Ustawa z dnia 27 października 1995 r. o zmianie ustawy - Prawo dewizowe.

W ustawie z dnia 2 grudnia 1994 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 136, poz. 703) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

w ust. 1 w pkt 1

-

w lit. a) skreśla się wyrazy „oraz ich oddziały i przedstawicielstwa za granicą, z zastrzeżeniem pkt 2 lit. b)”,

-

w lit. b) na końcu dodaje się wyrazy „z zastrzeżeniem pkt 2 lit. c),”

b)

w ust. 1 w pkt 2

-

lit. b) otrzymuje brzmienie

„

b)

oddziały i przedstawicielstwa za granicą osób krajowych, o których mowa w pkt 1 lit.

a),

”

-

dotychczasową treść lit. c) oznacza się jako lit. d),

-

dodaje się nową lit. c) w brzmieniu

„

c)

oddziały i przedstawicielstwa w kraju osób zagranicznych utworzone na podstawie umów

międzynarodowych zawartych przez rząd polski,

”

c)

w ust. 1 po pkt 17 przecinek zastępuje się kropką,

d)

w ust. 1 skreśla się pkt 18,

e)

skreśla się ust. 2;

2)

w art. 5

a)

skreśla się ust. 4,

b)

w ust. 5 wyrazy „w ust. 1-4” zastępuje się wyrazami „w ust. 1-3”;

3)

art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Art. 6.

1.

Podmioty gospodarujące, z wyjątkiem osób krajowych, o których mowa w art. 11 ust.

1, mogą sprzedawać zagraniczne środki płatnicze jedynie bankom upoważnionym do dokonywania

ich skupu.

2.

Wykaz banków, o których mowa w ust. 1, ogłasza Prezes Narodowego Banku Polskiego w

drodze obwieszczeń zamieszczanych w Dzienniku Urzędowym Prezesa Narodowego Banku Polskiego.

”

;

4)

w art. 7 w ust. 1 wyrazy „pochodzące z odprzedaży” zastępuje się wyrazami „pochodzące ze sprzedaży”;

5)

art. 8 otrzymuje brzmienie

„

Art. 8.

Banki, o których mowa w art. 6 ust. 1, mogą sprzedawać zagraniczne środki płatnicze

na cele określone w ustawie lub w zezwoleniu dewizowym.

”

;

6)

w art. 9

a)

w ust. 1

-

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

udzielanie przez osoby krajowe osobom zagranicznym kredytów i pożyczek o wartościach

dewizowych, a także zaciąganie przez osoby krajowe takich kredytów i pożyczek od osób

zagranicznych, w tym związanych z emisją i obrotem papierami wartościowymi o charakterze

dłużnym,

”

-

w pkt 4 skreśla się wyrazy „a także poręczeń i gwarancji spłaty kredytów handlowych,”

-

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

ustalanie oraz dokonywanie w kraju - z wyjątkiem obrotu z zagranicą towarami, usługami

i prawami na dobrach niematerialnych - płatności w wartościach dewizowych za nabywane

towary i nieruchomości, prawa na dobrach niematerialnych lub świadczone usługi oraz

pracę,

”

b)

w ust. 3 po wyrazach „Minister Finansów” dodaje się wyrazy „w porozumieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego”;

7)

w art. 11

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Osoby krajowe mogą uzyskać zezwolenie oraz prowadzić działalność, o której mowa w

ust. 1, pod warunkiem niekaralności za przestępstwo skarbowe, przeciwko mieniu lub

inne przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Czynności określone w zezwoleniu, o którym mowa w ust. 1, mogą być dokonywane tylko

przez osoby posiadające fachowe przygotowanie.

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Osoby, o których mowa w ust. 1, mogą sprzedawać i kupować waluty obce oraz złoto dewizowe

i platynę dewizową osobom i od osób fizycznych krajowych i zagranicznych, a także

zawierać transakcje kupna-sprzedaży tych wartości dewizowych z bankami upoważnionymi

do ich dokonywania.

”

,

d)

w ust. 7 w pkt 2 wyrazy „ust. 2” zastępuje się wyrazami „ust. 2a”;

8)

art. 14 otrzymuje brzmienie

„

Art. 14.

Prezes Narodowego Banku Polskiego w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze zarządzenia,

może określić maksymalne granice, w jakich kursy, o których mowa w art. 13 ust. 1,

mogą odchylać się od kursu złotego ustalanego w stosunku do koszyka walut wymienialnych

(kursu centralnego).

”

;

9)

w art. 22

a)

w ust. 1 na końcu skreśla się kropkę i dodaje wyrazy „oraz na podstawie odrębnych przepisów.”,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Organy kontroli skarbowej wykonujące kontrolę dewizową są uprawnione, na podstawie

upoważnienia wydanego przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, do żądania

informacji o mieniu podlegającym zgłoszeniu zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 oraz o obrotach

i stanach środków na rachunkach bankowych w walutach obcych i rachunkach zagranicznych

wolnych, z wyjątkiem rachunków oszczędnościowych.

”

,

c)

skreśla się ust. 4.

W ustawie karnej skarbowej z dnia 26 października 1971 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 22, poz. 103, z 1985 r. Nr 23, poz. 100, z 1990 r. Nr 14, poz. 84 i Nr 86, poz. 503, z 1991 r. Nr 100, poz. 442 i Nr 107, poz. 458, z 1992 r. Nr 21, poz. 85 i Nr 68, poz. 341 oraz z 1994 r. Nr 43, poz. 160, Nr 126, poz. 615 i Nr 136, poz. 703) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 50 otrzymuje brzmienie

„

Art. 50.

Kto wbrew przepisom ustawy sprzedaje zagraniczne środki płatnicze innej osobie niż

bank upoważniony do dokonywania ich skupu - podlega karze grzywny do 25.00 złotych.

”

;

2)

w art. 60 skreśla się § 2;

3)

art. 62 otrzymuje brzmienie

„

Art. 62.

Kto będąc w banku odpowiedzialnym za sprzedaż zagranicznych środków płatniczych na

cele określone w ustawie lub w zezwoleniu dewizowym sprzedaje te środki na inne cele

- podlega karze grzywny do 25.00 złotych.

”

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Podmioty gospodarujące, z wyjątkiem osób krajowych, o których mowa w art. 11 ust.

1, mogą sprzedawać zagraniczne środki płatnicze jedynie bankom upoważnionym do dokonywania

ich skupu.

2.

Wykaz banków, o których mowa w ust. 1, ogłasza Prezes Narodowego Banku Polskiego w

drodze obwieszczeń zamieszczanych w Dzienniku Urzędowym Prezesa Narodowego Banku Polskiego.

Banki, o których mowa w art. 6 ust. 1, mogą sprzedawać zagraniczne środki płatnicze

na cele określone w ustawie lub w zezwoleniu dewizowym.

Prezes Narodowego Banku Polskiego w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze zarządzenia,

może określić maksymalne granice, w jakich kursy, o których mowa w art. 13 ust. 1,

mogą odchylać się od kursu złotego ustalanego w stosunku do koszyka walut wymienialnych

(kursu centralnego).

Kto wbrew przepisom ustawy sprzedaje zagraniczne środki płatnicze innej osobie niż

bank upoważniony do dokonywania ich skupu - podlega karze grzywny do 25.00 złotych.

Kto będąc w banku odpowiedzialnym za sprzedaż zagranicznych środków płatniczych na

cele określone w ustawie lub w zezwoleniu dewizowym sprzedaje te środki na inne cele

- podlega karze grzywny do 25.00 złotych.