Obwieszczenie Ministra Łączności z dnia 30 sierpnia 1995 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o łączności.

1.

Ustawa reguluje zasady działalności w dziedzinie łączności - poczty i telekomunikacji.

2.

Ilekroć umowy międzynarodowe, ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską, odmiennie

regulują zasady działalności, o której mowa w ustawie, stosuje się te umowy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

pocztowych usługach o charakterze powszechnym - rozumie się przez to działalność gospodarczą

polegającą na przyjmowaniu, przewozie i doręczaniu zwykłych i poleconych przesyłek

listowych, listów wartościowych i paczek pocztowych oraz nadawaniu i doręczaniu przekazów

pocztowych,

2)

przesyłkach listowych - rozumie się przez to listy, kartki pocztowe, druki, druki

bezadresowe i ankiety,

3)

listach wartościowych - rozumie się przez to listy o wymiarach ustalonych dla przesyłek

listowych, o zadeklarowanej przez nadawcę wartości, nadawane, przewożone i doręczane

z zapewnieniem szczególnej ochrony zawartości,

4)

paczkach pocztowych - rozumie się przez to przesyłki z rzeczami dopuszczonymi do przewozu

drogą pocztową, przyjęte na podstawie adresu pomocniczego lub innego dokumentu pocztowego,

5)

przekazach pocztowych - rozumie się przez to polecenie wypłaty adresatom określonej

kwoty pieniężnej,

6)

korespondencji pisemnej - rozumie się przez to informacje pisemne o charakterze bieżącym

i osobistym, mające walor niepowtarzalności, przesyłane w listach lub na kartkach

pocztowych,

7)

usługach kurierskich - rozumie się przez to usługi nie mające charakteru powszechnego,

polegające na zarobkowym, przyspieszonym przewozie i doręczaniu w gwarantowanym terminie

przesyłek,

8)

telekomunikacji - rozumie się przez to nadawanie, transmisję i odbiór znaków, sygnałów,

pisma, obrazów i dźwięków albo informacji jakiejkolwiek natury poprzez przewody, systemy

radiowe, optyczne lub jakiekolwiek inne urządzenia wykorzystujące energię elektromagnetyczną,

9)

urządzeniach telekomunikacyjnych - rozumie się przez to urządzenia, w tym kable, przewody

oraz osprzęt, stosowane w telekomunikacji,

10)

linii telekomunikacyjnej - rozumie się przez to zespół współpracujących ze sobą urządzeń

telekomunikacyjnych, służących do przekazu informacji pomiędzy dwoma ściśle określonymi

punktami sieci telekomunikacyjnej,

11)

sieci telekomunikacyjnej - rozumie się przez to zespół współpracujących ze sobą linii

i urządzeń telekomunikacyjnych,

12)

międzynarodowej sieci telekomunikacyjnej - rozumie się przez to dowolny rodzaj sieci

telekomunikacyjnej, w której co najmniej jedno urządzenie telekomunikacyjne, z wyłączeniem

urządzeń usytuowanych na sztucznych satelitach Ziemi, jest zainstalowane poza obszarem

Rzeczypospolitej Polskiej,

13)

systemie telekomunikacyjnym - rozumie się przez to zespół urządzeń telekomunikacyjnych

i zasad ich współdziałania,

14)

usługach telekomunikacyjnych - rozumie się przez to działalność gospodarczą polegającą

na zapewnianiu przekazu informacji za pomocą sieci i linii telekomunikacyjnych,

15)

sieci telekomunikacyjnych użytku publicznego - rozumie się przez to sieć telekomunikacyjną

służącą do świadczenia usług telekomunikacyjnych każdemu użytkownikowi na obszarze

działania operatora tej sieci,

16)

wydzielonej sieci telekomunikacyjnej - rozumie się przez to sieć służącą do świadczenia

usług telekomunikacyjnych dla ograniczonego zbioru użytkowników,

17)

wewnętrznej sieci telekomunikacyjnej - rozumie się przez to sieć telekomunikacyjną

nie służącą do świadczenia usług telekomunikacyjnych,

18)

usługach telekomunikacyjnych o charakterze powszechnym - rozumie się przez to usługi

telekomunikacyjne polegające na zapewnianiu przekazu telefonicznego i telegraficznego

w sieciach telekomunikacyjnych użytku publicznego, z zastrzeżeniem ust. 2,

19)

międzynarodowej usłudze telekomunikacyjnej - rozumie się przez to zapewnianie przekazu

informacji międzynarodowej sieci telekomunikacyjnej,

20)

operatorze - rozumie się przez to podmiot uprawniony do świadczenia usług telekomunikacyjnych

na mocy ustawy lub koncesji lub działający na podstawie zezwolenia,

21)

sieciach i urządzeniach radiokomunikacyjnych - rozumie się przez to sieci i urządzenia

telekomunikacyjne służące do przesyłania, nadawania i odbioru wszelkiego rodzaju informacji

za pomocą fal radiowych,

22)

satelitarnych sieciach telekomunikacyjnych - rozumie się przez to sieci telekomunikacyjne

wykorzystujące urządzenia telekomunikacyjne umieszczone na sztucznym satelicie Ziemi,

