urzędu.

Art. 28.

Statek uważa się za zaginiony, jeżeli w ciągu podwójnego okresu niezbędnego w normalnych

warunkach do przejścia do portu przeznaczenia z miejsca, z którego nadeszła ostatnia

wiadomość o statku, statek do tego portu nie zawinął, ani nie nadeszła żadna kolejna

wiadomość o statku. Okres wymagany do uznania statku za zaginiony nie może być krótszy

niż miesiąc ani dłuższy niż trzy miesiące od dnia ostatniej wiadomości o statku, a

jeżeli brak wiadomości o statku pozostaje w związku z działaniami wojennymi - krótszy

niż sześć miesięcy.

Art. 29.

§ 1.

Zgłoszenie do rejestru okrętowego powinno być dokonane w ciągu sześciu tygodni od

dnia, w którym obowiązany do zgłoszenia dowiedział się o okoliczności podlegającej

wpisowi do rejestru.

§ 2.

W razie niezgłoszenia statku lub okoliczności podlegających wpisowi do rejestru okrętowego,

izba morska stosuje, w celu przymuszenia do zgłoszenia, przepisy o postępowaniu przynaglającym

w zakresie prowadzenia ksiąg wieczystych.

§ 3.

Jeżeli obowiązany nie dokona zgłoszenia pomimo wezwania, izba morska może po przeprowadzeniu

dochodzenia dokonać wpisu z urzędu, zaznaczając to w osnowie wpisu.

Art. 30.

Izba morska bada, czy

1)

zgłoszenie lub wniosek i dołączone do nich dokumenty odpowiadają pod względem treści

i formy obowiązującym przepisom prawa,

2)

zgłoszone dane są zgodne z rzeczywistością, jeżeli ma w tym względzie uzasadnione

wątpliwości.

Art. 31.

§ 1.

Okoliczność będąca przedmiotem wpisu do rejestru okrętowego jest skuteczna wobec osób

trzecich. Okoliczność taka, mimo braku wpisu do rejestru okrętowego, jest skuteczna

wobec osób trzecich, gdy o niej wiedziały.

§ 2.

Do oceny skutków wpisu do rejestru okrętowego stosuje się odpowiednio przepisy o prawach

jawnych z księgi wieczystej.

Art. 31a.

§ 1.

Po wpisaniu do rejestru okrętowego statek otrzymuje certyfikat okrętowy, a statek

w budowie - certyfikat statku w budowie.

§ 2.

Certyfikat okrętowy stanowi dowód polskiej przynależności statku.

§ 3.

Statkowi nabytemu za granicą polski urząd konsularny może wydać tymczasowe świadectwo

polskiej przynależności statku (świadectwo o banderze) ważne na okres nie dłuższy

niż sześć miesięcy. O wydaniu świadectwa polski urząd konsularny zawiadamia właściwą

izbę morską.

Art. 31b.

§ 1.

W razie wydania certyfikatu okrętowego statkowi, który uzyskał czasową polską przynależność,

dokumenty wydane takiemu statkowi przez organ prowadzący jego rejestr stały powinny

zostać temu organowi zwrócone. O zwrocie armator statku zawiadamia izbę morską w terminie

trzydziestu dni od dnia otrzymania certyfikatu okrętowego.

§ 2.

W razie zawieszenia przez izbę morską polskiej przynależności statku stanowiącego

polską własność lub uważanego za stanowiący polską własność, właściciel statku obowiązany

jest zwrócić izbie morskiej certyfikat okrętowy w terminie trzydziestu dni od dnia

wydania statkowi odpowiedniego dokumentu przez zagraniczny organ rejestrowy.

§ 3.

Izba morska zawiadamia właściwe władze państwa rejestru stałego o ustaniu czasowej

polskiej przynależności statku.

Art. 31c.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

prowadzenia rejestru okrętowego i postępowanie rejestrowe, wzory ksiąg rejestrowych,

wzór certyfikatu okrętowego, certyfikatu statku w budowie i świadectwa o banderze,

tryb ich wydawania oraz koszty postępowania rejestrowego.

Art. 31d.

§ 1.

Statek stanowiący polską własność, który nie podlega obowiązkowi wpisu do rejestru

okrętowego i nie został wpisany do tego rejestru, powinien być zarejestrowany w urzędzie

morskim właściwym dla swojego portu macierzystego. Obowiązek ten nie dotyczy statków

używanych do celów sportowych lub rekreacyjnych o długości do 5 m, nie uprawiających

żeglugi międzynarodowej.

§ 2.

Dokument rejestracyjny wydany przez urząd morski stanowi dowód polskiej przynależności

statku nie wpisanego do rejestru okrętowego.

§ 3.

Za wydanie dokumentu rejestracyjnego urząd morski pobiera opłatę. Opłata stanowi dochód

budżetu państwa.

