Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 1995 r. w sprawie szczegółowych przypadków oraz warunków i sposobów użycia środków przymusu bezpośredniego, a także szczegółowych warunków i sposobu postępowania przy użyciu broni palnej przez żołnierzy wojskowych organów porządkowych.

§ 1. 1. Ż ołn ie rze wojskowych organów porządko­

wych są uprawni eni do stosowania środków przymusu bezpośred niego, o kreślonych wart. 36 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1963 r. o dyscyplinie wojskowej

oraz o odpowied zia lności żołni erzy za przewinienia

dyscyplinarne i za naruszenia honoru i godności żoł­

nierskiej (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 17), zwanej dalej

"ustawą", na w arunkach ustalonych wart. 36 ust. 2

ustawy.

2. Żołnierze wojskowych o rganó w porządkowych

uprawnieni do użycia broni palnej na warunkach

określonych wart. 37 ust. 1 i 3 ustawy.

są

3 . Wojskowe organy porządkowe określa rozporzą­

dzenie Ministra Obrony Narodowej z dn ia 28 maja

1992 r. w sprawie wojskowych organów porządkowych

oraz składu służby garnizonowej (Dz. U. Nr 47,

poz. 212).

§ 2. 1. Żołnierze wojskowych organów porządko­

wych są uprawnieni do stosowania środ ków przymusu bezpośredniego i użycia broni palnej przy wykonywaniu czynności służbowych należących do zakresu

działania tych organów, określon ego w odrębnych

przepisach .

2. W warunkach określonych w ust. 1 żołnierze wojskowych organów porządkowych są uprawnieni do

stosowania środków przymusu bezpośredniego i uży­

cia broni palnej wobec

1) żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową,

2) osób nie będących żołnierzami

a) wym ieni onych wart. 39 ust. 2 i 4 ustawy oraz

b) w przypadkach wskazanych wart. 39 ust. 3 ustawy.

§ 3. 1. Żołnierze wojskowych organów porządko­

wych są uprawnieni do samodzielnego decydowania

o koniecznośc i zastosowania odpowiednich środków

przymusu bezpoś r edniego lub użycia broni palnej,

chyba że dalsze przepisy rozporządzenia stanowią inaczej.

2. Żołnierze wojskowych organów porządkowych,

jako co najmniej dwuosobowy patrol,

konwój, asysta lub warta, są up rawnieni do zastosowania środków przymusu bezpośredniego i użycia

broni palnej na rozkaz ich dowódcy, chyba że zaistniała sytuacja wymaga natychmiastowego działania i wydanie rozkazu jest niemożliwe albo zwłoka w ich zastosowaniu groziłaby bezpośrednim niebezpieczeń­

stwem dla życ ia lub zdrowia ludzkiego albo wolności

obywateli.

występu jący

3. Rozkaz zastosowania środków przymusu bezpośredniego może wydać podwładnym ż ołnierzom , w za-

leżności od rodzaju wojskowego organu porządkowe­

go, równie ż odpowiednio komendant jednostki organi zacyjnej Żandarmerii Wojskowej, a w czasie jego nieobecności oficer dyżurny tej jednostki, dowódca

garnizonu (w garnizonach , w których są etatowi komendanci garnizonu

komend ant garnizonu),

a w czasie jego nieobecności - oficer inspekcyjny garnizonu oraz dowódca jednostki wojskowej , a w czasie

jego nieobecności - oficer dyżurny tej jednostki.

§ 4. Jeżeli następstwem zastosowania środka przymusu bezpośredniego lub użycia broni palnej jest

uszkodzenie ciała człowieka , żołnierz wojskowego organu porządkowego powoduj e udzielenie mu pierwszej pomocy medycznej, a w razie potrzeby - udzielenie mu fachowej pomocy medycznej . Kobiecie o widocznej ciąży zapewnia się pomoc medyczną w każ­

dym przypadku.