23)

gospodarowaniu widmem częstotliwości fal radiowych - rozumie się przez to prowadzenie

działań technicznych, administracyjno-ekonomicznych oraz inspekcyjno-kontrolnych,

których celem jest racjonalizacja wykorzystania tego widma dla potrzeb świadczenia

usług telekomunikacyjnych oraz dla zapewniania obronności i bezpieczeństwa państwa,

24)

służbie radiowej - rozumie się przez to dokonywane za pomocą fal radiowych nadawanie,

transmisję, odbiór informacji służących wypełnieniu zadania lub zadań, określonych

dla danej służby w międzynarodowym prawie telekomunikacyjnym, którego sygnatariuszem

jest Rzeczpospolita Polska,

25)

kompatybilności elektromagnetycznej - rozumie się przez to zdolność urządzenia do

zadowalającego działania w środowisku elektromagnetycznym bez szkodliwego wytwarzania

zakłóceń elektromagnetycznych, które utrudniałyby lub uniemożliwiały działanie innych

urządzeń istniejących w tym środowisku.

2.

Minister Łączności może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić inne usługi telekomunikacyjne

jako usługi o charakterze powszechnym.

1.

Działalność gospodarczą w dziedzinie poczty wykonują

1)

państwowe przedsiębiorstwo użyteczności publicznej „Poczta Polska”, zwane dalej „Pocztą

Polską”, a w zakresie usług kurierskich po otrzymaniu koncesji,

2)

podmioty, które uzyskały koncesję - w zakresie objętym koncesją,

3)

podmioty, które uzyskały wpis do ewidencji działalności gospodarczej lub do rejestru

sądowego - w zakresie określonym ustawą.

2.

Koncesję, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, wydaje, odmawia wydania, ogranicza przedmiot,

zakres lub obszar działalności oraz cofa Minister Łączności, stosując odpowiednio

przepisy art. 14 ust. 1 i 3-6, art. 14a, art. 15, art. 17 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit.

a) oraz pkt 7 i 8, ust. 3 pkt 1, art. 18 pkt 1, 2, 5 i 6, art. 19 ust. 1 pkt 1 i 4,

ust. 3, ust. 5 i 6 oraz art. 20a.

3.

Wykonywanie pocztowych usług o charakterze powszechnym, polegających na przyjmowaniu,

przewozie i doręczaniu w obrocie krajowym i zagranicznym przesyłek listowych - z wyjątkiem

druków beza-dresowych i ankiet - o masie do 2000 g, listów wartościowych o masie do

2000 g, paczek pocztowych oraz nadawaniu i doręczaniu przekazów pocztowych - należy

wyłącznie do Poczty Polskiej.

4.

Nie wymaga koncesji przyjmowanie, przewóz i doręczanie druków bezadresowych i ankiet.

5.

Usługi polegające na przewozie paczek, nie będących paczkami pocztowymi w rozumieniu

ustawy, świadczone są na podstawie odrębnych przepisów.

6.

Paczki, o których mowa w ust. 5, nie mogą zawierać korespondencji pisemnej.

7.

Poczta Polska oraz podmioty, które uzyskały koncesję, są zobowiązane do wykonywania

zadań na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa. Obowiązek ten może być nałożony

przez Ministra Łączności także na podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

1.

Działalność w dziedzinie telekomunikacji wykonują

1)

Telekomunikacja Polska - Spółka Akcyjna,

2)

jednostki organizacyjne podległe Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych -

w zakresie własnych potrzeb zaspokajanych za pomocą własnych sieci telekomunikacyjnych,

3)

jednostka organizacyjna podległa Ministrowi Spraw Zagranicznych - w zakresie potrzeb

polskiej służby dyplomatyczno-konsularnej zaspokajanych za pomocą radiowej sieci telekomunikacyjnej,

4)

jednostki organizacyjne podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych - w zakresie łączności

rządowej, w porozumieniu z Ministrem Łączności,

5)

podmioty, które otrzymały koncesję lub zezwolenie - w zakresie objętym koncesją lub

zezwoleniem.

2.

Telekomunikacja Polska - Spółka Akcyjna oraz podmioty, które uzyskały koncesję, są

zobowiązane do wykonywania zadań na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa. Obowiązek

ten może być nałożony przez Ministra Łączności także na podmioty, które uzyskały zezwolenie.