§ 4.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

rejestracji statków morskich, tryb postępowania, wzór dokumentu rejestracyjnego oraz

tryb i sposób ustalania opłat rejestracyjnych.

”

;

3)

art. 40 otrzymuje brzmienie

„

Art. 40.

§ 1.

W celu zapewnienia przestrzegania przez statek przepisanych wymagań bezpieczeństwa,

o których mowa w art. 39, statek podlega przeglądom i inspekcjom w zakresie i terminach

określonych w umowach międzynarodowych lub przepisach ustawy.

§ 2.

Organami inspekcyjnymi są dyrektorzy urzędów morskich, a za granicą - również konsulowie.

§ 3.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może, w drodze rozporządzenia

1)

powierzyć określone zadania organu inspekcyjnego instytucji klasyfikacyjnej,

2)

uznać za obowiązkowe przepisy techniczne instytucji klasyfikacyjnej w zakresie technicznego

stanu bezpieczeństwa.

§ 4.

Organ inspekcyjny może upoważnić każdorazowo do dokonywania określonych przeglądów

lub czynności inspekcyjnych wyznaczone w tym celu osoby lub instytucje klasyfikacyjne,

również zagraniczne.

§ 5.

Za przeprowadzenie przeglądów lub inspekcji oraz wystawienie lub potwierdzenie dokumentów

bezpieczeństwa pobiera się opłaty.

”

;

4)

art. 51 otrzymuje brzmienie

„

Art. 51.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania

przeglądów i inspekcji, wzory dokumentów bezpieczeństwa statków i sposób ich potwierdzania,

a także wysokość opłat za przeprowadzenie inspekcji oraz za wystawienie lub potwierdzenie

dokumentów bezpieczeństwa.

”

;

5)

w art. 55 wyraz „uspołecznionej” zastępuje się wyrazem „narodowej”;

6)

w art. 59 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Statkiem uważanym za stanowiący polską własność jest statek

1)

będący co najmniej w połowie własnością osób wymienionych w § 1, jeżeli armator tego

statku ma w Polsce miejsce zamieszkania albo siedzibę swojego zakładu głównego lub

oddziału, a statek, na wniosek wszystkich współwłaścicieli, zostanie wpisany do polskiego

rejestru okrętowego w księdze rejestru stałego,

2)

będący własnością spółki kapitałowej mającej siedzibę za granicą, w której jedna z

osób wymienionych w § 1 ma udział kapitałowy, jeżeli armator tego statku ma w Polsce

miejsce zamieszkania albo siedzibę swojego zakładu głównego lub oddziału, a statek,

na wniosek właściciela, zostanie wpisany do polskiego rejestru okrętowego w księdze

rejestru stałego.

”

;

7)

art. 60 otrzymuje brzmienie

„

Art. 60.

Umowa o przeniesienie własności statku, o którym mowa w art. 59 § 1, podlegającego

obowiązkowi wpisu do rejestru okrętowego, powinna być zawarta na piśmie z podpisami

stron notarialnie poświadczonymi. Dotyczy to również statku, o którym mowa w art.

59 § 2, oraz statku w budowie, wpisanych do polskiego rejestru okrętowego.

”

;

8)

w tytule I w dziale II rozdział 2 otrzymuje brzmienie

„

Rozdział 2

Zastaw na statku

Art. 64.

Na statku wpisanym do rejestru okrętowego można ustanowić zastaw wpisany do tego rejestru

(hipotekę morską). Do hipoteki morskiej stosuje się odpowiednio przepisy prawa cywilnego

o hipotece na nieruchomościach, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.

Art. 65.

Oświadczenie woli właściciela o ustanowieniu na jego statku hipoteki morskiej powinno

być złożone na piśmie z podpisem notarialnie poświadczonym. Do powstania hipoteki

morskiej niezbędny jest wpis do rejestru okrętowego.

Art. 65a.

§ 1.

Hipoteka morska może być wyrażona również w walucie obcej lub jednostkach obliczeniowych

określonych w art. 312 § 2.

§ 2.

W celu zabezpieczenia tej samej wierzytelności można ustanowić hipotekę morską na

więcej niż jednym statku.

Art. 65b.

§ 1.

Hipoteka morska obciąża, oprócz statku i jego przynależności, także wierzytelności

właściciela statku powstałe po ustanowieniu hipoteki z tytułu

1)

odszkodowania za uszkodzenie lub stratę statku, łącznie z odszkodowaniem ubezpieczeniowym,

2)

wynagrodzenia za ratownictwo w zakresie, w jakim wyrównuje ono szkody w statku spowodowane

ratownictwem,

3)

udziału statku w awarii wspólnej,

4)

opłaty za najem lub dzierżawę statku.