§ 5. 1. Jeżel i następstwem zastosowania środka

przymusu bezpośredniego lub użycia broni palnej jest

uszkodzenie ciała lub śmierć człowieka albo szkoda

w mieniu znacznej wa rto ści , żołnierz wojskowego organu porządkowego niezw łocznie

1) w miarę możliwości

a) zabezpiecza na miejscu zdarzenia ślady i dowody oraz nie dopuszcza osób postronnych, a także podejmuje, w razie potrzeby, inne czynności

nie cierpiące zwłoki, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów zdarzenia,

b) ustala świadków zdarzenia ,

2) zawiadamia o zdarzeniu oficera dyżurnego mIeJ scowo właściwej jednostki organizacyjnej Żandar­

merii Wojskowej oraz melduje o nim swojemu

przełożon em u .

-

84-

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, oficer dyżurny właściwej

miejscowo jednostki organizacyjnej

Żandarmerii Wojskowej niezwłoczn i e powoduje zabezpieczenie wszelkich śladów i dowodów związanych

z zastosowaniem środka przymusu bezpośredniego

lub użyciem broni palnej.

§ 6. 1. Zastosowanie środka p rzymusu bezpośred­

niego i użycie broni palnej żołnierz wojskowego organu porządkowego dokumentuje w raporcie z przebiegu

służby oraz w pisemnym meldunku składanym swemu

przełożonemu .

2. Pisemny meldunek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności

1) stopień wojskowy oraz imię i nazwisko żołnierza,

a także rodzaj wojskowego organu porządkowego,

w ramach którego zakresu działania został zastosowany środek przymusu bezpośredniego lub została użyta broń palna ,

2) czas i miejsce zastosowania środka przymusu bezpośredniego lub użycia broni palnej ,

3) dane osoby, wobec której zastosowano środek

przymusu bezpośredniego lub użyto broni palnej.

4) szczegółowe powody i rodzaj zastosowanego środ ­

ka przymusu bezpoś redniego lub użytej broni pal nej.

5) opis postępowania poprzedzającego zastosowanie

środka przymusu bezpośredniego lub użycie broni

palnej.

6) skutki zastosowania środka przymusu bezpośred ­

niego lub użycia broni palnej.

7) w razie potrzeby określenie sposobu realizacji przepisów § 4 i 5,

8) inne ważne okoliczności zdarzenia,

9) dane ustalonych świadków zdarzenia,

10) podpis żołnierza sporządzającego meldunek.

3. Jeżeli następstwem zastosowania środka przymusu bezpośred n iego lub użycia broni palnej jest

uszkodzenie ciała lub śmierć człowieka albo szkoda

w mieniu znacznej wartości, przełożony żołnierza niezwłocznie zawiadamia o tym wyższego przełożonego

i właściwego miejscowo prokuratora wojskowego.

4. Przełożony żołnierza bada każdorazowo zasad ność oraz warunki i sposób zastosowania środka przy-

musu bezpośredniego lub użycia broni palnej.

§ 7. Postępowanie żołnierzy wojskowych organów

porządkowych, występujących jako pododdział zwarty

tych organów, związane z użyciem przez nich środków

przymusu bezpośredniego i broni palnej reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 1995 r.

w sprawie szczegółowych zasad i warunków użycia

uzbrojonych pododdziałów zwartych wojskowych organów porządkowych oraz szczegółowych warunków

P:Jz.35

i sposobu postępowania przy użyciu broni palnej przez

te pododdziały (Dz. U. z 1996 r. Nr 5, poz. 36).

Rozdział 2

Stosowanie środków przymusu bezpośredniego

§

8. 1. Zastosowanie środków przymusu bezpo-

średniego może nastąpić po uprzednim wezwaniu do

podporządkowania się rozkazom (poleceniom) wyda-

nym na podstawie prawa przez wojskowy organ porządkowy i bezskutecznym uprzedzeniu o zastosowaniu tych środków w razie niepodporządkowania się

tym rozkazom (poleceniom).

2. Można odstąpić od wymogów określonych

w ust. 1, jeżeli zwłoka w zastosowaniu środków przymusu bezpośredniego groziłaby niebezpieczeń­

stwem dla życia lub zdrowia ludzkiego, wolności obywateli albo mienia , albo też uniemożliwiłaby ujęcie

osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa lub

poszukiwanej. albo umożliwiłaby ucieczkę takiej osoby.

