Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy.

§ 1. Przy ustalaniu wynagrodzenia

1) za czas pozostawania bez pracy, przysługującego

pracownikowi przywróconemu do pracy (art. 47

i 57 § 1 i 2 Kodeksu pracy),

2) za czas do rozwiązania umowy o pracę, jeżeli został

zastosowany okres wypowiedzenia krótszy od wymaganego (art. 49 Kodeksu pracy),

3) za okres wypowiedzenia lub za okres równy okresowi wypowiedzenia, przysługującego pracowni kowi odwołanemu ze stanowiska (art. 70 § 2

i art. 72 § 2 Kodeksu pracy)

stosuje się zasady obowiązujące przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop.

§ 2. 1. Zasady obowiązujące przy ustalaniu ekwiwa lentu pieniężnego za urlop stosuje się także w celu obliczenia

1) odszkodowania przysługującego pracownikowi

z tytułu skróconego okresu wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nie określony (art. 36 1

§ 1 Kodeksu pracy),

2) odszkodowania przysługującego p racownikowi

w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z naruszeniem przepisów prawa pracy (art. 471, 50 § 1 i 4

oraz art. 58 i 60 Kodeksu pracy),

3) odszkodowania przysługującego pracownikowi,

który rozwiązał umowę o pracę bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia przez pracodawcę podstawowych obowiązków wobec pracownika (art. 55 § 11 Kodeksu pracy),

4) odszkodowania przysługującego pracodawcy z tytułu szkody wyrządzonej przez pracownika , który

bez uzasadnienia rozwiązał umowę o pracę bez

wypowiedzenia (art. 61 2 § 1 Kodeksu pracy),

5) odszkodowania przysługującego pracownikowi,

którego umowa o pracę wygasła z powodu śmier­

ci pracodawcy (art. 63 2 § 2 Kodeksu pracy),

6) odprawy przysługującej pracownikowi, którego

stosunek pracy rozwiązał się wskutek wygaśnięcia

mandatu (art. 75 Kodeksu pracy),

7) odprawy pieniężnej przysługującej pracownikowi

w związku z przejściem na emeryturę lub rentę (art.

92 1 § 1 Kodeksu pracy),

8) odprawy pośmiertnej przysługującej rodzinie

zmarłego pracownika (art. 93 § 2 Kodeksu pracy),

9) odszkodowania przysługującego pracownikowi

w związku z niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy (art. 99 § 2

Kodeksu pracy),

10) kwoty jednodniowego wynagrodzenia do celów

określonych wart. 108 § 3 Kodeksu pracy,

11) odszkodowania przysługującego pracownikowi

młodocianemu w przypadku rozwiązania z nim

umowy o pracę z powodu braku możliwości zapewnienia innej pracy nie zagrażającej zdrowiu

(art. 201 § 2 Kodeksu pracy).

2. Odszkodowania, o których mowa w ust. 1 pkt 3,

4 i 5, przysługujące w wysokości wynagrodzenia za

okres dwóch tygodni, stanowią połowę miesięcznej

kwoty ustalonej według zasad przewidzianych w ust. 1.

§ 3. Kwotę wynagrodzenia do celów ustalenia wysokości odszkodowania za szkodę wyrządzoną praco-

dawcy przez pracownika (art. 119 Kodeksu pracy) oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu

ekwiwalentu pieniężnego za urlop, bez uwzględnienia

zmian w warunkach wynagradzania lub wysokości

składników wynagrodzenia wprowadzonych po dniu

wyrządzenia szkody.

§ 4. 1. Przy ustalaniu wynagrodzenia określonego

procentowo w celu obliczenia wynagrodzenia: za czas

niewykonywania pracy, jeżeli pracownik był gotów do

jej wykonywania, oraz za czas niezawinionego przez

pracownika przestoju (art. 81 § 1 Kodeksu pracy), dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych (art. 134

§ 12 Kodeksu pracy) oraz wynagrodzenia za czas dyżuru (art. 144 § 2 Kodeksu pracy) stosuje się zasady

obowiązujące przy ustalaniu wynagrodzenia za urlop.

2. W celu obliczenia

w ust. 1 za jedną godzinę

należności

określonych

1) według składników wynagrodzenia określonych

w stawce miesięcznej w stałej wysokości - należy

1431 -

tę stawkę podzielić przez liczbę godzin pracy przy-

bę

dni kalendarzowych, za które pracownikowi przy-

padających do przepracowania w danym miesiącu,

sługiwało wynagrodzenie przed przeniesieniem.

Dziennik Ustaw Nr 62

-

2) według zmiennych składników wynagrodzenia wynagrodzenie ustalone według zasad określo­

nych w ust. 1 dzieli się przez liczbę godzin przepracowanych przez pracownika w okresie, z którego

ustala się to wynagrodzenie.

§ 5. Przy ustalaniu wynagrodzenia za czas zwolnienia od pracy oraz za czas niewykonywania pracy, gdy

przepisy przewidują zachowanie przez pracownika prawa do wynagrodzenia, stosuje się zasady obowiązują­

ce przy ustalaniu wynagrodzenia za urlop, z tym że

składniki wynagrodzenia ustalane w wysokości przeciętnej oblicza się z miesiąca, w którym przypadło

zwolnienie od pracy lub okres niewykonywania pracy.

§ 6. Potrąceń należności z wynagrodzenia pracownika, przewidzianych wart. 87 § 1 Kodeksu pracy w miesiącu, w którym są wypłacane składniki wynagrodzenia za okresy dłuższe niż jeden miesiąc, dokonuje się od łącznej kwoty wynagrodzenia, uwzględniają­

cej te składniki wynagrodzenia.

§ 7. 1. Dodatek wyrównawczy do wynagrodzenia

przysługujący

1) kobiecie w ciąży (art. 179 § 2 Kodeksu pracy),

2) pracownikowi, u którego stwierdzono objawy

wskazujące na powstawanie choroby zawodowej

(art. 230 § 2 Kodeksu pracy),

3) pracownikowi, który stał się niezdolny do wykonywania dotychczasowej pracy wskutek wypadku

przy pracy lub choroby zawodowej (art. 231 Kodeksu pracy),

stanowi różnicę między wynagrodzeniem z okresu poprzedzającego przeniesienie a wynagrodzeniem po

przeniesieniu pracownika do innej pracy.

2. Wynagrodzenie do celów określenia dodatku

wyrównawczego oblicza się według zasad obowiązują­

cych przy ustalaniu wynagrodzenia za urlop.

§ 8. Dodatek wyrównawczy do wynagrodzenia według składników wynagrodzenia określonych w stawkach miesięcznych w stałej wysokości zmniejsza się za

każdy dzień pracy, za który pracownikowi po powierzeniu innej pracy nie przysługuje wynagrodzenie za pracę .

W tym celu kwotę dodatku wyrównawczego dzieli się

przez 25,5, a w przypadku otrzymania przez pracownika

wynagrodzenia określonego wart. 92 Kodeksu pracy albo zasiłku przewidzianego w ustawie o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - przez 30; otrzymany wynik mnoży się przez liczbę dni, za które pracownikowi przysługi ­

wało to wynagrodzenie lub zasiłek, i otrzymaną kwotę

odejmuje od dodatku wyrównawczego.

§ 9.1. Podstawę obliczenia dodatku wyrównawczego do wynagrodzenia, według składników wynagrodzenia określonych w stawkach godzinowych albo za

inny okres krótszy niż jeden miesiąc oraz zmiennych

składników wynagrodzenia wypłacanych za okresy nie

dłuższe niż jeden miesiąc, stanowi wynagrodzenie za

jeden dzień z okresu poprzedzającego przeniesienie do

innej pracy. W tym celu wynagrodzenie ustalone według zasad określonych w § 7 ust. 2 dzieli się przez licz-

2. W celu obliczen ia dodatku wyrównawczego za

okres miesięczny, od kwoty stanowiącej iloczyn wynagrodzenia za jeden dzień, ustalonej zgodnie z ust. 1,

i liczby dni, za które pracownikowi po przeniesieniu do

innej pracy przysługiwało wynagrodzenie, odejmuje

się wynagrodzenie przysługujące pracownikowi po

przeniesieniu.

§ 10. 1. Podstawę obliczenia dodatku wyrównawczego do wynagrodzenia, według składników wynagrodzenia wypłacanych za okresy dłuższe niż jeden

miesiąc, stanowi wynagrodzenie za jeden dzień z okresu poprzedzającego przeniesienie do innej pracy, określone według zasad obowiązujących przy ustalaniu

ekwiwalentu pieniężnego za urlop, z tym że wynagrodzenie to dzieli się przez liczbę dni kalendarzowych, za

które pracownikowi przysługiwało wynagrodzenie.

2. W celu obliczenia dodatku wyrównawczego za

okres miesięczny stosuje się odpowiednio § 9 ust. 2.

§ 11. 1. W celu obliczenia wynagrodzenia, ustalonego w stawce miesięcznej w stałej wysokości, za przepracowaną część miesiąca, jeżeli pracownik za pozostałą część tego miesiąca otrzymał wynagrodzenie

określone wart. 92 Kodeksu pracy, miesięczną stawkę

wynagrodzenia dzieli się przez 30 i otrzymaną kwotę

mnoży przez liczbę dni nieobecności pracownika

w pracy z powodu niezdolności do pracy wskutek choroby. Tak obliczoną kwotę wynagrodzenia odejmuje się

od wynagrodzenia przysługującego za cały miesiąc .

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku nieobecności pracownika w pracy, w okresie

której pracownikowi przysługuje zasiłek przewidziany

w ustawie o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

§ 12. 1. W celu obliczenia wynagrodzenia, ustalonego w stawce miesięcznej w stałej wysokości, za przepracowaną część miesiąca, jeżeli pracownik w tym miesią­

cu był nieobecny w pracy z innych przyczyn niż niezdolność do pracy spowodowana chorobą, i za czas tej nieobecności nie zachowuje prawa do wynagrodzenia miesięczną stawkę wynagrodzenia dzieli się przez liczbę

godzin przypadających do przepracowania w danym

miesiącu i otrzymaną kwotę mnoży się przez liczbę godzin nieobecności pracownika w pracy z tych przyczyn.

Tak obliczoną kwotę wynagrodzenia odejmuje się od

wynagrodzenia przysługującego za cały miesiąc.

2. Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku obliczania

wynagrodzenia

pracownika,

ustalonego

w stawce miesięcznej w stałej wysokości, gdy okres

pozostawania pracownika w stosunku pracy nie obejmuje pełnego miesiąca.

§ 13. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o ustalaniu wynagrodzenia i innych należności według zasad

obowiązujących przy ustalaniu wynagrodzenia za

urlop lub ekwiwalentu pieniężnego za urlop, stosuje

się przepisy rozporządzenia Ministra Pracy, Płac

i Spraw Socjalnych z dnia 21 października 1974 r.

w sprawie pracowniczych urlopów wypoczynkowych

(Dz. U. Nr 43, poz. 259, z 1976 r. Nr 40, poz. 238, z 1983 r.

-

1432 -

Poz. 289 i 290

Nr 70, poz. 316, z 1984 r. Nr 35, poz. 188 oraz z 1989 r.

Nr 53, poz. 314), ze zmian ami wynika jącymi z niniejszego rozporządzenia.

porządzenia stosuje się zasady obliczania przysługują­

cego im wynagrodzenia, ustalone w § 6 rozporządze­

nia, o którym mowa w ust. 1.

§ 14. 1. Traci moc rozporządzenie Ministra Pracy,

3. Odszkodowanie przysługujące pracownikowi

w związku z niewydaniem w terminie lub wydaniem

niewłaściwej opinii o pracy, zasądzone poczynając od

dnia 2 czerwca 1996 r., ustala się według zasad określo­

nych w § 7 rozporządzenia, o którym mowa w ust. 1.

Płac

i Spraw Socjalnych z dnia 18 grudnia 1974 r.

w sprawie obliczania wynagrodzenia za czas niewykonywania pracy, odszkodowań, dodatków wyrównawczych oraz niektórych innych należności ze stosunku

pracy (Dz. U. Nr 51, poz. 334 i z 1976 r. Nr 40, poz. 238),

z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

§ 15. Rozporządzenie wchodzi w

2 cze rwca 1996 r.

2. Do pracowników przebywających w areszcie

tymczasowym w dniu wejścia w życie niniejszego roz-

życie

z dniem

Minister Pracy i Polityki Socjalnej: A. Bączkowski

290

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ

z dnia 29 maja 1996 r.

w sprawie uprawnień rzeczoznawców do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy, zasad opiniowania projektów

obiektów budowlanych, w których przewiduje się pomieszczenia pracy, oraz trybu powoływania członków

Komisji Kwalifikacyjnej do Oceny Kandydatów na Rzeczoznawców.

Na podstawie art. 8a ust. 5 ustawy z dnia 6 marca

1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 1985 r.

Nr 54, poz. 276, z 1989 r. Nr 34, poz. 178 i z 1996 r. Nr 24,

poz. 110) zarząd z a s ię, co następuje

§ 1. 1. Uprawnienia rzeczo znawcy do sp ra w bezpiecz e ń stwa i higieny pra cy, zwanego dalej II rzeczoznaw -

Cą" , mogą być nadane osobie, któ ra

1) ukoń c zyła wy ższ e studia techni czne o ki eru nku od p owiadając ym za kre sowi opiniowan ia p roj ektów,

2) leg itymuje się co najmniej 5 - l etni ą praktyką zawodową związaną z opiniowanymi projektami w danej grupie projektowej, określon ej w za łącz niku

nr 1 do rozporz ądzenia,

3) uk o ń czyła kurs przyg o towuj ąc y do opi ni ow ania

projektów w zakresi e b ezp i ecze ń stw a i higie ny p racy o ra z ergonomi i, przeprowadzo ny w jed nostce

organi zacyj nej upoważnion e j przez Gł ó wn e go Inspektora Pracy, według programu zatw ierdzonego

przez Głównego Inspektora Pracy,

4) złożyła, z wynikiem pozytywnym, eg za min przed

Komisją Kwalifikacyjną do Oce ny Kandydatów na

Rzeczoznawców, o której mowa wart. 8a ust. 1

ustawy z dnia 6 marca 1981 r. o Państwowej Inspekcji Pracy, zwaną dalej "Komisją" .

1) uwierzytelniony odpis dyplomu stwierdzającego

wykształcenie kandydata,

2) udokumentowaną informację o przebiegu pracy zawodowej kandydata,

3) i nfor m a cję określającą zakres uprawnień, o które

kandyd at się ubiega,

4) zaświad cz enie o ukończeniu przez kandydata kursu,

o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 3.

§ 3. 1. Nadane uprawnienia mogą upoważniać rzec z o z nawcę do opiniowania projektów nowo budowa-

nych lub przebudowywanych obiektów budowlanych

al bo ich c z ęści , w których przewiduje się pomieszczenia pracy, zw anych dalej "projektami", pod względem

zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy ora z wymaganiam i ergonomii, w jednej lub więcej

grupa ch uprawnień, wymienionych w załączniku nr 1

do ro z p o rz ąd z enia. W zór uprawnień rzeczoznawcy stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia.

2. Centralny rejestr wydanych uprawnień prowadzi

rejestry wojewódzkie -

Główny Inspektor Pracy, a

okręgowi inspektorzy pracy.

2. W okresie dwóch lat od dnia w ejśc i a w życie rozpospecjalistę w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii, który opin i ował

przed tym dniem projekty nowo budowanych oraz przebud owywanych zakładów pracy albo ich części pod

względem zgodno ści z wymagan iami bezpieczeństwa

i higieny pracy, traktuje się na równi z rzeczoznawcą.

§ 4. 1. Rzeczoznawca opiniuje projekty, o których

mowa w § 3 ust. l, biorąc pod uwagę specyfikę, cha rakter i przeznaczenie obiektu budowlanego lub jego

części , a zwłasz c za warunki wynikające z części technologicznej proje ktu . Op iniowanie polega w szczególności na sprawdzeniu przez rzeczoznawcę zgodności

przyjętych rozwiązań z przepisami be z pieczeństwa i higieny pra cy, wymaganiami ergonomii oraz z Polskimi

Normami , a także na sprawdzeniu, czy przyjęte rozwią­

zania likwid u j ą bąd ź o g raniczają zagrożenia, jakie może spowodowa ć projektowany proces technologiczny.

§ 2. 1. Z wnioskiem o nadanie uprawnień rzeczoznawcy występuje do Komisji kandydat na rzeczo z nawcę , zwany dalej "kandydatem", lub jednostka,

w któ rej kandydat jest zatrudniony.

2. Rzeczoznawca , po analizie projektu, umieszcza

na nim kl a uzul ę zawierającą opinię oraz pieczęć imienną. W zór klauzuli i pieczęci imiennej określa załącznik

nr 3 do rozporządzenia.

2. Do wniosku, o którym mowa w ust. l , należy do-

3. Rzeczoznawca prowadzi rejestr opiniowanych

projektów według wzoru określonego w załączniku

rządzenia, projektanta -

łączyć

-

1430 -

43. Prace operatorów sprężarek chłodniczych , prace przy na p e łnianiu instalacji amoniaki em oraz prace wykonywane

w komorach chłodniczych , gdy drzwi do tych komór

otwi erane są tylko z zewnątrz.

44. Prace przy ogłuszaniu zwierząt w z akładach prz emysłu

mięsnego .

45. Prace związan e z obsługą i zabieg ami weterynaryjnymi

zwierząt dużych w stacjach hodowli i unasienniania.

46. Prace związane z dokarmianiem ryb z łódki.

Poz. 288 i 289

47 . Prace związ ane ze stosowani em

- środków ochrony roślin podczas zabiegu fumigacji,

- środków ochrony roślin w uprawach pod osłonami

i w pomieszczeniach zamkniętych .

48. Prace zwią z ane ze świadczeniem usług w zakresie stosowania preparatów ochrony roślin w formie płynnej, zaliczanych do pierwszej kategorii toksyczności.

49. Prace przy pozyskiwaniu drewna w lesie.

50. Prace związan e z ratownictwem górskim.

289

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ

z dnia 29 maja 1996 r.

w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowią­

cego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych

należności przewidzianych w Kodeksie pracy.

Na podstawie art. 297 Kodeksu pracy zarządza się,

co następuje