Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru i obliczania zasiłków z ubezpieczenia społecznego.

§ 2 . Podstawę naliczan ia odpisu, o którym mowa

w § 1 pkt 1 niniejszego rozporządzenia, za rok 1994 stanowi

liczba członków spółdzielni w dniu 31 grudnia 1994 r.

§ 3. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłosze­

nia z mocą od dnia 1 stycznia 1995 r.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej : L. Miller

95

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ

z dnia 14 lutego 1995 r.

w sprawie

szczegółowych

zasad ustalania podstawy wymiaru

obliczania

zasiłków

z ubezpieczenia

społecznego .

Na podstawie art. 13, art. 27 ust. 3, art. 34 ust. 6 oraz

art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świad­

czeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie

cho roby i macierzyństwa (Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 143,

z 1985 r. Nr 4, poz. 15, z 1986 r. Nr 42, poz. 202, z 1989 r.

Nr 4, poz. 21 i Nr 35, poz. 192, z 1991 r. Nr 104, poz. 450,

Nr 106, poz. 457 i Nr 110, poz. 474 oraz z 1995 r. Nr 16,

poz. 77) zarządza się, co następuje

8) w charakterze pośredników ubezpieczeniowych,

9) w charakterze dziennikarzy wynagradzanych

układu zbiorowego pracy dziennikarzy,

według

10) w charakterze realizatorów programów radiowych i telewizyjnych lub w charakterze pracowników artystycznych oraz organ izatorów i realizatorów imprez artystycznych,

§ 1. Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi

11) w biurach i pracowniach projektowych oraz w przed-

wynagrodzenie wypłacone pracownikowi w zakładzie pracy,

w którym przysługuje zasiłek chorobowy.

12) w Przedsiębiorstwie Wagonów Sypialnych i Restauracji

§ 2 . Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi,

siębiorstwach geodezyjno-kartograficznych,

"Wars" i wynagradzanych w systemie prowizyjnym

i czasowo-prowizyjnym, obsługujących

z uwzględnieniem § 3- 8, przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone pracownikowi za okres

a) wagony sypialne i z miejscami do leżenia ,

1) 6 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc,

w którym powstała niezdolność do pracy,

c) bary i bufety oraz restauracje dworcowe.

2) 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc,

w którym powstała niezdolność do pracy, gdy wynagrodzen ie ulega znacznemu wahaniu ze względu na

charakter pracy lub zasady wynagradzania.

§ 3. 1. Za wynagrodzenie ulegające znacznemu wahaniu ze względu na charakter pracy lub zasady wynagradzania

uważa się wynagrodzenie pracowników zatrudnionych

b) bary i bufety wagonowe oraz wagony restauracyjne,

2. Minister Pracy i Polityki Socjalnej na wniosek kiero wnika zakładu pracy może wyrazić zgodę na ustalanie

podstawy wymiaru zasiłków z okresu 12 miesięcy dla pracowników tego zakładu pracy w innych przypadkach niż

wymienione w ust. 1, jeżeli wynagrodzenie tych pracowników ulega znacznemu wahaniu ze względu na charakter

pracy lub zasady wynagradzania.

1) w charakterze rybaków w przedsiębiorstwach rybołóws­

twa morskiego i śródlądowego ,

§ 4. 1. Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed

upływem okresów, o których mowa w § 2, podstawę wymiaru

zasiłku stanowi

2) na statkach żeglugi przybrzeżnej oraz na kutrach indywidualnego rybołówstwa morskiego,

1) przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za

pełne miesiące kalendarzowe zatrudnienia albo

3) w charakterze personelu pływającego żeglugi śródlądo­

wej oraz personelu latającego i pokładowego linii lotniczych,

2) wynagrodzenie, które by pracownik osiągnął, gdyby

pracował pełny miesiąc kalendarzowy, jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem pierwszego

kalendarzowego miesiąca zatrudnienia .