§ 2.

Strony mogą rozszerzyć zakres wierzytelności obciążonych hipoteką morską.

Art. 65c.

Umowa o przeniesienie własności statku obciążonego hipoteką morską, na cudzoziemca

lub zagraniczną osobę prawną wymaga uprzedniej zgody wierzyciela hipotecznego, wyrażonej

na piśmie, z podpisem urzędowo poświadczonym.

Art. 65d.

W przypadku świadomego, znacznego zwiększenia ryzyka związanego z eksploatacją statku,

obciążonego hipoteką morską, które powoduje istotne pogorszenie sytuacji wierzyciela

hipotecznego, może on żądać niezwłocznego zaspokojenia z przedmiotu hipoteki lub dodatkowego

odpowiedniego zabezpieczenia.

Art. 65e.

§ 1.

Hipotekę morską można ustanowić na statku w budowie.

§ 2.

Hipoteka morska na statku w budowie obejmuje materiały, urządzenia i wyposażenie znajdujące

się na terenie stoczni budującej obciążony hipoteką statek, które przez oznakowanie

lub w inny sposób zostały wyraźnie zidentyfikowane jako przeznaczone do budowy lub

wyposażenia tego statku.

Art. 66.

Do nie będącego hipoteką morską zastawu na statkach stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o zastawie na rzeczach ruchomych.

”

;

9)

w art. 83 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Kapitan obowiązany jest korzystać z usług pilota lub holownika, gdy wymagają tego

przepisy lub bezpieczeństwo statku. Kapitan może również korzystać z tych usług, gdy

uzna to za wskazane; korzystanie z usług pilota nie zwalnia kapitana od obowiązku

wymienionego w § 2.

”

;

10)

w art. 89 w § 1 skreśla się wyrazy „, po wysłuchaniu opinii rady załogowej,”;

11)

w art. 96

a)

w § 1 po wyrazach „polskiemu urzędowi konsularnemu” dodaje się wyrazy „albo zgodnie z prawem miejscowym”,

b)

po § 4 dodaje się § 5 i 6 w brzmieniu

„

§ 5.

Za przyjęcie protestu morskiego pobiera się opłatę, która stanowi dochód budżetu państwa.

§ 6.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

oraz Ministrem Spraw Zagranicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat

pobieranych za przyjęcie protestu morskiego.

”

;

12)

w art. 103 skreśla się § 4;

13)

w art. 176 w § 1 po wyrazach „zwanej dalej «Konwencją ateńską»” kropkę zastępuje się przecinkiem oraz dodaje się wyrazy „zmienionej protokołem do Konwencji ateńskiej w sprawie przewozu morzem pasażerów i

ich bagażu, 1974, sporządzonym w Londynie dnia 19 listopada 1976 r. (Dz. U. z 1994 r.

Nr 99, poz. 479).”;

14)

w art. 269 skreśla się § 2 i oznaczenie § 1;

15)

w art. 300 w § 5 wyrazy „art. 24” zastępuje się wyrazami „art. 28”;

16)

art. 342 otrzymuje brzmienie

„

Art. 342.

§ 1.

Osoba importująca do Polski olej drogą morską jest obowiązana podać do Głównego Urzędu

Ceł, w terminie do dnia 15 stycznia każdego roku, dane o ilościach zaimportowanego

w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego oleju, a osoba importująca rocznie 150 tys.

ton lub więcej oleju uiszcza wkłady na rzecz Międzynarodowego Funduszu stosownie do

art. 10, 11 i 15 Konwencji, o której mowa w art. 340 § 1.

§ 2.

Główny Urząd Ceł składa Międzynarodowemu Funduszowi corocznie zbiorcze sprawozdanie

o imporcie oleju drogą morską.

”

;

17)

użyte w art. 6 w § 1, w art. 49 w § 2, w art. 237 w § 1, w art. 249 w § 2 i w art.

251 w § 1 wyrazy „organów ochrony granic i Milicji Obywatelskiej” zastępuje się wyrazami „organów Straży Granicznej i Policji”, a użyte w art. 57 w § 1 w pkt 1 wyrazy „organów ochrony granic” zastępuje się wyrazami „organów Straży Granicznej”.

1.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej ogłosi, w terminie do dnia 1 lipca 1996 r.,

przepisy wykonawcze wydane na podstawie upoważnień zawartych w niniejszej ustawie.

2.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej jednolity tekst ustawy z dnia 1 grudnia 1961 r. - Kodeks morski, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania

jednolitego tekstu, w terminie do dnia 1 lipca 1996 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1996 r., z wyjątkiem przepisów art. 1 pkt 2

dotyczących art. 15 § 3, art. 19 § 2, art. 31c i art. 31d § 4, pkt 3 dotyczącego art.

