Ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej.

1.

Kultura fizyczna jest częścią kultury narodowej, chronionej przez prawo. Obywatele,

bez względu na wiek, płeć, wyznanie, rasę oraz stopień i rodzaj niepełnosprawności

- korzystają z równego prawa do różnych form kultury fizycznej.

2.

Ustawa określa zasady działalności w sferze kultury fizycznej, a także zadania organów

administracji rządowej i samorządu terytorialnego, stowarzyszeń kultury fizycznej

i ich związków oraz innych podmiotów w zakresie zapewnienia prawidłowej realizacji

procesu wychowania fizycznego, uprawiania sportu i reakcji ruchowej oraz prowadzenia

rehabilitacji ruchowej.

1.

Podstawowymi celami kultury fizycznej jest dbałość o prawidłowy rozwój psychofizyczny

i zdrowie wszystkich obywateli.

2.

Cele, o których mowa w ust. 1, realizowane są w szczególności poprzez

1)

wychowanie fizyczne,

2)

sport,

3)

rekreację ruchową,

4)

rehabilitację ruchową.

W rozumieniu niniejszej ustawy

1)

kulturą fizyczną jest wiedza, wartości, zwyczaje, działania podejmowane dla zapewnienia

rozwoju psychofizycznego, wychowania, doskonalenia uzdolnień i sprawności fizycznej

człowieka, a także dla zachowania oraz przywracania jego zdrowia,

2)

wychowanie fizyczne jest procesem kształtującym harmonijny rozwój psychofizyczny dzieci

i młodzieży,

3)

sport jest formą aktywności człowieka, mającą na celu doskonalenie jego sił psychofizycznych,

indywidualnie lub zbiorowo, według reguł umownych,

4)

sport wyczynowy jest formą działalności człowieka, podejmowaną dobrowolnie, w drodze

rywalizacji, dla uzyskania maksymalnych wyników sportowych,

5)

sport profesjonalny jest rodzajem sportu wyczynowego, uprawianym w celach zarobkowych,

6)

zawodnikiem jest osoba uprawiająca amatorsko albo profesjonalnie określoną dyscyplinę

sportu i uczestnicząca we współzawodnictwie sportowym,

7)

współzawodnictwo sportowe jest indywidualną lub zbiorową rywalizacją osób zmierzających,

zwłaszcza w trakcie zawodów sportowych, do pokonania czasu, przestrzeni, przeszkód

lub przeciwnika,

8)

rekreacja ruchowa jest formą aktywności fizycznej, podejmowaną dla wypoczynku i odnowy

sił psychofizycznych,

9)

rehabilitacja ruchowa jest procesem mającym na celu przywrócenie, poprawę lub utrzymanie

psychofizycznej sprawności osób czasowo lub trwale niepełnosprawnych za pomocą specjalnych

zabiegów i ćwiczeń fizycznych - w oparciu o wiedzę medyczną.

Organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego tworzą warunki prawno-organizacyjne

i ekonomiczne dla rozwoju kultury fizycznej.

1.

Centralnym organem administracji rządowej w zakresie kultury fizycznej jest Prezes

Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki.

2.

Zadania Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki oraz sposób ich realizacji określa

ustawa.

3.

Zadania państwa w zakresie kultury fizycznej na terenie województwa realizuje wojewoda,

jeżeli nie są one zastrzeżone do właściwości innych organów.

4.

Gmina realizuje zadania w zakresie kultury fizycznej jako zadania własne.

1.

Podstawową jednostką organizacyjną realizującą cele i zadania w zakresie kultury fizycznej

jest klub sportowy.

2.

Kluby sportowe, uczestniczące we współzawodnictwie sportowym, tworzone są w formie

1)

stowarzyszeń, zwanych dalej „stowarzyszeniami kultury fizycznej”,

2)

spółek akcyjnych zwanych dalej „sportowymi spółkami akcyjnymi”.

3.

Kluby sportowe, które nie uczestniczą we współzawodnictwie sportowym, mogą być tworzone

w innych niż wymienione w ust. 2, przewidzianych prawem formach organizacyjnych.

1.

Szczególnym rodzajem klubu sportowego jest uczniowski klub sportowy.

2.

Uczniowski klub sportowy działa na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach

(Dz. U. Nr 20, poz. 104 i z 1990 r. Nr 14, poz. 86), z wyłączeniem przepisów dotyczących rejestracji.

3.

Członkami uczniowskiego klubu sportowego mogą być w szczególności uczniowie, rodzice

i nauczyciele.

4.

Uczniowskie kluby sportowe podlegają wpisowi do ewidencji, prowadzonej przez wojewodów

właściwych ze względu na siedzibę klubów.

5.

Uczniowskie kluby sportowe posiadają osobowość prawną.

1.

Kluby sportowe, o których mowa w art. 6 ust. 2, w liczbie co najmniej trzech mogą

zakładać związki klubów, zwane dalej „związkami sportowymi”.

2.

Członkami wspierającymi związku sportowego mogą być również kluby, o których mowa

w art. 6 ust. 3, oraz inne osoby prawne i jednostki organizacyjne, których celem jest

działalność w zakresie kultury fizycznej.

3.

Do stowarzyszeń kultury fizycznej i związków sportowych stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy, o której mowa art. 7 ust. 2, ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy.

1.