§ 9. Zastosowanie środków przymusu bezpośred ­

niego powinno nastąpić w taki sposób, aby osiągnię­

cie podporządkowania się rozkazom (poleceniom), wydanym na podstawie prawa przez wojskowy organ porządkowy, powodowało możliwie najmniejszą dolegliwość u osoby, wobec której środki te zostały zastosowane.

§ 10. Jeżeli jest to konieczne do osiągnięcia podporządkowania się rozkazom (poleceniom). wydanym na

podstawie prawa przez wojskowy organ porządkowy,

można zastosować jednocześnie różne środki przymu-

su bezpośredniego .

§ 11. Jeżeli osoba, wobec której zostały zastosowane środk i przymusu bezpośredniego , podporządkowa­

ła się rozkazom (poleceniom) wydanym na podstawie

prawa przez wojskowy organ porządkowy, odstępuje

się od stosowania tych środków.

§ 12. Żołnierze wojskowych organów porządko­

wych są uprawnieni do stosowania środków przymusu bezpośredniego w przypadkach określonych wart.

36 ust. 1 ustawy, w szczególności w celu

1) ujęc i a osoby podejrzanej o popełnienie przestęp­

stwa lub poszukiwanej albo udaremnienia ucieczki

takiej osoby,

2) odparcia zamachu na życie lub zdrowie ludzkie,

3) odparcia zamachu na mienie

- chyba że dalsze przepisy rozporządzenia stanowią

inaczej .

§ 13. 1. Żołnierze wojskowych organów porządko­

wych

mogą stosować następujące środki

przymusu

bezpo ś redniego

1) siłę fizyczną w postaci chwytów obezwładniających

oraz podobnych technik obrony lub ataku ,

2)

-

85-

urządzenia techniczne w postaci: kajdanek, prowadnic, kaftanów bezpieczeństwa, pasów i siatek

obezwładniających, a także kolczatek drogowych

i innych przeszkód umożliwiających zatrzymanie

pojazdu,

3) chemiczne środki obezwładniające,

4) pałki służbowe,

5) wodne środki obezwładniające,

6) psy służbowe ,

7) pociski miotane.

2. Żołnierze wojskowych organów porządkowych

mogą stosować te ś rodki przymusu bezpośredniego

określone w ust. 1, które zostały im służbowo przydzielone na wyposażenie indywidualne lub wyposażenie

służby, w której składzie wykonują odpowiednie czynności służbowe.

§ 14. Wobec kobiet o widocznej ciąży, osób, których

Poz. 35

2. Jeden z uchwytów prowadnicy zakłada się na rę­

osoby prowadzonej, a drugi uchwyt żołnierz woj skowego organu porządkowego zakłada sobie na rękę

lub trzyma w ręku.

kę

3. Przepisy § 16 ust. 2 i 3 stosuje s i ę odpowiednio .

§ 18. 1. Kaftan bezpiecz eństwa oraz pasy i siatka

obezwładniająca mogą być stosowane wo bec osoby,

która swoim zachowaniem stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia własnego lub innej osoby albo mien ia, jeżeli zastosowanie innych

środków przymusu bezpośredniego jest niemożliwe

albo okazało się bezskuteczne .

2. Siatkę obezwładniającą można stosować także

1) w pościgu za osobą podejrzaną o popełnienie przestępstwa lub poszukiwaną,

2) w celu udaremnienia ucieczki osoby skazanej, tym czasowo aresztowanej, zatrzymanej, doprowadzanej lub konwojowanej.

wygląd wskazuje, że nie ukończyły trzynastu lat, star-

ców oraz osób o widocznym kalectwie, można stosować wyłącznie chwyty obezwładniające.

§ 15. 1. Siłę fizyczną można stosować w cel u obezwładnienia osoby, odparcia czynnej napaści albo zmu-

szenia do wykonania rozkazu (polecenia) wydanego na

podstawie prawa przez wojskowy organ porządkowy.

2. Stosując siłę fizyczną nie wolno zadawać udechyba że działa się w obronie koniecznej albo

w celu odparcia bezpośredniego zamachu na życie lub

zdrowie ludzkie, albo na mienie, albo też w celu ujęcia

osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa lub poszukiwanej, albo udaremnienia jej ucieczki.

rzeń,

3. Zastosowanie kaftana bezpieczeństwa ora z pasów i siatki obezwładn i ającej następuje na rozka z wła ­

ściwego organu określonego w § 3 ust. 2 lub 3.