40 § 3, pkt 4, pkt 11 lit. b) dotyczącego art. 96 § 6, które wchodzą w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Żeglugę pod polską banderą może uprawiać tylko statek o polskiej przynależności.

§ 2.

Stały przewóz pasażerów lub ładunku pomiędzy portami polskimi może uprawiać tylko

statek o polskiej przynależności, z zastrzeżeniem § 3.

§ 3.

Terenowy organ administracji morskiej, na którego obszarze działania znajduje się

port rozpoczęcia podróży, może, w uzasadnionych przypadkach, zezwolić na wykonywanie

przez czas oznaczony stałego przewozu pomiędzy portami polskimi przez statek o obcej

przynależności.

§ 1.

Statkiem o polskiej przynależności jest

1)

statek stanowiący polską własność (art. 59 § 1),

2)

statek uważany za stanowiący polską własność (art. 59 § 2),

3)

statek nie stanowiący polskiej własności, który uzyskał czasową polską przynależność

(art. 16 § 1).

§ 2.

Przepisy niniejszego rozdziału, dotyczące statku stanowiącego polską własność, stosuje

się do statków uważanych za stanowiące polską własność.

§ 1.

Statek o polskiej przynależności jest obowiązany podnosić polską banderę.

§ 2.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może zwolnić niektóre rodzaje statków stanowiących

polską własność z obowiązku podnoszenia bandery. Zwolnienie nie może dotyczyć statków

uprawiających żeglugę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Statek o polskiej przynależności powinien być oznaczony nazwą na dziobie z każdej

burty i na rufie. Pod nazwą na rufie powinna być uwidoczniona nazwa portu macierzystego

statku.

§ 2.

Właściciel nadaje statkowi nazwę i wskazuje port macierzysty. Nazwa podlega zatwierdzeniu

przez organ określony w trybie § 3.

§ 3.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, organy

właściwe do zatwierdzania nazw statków i tryb postępowania w sprawach wymienionych

w § 1 i 2 oraz może określić inny, niż wskazany w § 1, sposób oznaczania niektórych

statków.

§ 1.

Statek nie stanowiący polskiej własności może uzyskać czasową polską przynależność,

jeżeli wnioskodawca

1)

jest osobą prawną, mającą w Polsce siedzibę lub przedstawicielstwo, bądź osobą fizyczną,

zamieszkałą w Polsce lub mającą w Polsce przedstawicielstwo,

2)

przedstawi umowę najmu lub dzierżawy statku,

3)

zobowiąże się, że będzie prowadził działalność armatorską w Polsce oraz że kapitanem

statku będzie obywatel polski,

4)

złoży urzędowo poświadczony odpis lub wyciąg ze stałego rejestru statku, zawierający

opis statku, oznaczenie właściciela oraz inne dane z tego rejestru, a w szczególności

wpisane prawa zastawu i ograniczenia w rozporządzaniu statkiem,

5)

przedstawi pisemną zgodę właściwych organów państwa stałego rejestru statku, właściciela

statku i wszystkich wierzycieli hipotecznych na nadanie statkowi polskiej przynależności

oraz zapewnienie właściwych organów państwa stałego rejestru, że w czasie trwania

polskiej przynależności statek nie będzie uprawniony do podnoszenia bandery tego państwa,

6)

wskaże port macierzysty statku w Polsce.

§ 2.

Statek nie stanowiący polskiej własności uzyskuje czasową polską przynależność przez

wpis do rejestru okrętowego, na podstawie postanowienia izby morskiej.

Armator prowadzący w Polsce działalność za pośrednictwem przedstawicielstwa podlega,

w zakresie spraw związanych z uprawianiem żeglugi statkiem, który uzyskał czasową

polską przynależność, polskiemu prawu i jurysdykcji sądów polskich w takim zakresie,

w jakim podlega im osoba mająca w Polsce siedzibę lub miejsce zamieszkania.

Armator, którego statek uzyskał czasową polską przynależność, jest obowiązany obsadzić

statek załogą zgodnie z polskimi przepisami i poddać statek polskim przepisom w zakresie

pomiaru, bezpieczeństwa żeglugi, dokumentów statku i ochrony środowiska.

Nazwa statku, który uzyskał czasową polską przynależność, może być zmieniona tylko

za zgodą właściwych władz państwa stałego rejestru statku oraz jego właściciela i

wierzycieli hipotecznych.

§ 1.

Statek nie stanowiący polskiej własności traci uzyskaną czasową polską przynależność,

jeżeli

1)

przestanie być spełniany którykolwiek z warunków wymienionych w art. 16 § 1,

2)

upłynie okres, na jaki uzyskał przynależność, i okres ten nie zostanie przedłużony,

3)

wniesie o to armator statku,

4)

armator statku nie przestrzega przepisów niniejszego działu,

5)

zostanie wydana decyzja w trybie art. 18c.