1.

Minister Łączności, w terminie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy, dostosuje

do jej przepisów dotychczas wydane koncesje pocztowe i zezwolenia telekomunikacyjne,

z zastrzeżeniem ust. 5.

2.

Podmioty gospodarcze wykonujące działalność w zakresie przewozu i doręczania przesyłek

listowych, paczek i druków są zobowiązane do przedłożenia Ministrowi Łączności w terminie

18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy posiadanych zezwoleń, koncesji lub zgody

uprawnionych organów celem sprawdzenia ich zgodności z wymaganiami niniejszej ustawy.

3.

Minister Łączności, w razie stwierdzenia niezgodności zezwoleń i koncesji określonych

w ust. 2 z wymaganiami niniejszej ustawy, zwróci się w trybie określonym w odrębnych

przepisach do organów, które je wydały, o ich cofnięcie lub uchylenie.

4.

Przepisu art. 19a ustawy, o której mowa w art. 1, nie stosuje się wobec osób zamierzających

nabyć akcje lub prawa z tych akcji w podmiotach, które uzyskały zezwolenie telekomunikacyjne

przed dniem wejścia w życie ustawy, do czasu dostosowania tych zezwoleń do wymogów,

o których mowa w ust. 1.

5.

Przepisu art. 16 ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy, o której mowa w art. 1, nie stosuje

się do zezwoleń telekomunikacyjnych wydanych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy.

6.

Do podmiotów świadczących w dniu wejścia w życie ustawy usługi kurierskie na podstawie

dotychczasowych przepisów przepisy art. 3 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ustawy, o której

mowa w art. 1, stosuje się od dnia 1 stycznia 1996 r.

(skreślony

Wnioski w sprawie wydania zezwolenia telekomunikacyjnego albo koncesji na świadczenie

usług polegających na zarobkowym przewozie i doręczaniu korespondencji pisemnej, złożone,

lecz nie rozpatrzone do dnia wejścia w życie ustawy, podlegają rozpatrzeniu w trybie

i na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

Podmiot świadczący usługę pocztową lub telekomunikacyjną o charakterze powszechnym

zapewni osobom niepełnosprawnym dostęp do świadczonych usług co najmniej w zakresie

określonym przez Ministra Łączności w drodze rozporządzenia.

1.

Urządzenia telekomunikacyjne przeznaczone do pracy w sieciach telekomunikacyjnych

użytku publicznego lub do współpracy z tymi sieciami oraz wszystkie urządzenia radiokomunikacyjne

nadawcze i nadawczo-odbiorcze mogą być zakładane i używane tylko po uzyskaniu świadectwa

homologacji, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Minister Łączności określa, w drodze rozporządzenia, wykaz urządzeń, których zakładanie

i używanie nie wymaga świadectwa homologacji.

1.

Świadectwo homologacji wydaje na podstawie opinii Minister Łączności lub upoważniony

przez niego podległy mu organ, w drodze decyzji, na wniosek zainteresowanej osoby.

2.

Opinia, o której mowa w ust. 1, dotyczy stwierdzenia, że urządzenie spełnia wymagania

zawarte w obowiązujących przepisach prawnych oraz Polskich Normach wprowadzonych do

obowiązkowego stosowania. Minister Łączności wyznacza podmioty uprawnione do wydawania

opinii i prowadzi rejestr tych podmiotów. Za przeprowadzone badania i inne czynności

związane z wystawianiem opinii podmioty te pobierają opłaty według ustalonego przez

siebie i udostępnionego do wiadomości publicznej cennika.

3.

Minister Łączności określa, w drodze rozporządzenia, warunki wydawania świadectw homologacji

oraz zakres ich obowiązywania.

4.

Minister Łączności może cofnąć świadectwo homologacji w razie zmiany parametrów technicznych

urządzenia telekomunikacyjnego.

5.

Minister Łączności lub upoważniony przez niego podległy mu organ może odmówić wydania

świadectwa homologacji w przypadkach

1)

niespełnienia warunków wydawania świadectw homologacji określonych przepisami prawa,

2)

negatywnej lub zawierającej zastrzeżenia opinii, o której mowa w ust. 1.

6.

Świadectwo homologacji na typ urządzenia wydaje się producentowi urządzeń lub podmiotowi

upoważnionemu przez producenta. Świadectwo homologacji może być wydane również użytkownikowi

na określone egzemplarze urządzenia.

7.

Urządzenia telekomunikacyjne nie objęte wykazem, o którym mowa w art. 7 ust. 2, będące

przedmiotem obrotu handlowego, powinny być odpowiednio oznakowane. Sposób oznakowania

określa Minister Łączności w drodze rozporządzenia.