4) w kółkach rolniczych i spółdzielniach kółek rolniczych,

5) w gospodarstwach rolnych i wynagradzanych według

systemu godzinowego lub akordowego,

6) w charakterze akwizytorów,

7) w charakterze komorników sądowych ,

2. W wypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2,

podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi

1) wynagrodzenie miesięczne określone w umowie o pracę

lub w innym akcie, na podstawie którego powstał

stosunek pracy, jeżeli wynagrodzenie przysługuje w stałej miesięcznej wysokości ,

-

2) wynagrodzenie miesięczne obliczone przez podzielenie

wynagrodzenia osiągniętego za przepracowane dni robocze przez liczbę dni przepracowanych i pomnożenie

przez liczbę dni, które pracownik był obowiązany przepracować w tym miesiącu, jeżeli przepracował choćby

jeden dzień, albo

3) kwota zmiennych składników wynagrodzenia w przeciętnej miesięcznej wysokości, wypłacona pracownikom zatrudnionym na takim samym lub podobnym

stanowisku w zakładzie pracy, w którym przysługuje

zasiłek chorobowy, jeżeli pracownik nie osiągnął żad­

nego wynagrodzenia.

§ 5. Do okresów, o których mowa wart. 12 ust. 3 ustawy

z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyńst­

wa, wlicza się okresy zatrudnienia w poprzednich zakładach

pracy, jeżeli między tymi okresami nie było przerw, chyba że

przerwa przypadała na dni ustawowo wolne od pracy.

§ 6. 1. Przeciętne miesięczne wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się

przez podzielenie wynagrodzeń osiągniętych przez pracownika w okresie 6 lub 12 miesięcy zatrudnienia przez liczbę

miesięcy, w których pracownik wynagrodzenia te osiągnął.

2. Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, pracownik

nie osiągnął wynagrodzenia z powodu nieprzepracowania

części miesiąca z przyczyn usprawiedliwionych, przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego

1) wyłącza się wynagrodzenie za miesiące, w których

pracownik przepracował mniej niż połowę obowiązują­

cego go w danym miesiącu czasu pracy,

2) przyjmuje się - po uzupełnieniu w myśl § 4 ust. 1 pkt 2

- wynagrodzenie z miesięcy, w których pracownik

przepracował co najmniej połowę obowiązującego go

w danym miesiącu czasu pracy.

3. Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, pracownik

w każdym miesiącu przepracował mniej niż połowę obowią­

zującego go czasu pracy z przyczyn usprawiedliwionych,

przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego

stosuje się odpowiednio przepis § 4 ust. 1 pkt 2.

§ 7. W razie zmiany umowy o pracę lub innego aktu, na

podstawie którego powstał stosunek pracy, w tym samym

zakładzie pracy, polegającej na zmianie wymiaru czasu pracy,

podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi wynagrodzenie ustalone dla nowego wymiaru czasu pracy, nawet

gdy prawo do zasiłku powstało w miesiącu, w którym

nastąpiła zmiana wymiaru czasu pracy.

§ 8. Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego z tytułu

pracy w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od

kwoty naj niższego wynagrodzenia pracowników, ogłoszo­

nego przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej na podstawie

odrębnych przepisów.

§ 9. 1. Premie miesięczne i inne składniki wynagrodzenia wlicza się do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego

w kwocie wypłaconej pracownikowi za miesiąc kalendarzowy, z którego wynagrodzenie przyjmuje się do ustalenia

podstawy wymiaru zasiłku chorobowego .

2. Premie kwartalne wlicza się do przeciętnego miesię­

cznego wynagrodzenia przyjmowanego do ustalenia podstawy wymiaru zasiłku chorobowego w wysokości stanowiącej 1/6 premii, wypłaconych pracownikowi za dwa

kwartały poprzedzające miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy.

Poz. 95

3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do premii za

okresy dłuższe niż kwartał oraz do innych składników wynagrodzenia wypłacanych za okresy dłuższe niż jeden miesiąc .

4. Jeżeli składniki wynagrodzenia, o których mowa

w ust. 1-3, nie zostały wypłacone do czasu ostatecznego

sporządzenia listy wypłat zasiłków chorobowych, do podstawy wymiaru zasiłku przyjmuje się składniki wypłacone za

poprzedni okres.

§ 10. 1. Przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego nie uwzględnia się składników wynagrodzenia, do

których pracownik zachowuje prawo w okresie pobierania

zasiłku w myśl postanowień układów zbiorowych pracy lub

przepisów o wynagrodzeniu .