§ 2.

Utrata przez statek czasowej polskiej przynależności następuje z dniem wykreślenia

statku z polskiego rejestru okrętowego, na podstawie postanowienia izby morskiej.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może wydać decyzję o utracie czasowej polskiej

przynależności statku, jeżeli wymaga tego interes państwa, a w szczególności interes

polskiej gospodarki morskiej. Z tych samych względów Minister Transportu i Gospodarki

Morskiej może wydać decyzję sprzeciwiającą się uzyskaniu przez statek czasowej polskiej

przynależności.

§ 1.

Polska przynależność statku stanowiącego polską własność może być zawieszona na wniosek

właściciela.

§ 2.

Właściciel statku wskazuje we wniosku okres zawieszenia, rejestr, do którego statek

będzie wpisany, i przedstawia pisemną zgodę wszystkich wierzycieli hipotecznych na

zawieszenie polskiej przynależności statku.

§ 3.

Postanowienie o zawieszeniu wydaje izba morska, stwierdzając okres zawieszenia.

§ 4.

Wpis stwierdzający zawieszenie staje się skuteczny z dniem zawiadomienia izby morskiej

przez właściciela statku o uzyskaniu przez statek obcej przynależności.

§ 5.

W okresie trwania zawieszenia polskiej przynależności statek nie może podnosić polskiej

bandery.

Nazwa statku stanowiącego polską własność, którego polska przynależność została zawieszona,

nie może być zmieniona w okresie trwania zawieszenia bez zgody jego właściciela i

wierzycieli hipotecznych. Portem macierzystym takiego statku powinien być port państwa

czasowej przynależności.

§ 1.

Zawieszenie polskiej przynależności statku stanowiącego polską własność ustaje po

upływie okresu zawieszenia lub, na wniosek właściciela, przed upływem tego okresu

albo wskutek utraty przez statek czasowej przynależności obcego państwa.

§ 2.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może, ze względów określonych w art. 18c,

wydać decyzję o ustaniu zawieszenia polskiej przynależności statku lub sprzeciwiającą

się zawieszeniu.

§ 3.

Ustanie zawieszenia polskiej przynależności statku, stanowiącego polską własność,

następuje z dniem wykreślenia w stałym rejestrze okrętowym wpisu o zawieszeniu, na

podstawie postanowienia izby morskiej.

Ilekroć w przepisach niniejszego działu mówi się o stałym rejestrze statku, rozumie

się przez to rejestr prowadzony w państwie, którego przynależność statek odzyska po

ustaniu czasowej przynależności i w którym wpisany jest właściciel statku oraz prawa

zastawu i ograniczenia w rozporządzaniu statkiem.

§ 1.

Statek stanowiący polską własność podlega obowiązkowi wpisu do polskiego rejestru

okrętowego, prowadzonego przez izbę morską właściwą dla portu macierzystego statku.

§ 2.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje

statków stanowiących polską własność nie podlegających obowiązkowi wpisu do rejestru

okrętowego, z wyłączeniem statków uprawiających żeglugę poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

§ 3.

Statek, który nie podlega obowiązkowi wpisu do rejestru okrętowego, a także statek

w budowie może być wpisany do rejestru okrętowego na wniosek właściciela.

§ 4.

Statek uważany za stanowiący polską własność wpisuje się do rejestru okrętowego na

wniosek właściciela lub wszystkich współwłaścicieli.

§ 5.

Statek budowany w Polsce może być wpisany do rejestru okrętowego, jeżeli położona

została jego stępka lub wykonana została równorzędna praca konstrukcyjna w miejscu

wodowania. Dotyczy to również statku w budowie, nie stanowiącego polskiej własności.

Rejestr okrętowy statku w budowie prowadzi izba morska właściwa dla miejsca budowy

statku.

§ 1.

Statek nie stanowiący polskiej własności ani nie uważany za stanowiący polską własność

wpisuje się do rejestru okrętowego, na wniosek armatora, po spełnieniu warunków określonych

w art. 16 § 1.

§ 2.

Rejestr okrętowy dla statków, o których mowa w § 1, prowadzi izba morska właściwa

dla portu polskiego wskazanego przez armatora jako port macierzysty statku.

Rejestr okrętowy składa się z ksiąg rejestrowych prowadzonych odrębnie dla statków

1)

stanowiących polską własność i uważanych za stanowiące polską własność (rejestr stały),

2)

które uzyskały czasową polską przynależność (rejestr tymczasowy),

3)

w budowie (rejestr statków w budowie).

Za czynności rejestrowe pobiera się opłaty rejestrowe, które stanowią dochód budżetu

państwa.

§ 1.