8.

Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, Ministrem Spraw Wewnętrznych

oraz Ministrem Spraw Zagranicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób realizacji

przepisów ust. 1-7 wobec jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 4 ust. 1

pkt 2-4.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Łączności może w drodze decyzji zezwolić na czasowe używanie urządzeń, o

których mowa w art. 7 ust. 1, bez świadectwa homologacji

1)

na czas przygotowania i prowadzenia procedury homologacyjnej,

2)

w celach eksperymentalnych,

3)

w przypadkach, o których mowa w art. 16 ust. 5 pkt 1,

4)

wobec urządzeń będących w eksploatacji przed dniem 1 stycznia 1995 r.,

określając jednocześnie warunki tego używania.

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, może określić

1)

systemy i standardy telekomunikacyjne, które mogą być zakładane i używane na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

wymagania techniczne i eksploatacyjne dla urządzeń, linii i sieci telekomunikacyjnych

zakładanych i używanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

3

wymagania w zakresie kompatybilności elektromagnetycznej,

4

przeznaczenie zakresów częstotliwości dla poszczególnych służb radiowych oraz warunki

ich wykorzystania,

5

rodzaje zezwoleń na używanie urządzeń radiokomunikacyjnych w służbach radiowych i

zasady uznawania zezwoleń wydanych przez administracje łączności innych krajów.

1

Operator sieci telekomunikacyjnej jest zobowiązany uzgadniać z Ministrem Łączności

plany budowy, przebudowy lub rozbudowy sieci telekomunikacyjnych.

2.

Minister Łączności określa, w drodze rozporządzenia, zakres i tryb uzgodnień, o których

mowa w ust. 1.

3

Do wniosku o uzgodnienie planów operator jest zobowiązany dołączyć opinię, której

zakres określi Minister Łączności. Minister Łączności wyznacza podmioty uprawnione

do wydawania takich opinii i prowadzi ich rejestr.

4

Za wystawienie opinii, o której mowa w ust. 3, podmiot wystawiający opinię pobiera

należność według cen umownych.

1.

Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określa zasady i warunki

budowy linii telekomunikacyjnych wzdłuż dróg publicznych, w miejscowościach, wzdłuż

kanałów i dróg wodnych oraz w pobliżu lotnisk, a także ustala warunki, jakim te linie

powinny odpowiadać w razie skrzyżowania się lub zbliżania do torów kolejowych, dróg

publicznych, dróg wodnych i kanałów, linii i urządzeń energetycznych oraz urządzeń

służących do przesyłania płynów i gazów.

2.

Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określa warunki, jakim

pod względem zapobiegania zakłóceniom w pracy linii i urządzeń telekomunikacyjnych

powinny odpowiadać linie energetyczne i linie trakcji elektrycznej oraz urządzenia

do przesyłania płynów i gazów w razie skrzyżowania lub zbliżenia do linii i urządzeń

telekomunikacyjnych.

1.

Na zasadach określonych w art. 14-19 są wydawane

1)

koncesje na świadczenie usług telekomunikacyjnych,

2)

zezwolenia na zakładanie i używanie radiokomunikacyjnych urządzeń nadawczych lub nadawczo-odbiorczych,

3)

zezwolenia na zakładanie i używanie urządzeń lub sieci telekomunikacyjnych.

2.

Koncesja, o której mowa w ust. 1 pkt 1, może być wydana łącznie z zezwoleniem, o którym

mowa w ust. 1 pkt 2 i 3.

Minister Łączności może określić w drodze rozporządzenia

1)

usługi telekomunikacyjne, których świadczenie nie wymaga koncesji,

2)

rodzaje urządzeń radiokomunikacyjnych, których zakładanie i używanie nie wymaga zezwolenia

lub przydziału częstotliwości,

3)

rodzaje urządzeń oraz wewnętrznych i wydzielonych sieci telekomunikacyjnych, których

zakładanie i używanie nie wymaga zezwolenia.

1.

Wydanie, odmowa wydania, ograniczenie przedmiotu, zakresu lub obszaru działalności

oraz cofanie koncesji należy do Ministra Łączności i następuje w drodze decyzji.

2.

Zezwolenia wydaje, odmawia wydania, ogranicza przedmiot, zakres lub obszar działalności

oraz cofa w drodze decyzji

1)

Minister Łączności,

2)

Państwowa Agencja Radiokomunikacyjna, zwana dalej „PAR”, w zakresie określonym przez

Ministra Łączności.

3.

Koncesje i zezwolenia są wydawane na pisemny wniosek wnioskodawcy, zawierający w szczególności

1)

oznaczenie wnioskodawcy i jego siedziby,

2)

określenie przedmiotu działalności,

3)

określenie obszaru działania,

4)

przewidywaną datę rozpoczęcia działalności.