Do podstawowych zadań związków sportowych należy w szczególności

1)

prowadzenie działalności w zakresie sportu i rekreacji ruchowej,

2)

organizowanie zawodów, imprez sportowych i rekreacyjnych,

3)

prowadzenie działalności wychowawczej i popularyzatorskiej w zakresie kultury fizycznej,

4)

szkolenie oraz doskonalenie kadr trenersko-instruktorskich,

5)

wspieranie działalności uczniowskich klubów sportowych.

2.

Szczegółowe zadania związków sportowych oraz sposób ich realizacji określają statuty

związków sportowych.

1.

Związkiem sportowym o zasięgu ogólnokrajowym, działającym tylko w jednej dyscyplinie

lub dziedzinie sportu, jest polski związek sportowy.

2.

W danej dyscyplinie lub dziedzinie sportu może działać tylko jeden polski związek

sportowy.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do związków sportowych zrzeszających sportowców niepełnosprawnych.

4.

Polski związek sportowy może być utworzony jedynie za zezwoleniem Prezesa Urzędu Kultury

Fizycznej i Turystyki, który zatwierdza statut związku oraz wszelkie jego zmiany.

5.

Do zadań polskiego związku sportowego należy w szczególności

1)

organizacja i realizacja współzawodnictwa sportowego,

2)

nadawanie klubom sportowym licencji uprawniających do udziału we współzawodnictwie

sportowym,

3)

reprezentowanie, z zastrzeżeniem art. 11 ust. 1, sportu polskiego w międzynarodowych

organizacjach sportowych oraz organizowanie udziału w międzynarodowym współzawodnictwie

sportowym,

4)

przygotowywanie kadry narodowej do uczestnictwa w międzynarodowym współzawodnictwie

sportowym.

6.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki określa, w drodze zarządzenia, wykaz dyscyplin

i dziedzin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe, oraz szczegółowe

warunki i tryb udzielania zezwoleń, o których mowa w ust. 4.

1.

Polski Komitet Olimpijski jest związkiem stowarzyszeń i innych osób prawnych, działającym

na podstawie Prawa o stowarzyszeniach, w celu zapewnienia udziału reprezentacji kraju

w igrzyskach olimpijskich, propagowania zasad olimpizmu, reprezentowania polskiego

sportu w Międzynarodowym Komitecie Olimpijskim oraz wobec narodowych komitetów olimpijskich

i innych międzynarodowych organizacji.

2.

Polski Komitet Olimpijski ustala skład reprezentacji kraju na igrzyska olimpijskie.

3.

Polski Komitet Olimpijski ma wyłączne prawo wykorzystywania i używania symboliki olimpijskiej

określonej w Karcie olimpijskiej oraz nazw „Igrzyska Olimpijskie” i „Komitet Olimpijski”.

1.

W celu zapewnienia udziału reprezentacji polskich sportowców niepełnosprawnych w igrzyskach

paraolimpijskich oraz reprezentowania kraju w Międzynarodowym Komitecie Paraolimpijskim

może zostać utworzony Polski Komitet Paraolimpijski.

2.

Polski Komitet Paraolimpijski jest związkiem stowarzyszeń i innych osób prawnych,

których celem statutowym jest organizacja, upowszechnianie oraz działalność na rzecz

rozwoju sportu osób niepełnosprawnych.

1.

Stowarzyszenie kultury fizycznej oraz związek sportowy podlega wpisowi do rejestru

stowarzyszeń kultury fizycznej i związków sportowych.

2.

Organem rejestrowym stowarzyszeń kultury fizycznej i związków sportowych jest właściwy

ze względu na ich siedzibę sąd wojewódzki, zwany dalej „sądem rejestrowym”.

3.

Stowarzyszenie kultury fizycznej oraz związek sportowy uzyskują osobowość prawną z

chwilą uprawomocnienia się postanowienia o zarejestrowaniu.

4.

Organem rejestrowym polskich związków sportowych oraz stowarzyszeń kultury fizycznej

o zasięgu ogólnokrajowym jest Sąd Wojewódzki dla miasta stołecznego Warszawy.

5.

Do wniosku o zarejestrowanie polskiego związku sportowego należy dołączyć dowód zezwolenia

i zatwierdzenia statutu związku przez Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki.

6.

Minister Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób prowadzenia

rejestru, o którym mowa w ust. 1.

Sąd rejestrowy odmawia zarejestrowania stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku

sportowego, jeżeli jego założenie byłoby sprzeczne z ustawą lub nie spełnia określonych

prawem warunków.

1.

Organem nadzorującym działalność stowarzyszeń kultury fizycznej oraz związków sportowych

jest wojewoda właściwy ze względu na ich siedzibę, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Organem nadzorującym działalność polskich związków sportowych i związków sportowych

o zasięgu ogólnokrajowym działających w wielu dyscyplinach lub dziedzinach sportu

jest Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki.

3.

Organ nadzorujący może dokonywać kontroli działalności stowarzyszenia kultury fizycznej

i związku sportowego.

Jeżeli działalność stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego jest niezgodna

z prawem lub narusza postanowienia statutu, organ nadzorujący może

1)

zażądać usunięcia w określonym terminie dostrzeżonego uchybienia,

2)

udzielić władzom stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego ostrzeżenia,

3)

zawiesić w czynnościach poszczególnych członków władz stowarzyszenia kultury fizycznej

lub związku sportowego,

4)

wystąpić do sądu o zastosowanie jednego ze środków, o których mowa w art. 17.

1.