Statek wpisany do rejestru stałego za granicą może być wpisany do rejestru stałego

w Polsce dopiero po wykreśleniu z rejestru zagranicznego.

§ 2.

Statek wpisany do rejestru stałego za granicą może być wpisany do rejestru tymczasowego

w Polsce dopiero po zawieszeniu jego dotychczasowej przynależności.

§ 3.

Wpis do rejestru zagranicznego statku stanowiącego polską własność lub statku uważanego

za stanowiący polską własność nie wywołuje skutków prawnych przed wykreśleniem tego

statku z polskiego rejestru okrętowego.

§ 4.

Czasowe nadanie statkowi, o którym mowa w § 3, obcej przynależności nie wywołuje skutków

prawnych przed dokonaniem w polskim rejestrze okrętowym wpisu zawieszającego polską

przynależność.

Rejestr okrętowy jest jawny. Osoby zainteresowane mogą żądać uwierzytelnionych wyciągów

i odpisów z rejestru.

§ 1.

W rejestrze stałym wpisuje się

1)

kolejny numer rejestrowy statku i datę wpisu,

2)

nazwę lub oznaczenie identyfikacyjne, międzynarodowy sygnał wywoławczy oraz rodzaj

i przeznaczenie statku,

3)

poprzednią nazwę lub oznaczenie identyfikacyjne oraz dane dotyczące poprzedniego rejestru

i datę wykreślenia z tego rejestru,

4)

nazwę portu macierzystego statku,

5)

rok, miejsce budowy i nazwę stoczni, jeżeli dane te są znane, oraz określenie materiału

głównego i rodzaju napędu statku,

6)

wymiary rejestrowe oraz pojemność statku,

7)

oznaczenie i adres właściciela lub wszystkich współwłaścicieli z określeniem ich udziałów

we współwłasności oraz podstawę nabycia własności statku,

8)

oznaczenie i adres armatora statku,

9)

hipotekę morską i ograniczenia w rozporządzaniu statkiem,

10)

stwierdzenie przez izbę morską polskiej przynależności statku,

11)

stwierdzenie przez izbę morską zawieszenia polskiej przynależności statku,

12)

podstawę i datę wykreślenia statku z rejestru.

§ 2.

W rejestrze tymczasowym, oprócz danych wymienionych w § 1 pkt 1-8, 10 i 12, wpisuje

się

1)

poprzednią przynależność statku i datę jej zawieszenia,

2)

okres, na jaki statek uzyskał polską przynależność,

3)

oznaczenie i adres przedstawiciela armatora w Polsce, jeżeli taki został ustanowiony.

§ 3.

W rejestrze statków w budowie wpisuje się

1)

kolejny numer rejestrowy statku w budowie i datę wpisu,

2)

oznaczenie identyfikacyjne statku w budowie,

3)

nazwę stoczni budującej statek,

4)

oznaczenie i adres właściciela statku w budowie,

5)

oznaczenie umowy o budowę statku,

6)

hipotekę morską.

§ 4.

Każda zmiana danych w rejestrze okrętowym podlega wpisowi.

§ 1.

Wpis do rejestru okrętowego następuje na podstawie zgłoszenia zainteresowanych, chyba

że prawo przewiduje wpis na wniosek lub z urzędu.

§ 2.

Do zgłoszenia okoliczności podlegającej wpisowi, w stosunku do statków stanowiących

polską własność i statków uważanych za stanowiące polską własność, wpisanych do rejestru

okrętowego, obowiązany jest właściciel statku.

§ 1.

Wykreśla się z rejestru okrętowego statek, który

1)

zatonął lub uległ zniszczeniu,

2)

zaginął,

3)

utracił polską przynależność,

4)

utracił charakter statku morskiego.

§ 2.

W przypadkach określonych w § 1 wykreślenie statku z rejestru okrętowego wymaga zgody

wierzyciela hipotecznego, wyrażonej na piśmie.

§ 3.

Wykreśla się z rejestru statków w budowie statek, który

1)

uległ zniszczeniu w trakcie budowy albo którego budowa została zaniechana,

2)

został wpisany jako statek do rejestru stałego w Polsce lub za granicą.

§ 4.

W przypadkach określonych w § 3 wykreślenie wymaga zgody wierzyciela, wyrażonej na

piśmie, chyba że statek w budowie został wpisany jako statek do rejestru stałego w

Polsce, a ciążąca na nim hipoteka morska została wpisana do tego rejestru z urzędu.

Statek uważa się za zaginiony, jeżeli w ciągu podwójnego okresu niezbędnego w normalnych

warunkach do przejścia do portu przeznaczenia z miejsca, z którego nadeszła ostatnia

wiadomość o statku, statek do tego portu nie zawinął, ani nie nadeszła żadna kolejna

wiadomość o statku. Okres wymagany do uznania statku za zaginiony nie może być krótszy

niż miesiąc ani dłuższy niż trzy miesiące od dnia ostatniej wiadomości o statku, a

jeżeli brak wiadomości o statku pozostaje w związku z działaniami wojennymi - krótszy

niż sześć miesięcy.