4.

Minister Łączności może zobowiązać wnioskodawcę do przedstawienia w wyznaczonym terminie

składu kapitałowego wnioskodawcy oraz dokumentów i informacji mogących uprawdopodobnić,

że spełni on warunki, które będą określone w koncesji lub zezwoleniu oraz wynikające

z odrębnych przepisów.

5.

Wydanie koncesji może być uzależnione od złożenia zabezpieczenia majątkowego roszczeń

osób trzecich do wnioskodawcy z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób realizacji czynności, o której

mowa w ust. 5.

1.

Minister Łączności zarządza przeprowadzenie przetargu w celu wyboru podmiotu, któremu

wyda koncesję, określając jednocześnie tryb i warunki przeprowadzenia przetargu.

2.

Minister Łączności może odstąpić od przeprowadzenia przetargu, o którym mowa w ust.

1, jeżeli

1)

po ogłoszeniu w prasie ukazującej się na obszarze, którego koncesja dotyczy, o możliwości

jej uzyskania, przystąpienie do przetargu zgłosi mniej niż dwóch zainteresowanych,

spełniających warunki otrzymania koncesji, a w przypadku gdy przetarg dotyczy większej

liczby koncesji na świadczenie tej samej usługi na tym samym obszarze - nie więcej

zainteresowanych niż wynosi liczba koncesji objętych przetargiem,

2)

wniosek o wydanie koncesji obejmuje działalność prowadzoną uprzednio na podstawie

innej koncesji, z wyjątkiem przypadku, gdy wniosek dotyczy rozszerzenia przedmiotu

lub obszaru działalności,

3)

świadczenie danej usługi na danym obszarze nie wymaga ograniczania liczby wydawanych

koncesji.

3.

W przypadku gdy po wybraniu podmiotu w drodze przetargu, o którym mowa w ust. 1, zajdą

okoliczności, o których mowa w art. 18 pkt 1, 2, 5-7, lub podmiot ten nie spełnia

warunków, o których mowa w art. 15 i 16, koncesja może być wydana kolejnemu podmiotowi

spełniającemu warunki przetargu, a gdy kolejność podmiotów wyłonionych w wyniku przetargu

nie została ustalona, przetarg uznaje się za nie rozstrzygnięty.

Koncesje lub zezwolenia mogą być wydawane podmiotom, które na podstawie odrębnych

przepisów mogą prowadzić działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem

art. 16.

1.

Nie można wydać koncesji na świadczenie międzynarodowych usług telekomunikacyjnych

o charakterze powszechnym.

2.

Nie można wydać, z zastrzeżeniem ust. 3-5, podmiotowi zagranicznemu lub spółce z udziałem

podmiotów zagranicznych

1)

koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych za pomocą

a)

nadawczych urządzeń radiokomunikacyjnych przeznaczonych do rozpowszechniania lub rozprowadzania

programów radiofonicznych lub telewizyjnych dla równoczesnego i bezpośredniego odbioru

tych programów, a także zezwolenia na zakładanie i używanie takich urządzeń,

b)

sieci telekomunikacyjnych nie będących urządzeniami, o których mowa w lit a), przeznaczonych

do rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych lub telewizyjnych,

a także zezwolenia na zakładanie i używanie takich sieci,

2)

koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych w

a)

sieciach telefonicznych użytku publicznego pomiędzy różnymi strefami numeracyjnymi,

określonymi w planie numeracji krajowej dla sieci telefonicznych użytku publicznego,

b)

sieciach telefonii ruchomej typu komórkowego,

c)

sieciach telekomunikacyjnych użytku publicznego, różnych od wymienionych w lit. a)

i b), o zasięgach przekraczających geograficzny obszar jednej strefy numeracyjnej,

określonej w planie numeracji krajowej dla sieci telefonicznych użytku publicznego,

d)

wydzielonych sieciach telekomunikacyjnych o zasięgach przekraczających geograficzny

obszar jednej strefy numeracyjnej, określonej w planie numeracji krajowej dla sieci

telefonicznych użytku publicznego,

3)

koncesji na świadczenie międzynarodowych usług telekomunikacyjnych,

4)

zezwolenia na zakładanie i używanie

a)

urządzeń radiokomunikacyjnych do realizacji łączności radiowej o zasięgu przekraczającym

granice Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

międzynarodowych sieci telekomunikacyjnych,

c)

sieci, o których mowa w pkt 2.

3.