Sąd na wniosek organu nadzorującego może w drodze postanowienia

1)

zawiesić wykonanie uchwały lub decyzji niezgodnej z prawem oraz zażądać jej uchylenia,

a w razie nieuchylenia w wyznaczonym terminie - uchylić taką uchwałę lub decyzję,

2)

zawiesić w czynnościach władze stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego

i wyznaczyć kuratora do czasu wyboru nowych władz,

3)

zawiesić działalność stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego na okres

nie dłuższy niż rok,

4)

rozwiązać stowarzyszenie kultury fizycznej lub związek sportowy, jeżeli swoją działalnością

w sposób rażący narusza przepisy prawa lub postanowienia statutu, i wykreślić je z

rejestru.

2.

Kurator, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, obowiązany jest do zwołania w terminie 3 miesięcy

walnego zebrania członków w celu wyboru nowych władz stowarzyszenia kultury fizycznej

lub związku sportowego. Do tego czasu kuratorowi przysługują statutowe uprawnienia

władz stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego.

W razie rozwiązania stowarzyszenia kultury fizycznej lub związku sportowego, sąd zarządza

jego likwidację oraz, w przypadku braku stosownych postanowień statutu lub uchwały

walnego zebrania członków, określa przeznaczenie jego majątku.

1.

Przedszkola, szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze oraz szkoły wyższe działające

w systemie dziennym obowiązane są do prowadzenia zajęć wychowania fizycznego.

2.

W ramowych planach nauczania szkół podstawowych i w pierwszych dwóch latach nauki

w szkołach ponadpodstawowych zapewnia się 5 godzin lekcyjnych obowiązkowych zajęć

wychowania fizycznego w ciągu tygodnia, z zastrzeżeniem art. 61.

3.

Zajęcia, o których mowa w ust. 1, prowadzone są również w jednostkach organizacyjnych

podległych Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych oraz Szefowi Obrony Cywilnej

Kraju.

4.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki w porozumieniu z Ministrami Obrony Narodowej

i Spraw Wewnętrznych określa, w drodze zarządzenia, wzorcowy program zajęć dla jednostek

organizacyjnych, o których mowa w ust. 3.

W celu kształcenia młodzieży o szczególnych uzdolnieniach sportowych oraz odpowiednich

warunkach zdrowotnych mogą być tworzone szkoły lub klasy z rozszerzonym programem

wychowania fizycznego, szkoły lub klasy sportowe albo szkoły mistrzostwa sportowego.

Uprawianie sportu jest dobrowolne i odbywa się zgodnie z przepisami niniejszej ustawy,

postanowieniami statutów i regulaminów związków sportowych oraz sportowych organizacji

międzynarodowych.

1.

Sport uprawiać mogą zawodnicy posiadający status zawodnika profesjonalnego albo amatora.

2.

Zawodnikami posiadającymi status zawodnika profesjonalnego są osoby uprawiające sport

na podstawie umowy o pracę i otrzymujący za to wynagrodzenie.

3.

Zawodnicy posiadający status amatora mogą otrzymywać wyłącznie stypendium sportowe.

Okres pobierania stypendium zalicza się do okresu zatrudnienia w rozumieniu przepisów

o zatrudnieniu oraz przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym.

4.

Stypendia sportowe dla członków kadry narodowej i olimpijskiej finansowane są ze środków

budżetu państwa.

5.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Prezesem Urzędu Kultury Fizycznej

i Turystyki określa, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb zaliczania okresów pobierania

stypendiów sportowych do okresów zatrudnienia.

6.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki określa, w drodze zarządzenia, zasady

i tryb przyznawania, wstrzymywania i cofania oraz wysokość stypendiów sportowych,

o których mowa w ust. 4.

1.

Osoby niepełnoletnie mogą być zawodnikami za zgodą swoich przedstawicieli ustawowych.

2.

Zasady uprawiania sportu przez osoby niepełnosprawne określają przepisy statutów i

regulaminów organizacji krajowych i międzynarodowych zajmujących się sportem osób

niepełnosprawnych.

3.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki w porozumieniu z Ministrem Edukacji Narodowej

określa, w drodze zarządzenia, zasady współzawodnictwa sportowego dzieci i młodzieży.

1.

Zawodnicy obowiązani są posiadać licencje, zezwalające na uprawianie określonych dyscyplin

sportu.

2.

Licencje przyznaje właściwy w danej dziedzinie lub dyscyplinie sportu polski związek

sportowy.

3.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki, po zasięgnięciu opinii właściwych polskich

związków sportowych, określa, w drodze zarządzenia, zasady przyznawania i pozbawiania

licencji, o których mowa w ust. 1.

1.

Podstawowymi obowiązkami zawodnika jest w szczególności

1)

reprezentowanie kraju w międzynarodowych zawodach sportowych,

2)

aktywny udział w procesie szkoleniowym i we współzawodnictwie sportowym,

3)

poddawanie się obowiązkowym badaniom lekarskim,

4)

przestrzeganie regulaminów sportowych i zasad rywalizacji sportowej.

2.

Szczegółowe prawa i obowiązki zawodnika, w tym status zawodnika amatora i zawodnika

posiadającego status zawodnika profesjonalnego, określa właściwy polski związek sportowy.

3.

W przypadku niewykonania obowiązków określonych w ust. 1, zawodnik może ponosić odpowiedzialność

dyscyplinarną na zasadach określonych w niniejszej ustawie, statutach i regulaminach

stowarzyszeń kultury fizycznej i związków sportowych oraz umowach o pracę.