2. Składników wynagrodzenia przysługujących w myśl

umowy o pracę lub innego aktu, na podstawie którego

powstał stosunek pracy, tylko do określonego terminu nie

uwzględnia się przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku

chorobowego należnego za okres przypadający po tym

terminie.

§ 11. Jeżeli w okresie, z którego wynagrodzenie przyjmuje się do ustalenia podstawy wymiaru zasiłku chorobowego, pracownik pobierał wynagrodzenie w zmniejszonej

wysokości w związku z odbywaniem ćwiczeń wojskowych

albo pobytem w areszcie tymczasowym, podstawę wymiaru

zasiłku chorobowego stanowi wynagrodzenie w pełnej wysokości.

§ 12. 1. Jeżeli bezpośrednio przed powstaniem niezdolności do pracy pracownik przez cały okres, o którym mowa

w § 2

1) korzystał z urlopu wychowawczego lub z urlopu bezpłatnego,

2)

odbywał rehabilitację,

podczas której pobierał zasiłek

wyrównawczy,

3) odbywał czynną służbę wojskową lub spełniał zastępczo

obowiązek tej służby,

podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi wynagrodzenie ustalone zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 1 i 3.

2. Jeżeli pracownik, o którym mowa w ust. 1, po

powrocie do pracy otrzymał wynagrodzenie choćby za jeden

dzień, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi

wynagrodzenie ustalone zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 1 i 2.

§ 13. Jeżeli bezpośrednio przed powstaniem niezdolności do pracy pracownik wykonywał zatrudnienie za granicą,

podstawę wymiaru zasiłku chorobowego wypłacanego

w kraju stanowi wynagrodzenie, od którego ustalono składkę

na ubezpieczenie społeczne w kraju.

§ 14. W razie ponownego powstania prawa do zasiłku

chorobowego w czasie zatrudnienia w tym samym zakładzie

pracy, zasiłek chorobowy oblicza się na nowo, jeżeli przerwa

między okresami pobierania zasiłku trwała co najmniej

1) jeden miesiąc kalendarzowy, gdy podstawę wymiaru

zasiłku stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie za

okres 6 miesięcy,

2) trzy miesiące kalendarzowe, gdy podstawę wymiaru

zasiłku stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie za

okres 12 miesięcy.

§ 15. W razie równoczesnego zatrudnienia w dwóch lub

więcej zakładach pracy, zasiłek chorobowy oblicza się od-

dzielnie z tytułu zatrudnienia w każdym z tych zakładów .

-

opiekuńczego

§ 19. W zakładach pracy, które uzyskały do dnia wejścia

w życie rozporządzenia zgodę na ustalenie podstawy wymiaru zasiłków z okresu 12 m i esięcy , podstawę wymiaru

zasiłków ustala się nadal z tego okresu .

§ 17. Końcówkę stawki zasiłku chorobowego przysł u­

gującego za 1 dzień zaokrągla s i ę do 10 groszy w górę , jeżeli

końcówka wynosi co najmniej 5 groszy, bądź w dół, jeżeli

końcówka jest mniejsza niż 5 groszy.

się

Poz. 95, 96 i 97

zasiłku wyrównawczego, macierzyńskiego,

i świadczenia rehabilitacyjnego.

§ 16. Ilekroć przy ustalaniu prawa do zasiłku chorobowego lub jego wysokośc i okres jest oznaczony w miesiącach ,

za miesiąc uważa się 30 dni.

§ 18. Przepisy § 1-17 stosuje

-

§ 20. Rozporządzen i e wchodzi w życ i e z dniem 1 marca

1995 r.

odpowiednio do

Minister Pracy i Polityki Socjalnej: L. Mil/er

96

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA PRACY I POLITYKI SOCJALNEJ

z dnia 15 lutego 1995 r.

zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości równoważników pieniężnych za wyżywienie i ubranie oraz

świadczenia pieniężnego wypłacanego poborowym odbywającym służbę zastępczą.