§ 1.

Zgłoszenie do rejestru okrętowego powinno być dokonane w ciągu sześciu tygodni od

dnia, w którym obowiązany do zgłoszenia dowiedział się o okoliczności podlegającej

wpisowi do rejestru.

§ 2.

W razie niezgłoszenia statku lub okoliczności podlegających wpisowi do rejestru okrętowego,

izba morska stosuje, w celu przymuszenia do zgłoszenia, przepisy o postępowaniu przynaglającym

w zakresie prowadzenia ksiąg wieczystych.

§ 3.

Jeżeli obowiązany nie dokona zgłoszenia pomimo wezwania, izba morska może po przeprowadzeniu

dochodzenia dokonać wpisu z urzędu, zaznaczając to w osnowie wpisu.

Izba morska bada, czy

1)

zgłoszenie lub wniosek i dołączone do nich dokumenty odpowiadają pod względem treści

i formy obowiązującym przepisom prawa,

2)

zgłoszone dane są zgodne z rzeczywistością, jeżeli ma w tym względzie uzasadnione

wątpliwości.

§ 1.

Okoliczność będąca przedmiotem wpisu do rejestru okrętowego jest skuteczna wobec osób

trzecich. Okoliczność taka, mimo braku wpisu do rejestru okrętowego, jest skuteczna

wobec osób trzecich, gdy o niej wiedziały.

§ 2.

Do oceny skutków wpisu do rejestru okrętowego stosuje się odpowiednio przepisy o prawach

jawnych z księgi wieczystej.

§ 1.

Po wpisaniu do rejestru okrętowego statek otrzymuje certyfikat okrętowy, a statek

w budowie - certyfikat statku w budowie.

§ 2.

Certyfikat okrętowy stanowi dowód polskiej przynależności statku.

§ 3.

Statkowi nabytemu za granicą polski urząd konsularny może wydać tymczasowe świadectwo

polskiej przynależności statku (świadectwo o banderze) ważne na okres nie dłuższy

niż sześć miesięcy. O wydaniu świadectwa polski urząd konsularny zawiadamia właściwą

izbę morską.

§ 1.

W razie wydania certyfikatu okrętowego statkowi, który uzyskał czasową polską przynależność,

dokumenty wydane takiemu statkowi przez organ prowadzący jego rejestr stały powinny

zostać temu organowi zwrócone. O zwrocie armator statku zawiadamia izbę morską w terminie

trzydziestu dni od dnia otrzymania certyfikatu okrętowego.

§ 2.

W razie zawieszenia przez izbę morską polskiej przynależności statku stanowiącego

polską własność lub uważanego za stanowiący polską własność, właściciel statku obowiązany

jest zwrócić izbie morskiej certyfikat okrętowy w terminie trzydziestu dni od dnia

wydania statkowi odpowiedniego dokumentu przez zagraniczny organ rejestrowy.

§ 3.

Izba morska zawiadamia właściwe władze państwa rejestru stałego o ustaniu czasowej

polskiej przynależności statku.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

prowadzenia rejestru okrętowego i postępowanie rejestrowe, wzory ksiąg rejestrowych,

wzór certyfikatu okrętowego, certyfikatu statku w budowie i świadectwa o banderze,

tryb ich wydawania oraz koszty postępowania rejestrowego.

§ 1.

Statek stanowiący polską własność, który nie podlega obowiązkowi wpisu do rejestru

okrętowego i nie został wpisany do tego rejestru, powinien być zarejestrowany w urzędzie

morskim właściwym dla swojego portu macierzystego. Obowiązek ten nie dotyczy statków

używanych do celów sportowych lub rekreacyjnych o długości do 5 m, nie uprawiających

żeglugi międzynarodowej.

§ 2.

Dokument rejestracyjny wydany przez urząd morski stanowi dowód polskiej przynależności

statku nie wpisanego do rejestru okrętowego.

§ 3.

Za wydanie dokumentu rejestracyjnego urząd morski pobiera opłatę. Opłata stanowi dochód

budżetu państwa.

§ 4.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

rejestracji statków morskich, tryb postępowania, wzór dokumentu rejestracyjnego oraz

tryb i sposób ustalania opłat rejestracyjnych.

§ 1.

W celu zapewnienia przestrzegania przez statek przepisanych wymagań bezpieczeństwa,

o których mowa w art. 39, statek podlega przeglądom i inspekcjom w zakresie i terminach

określonych w umowach międzynarodowych lub przepisach ustawy.

§ 2.

Organami inspekcyjnymi są dyrektorzy urzędów morskich, a za granicą - również konsulowie.

§ 3.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej może, w drodze rozporządzenia

1)

powierzyć określone zadania organu inspekcyjnego instytucji klasyfikacyjnej,

2)

uznać za obowiązkowe przepisy techniczne instytucji klasyfikacyjnej w zakresie technicznego

stanu bezpieczeństwa.

§ 4.

Organ inspekcyjny może upoważnić każdorazowo do dokonywania określonych przeglądów

lub czynności inspekcyjnych wyznaczone w tym celu osoby lub instytucje klasyfikacyjne,

również zagraniczne.

§ 5.

Za przeprowadzenie przeglądów lub inspekcji oraz wystawienie lub potwierdzenie dokumentów

bezpieczeństwa pobiera się opłaty.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania

przeglądów i inspekcji, wzory dokumentów bezpieczeństwa statków i sposób ich potwierdzania,

a także wysokość opłat za przeprowadzenie inspekcji oraz za wystawienie lub potwierdzenie

dokumentów bezpieczeństwa.

Umowa o przeniesienie własności statku, o którym mowa w art. 59 § 1, podlegającego

obowiązkowi wpisu do rejestru okrętowego, powinna być zawarta na piśmie z podpisami

stron notarialnie poświadczonymi. Dotyczy to również statku, o którym mowa w art.

59 § 2, oraz statku w budowie, wpisanych do polskiego rejestru okrętowego.

Na statku wpisanym do rejestru okrętowego można ustanowić zastaw wpisany do tego rejestru

(hipotekę morską). Do hipoteki morskiej stosuje się odpowiednio przepisy prawa cywilnego

o hipotece na nieruchomościach, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.

Oświadczenie woli właściciela o ustanowieniu na jego statku hipoteki morskiej powinno

być złożone na piśmie z podpisem notarialnie poświadczonym. Do powstania hipoteki

morskiej niezbędny jest wpis do rejestru okrętowego.

§ 1.

Hipoteka morska może być wyrażona również w walucie obcej lub jednostkach obliczeniowych

określonych w art. 312 § 2.

§ 2.

W celu zabezpieczenia tej samej wierzytelności można ustanowić hipotekę morską na

więcej niż jednym statku.

§ 1.

Hipoteka morska obciąża, oprócz statku i jego przynależności, także wierzytelności

właściciela statku powstałe po ustanowieniu hipoteki z tytułu

1)

odszkodowania za uszkodzenie lub stratę statku, łącznie z odszkodowaniem ubezpieczeniowym,

2)

wynagrodzenia za ratownictwo w zakresie, w jakim wyrównuje ono szkody w statku spowodowane

ratownictwem,

3)

udziału statku w awarii wspólnej,

4)

opłaty za najem lub dzierżawę statku.

§ 2.

Strony mogą rozszerzyć zakres wierzytelności obciążonych hipoteką morską.

Umowa o przeniesienie własności statku obciążonego hipoteką morską, na cudzoziemca

lub zagraniczną osobę prawną wymaga uprzedniej zgody wierzyciela hipotecznego, wyrażonej

na piśmie, z podpisem urzędowo poświadczonym.

W przypadku świadomego, znacznego zwiększenia ryzyka związanego z eksploatacją statku,

obciążonego hipoteką morską, które powoduje istotne pogorszenie sytuacji wierzyciela

hipotecznego, może on żądać niezwłocznego zaspokojenia z przedmiotu hipoteki lub dodatkowego

odpowiedniego zabezpieczenia.

§ 1.

Hipotekę morską można ustanowić na statku w budowie.

§ 2.

Hipoteka morska na statku w budowie obejmuje materiały, urządzenia i wyposażenie znajdujące

się na terenie stoczni budującej obciążony hipoteką statek, które przez oznakowanie

lub w inny sposób zostały wyraźnie zidentyfikowane jako przeznaczone do budowy lub

wyposażenia tego statku.

Do nie będącego hipoteką morską zastawu na statkach stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o zastawie na rzeczach ruchomych.

§ 1.

Osoba importująca do Polski olej drogą morską jest obowiązana podać do Głównego Urzędu

Ceł, w terminie do dnia 15 stycznia każdego roku, dane o ilościach zaimportowanego

w ciągu poprzedniego roku kalendarzowego oleju, a osoba importująca rocznie 150 tys.

ton lub więcej oleju uiszcza wkłady na rzecz Międzynarodowego Funduszu stosownie do

art. 10, 11 i 15 Konwencji, o której mowa w art. 340 § 1.

§ 2.

Główny Urząd Ceł składa Międzynarodowemu Funduszowi corocznie zbiorcze sprawozdanie

o imporcie oleju drogą morską.