4.

Zasady organizacji współzawodnictwa sportowego oraz, z zastrzeżeniem art. 11 ust.

2, skład kadry narodowej w danej dyscyplinie lub dziedzinie sportowej ustala właściwy

polski związek sportowy w porozumieniu z Prezesem Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki.

5.

Szkoła wyższa umożliwia studentowi, który jest zawodnikiem, uprawianie sportu bez

konieczności przerywania studiów. Warunki i tryb odbywania studiów przez studenta

będącego zawodnikiem określają regulaminy studiów, ustalane zgodnie z odrębnymi przepisami.

1.

Zawodnik nie może reprezentować jednocześnie w tej samej dyscyplinie lub dziedzinie

sportu więcej niż jednego klubu sportowego lub związku sportowego.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy zawodnika polskiego klubu, który uzyskał zgodę na reprezentowanie

innej organizacji sportowej, jeżeli przepisy międzynarodowych federacji sportowych

i polskich związków sportowych dopuszczają taką możliwość.

3.

Zasady i tryb zmiany przynależności do klubu sportowego zawodników ustala właściwy

polski związek sportowy, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i

Turystyki.

1.

Kluby sportowe, z chwilą powołania zawodnika do kadry narodowej, obowiązane są umożliwić

mu uczestniczenie w jej przygotowaniach oraz udział w międzynarodowych zawodach sportowych.

2.

Organy administracji rządowej zapewniają warunki, środki dla szkolenia sportowego

oraz opiekę medyczną osobom należącym do kadry narodowej.

3.

W razie powołania zawodnika - członka kadry narodowej do odbycia zasadniczej służby

w obronie cywilnej, warunki szkolenia sportowego i przygotowań do udziału w reprezentacji

narodowej zapewnia mu podmiot, który utworzył formację obrony cywilnej, w której zawodnik

pełni służbę.

4.

W razie powołania zawodnika, o którym mowa w ust. 3, do pełnienia służby w formacjach

uzbrojonych nie wchodzących w skład Sił Zbrojnych, warunki szkolenia sportowego i

przygotowań do udziału w reprezentacji narodowej zapewnia minister, któremu podlega

formacja.

5.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Prezesem Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki

określa, w drodze zarządzenia, warunki szkolenia sportowego i przygotowań do udziału

w reprezentacji narodowej zawodnika, o którym mowa w ust. 3, powołanego do czynnej

służby wojskowej.

1.

Zawodnikom, którzy osiągnęli wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym,

lub krajowym, mogą być przyznawane wyróżnienia i nagrody ze środków budżetu państwa.

2.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki określa, w drodze zarządzenia, rodzaje

wyróżnień i wysokość nagród, o których mowa w ust. 1, oraz zasady i tryb ich przyznawania.

1.

Działalność w zakresie sportu profesjonalnego prowadzą sportowe spółki akcyjne i polskie

związki sportowe.

2.

Działalność w zakresie sportu profesjonalnego wymaga koncesji.

3.

Sportowe współzawodnictwo profesjonalne organizuje właściwy polski związek sportowy.

4.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 3, polski związek sportowy może przekazać, za zgodą

Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki, innym podmiotom.

1.

Organem właściwym do udzielania koncesji, o których mowa w art. 29 ust. 2, jest Prezes

Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki.

2.

Warunkiem uzyskania koncesji jest przedłożenie programu działalności i projektu budżetu

przeznaczonego na finansowanie działalności w zakresie sportu profesjonalnego.

3.

Za udzielenie koncesji pobiera się opłatę.

4.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, zasady i tryb

udzielania koncesji oraz wysokość opłaty koncesyjnej.

1.

Do podstawowych zadań sportowych spółek akcyjnych należy uczestnictwo w profesjonalnych

zawodach sportowych, promocja sportu oraz prowadzenie działalności na rzecz jego rozwoju.

2.

Sportowe spółki akcyjne działają na podstawie przepisów Kodeksu handlowego dotyczących spółek akcyjnych, ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy.

3.

Nazwa sportowej spółki akcyjnej może być obrana dowolnie, powinna jednak zawierać

dodatek „Sportowa Spółka Akcyjna”.

4.

Sportowe spółki akcyjne są członkami właściwych polskich związków sportowych.

1.

Kapitał akcyjny sportowej spółki akcyjnej nie może być mniejszy niż jeden milion złotych.

2.

Sportowe spółki akcyjne muszą mieć siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Co najmniej 70% kapitału akcyjnego sportowych spółek akcyjnych powinno być w posiadaniu

wyłącznie krajowych osób prawnych i fizycznych, nie będących podmiotami zależnymi

od podmiotów zagranicznych w rozumieniu przepisów o spółkach z udziałem zagranicznym.

4.

W sportowych spółkach akcyjnych nie mogą być wydawane akcje uprzywilejowane.

5.

Osoba fizyczna bądź prawna posiadająca więcej niż 1% kapitału akcyjnego w jednej sportowej

spółce akcyjnej nie może posiadać więcej niż 1% kapitału akcyjnego w jakiejkolwiek

innej sportowej spółce akcyjnej.

6.

Akcjonariuszom lub członkom władz statutowych sportowej spółki akcyjnej zabrania się

udzielania pożyczek lub poręczania pożyczki innej spółce działającej w tej samej dyscyplinie

sportu.

7.

Dochody sportowych spółek akcyjnych w części przeznaczonej na ich działalność sportową

są wolne od podatku dochodowego od osób prawnych.

Zarząd sportowej spółki akcyjnej musi uzyskać zgodę, udzieloną większością głosów

walnego zgromadzenia akcjonariuszy, na przyjęcie preliminarza wydatków w dziedzinie

działalności sportowej.

1.

Sportowe spółki akcyjne nie będą mogły dokonywać podziału dywidendy, dopóki nie zostanie

utworzony kapitał zapasowy w wysokości co najmniej połowy średniej wydatków z dwóch

ostatnich lat obrachunkowych. Podczas dwóch pierwszych lat obrachunkowych połowa ta

jest połową budżetu początkowego albo połową średniej wydatków z ostatniego roku obrachunkowego.

Kapitałem zapasowym spółka nie może dysponować.

2.

Kapitał zapasowy spółka przeznacza wyłącznie na zabezpieczenie roszczeń zawodników.

3.

Termin spłaty pożyczki udzielonej sportowej spółce akcyjnej przez akcjonariusza lub

członka jej władz będzie jednorazowo przedłużony do końca okresu obrachunkowego, w

którym ten termin przypada, jeżeli spółka nie osiągnęła zysku w poprzednim roku obrachunkowym.

1.

Sportowa spółka akcyjna utrzymuje jedną sekcję w jednej dyscyplinie lub dziedzinie

sportu.

2.

Sportowa spółka akcyjna ma obowiązek informowania Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej

i Turystyki o wszelkich zmianach w statucie, składach władz i regulaminach, w terminie

30 dni od daty uchwalenia tych zmian.

1.

Polski związek sportowy, któremu udzielona została koncesja na działalność w zakresie

sportu profesjonalnego, może utworzyć ligę zawodową.

2.

W skład ligi zawodowej wchodzą wyłącznie sportowe spółki akcyjne.

3.

Zasady funkcjonowania ligi zawodowej ustalane są w formie umowy pomiędzy właściwym

polskim związkiem sportowym i sportowymi spółkami akcyjnymi wchodzącymi w skład ligi.

Umowa ta powinna zawierać postanowienia gwarantujące właściwemu polskiemu związkowi

sportowemu realizację zobowiązań krajowych i zagranicznych oraz wykonywanie uprawnień

dyscyplinarnych.

1.

Spory związane z naruszeniem, w czasie lub w związku z zawodami sportowymi, reguł

technicznych i dyscyplinarnych określonych przez właściwe polskie związki sportowe

rozstrzygane są w trybie i na zasadach określonych w ich regulaminach sportowych.

2.

Organy dyscyplinarne uprawnione do orzekania w sprawach wymienionych w ust. 1, ich

kompetencje, tryb postępowania oraz rodzaje wymierzanych kar określa statut właściwego

polskiego związku sportowego.

1.

Związki sportowe mogą ustanawiać stałe sądy polubowne.

2.

Do sądów polubownych, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy części pierwszej księgi trzeciej Kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

1.

Strony mogą poddać pod rozstrzygnięcie sądów polubownych, o których mowa w art. 38

ust. 1, spory majątkowe związane z działalnością sportową.

2.

Stronami postępowania przed sądem polubownym mogą być kluby i związki sportowe, osoby

fizyczne uprawiające sport oraz zajmujące się jego organizacją lub upowszechnianiem,

podmioty gospodarcze prowadzące działalność sportową, a także inne osoby prawne, bez

względu na ich siedzibę i miejsce zamieszkania.

3.

Statuty właściwych polskich związków sportowych mogą określać formę zapisu na sąd

polubowny oraz tryb postępowania odwoławczego od orzeczeń stałych sądów polubownych,

a także środki dyscyplinujące zapewniające ich wykonanie w trybie wewnątrzorganizacyjnym.

1.

Przy Polskim Komitecie Olimpijskim działa Trybunał Arbitrażowy do Spraw Sportu, zwany

dalej „Trybunałem”, jako stały sąd polubowny.

2.

Trybunał wydaje orzeczenia w sprawach poddanych jego właściwości na podstawie zapisu

na sąd polubowny.

3.

Do Trybunału stosuje się odpowiednio przepis art. 39.

4.

Organizację Trybunału, tryb postępowania, sposób finansowania jego działalności oraz

zasady powoływania arbitrów określa Zarząd Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

1.

Na zasadach określonych w statutach polskich związków sportowych do Trybunału mogą

być zaskarżane decyzje dyscyplinarne lub regulaminowe właściwych organów polskich

związków sportowych, których przedmiotem jest

1)

wykluczenie lub skreślenie ze związku, klubu lub organizacji sportowej zawodnika,

sędziego lub działacza sportowego,

2)

dyskwalifikacja dożywotnia osób, o których mowa w pkt 1,

3)

pozbawienie zawodnika lub zespołu sportowego tytułu mistrza kraju albo zdobywcy Pucharu

Polski,

4)

przeniesienie zespołu sportowego do niższej klasy rozgrywek,

5)

zakaz reprezentowania sportu polskiego w zawodach międzynarodowych lub międzynarodowych

rozgrywkach pucharowych.

2.

Prawo zaskarżania decyzji w sprawach, o których mowa w ust. 1, przysługuje, niezależnie

od postanowień zawartych w statucie, osobie uprawnionej, jeżeli decyzja ta została

wydana w trybie wewnątrzorganizacyjnym, w którym

1)

nastąpiło naruszenie przepisów prawa lub regulaminów sportowych,

2)

strona została pozbawiona prawa do obrony.