Na podstawie art. 193 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada

1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej (Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16, Nr 40, poz. 174 i Nr 54,

poz. 254 oraz z 1994 r. Nr 43, poz. 165) zarządza się, co

poz. 45, Nr 33, poz. 124, Nr 88, poz. 411 , Nr 99, poz. 481,

Nr 138, poz. 738 i Nr 140, poz. 795) wprowadza się

następujące zmiany

1) w § 1 w ust. 1 wyrazy ..4,40 zł" zastępuje się wyrazami

,,4,44 zł ";

następuje

§ 1. W rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjal nej z dnia 20 marca 1992 r. w sprawie wysokości równoważ ­

ników pieniężnych za wyżywienie i ubranie oraz świadczen i a

pieniężnego wypłacanego poborowym odbywającym służbę

zastępczą (Dz. U. Nr 31, poz. 133, Nr 52, poz. 241, Nr 62, poz.

308, Nr 78, poz. 399 i Nr 100, poz. 504, z 1993 r. Nr 59, poz.

277, Nr 83, poz. 391 i Nr 99, poz. 453 oraz z 1994 r. Nr 12,

2) w § 3 w ust. 1 wyrazy ,,38 zł " zastępuje się wyrazam i

,,42 zł " .

§ 2. Rozpo rządzenie wchodzi w życie z dniem ogłosze ­

nia z mocą od dnia 1 stycznia 1995 r.

Min ister Pracy i Polityki Socjalnej : L. Mil/er

97

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I GOSPODARKI ŻYWNOŚCIOWEJ

z dnia 14 lutego 1995 r.

w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy obsłudze i konserwacji amoniakalnych instalacji

chłodniczych .

Na podstawie art. 208 § 2 Kodeksu pracy zarządza się ,

co następuje

§ 1. Rozporządzenie określa warunki bezpieczeństwa

i higieny pracy pracowników zatrudnionych przy obsłudze

i konserwacji amoniakalnych instalacji chłodniczych w za kładach przetwórstwa rolno - spożywczego i w chłodn i ach

3) z zasadami udzielan ia pierwszej pomocy przedlekarskiej,

ze szczególnym uwzględnieniem poparzenia lub zatru cia amoniakiem,

4) z instrukcją obsługi technicznej urządzeń chłodniczych .

składowych .

§ 3. Na terenie zakładu pracy w dobrze widocznym

miejscu powinien być zainstalowany w iatrowskaz.

§ 2. Pracownicy zatrudnieni przy obsł udze i konserwacji

amoniakalnych instalacji chłodniczych powinni być zapoznani

§ 4. Zawory odcinające w amoniaka lnej instalacji chło ­

dniczej powinny być oznakowane w sposób widoczny

i t rwały .

1) ze schematem instalacj i chłodniczej oraz usytuowaniem

głównych zaworów odcinających ,

2) z zasadami ratownictwa chemicznego i sposobami postępowania w razie awarii amoniakalnej instalacji chłod ­

niczej (niekontrolowanego wycieku amoniaku) ,

§ 5. W komorach chłodzonych , w których utrzymywana

jesttemperatura powietrza poniżej 5°C (278 K). powinna być

za instalowana instalacj a sygnalizacyjna " człowiek w komo rze", jeżeli drzwi wyjściowe do tych komór nie są wyposażo­

ne w zamki umożliwiające otwarcie drzwi od wewnątrz.

-

-

Poz. 94 i 95

2) w § 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie

pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr

8, poz. 43, z 1985 r. Nr 7, poz. 21, z 1991 r. Nr 39,

poz. 167 i z 1992 r. Nr 102, poz. 520), wykonują­

cych prace wymienione w załączniku do tego

rozporządzenia w wykazie A i B. "

,,2 . Sposób obliczania przeciętnej liczby zatrudnionych,

ustalony w ust. 1, stosuje się również w przypadku,

gdy zakład pracy działał w okresie krótszym niż jeden

rok kalendarzowy.";

3) § 4 otrzymuje brzmienie

,,§ 4 . Za pracowników zatrudnionych w szczególnie

uciążliwych warunkach pracy, w rozumieniu art.

5 ust. 3 ustawy, uważa się pracowników zatrudnionych na stanowiskach pracy określonych na

podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego

oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla