Ustawa z dnia 15 marca 1996 r. o zmianie ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców.

W ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców

(Dz. U. z 1933 r. Nr 24, poz. 202, z 1988 r. Nr 41, poz. 325, z 1990 r. Nr 79, poz. 466 i z 1994 r. Nr 123, poz. 600) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wymaga zezwolenia. Zezwolenie wydawane jest

przez Ministra Spraw Wewnętrznych, w drodze decyzji administracyjnej, za zgodą Ministra

Obrony Narodowej, a w przypadku nieruchomości rolnych - również za zgodą Ministra

Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Odmowa wydania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wymaga wyrażenia zgody przez

Ministra Obrony Narodowej lub Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej.

”

,

c)

w ust. 2 w pkt. 3 wyrazy „Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” zastępuje się wyrazami „Rzeczypospolitej Polskiej”,

d)

po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Nabyciem nieruchomości w rozumieniu ustawy jest nabycie prawa własności nieruchomości

lub prawa użytkowania wieczystego, na podstawie każdego zdarzenia prawnego.

”

;

2)

art. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

Art. 2.

1.

Minister Spraw Wewnętrznych przed wydaniem decyzji w sprawie zezwolenia może

1)

zażądać przedstawienia dowodów i informacji niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz

do dokonania sprawdzenia, o którym mowa w pkt 2,

2)

dokonać, także przy pomocy organów podległych właściwym ministrom, sprawdzenia, czy

nabycie nieruchomości przez cudzoziemca nie spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa

państwa lub porządku publicznego, a także czy będzie ono zgodne z interesem państwa.

2.

Minister Spraw Wewnętrznych może w zezwoleniu określić dla cudzoziemca zamierzającego

nabyć nieruchomość specjalne warunki, od których spełnienia będzie uzależniona możliwość

jej nabycia.

Art. 3.

1.

Zezwolenie powinno określać w szczególności

1)

osobę nabywcy,

2)

przedmiot nabycia,

3)

specjalne warunki, o których mowa w art. 2 ust. 2.

2.

Zezwolenie jest ważne jeden rok od dnia wydania.

”

;

3)

po art. 3a dodaje się art. 3b-3e w brzmieniu

„

Art. 3b.

Postępowanie w sprawie wydania zezwolenia umarza się, gdy wystąpi o to cudzoziemiec,

na którego wniosek je wszczęto, a także gdy właściciel lub wieczysty użytkownik nieruchomości

oświadczy, że nie zamierza jej zbyć na rzecz cudzoziemca ubiegającego się o zezwolenie.

Art. 3c.

Organ wydający decyzję lub postanowienie w postępowaniu toczącym się na podstawie

przepisów ustawy może odstąpić od uzasadnienia faktycznego, jeżeli wymaga tego obronność

lub bezpieczeństwo państwa.

Art. 3d.

1.

Cudzoziemiec zamierzający nabyć nieruchomość może ubiegać się o przyrzeczenie wydania

zezwolenia, zwane dalej „promesą”. Do promesy stosuje się odpowiednio przepisy art.

1-3c.

2.

Promesa jest ważna 6 miesięcy od dnia wydania.

3.

Promesa może być wydana również na wniosek założycieli osoby prawnej, o której mowa

w art. 1 ust. 2 pkt 3.

4.

W okresie ważności promesy nie można odmówić wydania zezwolenia, chyba że uległ zmianie

stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia sprawy.

Art. 3e.

1.

Nabycie lub objęcie przez cudzoziemca udziałów lub akcji w spółce handlowej z siedzibą

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będącej właścicielem lub wieczystym użytkownikiem

nieruchomości, wymaga zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych, jeżeli

1)

w wyniku nabycia lub objęcia udziałów lub akcji spółka stanie się spółką kontrolowaną

w rozumieniu art. 1 ust. 3,

2)

spółka jest spółką kontrolowaną, a udziały lub akcje nabywa lub obejmuje cudzoziemiec

nie będący udziałowcem lub akcjonariuszem spółki.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy przypadków, gdy spółka jest właścicielem lub wieczystym

użytkownikiem nieruchomości określonej w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 5 lub ust. 2, z zastrzeżeniem

art. 8 ust. 3.

3.

Minister Spraw Wewnętrznych na wniosek spółki, o której mowa w ust. 1, może udzielić

zezwolenia na nabywanie lub obejmowanie w niej udziałów lub akcji przez cudzoziemców,

jeżeli nie występuje prawdopodobieństwo zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa

lub porządku publicznego, a także gdy będzie to zgodne z interesem państwa. W takim

przypadku przepisu ust. 1 nie stosuje się.

4.

Do zezwoleń, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 1-3d stosuje się odpowiednio.

”

;

4)

w art. 4 po wyrazach „rodzaju i obszarze” dodaje się wyrazy „oraz terytorialnym rozmieszczeniu”;

5)

art. 5-8 otrzymują brzmienie

„

Art. 5.

Bez przedstawienia zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych, a w przypadku ustanowienia

w zezwoleniu specjalnych warunków - także dowodu z dokumentu urzędowego o ich spełnieniu,

nie można dokonywać czynności prawnych oraz wpisów prawa własności i prawa użytkowania

wieczystego.

Art. 6.

1.

Nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wbrew przepisom ustawy jest nieważne.

2.

W razie nabycia nieruchomości wbrew przepisom ustawy, o nieważności nabycia orzeka

sąd także na żądanie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) lub kierownika urzędu rejonowego,

właściwych ze względu na miejsce położenia nieruchomości, albo na żądanie Ministra

Spraw Wewnętrznych.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do nabycia lub objęcia udziałów lub akcji

w spółce handlowej wbrew przepisom art. 3e, z tym że żądanie, o którym mowa w ust.

2, zgłosić może także każdy udziałowiec lub akcjonariusz spółki.

Art. 7.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do przekształcenia spółki handlowej.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do nabycia nieruchomości w drodze dziedziczenia przez

osoby uprawnione do dziedziczenia ustawowego. Jeżeli prawo ojczyste spadkodawcy nie

przewiduje dziedziczenia ustawowego, w tym zakresie stosuje się prawo polskie.

3.

Jeżeli cudzoziemiec, który nabył wchodzącą w skład spadku nieruchomość na podstawie

testamentu, nie uzyska zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych na podstawie wniosku

złożonego w ciągu roku od dnia otwarcia spadku, prawo własności nieruchomości lub

prawo użytkowania wieczystego nabywają osoby, które byłyby powołane do spadku z ustawy.

Art. 8.

1.

Nie wymaga uzyskania zezwolenia, z zastrzeżeniem ust. 3

1)

nabycie samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

(Dz. U. Nr 85, poz. 388),

2)

nabycie nieruchomości przez cudzoziemca zamieszkującego w Rzeczypospolitej Polskiej

co najmniej 5 lat od dnia uzyskania karty stałego pobytu,

3)

nabycie przez cudzoziemca, będącego małżonkiem obywatela polskiego i zamieszkującego

w Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej 2 lata od uzyskania karty stałego pobytu,

nieruchomości, które w wyniku nabycia będą stanowić wspólność ustawową małżonków,

4)

nabycie przez cudzoziemca nieruchomości, jeżeli w dniu nabycia jest uprawniony do

dziedziczenia ustawowego po zbywcy nieruchomości, a zbywca nieruchomości jest jej

właścicielem lub wieczystym użytkownikiem co najmniej 5 lat,

5)

nabycie przez osobę prawną, określoną w art. 1 ust. 2 pkt 3, na jej cele statutowe,

nieruchomości nie zabudowanych, których łączna powierzchnia w całym kraju nie przekracza

0,4 ha na obszarze miast.

2.

Rada Ministrów, uwzględniając w szczególności potrzeby współpracy międzynarodowej

oraz zasadę wzajemności między państwami, może, w drodze rozporządzenia, z zastrzeżeniem

ust. 3

1)

ustalić inne niż określone w ust. 1 przypadki, w których nie wymaga uzyskania zezwolenia

nabycie nieruchomości o powierzchni nie przekraczającej 0,4 ha na obszarze miast i

1 ha na obszarze wsi,

2)

zwiększyć, nie więcej niż trzykrotnie, wielkość powierzchni nieruchomości, które cudzoziemcy

mogą nabyć bez zezwolenia na podstawie przepisów pkt 1 oraz ust. 1 pkt 5.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do nieruchomości położonych w strefie nadgranicznej

oraz gruntów rolnych o powierzchni przekraczającej 1 ha.

4.

Minister Sprawiedliwości prowadzi rejestr nieruchomości sprzedanych cudzoziemcom bez

zezwolenia.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb i zasady prowadzenia rejestru,

o którym mowa w ust. 4.

”

;

6)

skreśla się art. 9.

1.

Minister Spraw Wewnętrznych przed wydaniem decyzji w sprawie zezwolenia może

1)

zażądać przedstawienia dowodów i informacji niezbędnych do rozpatrzenia wniosku oraz

do dokonania sprawdzenia, o którym mowa w pkt 2,

2)

dokonać, także przy pomocy organów podległych właściwym ministrom, sprawdzenia, czy

nabycie nieruchomości przez cudzoziemca nie spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa

państwa lub porządku publicznego, a także czy będzie ono zgodne z interesem państwa.

2.

Minister Spraw Wewnętrznych może w zezwoleniu określić dla cudzoziemca zamierzającego

nabyć nieruchomość specjalne warunki, od których spełnienia będzie uzależniona możliwość

jej nabycia.

1.

Zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych na nabycie lub objęcie udziałów lub akcji w

spółce handlowej będącej właścicielem lub wieczystym użytkownikiem nieruchomości,

wydane przez dniem wejścia w życie ustawy, zachowują ważność.

2.

Cudzoziemcy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy są, bez zezwolenia Ministra Spraw

Wewnętrznych, udziałowcami lub akcjonariuszami kontrolowanej spółki handlowej będącej

właścicielem lub wieczystym użytkownikiem nieruchomości, złożą, w terminie 1 roku

od dnia wejścia w życie ustawy, wniosek o wydanie zezwolenia.

1.

Zezwolenie powinno określać w szczególności

1)

osobę nabywcy,

2)

przedmiot nabycia,

3)

specjalne warunki, o których mowa w art. 2 ust. 2.

2.

Zezwolenie jest ważne jeden rok od dnia wydania.

Minister Spraw Wewnętrznych ogłosi w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej jednolity

tekst ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów ogłoszonych przed dniem wydania

jednolitego tekstu.

Postępowanie w sprawie wydania zezwolenia umarza się, gdy wystąpi o to cudzoziemiec,

na którego wniosek je wszczęto, a także gdy właściciel lub wieczysty użytkownik nieruchomości

oświadczy, że nie zamierza jej zbyć na rzecz cudzoziemca ubiegającego się o zezwolenie.

Organ wydający decyzję lub postanowienie w postępowaniu toczącym się na podstawie

przepisów ustawy może odstąpić od uzasadnienia faktycznego, jeżeli wymaga tego obronność

lub bezpieczeństwo państwa.

1.

Cudzoziemiec zamierzający nabyć nieruchomość może ubiegać się o przyrzeczenie wydania

zezwolenia, zwane dalej „promesą”. Do promesy stosuje się odpowiednio przepisy art.

1-3c.

2.

Promesa jest ważna 6 miesięcy od dnia wydania.

3.

Promesa może być wydana również na wniosek założycieli osoby prawnej, o której mowa

w art. 1 ust. 2 pkt 3.

4.

W okresie ważności promesy nie można odmówić wydania zezwolenia, chyba że uległ zmianie

stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia sprawy.

1.

Nabycie lub objęcie przez cudzoziemca udziałów lub akcji w spółce handlowej z siedzibą

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będącej właścicielem lub wieczystym użytkownikiem

nieruchomości, wymaga zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych, jeżeli

1)

w wyniku nabycia lub objęcia udziałów lub akcji spółka stanie się spółką kontrolowaną

w rozumieniu art. 1 ust. 3,

2)

spółka jest spółką kontrolowaną, a udziały lub akcje nabywa lub obejmuje cudzoziemiec

nie będący udziałowcem lub akcjonariuszem spółki.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy przypadków, gdy spółka jest właścicielem lub wieczystym

użytkownikiem nieruchomości określonej w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 5 lub ust. 2, z zastrzeżeniem

art. 8 ust. 3.

3.

Minister Spraw Wewnętrznych na wniosek spółki, o której mowa w ust. 1, może udzielić

zezwolenia na nabywanie lub obejmowanie w niej udziałów lub akcji przez cudzoziemców,

jeżeli nie występuje prawdopodobieństwo zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa

lub porządku publicznego, a także gdy będzie to zgodne z interesem państwa. W takim

przypadku przepisu ust. 1 nie stosuje się.

4.

Do zezwoleń, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 1-3d stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Bez przedstawienia zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych, a w przypadku ustanowienia

w zezwoleniu specjalnych warunków - także dowodu z dokumentu urzędowego o ich spełnieniu,

nie można dokonywać czynności prawnych oraz wpisów prawa własności i prawa użytkowania

wieczystego.

1.

Nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wbrew przepisom ustawy jest nieważne.

2.

W razie nabycia nieruchomości wbrew przepisom ustawy, o nieważności nabycia orzeka

sąd także na żądanie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) lub kierownika urzędu rejonowego,

właściwych ze względu na miejsce położenia nieruchomości, albo na żądanie Ministra

Spraw Wewnętrznych.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do nabycia lub objęcia udziałów lub akcji

w spółce handlowej wbrew przepisom art. 3e, z tym że żądanie, o którym mowa w ust.

2, zgłosić może także każdy udziałowiec lub akcjonariusz spółki.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do przekształcenia spółki handlowej.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do nabycia nieruchomości w drodze dziedziczenia przez

osoby uprawnione do dziedziczenia ustawowego. Jeżeli prawo ojczyste spadkodawcy nie

przewiduje dziedziczenia ustawowego, w tym zakresie stosuje się prawo polskie.

3.

Jeżeli cudzoziemiec, który nabył wchodzącą w skład spadku nieruchomość na podstawie

testamentu, nie uzyska zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych na podstawie wniosku

złożonego w ciągu roku od dnia otwarcia spadku, prawo własności nieruchomości lub

prawo użytkowania wieczystego nabywają osoby, które byłyby powołane do spadku z ustawy.

1.

Nie wymaga uzyskania zezwolenia, z zastrzeżeniem ust. 3

1)

nabycie samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

(Dz. U. Nr 85, poz. 388),

2)

nabycie nieruchomości przez cudzoziemca zamieszkującego w Rzeczypospolitej Polskiej

co najmniej 5 lat od dnia uzyskania karty stałego pobytu,

3)

nabycie przez cudzoziemca, będącego małżonkiem obywatela polskiego i zamieszkującego

w Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej 2 lata od uzyskania karty stałego pobytu,

nieruchomości, które w wyniku nabycia będą stanowić wspólność ustawową małżonków,

4)

nabycie przez cudzoziemca nieruchomości, jeżeli w dniu nabycia jest uprawniony do

dziedziczenia ustawowego po zbywcy nieruchomości, a zbywca nieruchomości jest jej

właścicielem lub wieczystym użytkownikiem co najmniej 5 lat,

5)

nabycie przez osobę prawną, określoną w art. 1 ust. 2 pkt 3, na jej cele statutowe,

nieruchomości nie zabudowanych, których łączna powierzchnia w całym kraju nie przekracza

0,4 ha na obszarze miast.

2.

Rada Ministrów, uwzględniając w szczególności potrzeby współpracy międzynarodowej

oraz zasadę wzajemności między państwami, może, w drodze rozporządzenia, z zastrzeżeniem

ust. 3

1)

ustalić inne niż określone w ust. 1 przypadki, w których nie wymaga uzyskania zezwolenia

nabycie nieruchomości o powierzchni nie przekraczającej 0,4 ha na obszarze miast i

1 ha na obszarze wsi,

2)

zwiększyć, nie więcej niż trzykrotnie, wielkość powierzchni nieruchomości, które cudzoziemcy

mogą nabyć bez zezwolenia na podstawie przepisów pkt 1 oraz ust. 1 pkt 5.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do nieruchomości położonych w strefie nadgranicznej

oraz gruntów rolnych o powierzchni przekraczającej 1 ha.

4.

Minister Sprawiedliwości prowadzi rejestr nieruchomości sprzedanych cudzoziemcom bez

zezwolenia.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb i zasady prowadzenia rejestru,

o którym mowa w ust. 4.