1.

Organizowanie działalności w dziedzinie rekreacji ruchowej oraz tworzenie odpowiednich

warunków materialno-technicznych dla jej rozwoju jest obowiązkiem organów administracji

rządowej i samorządu terytorialnego, klubów sportowych oraz stowarzyszeń kultury fizycznej

i ich związków.

2.

Zadania w zakresie określonym w ust. 1 realizowane są w szczególności poprzez

1)

popularyzację walorów rekreacji ruchowej,

2)

organizowanie zajęć, zawodów i imprez sportowo-rekreacyjnych,

3)

szkolenie kadry instruktorów i kierowanie ich do prowadzenia zajęć rekreacyjnych,

4)

tworzenie, utrzymywanie i udostępnianie bazy sportowo-rekreacyjnej.

3.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki określa, w drodze zarządzenia, zasady

i warunki prowadzenia działalności w dziedzinie rekreacji ruchowej.

1.

Zajęcia rehabilitacji ruchowej oraz zabiegi fizjoterapeutyczne mogą prowadzić fizjoterapeuci

i absolwenci szkół wyższych ze specjalnością rehabilitacja lub gimnastyka lecznicza

oraz technicy fizjoterapii.

2.

Zajęcia o charakterze profilaktycznym i korektywnym mogą prowadzić absolwenci szkół

wyższych lub średnich zawodowych i absolwenci zakładów kształcenia nauczycieli - o

kierunku (specjalności) wychowanie fizyczne, jeżeli w trakcie nauki lub po jej ukończeniu

nabyli kwalifikacje do prowadzenia tego typu zajęć, oraz absolwenci szkół wyższych

lub średnich zawodowych i absolwenci zakładów kształcenia nauczycieli - o kierunku

(specjalności) wychowanie przedszkolne lub nauczanie początkowe, po uzyskaniu kwalifikacji

w zakresie gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej.

3.

Kwalifikacje do prowadzenia zajęć gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej w szkołach

określają odrębne przepisy.

1.

Zorganizowane zajęcia w zakresie wychowania fizycznego, sportu i rekreacji ruchowej

mogą prowadzić tylko osoby posiadające kwalifikacje zawodowe nauczyciela wychowania

fizycznego, trenera, instruktora lub uprawnienia w tym zakresie określone odrębnymi

przepisami.

2.

Kształcenie osób, o których mowa w ust. 1, przez jednostki inne niż szkoły wyższe

i zakłady kształcenia nauczycieli wymaga zgody Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i

Turystyki.

3.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki określa, w drodze zarządzenia, kwalifikacje,

stopnie i tytuły zawodowe w dziedzinie kultury fizycznej oraz zasady i tryb ich uzyskiwania.

1.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki może przyznać osobom wyróżniającym się

szczególną aktywnością i uzyskującym wybitne osiągnięcia w pracy zawodowej w dziedzinie

kultury fizycznej odznaczenia, wyróżnienia i nagrody resortowe.

2.

Odznaczenia i wyróżnienia mogą być przyznane również osobom wyróżniającym się szczególną

aktywnością i uzyskującym wybitne osiągnięcia w działalności społecznej w dziedzinie

kultury fizycznej.

3.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki określa, w drodze zarządzenia, zasady

i tryb przyznawania odznaczeń, wyróżnień i nagród, o których mowa w ust. 1 i 2.

1.

Sędzią sportowym może być osoba, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych,

korzysta z pełni praw publicznych oraz posiada licencję sędziego sportowego przyznaną

przez właściwy polski związek sportowy.

2.

Kluby i związki sportowe zapewniają sędziom sportowym niezbędne warunki, określone

przez polskie związki sportowe, umożliwiające wypełnianie ich funkcji.

3.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki określa, w drodze zarządzenia, zasady,

warunki i tryb przyznawania i pozbawiania licencji sędziego sportowego.

1.

Dopingiem jest stosowanie przez zawodników metod, środków farmakologicznych oraz innych

metod i środków uznanych za dopingowe.

2.

Stosowanie dopingu jest zabronione.

1.

Organem właściwym w sprawach dopingu jest Komisja do Zwalczania Dopingu w Sporcie,

zwana dalej „Komisją”, powoływana przez Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki

w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej.

2.

Do zadań Komisji należy w szczególności

1)

opracowywanie przepisów i programów walki z dopingiem w sporcie oraz kontrola ich

przestrzegania,

2)

organizowanie kontrolnych badań antydopingowych,

3)

prowadzenie edukacji profilaktycznej,

4)

opracowanie listy metod i środków, o których mowa w art. 47 ust. 1.

3.

Listę, o której mowa w ust. 2 pkt 4, zatwierdza Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i

Turystyki po porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej.

4.

Działalność Komisji oraz badania antydopingowe finansowane są ze środków budżetu państwa.

5.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki

Społecznej określa, w drodze zarządzenia, zakres i tryb działania Komisji.

1.

Zawodnicy są obowiązani poddawać się kontrolnym badaniom antydopingowym.

2.

Za stosowanie dopingu zawodnik ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną. Odpowiedzialność

tę ponoszą również trenerzy, działacze oraz inne osoby, którym udowodnione zostanie

naruszenie przepisów antydopingowych.

3.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki określa, w drodze zarządzenia, zasady

odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie przepisów antydopingowych.

4.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki

Społecznej określa, w drodze zarządzenia, placówki odpowiedzialne za przeprowadzenie

analiz antydopingowych oraz tryb, sposób i zasady odpłatności za kontrolne badania

antydopingowe.

1.

Osoby prawne i fizyczne prowadzące działalność w sferze kultury fizycznej są odpowiedzialne

za bezpieczeństwo, porządek i higieniczne warunki podczas imprez sportowych oraz zapewniają

bezpieczne i higieniczne warunki uprawiania sportu, rekreacji ruchowej i zajęć rehabilitacyjnych

ich uczestnikom.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, warunki bezpieczeństwa, zakres i

zasady sprawowania opieki medycznej nad osobami uczestniczącymi w zajęciach wychowania

fizycznego, sportowych i rekreacyjnych oraz w imprezach sportowych i rekreacyjnych,

a także warunki sanitarnohigieniczne obiektów sportowych i rekreacyjnych oraz zasady

sprawowania nadzoru nad ich przestrzeganiem.

1.

W założeniach budowlanych oraz modernizacyjnych obiektów sportowych uwzględnia się

wymagania bezpieczeństwa i higieny oraz warunki umożliwiające korzystanie z tych obiektów

przez osoby niepełnosprawne.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, zasady i tryb opiniowania projektów

urządzeń sportowych i sprzętu sportowego pod względem ich zgodności z wymaganiami

bezpieczeństwa i higieny użytkowania oraz korzystania z nich przez osoby niepełnosprawne.

1.

Zawodnikom przysługuje prawo do ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków

wynikłych na skutek uprawiania sportu.

2.

Obowiązek ubezpieczenia zawodnika spoczywa na klubie lub związku sportowym, którego

zawodnik jest członkiem lub reprezentantem.

1.

Uprawianie alpinizmu, sportów motorowych, żeglarskich, płetwonurkowania, sportów lotniczych,

dalekowschodnich sportów i sztuk walki, kick-boxingu, a także sportów o charakterze

strzeleckim i obronnym wymaga odpowiednich kwalifikacji oraz przestrzegania szczególnych

zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych dyscyplinach sportu.

2.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymogi, kwalifikacje

i sposób ich uzyskiwania, wynikające z nich uprawnienia, zasady nadawania, zawieszania

i cofania tych uprawnień, wzory dokumentów stwierdzających te kwalifikacje i uprawnienia

oraz zasady bezpieczeństwa, o których mowa w ust. 1.

3.

Prezes Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki określa, w drodze zarządzenia, organy

właściwe do sprawowania nadzoru technicznego i rejestracji statków sportowych i turystycznych

o długości kadłuba do 20 m bez napędu mechanicznego lub z napędem o mocy do 75 kW.

1.

Zapewnienie bezpieczeństwa osób przebywających w górach należy do organów administracji

rządowej i samorządu terytorialnego, dyrekcji parków narodowych, a także do osób prawnych

i fizycznych prowadzących w górach działalność w zakresie kultury fizycznej.

2.

Zapewnienie bezpieczeństwa osób pływających, kąpiących się w miejscach wyznaczonych

oraz uprawiających sporty wodne należy do osób prawnych i fizycznych prowadzących

nad wodą działalność w tym zakresie oraz do organów administracji rządowej i samorządowej.

3.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, warunki bezpieczeństwa osób przebywających

w górach, pływających, kąpiących się i uprawiających sporty wodne, a także obowiązki

osób prawnych i fizycznych, o których mowa w ust. 1 i 2.

1.

Organizowanie pomocy oraz ratowanie osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na

niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia w górach, należy w szczególności do Górskiego

Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego - specjalistycznego stowarzyszenia kultury fizycznej

o zasięgu ogólnokrajowym - w zakresie określonym w statucie tej organizacji.

2.

Organizowanie pomocy oraz ratowanie osób, które uległy wypadkowi lub są narażone na

niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia na wodach, należy w szczególności do Wodnego

Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego - specjalistycznego stowarzyszenia kultury fizycznej

o zasięgu ogólnokrajowym - w zakresie określonym w statucie tej organizacji.

3.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres obowiązków i uprawnień

specjalistycznych organizacji ratowniczych oraz możliwości ich wykonywania, za zgodą

Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki, przez inne organizacje ratownicze, a

także ustanawia wysokość świadczeń przysługujących ratownikom górskim i wodnym.

Organizacje, o których mowa w art. 55, współdziałają w realizacji swoich zadań z organami

administracji rządowej i samorządowej oraz osobami prawnymi i fizycznymi prowadzącymi

działalność w zakresie kultury fizycznej i turystyki.

1.

Kto nie będąc do tego uprawnionym wykorzystuje bądź używa symboliki olimpijskiej oraz

nazw, o których mowa w art. 11 ust. 3,

podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto nie będąc do tego uprawnionym prowadzi działalność w

zakresie sportu profesjonalnego lub narusza przepisy dotyczące bezpieczeństwa w dziedzinie

kultury fizycznej.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, orzeka się nawiązkę na rzecz Polskiego Komitetu

Olimpijskiego w wysokości 100 000 zł.

4.

Czyny, o których mowa w ust. 1 i 2, rozpatrywane są w trybie określonym przepisami

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

W ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

(Dz. U. Nr 3, poz. 19, Nr 25, poz. 187 i Nr 31, poz. 214, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4, poz. 24 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 197 i 198, Nr 36, poz. 206 i Nr 72, poz. 423, z 1991 r. Nr 95, poz. 425 i Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr 53, poz. 252, Nr 54, poz. 254 i Nr 90, poz. 451, z 1993 r. Nr 129, poz. 602, z 1994 r. Nr 43, poz. 163, Nr 105, poz. 509 i Nr 113, poz. 547 oraz z 1995 r. Nr 138, poz. 681) w art. 5 dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

trenerów zatrudnionych w szkołach i klasach z rozszerzonym programem wychowania fizycznego,

szkołach i klasach sportowych, szkołach i klasach mistrzostwa sportowego, placówkach

wychowania pozaszkolnego oraz w uczniowskich klubach sportowych, a także trenerów

zatrudnionych w innych klubach sportowych, dla których praca z dziećmi i młodzieżą

stanowi podstawowe zajęcie - w porozumieniu z Prezesem Urzędu Kultury Fizycznej i

Turystyki.

”

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 43, poz. 163, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547 i Nr 123, poz. 602 oraz z 1995 r. Nr 5, poz. 25 i Nr 133, poz. 654) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 21 w ust. 1

a)

dodaje się pkt 10a w brzmieniu

„

10a)

wartość otrzymanego ubioru reprezentacyjnego i sportowego członka polskiej reprezentacji

olimpijskiej,

”

b)

dodaje się pkt 40a w brzmieniu

„

40a)

nagrody wypłacane przez Polski Komitet Olimpijski i Polski Komitet Paraolimpijski

za uzyskanie wyników na igrzyskach olimpijskich i paraolimpijskich,

”

;

2)

w art. 22 w ust. 9 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

z tytułu uprawiania sportu, z wyłączeniem sportu profesjonalnego, oraz z tytułu prowadzenia

zawodów sportowych przez sędziego - 50%,

”

.

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 43, poz. 163, Nr 80, poz. 368, Nr 87, poz. 406, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 127, poz. 627 oraz z 1995 r. Nr 5, poz. 25, Nr 86, poz. 433, Nr 96, poz. 478, Nr 133, poz. 654 i Nr 142, poz. 704) w art. 17 w ust. 1 dodaje się pkt 4l w brzmieniu

„

4l)

dochody przekazane na rzecz Polskiego Komitetu Olimpijskiego oraz Polskiego Komitetu

Paraolimpijskiego w części przeznaczonej na przygotowanie, wyposażenie i uczestnictwo

krajowej reprezentacji w igrzyskach olimpijskich i paraolimpijskich,

”

.

1.

Przepis art. 19 ust. 2 stosuje się od dnia 1 września 2000 r.

2.

Tygodniowy wymiar godzin wychowania fizycznego, o którym mowa w art. 19 ust. 2, wynosi

1)

w okresie od dnia 1 września 1996 r. do dnia 31 sierpnia 1998 r. - co najmniej 3 godziny

lekcyjne,

2)

okresie od dnia 1 września 1998 r. do dnia 31 sierpnia 2000 r. - co najmniej 4 godziny

lekcyjne.

1.

Stowarzyszenia kultury fizycznej i ich związki działające w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy stają się stowarzyszeniami kultury fizycznej i ich związkami w rozumieniu tej

ustawy.

2.

Stowarzyszenia i związki, o których mowa w ust. 1, dostosują swoje przepisy do wymogów

ustawy nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Kluby sportowe działające na podstawie dotychczasowych przepisów dostosują swoje przepisy

i formy organizacyjne do wymogów ustawy nie później niż w terminie 12 miesięcy od

dnia wejścia w życie ustawy.

4.

Do czasu powstania Polskiego Komitetu Paraolimpijskiego Prezes Urzędu Kultury Fizycznej

i Turystyki może powierzyć, w drodze zarządzenia, zadania i uprawnienia tego Komitetu

innej organizacji.

1.

W sprawach o rejestrację stowarzyszeń kultury fizycznej, wszczętych i nie zakończonych

decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy ustawy

- Prawo o stowarzyszeniach.

2.

Postępowanie likwidacyjne stowarzyszeń kultury fizycznej, wszczęte przed dniem wejścia

w życie ustawy, prowadzi się na podstawie dotychczasowych przepisów.

Dotychczasowe organy rejestracyjne stowarzyszeń kultury fizycznej i ich związków,

w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, przekażą dokumentację tych

stowarzyszeń i ich związków, z wyjątkiem uczniowskich klubów sportowych, do właściwych

sądów rejestrowych.

1.

Traci moc ustawa z dnia 3 lipca 1984 r. o kulturze fizycznej

(Dz. U. Nr 34, poz. 181, z 1988 r. Nr 19, poz. 132 i Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 6, poz. 33, Nr 34, poz. 181 i Nr 35, poz. 192 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 89, poz. 517).

2.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak

niż przez okres 3 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, zachowują moc dotychczasowe

przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy wymienionej w ust. 1, o ile nie są

sprzeczne z przepisami niniejszej ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 9 kwietnia 1968 r. o zezwoleniach na publiczną działalność artystyczną,

rozrywkową i sportową

(Dz. U. Nr 12, poz. 64 i z 1991 r. Nr 114, poz. 493).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 59 i 60, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1996 r. i mają zastosowanie

do dochodów uzyskiwanych od tego dnia.