4. Jeżeli czas stosowania kaftana bezp i eczeństwa

wynosi więcej niż dwie godziny, nie rzadz iej ni ż co godzinę rozwiązuje się taśmy rękawów kaftana w celu

umożliwienia prawidłowego obiegu krwi .

5. Odstępuje się od stosowania kaftana bezpieczeń ­

stwa, jeżeli lekarz po zbadaniu osoby, wobec której go

zastosowano, tego zażąda .

§ 19. 1. Kolczatka drogowa i inne przeszkody umoż ­

liwiające zatrzymanie pojazdu mogą być stosowane do

§ 16. 1. Kajdanki można stosować wobec osoby

skazanej, tymczasowo aresztowanej i zatrzymanej,

a także doprowadzanej i konwojowanej, jeżeli zachodzi

uzasadniona obawa jej ucieczki albo dokonania przez

nią czynnej napaści lub stawiania czynnego oporu, al bo też jeżeli zachowuje się ona agresywnie.

2. Kajdanki stosuje się również na polecenie ' sądu

lub prokuratora.

3. Kajdanek nie stosuje się wobec żołnierzy wystę­

w umundurowaniu w miejscach publicznych.

pujących

4. Kajdanki zdejmuje się n i ezwłocznie po wprowadzeniu osoby, wobec której je zastosowano, do pomieszczeń służbowych Żandarmerii Wojskowej lub Policji, aresztu lub zakładu karnego albo na przesłuchanie

przez prokuratora lub na salę rozpraw, chyba że prokurator lub sąd zarządzi inaczej.

5. Kajdanki zakłada się na ręce z przodu, a osobie

na ręce z tyłu.

zatrzymania pojazdu prowadzonego przez osobę podlegającą wojskowej kontroli drogowej albo osobę pod legającą orzecznictwu sądów wojskowych, która nie

zatrzymała się mimo odpowiedniego sygnału

1) gdy istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia

przez nią przestępstwa albo przewożenia przez nią

tym pojazdem osoby podejrzanej o popełnienie

przestępstwa

lub przedmiotów pocho d zący c h

z przestępstwa,

2) znajdującą się w stanie nietrze źwośc i albo w stanie

po użyciu alkoholu lub podobnie działając ego

środka.

2. Kolczatkę drogową można stosować równlez

do zatrzymania pojazdu prowadzonego przez osobę

nie wymienioną w ust. 1, jeżeli istnieje uzasadnione

podejrzenie, że w pojeździe tym jest przewożona oso ba podejrzana o popełnienie przestępstwa podlega jącego orzecznictwu sądów wojskowych albo są

przewożone przedmioty pochodzące z takiego prze -

zachowującej się agresywnie -

stępstwa.

§ 17. 1. Prowadnice można stosować wobec osoby,

co do której zachodzi uzasadniona obawa jej ucieczki.

3. Kolczatki drogowej nie stosuje się do zatrzyma nia pojazdów jednośladowych.

-

86-

4. Zastosowanie kolczatki drogowej i innych przeszkód umożliwiających zatrzymanie pojazdu następuje

na rozkaz właściwego organu określonego w § 3 ust. 2

lub 3 oraz w porozumieniu z Policją.

Poz. 35

3. Zabrania się zadawania uderzeń uchwytem pałki

służbowej.

4. Nie wolno stosować pałki służbowej wobec osoby

5. Zastosowanie kolczatki drogowej lub innej przeszkody umożliwiającej zatrzymanie pojazdu poprzedza

się

1) stawiającej bierny opór, chyba że uprzednie za-

stosowanie siły fizycznej okazało się bezskuteczne,

1) sygnałem zatrzymania podanym przez żołnierza

wojskowego organu porządkowego w sposób zrozumiały i widoczny dla kierowcy zatrzymywanego

pojazdu oraz

2) w o bec której zastosowan o kajdanki, prowadnice,

kaftan bezpiec ze ństwa albo pasy lub siatkę obez-

2) wstrzymaniem ruchu drogowego w obu kierunkach

w odległości nie mniejszej niż sto metrów od kolczatki lub innej przeszkody, w czasie zbliżania się

zatrzymywanego pojazdu.

3) przebywającej w pomieszczeniach służbowych

Żandarmerii Wojskowej i Policji, służby garnizonowej i służby wewnętrznej jednostki wojskowej oraz

proku ratury i sądu.

6. Użycie kolczatki drogowej lub innej przeszkody

§ 22. 1. Wodne środki obezwładniające oraz pociski miotane można stosować w przypadku

umożliwiającej zatrzymanie pojazdu może być poprze-

dzone próbą zablokowania drogi zatrzymywanemu

kierowcy oznakowanym pojazdem Żandarmerii Wojskowej lub Policji.

władniającą,

1) odpierania czynnej napaści,

2) pokonywania czynnego oporu,

7. W przypadku blokowania drogi oznakowanym

pojazdem Żandarmerii Wojskowej lub Policji można

odstąpić od wstrzymania ruchu drogowego, o którym

mowa w ust. 5 pkt 2.

§ 20. 1. Chemiczne środki obezwładniające mogą

być stosowane w przypadku

3) przeciwdziałania niszczeniu mienia.

2. Przepis § 20 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

§ 23. 1. Pies służbowy

w przypadku

może być

wykorzystany

1) odpierania czynnej napaści,

1) odpie ran ia czynnej napaści,

2) pokonywania czynnego oporu,

2) pokonywania czyr.nego oporu,

3) pościgu za osobą uzbrojoną lub używającą innego

niebezpiecznego narzędzia, podejrzaną o popełnie ­

nie przestępstwa lub poszukiwaną,

3) pościgu za osobą podejrzaną o popełnienie przestępstwa lub poszukiwaną,

4) udaremnienia ucieczki osoby skazanej, tymcza sowo aresztowanej, zatrzymanej, doprowadzanej lub

konwojowanej,

5) obezwładniania osoby zachowującej się agresywnie,

6) przeciwdziałania niszczeniu mienia .

4) udaremniania ucieczki osoby skazanej, tymczasowo aresztowanej, zatrzymanej, doprowadzanej lub

konwojowanej .

2. Pies stużbowy powinien mieć natożony kaganiec,

z wyjątkiem przypadku, gdy jest wykorzystywany do odpierania czynnej napaści albo w pościgu za osobą podejrzaną o popełnienie przestępstwa albo osobą uzbrojo ną lub używającą innego niebezpiecznego narzędzia.

2. Przy stosowaniu środków, o których mowa

w ust. 1, należy zachować ostrożność, uwzględ niając

ich właściwości mogące stanowić zagrożenie dla życia

lub zdrowia ludzkiego, w tym dla osób trzecich .

§ 21. 1. Pałkę służbową można stosować w przypadku

1) odpierania czynnej napaści,

2) pokonywania czynnego oporu,

3) przeciwdziałania niszczeniu mienia.

2. Przy stosowaniu pałki służbowej zadaje się uderzenia w umięśnione części ciała.

Rozd z iał 3

Użycie broni palnej

§ 24. Broń palna, jako środek ostateczny, móże być

użyta, jeżeli

zastosowanie środków przymusu bezpo-

średniego jest niewystarczające.

§ 25. 1. Broni palnej nie używa się wobec osób wymienionych w § 14.

,

2. U życie broni palnej w strefie nadgranicznej nie

powinno powodować ostrzelania terytorium państwa

sąsiedniego.

-

Poz. 35 i 36

§ 26. 1. Przed użyciem broni palnej żołnierze wojskowych organów porządkowych

żeli zwłoka w użyciu broni palnej groziłaby bezpośred ­

1) wzywają osobę, wobec której broń palna ma być

nim niebezpieczeństwem dla życia lub zdrowia ludzkiego albo wolności obywateli.

użyta, do podporządkowania się rozkazom (poleceniom) wydanym na pod" tawie prawa przez wojskowy organ porządkowy, a w szczególności do natychmiastowego porzucenia broni palnej lub innego niebezpiecznego narzędzia, zaniechclnia czynnej napaści, odstąpienia od stosowania przemocy,

zaprzestania ucieczki albo zaniechania innego bezprawnego działania,

2) wzywają osobę, wobec której broń palna ma być

użyta, do zatrzymania się, wołając" Stój -Żandar­

meria Wojskowa" ("służba wartownicza", "służba

pat rolowa", "służba konwojowa", "służba garnizonowa" lub "służba wewnętrzna" - w zależności

od rodzaju wojskowego organu porządkowego,

którego żołnierz ma zamiar użyć bron i palnej),

3) w razie niezatrzymania si ę osoby, wobec której

3. Przepisów ust. 1 pkt 2-4 można nie stosować, je-

4. Przepisów ust. 1 nie stosuje się w czasie prowadzenia bezpośredniego pościgu określonego wart. 37

ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy, jeżeli osoba, wobec której broń

palna ma być użyta, użyła broni palnej lub ucieka pojazdem.

§ 27. Osobę doprowadzaną lub konwojowaną albo

trzymaną pod strażą warty uprzedza się o możliwości

użycia wobec niej broni palnej w

cego do jej użycia.

§ 28. Użycie broni palnej powinno następować

w sposób wyrządzający możl i wie najmniejszą szkodę

osobie, wobec której jest ona użyta, oraz nie może

zmierzać do pozbawienia jej życia.

broń palna ma być użyta, grożą użyciem broni palnej, wołając "Stój - bo strzelam",

4)

Rozdział 4

Przepis końcowy

w razie bezsku teczności wezwań określonych

w pkt 2 i 3 - dają strzał ostrzegawczy w górę.

2. Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 można nie stosować , jeżeli z okoliczności zdarzenia wynika, że osoba, wobec

której broń palna ma być użyta, posługuje się bronią

palną lub innym niebezpiecznym narzędziem.

razie podjęcia przez

nią próby ucieczki lub innego zachowania uprawniają­

§ 29. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.

Prezes Rady Ministrów: J. Oleksy

36

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 12 grudnia 1995 r.

w sprawie szczegółowych zasad i warunków użycia uzbrojonych pododdziałów zwartych wojskowych organów porządkowych oraz szczegółowych warunków i sposobu postępowania przy użyciu broni palnej

przez te pododdziały.

Na podstawie art. 37 ust. 4 i art. 38 ust. 3 ustawy

z dnia 21 maja 1963 r. o dyscyplinie wojskowej oraz

o odpowiedzialności żołnierzy za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenia honoru i godności żołnierskiej

(Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 17) zarządza się, co następu­

je

§ 1. 1. Użycie uzbrojonych pododdziałów zwartych

wojskowych organów porządkowych, zwanych dalej

"uzbrojonymi pododdziałami zwartymi", w przypadkach określonych w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1963 r. o dyscyplinie wojskowej oraz o odpowiedzialndści żołnierzy za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenia honoru i godności żołnierskiej (Dz. U. z 1992 r.

Nr 5, poz. 17), zwanej dalej " u stawą", powinno być od-

powiednie do stopnia zagro ż enia lub zakłócenia bezpieczeństwa albo porządku publicznego oraz przewidywanego dalszego rozwoj u sytuacji.

2. Wojskowe organy porządkowe określa rozporzą­

dzenie M inistra Obrony Narodowej z dnia 28 maja

1992 r. w sprawie wojskowych organów porządkowych

oraz składu służby garnizonowej (Dz. U. Nr 47, poz.

212) .

§ 2. Uzbrojone pododdziały zwarte mogą być użyte

w stosunku do

1) żołnierzy p ełniących czynną służbę wojskową,

-- 83-

Dzienn ik Ustaw Nr 5

35

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW

z dnia 12 grudnia 1995 r.

w sprawie szczegółowych przypadków oraz warunków i sposobów użycia środków przymusu bezpośrednie­

go, a także szczegółowych warunków i sposobu postępowania przy użyciu broni palnej przez żołnie rzy wojskowych organów porządkowych .

Na podstawie art. 36 ust. 3 i art. 37 ust. 4 ustawy

z dnia 21 maja 1963 r. o dyscyplinie wojskowej oraz

o odpowiedzia lności żołnierzy za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenia hono ru i godności żołnierskiej

(Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 17) zarządza się, co następu­

je

Rozdz iał 1

Przepisy ogólne