Przepisu ust. 2 pkt 1 lit. a) nie stosuje się, gdy udział podmiotów zagranicznych

w kapitale zakładowym lub akcyjnym spółki nie przekracza 33% oraz gdy umowa lub statut

spółki przewidują

1)

że członkami zarządu spółki i rady nadzorczej będą w większości obywatele polscy zamieszkali

w Polsce oraz

2)

że w zgromadzeniu wspólników lub walnym zgromadzeniu udział głosów podmiotu zagranicznego

i podmiotów kontrolowanych przez podmioty zagraniczne nie może przekroczyć 33%.

4.

Przepisów ust. 2 pkt 1 lit. b), pkt 2 i 3 oraz pkt 4 lit. c) nie stosuje się, gdy

udział podmiotów zagranicznych w kapitale zakładowym lub akcyjnym spółki nie przekracza

49% oraz gdy umowa lub statut spółki przewidują

1)

że członkami zarządu spółki i rady nadzorczej będą w większości obywatele polscy zamieszkali

w Polsce oraz

2)

że w zgromadzeniu wspólników lub walnym zgromadzeniu udział głosów podmiotu zagranicznego

i podmiotów kontrolowanych przez podmioty zagraniczne nie może przekroczyć 49%.

5.

Przepisu ust. 2 pkt 4 nie stosuje się do urządzeń wykorzystywanych w

1)

satelitarnych sieciach radiokomunikacyjnych w celu krótkookresowego prowadzenia transmisji

okolicznościowych o charakterze doświadczalnym, kulturalnym, religijnym, politycznym,

naukowym, sportowym i innym podobnym,

2)

radiowej służbie amatorskiej prowadzonej zgodnie z przepisami i warunkami ustalonymi

dla tego typu działalności przez międzynarodowe organizacje, których członkiem jest

Rzeczpospolita Polska,

3)

sieciach radiokomunikacji ruchomej, których rodzaj i zakres usług w nich świadczonych

określi Minister Łączności w drodze rozporządzenia.

1.

W koncesji lub zezwoleniu określa się

1)

osobę upoważnioną i jej siedzibę,

2)

przedmiot, zakres oraz obszar wykonywanej działalności,

3)

datę rozpoczęcia działalności,

4)

czas trwania koncesji lub zezwolenia.

2.

W koncesji i zezwoleniu mogą być ponadto określone

1)

warunki wykonywania działalności, dotyczące w szczególności

a)

formy świadczenia usług,

b)

wymagań technicznych dotyczących urządzeń telekomunikacyjnych,

c)

rodzaju i rozmiaru sieci telekomunikacyjnej,

2)

założenia i warunki współpracy z sieciami telekomunikacyjnymi użytku publicznego,

3)

podstawowe parametry techniczne,

4)

przyznane numeracje,

5)

przyznane częstotliwości i zakresy częstotliwości oraz techniczne warunki ich wykorzystania,

6)

sygnały identyfikacyjne, znaki wywoławcze,

7)

sposób uiszczania opłat, o których mowa w art. 20 ust. 1 i w art. 20a ust. 1,

8)

zasady działania w przypadkach klęsk żywiołowych,

9)

skład kapitałowy osoby upoważnionej.

3.

Sposób wykonywania obowiązków na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa

1)

określa się w koncesji,

2)

może być określony w zezwoleniu.

4.

Obowiązki, o których mowa w art. 19a ust. 2 i 5, mogą być nałożone w koncesji lub

zezwoleniu.

Minister Łączności odmawia wydania koncesji lub zezwolenia, jeżeli

1)

wydanie koncesji lub zezwolenia zagrażałoby interesowi gospodarki narodowej, obronności

lub bezpieczeństwu państwa albo bezpieczeństwu lub dobrom osobistym obywateli,

2)

wydanie koncesji lub zezwolenia byłoby sprzeczne z umowami międzynarodowymi, których

Rzeczpospolita Polska jest stroną,

3)

używanie urządzenia zakłócałoby pracę już działających urządzeń lub nie ma technicznych

możliwości podłączenia do sieci telekomunikacyjnych użytku publicznego sieci, linii

lub urządzeń telekomunikacyjnych, które zamierza wykorzystywać wnioskodawca, lub gdy

utworzenie takich sieci może spowodować niekorzystne skutki dla rozwoju danej usługi

na określonym obszarze,

4)

nie można przydzielić wnioskodawcom numeracji lub częstotliwości niezbędnych do wykonywania

działalności w zakresie, o który ubiega się wnioskodawca,

5)

wnioskodawcy lub podmiotowi, w stosunku do którego wnioskodawca jest podmiotem zależnym,

w okresie pięciu lat przed złożeniem wniosku cofnięto koncesję lub zezwolenie na podstawie

art. 19 ustawy,

6)

wnioskodawca nie daje rękojmi należytego wykonywania działalności.

7)

podmiot wyłoniony w drodze przetargu nie spełni warunków, o których mowa w art. 14

ust. 3-6,

8)

wybór podmiotu, któremu zostanie wydana koncesja, nastąpi drogą przetargu,

9)

w wyniku przetargu podmiot nie został wybrany jako ten, któremu zostanie wydana koncesja.

1.

Na zasadach określonych w ust. 5 i 6 Minister Łączności cofa koncesję lub zezwolenie,

jeżeli

1)

działalność objęta koncesją lub zezwoleniem jest wykonywana w sposób sprzeczny z ustawą,

warunkami określonymi w koncesji lub w zezwoleniu lub zagraża obronności lub bezpieczeństwu

państwa,

2)

podmiot posiadający koncesję lub zezwolenie nie wykonuje decyzji wydanych w trybie

art. 29 ust. 6 i art. 32 ust. 1 ustawy lub w sposób uporczywy uchyla się od uiszczania

opłat przewidzianych w ustawie,

3)

zmiany struktury kapitałowej podmiotu posiadającego koncesję lub zezwolenie nastąpiły

z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym

(Dz. U. Nr 60, poz. 253, Nr 80, poz. 350 i Nr 111, poz. 480 oraz z 1993 r. Nr 136, poz. 646) lub przepisów art. 19a ust. 1, 2 i 5, o ile obowiązek, o którym mowa w tym artykule,

został na ten podmiot nałożony w koncesji lub zezwoleniu,

4)

podjęto decyzję o likwidacji podmiotu posiadającego koncesję lub zezwolenie.

2.

Na zasadach określonych w ust. 5 i 6 Minister Łączności cofa koncesję albo ogranicza

przedmiot, zakres lub obszar działalności, jeżeli w wyniku zmian struktury kapitałowej

podmiotu zagranicznego lub spółki z udziałem podmiotów zagranicznych lub jej umowy,

lub statutu, podmiot lub spółka nie spełnia wymagań określonych w art. 16 ust. 3 i

4.

3.

Na zasadach określonych w ust. 5 i 6 Minister Łączności może cofnąć koncesję lub zezwolenie

albo ograniczyć przedmiot, zakres lub obszar działalności, jeżeli

1)

podmiot posiadający koncesję lub zezwolenie nie rozpoczął działalności w oznaczonym

terminie,

2)

nastąpiło przejęcie bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad działalnością objętą

koncesją lub zezwoleniem przez inną osobę,

3)

ogłoszono upadłość podmiotu posiadającego koncesję lub zezwolenie.

4.

Przepis ust. 3 wobec podmiotów, które otrzymały koncesję lub zezwolenie na używanie

urządzeń radiokomunikacyjnych przeznaczonych do rozpowszechniania lub rozprowadzania

programów radiofonicznych lub telewizyjnych, Minister Łączności stosuje na wniosek

lub w porozumieniu z Przewodniczącym Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.

5.

Decyzja o cofnięciu koncesji lub zezwolenia albo o ograniczeniu przedmiotu, zakresu

lub obszaru działalności następuje po uprzednim wezwaniu podmiotu posiadającego koncesję

lub zezwolenie do usunięcia przyczyn uzasadniających wydanie takiej decyzji, z wyłączeniem

przypadków nie cierpiących zwłoki, w szczególności ze względu na zagrożenie obronności

i bezpieczeństwa państwa, trwałego przerwania ciągłości świadczenia usług oraz w przypadkach

przewidzianych w ust. 1 pkt 4.

6.

Decyzja, o której mowa w ust. 5, określa w szczególności warunki zachowania ciągłości

świadczenia usług.

1.

Osoba zamierzająca nabyć akcje lub prawa akcji podmiotu posiadającego koncesję lub

zezwolenie jest zobowiązana, o ile podmiotu tego dotyczy obowiązek, o którym mowa

w ust. 2

1)

uzyskać za pośrednictwem podmiotu, którego akcje zamierza nabyć, zgodę Ministra Łączności

na przeniesienie tych akcji lub praw z tych akcji, jeżeli akcje te wraz z akcjami

będącymi w jej dyspozycji stanowić będą pakiet uprawniający do wykonywania ponad

10%, 25%, 33%, 50% głosów podczas walnego zgromadzenia akcjonariuszy,

2)

powiadomić o fakcie nabycia akcji lub praw z akcji podmiot, którego akcje nabyta,

jeżeli akcje te wraz z akcjami będącymi w jej dyspozycji stanowić będą pakiet uprawniający

do wykonywania ponad 5% głosów podczas walnego zgromadzenia akcjonariuszy.

2.

Podmiot posiadający koncesję lub zezwolenie jest zobowiązany, o ile obowiązek taki

został na ten podmiot nałożony w koncesji lub zezwoleniu, niezwłocznie

1)

zgłaszać Ministrowi Łączności przypadki posiadania przez jednego akcjonariusza pakietu

akcji dającego prawo do ponad 10% głosów podczas walnego zgromadzenia akcjonariuszy

tego podmiotu,

2)

wystąpić w imieniu osoby, o której mowa w ust. 1, do Ministra Łączności o wydanie

zgody na nabycie akcji lub praw z akcji, a następnie przekazać rzeczoną decyzję wnioskodawcy.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2, nie może być wydana, jeżeli

wskutek jej wydania zajdą przesłanki, o których mowa w art. 18 i 19, uzasadniające

odmowę wydania koncesji lub zezwolenia, cofnięcie koncesji lub zezwolenia lub ograniczenie

przedmiotu, zakresu lub obszaru działalności, określonych w koncesji lub zezwoleniu.

4.

Nabycie lub posiadanie akcji przez podmiot zależny uważa się za nabycie lub posiadanie

przez podmiot dominujący w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 22 marca 1991 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami

wartościowymi i funduszach powierniczych

(Dz. U. z 1994 r. Nr 58, poz. 239, Nr 71, poz. 313 i Nr 121, poz. 591).

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do nabywania udziałów lub praw z udziałów

w podmiotach, posiadających koncesje lub zezwolenia, nie mających formy spółki akcyjnej.

6.

Przepisy ust. 1-5 nie naruszają przepisów ustawy, o której mowa w ust. 4, oraz ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym

(Dz. U. z 1995 r. Nr 80, poz. 405).

1.

Podmioty, które uzyskały zezwolenie, uiszczają za używanie linii, urządzeń lub sieci

telekomunikacyjnej roczne opłaty, a w razie opóźnienia w ich uiszczaniu - płacą odsetki

ustawowe.

2

Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem Finansów określa, w drodze rozporządzenia,

wysokość i sposób uiszczania opłat, o których mowa w ust. 1, a także zakres zwolnień

od tych opłat.

3

Opłaty, o których mowa w ust. 1, są pobierane przez Państwową Inspekcję Telekomunikacyjną

i Pocztową, zwaną dalej „PITiP,” oraz Państwową Agencję Radiokomunikacyjną odpowiednio

do zakresu ich działania. Opłaty te stanowią dochód Skarbu Państwa.

4

Do opłat pobieranych przez PITiP i PAR stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

1.

Za udostępnienie dokumentacji przetargu, o którym mowa w art. 14a ust. 1, oraz za

udzielenie koncesji pobiera się opłaty. Opłatę za udostępnienie dokumentacji uiszcza

się jednorazowo, a opłatę za udzielenie koncesji - jednorazowo lub ratalnie.

2.

Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem Finansów określa, w drodze rozporządzenia,

wysokość i sposób uiszczania opłat, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem zakresu

działalności objętej koncesją.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, są pobierane przez organ wydający koncesję. Opłaty

te stanowią dochód Skarbu Państwa.

4.

Do opłat, o których mowa w ust 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

1.

Minister Łączności ustala dla sieci telekomunikacyjnej użytku publicznego plany numeracji

krajowej.

2.

Minister Łączności przydziela numerację operatorom sieci telekomunikacyjnych użytku

publicznego w drodze decyzji.

3.

W uzasadnionych przypadkach Minister Łączności może przydzielić numerację operatorom

innych sieci telekomunikacyjnych.

4.

Do przydziału numeracji stosuje się odpowiednio przepisy art. 14 ust. 1 i 3, art.

15, art. 16 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i 3, ust. 4, art. 17 ust. 1, ust. 2 pkt 4, art. 18,

art. 19 ust. 1-3 oraz 5 i 6.

5.

Przydział numeracji może być poprzedzony przetargiem. Przetarg zarządza Minister Łączności,

określając jednocześnie tryb i warunki przeprowadzenia przetargu.

1.

Minister Łączności określa politykę gospodarowania widmem częstotliwości fal radiowych

w kraju z uwzględnieniem potrzeb wynikających z zapewnienia bezpieczeństwa i obronności

państwa.

2.

Minister Łączności powołuje Radę do Spraw Wykorzystania Częstotliwości, będącą opiniodawczo-inicjującym

ciałem doradczym Ministra Łączności w sprawach gospodarowania widmem częstotliwości

fal radiowych, złożoną z osób reprezentujących zainteresowanych ministrów oraz Krajową

Radę Radiofonii i Telewizji.

3.

Minister Łączności ustala skład i nadaje statut Radzie do Spraw Wykorzystania Częstotliwości.

4.

Minister Łączności wypełnia postanowienia ust. 1 po zasięgnięciu opinii Rady do Spraw

Wykorzystania Częstotliwości.

1.

Używanie radiokomunikacyjnych urządzeń nadawczych lub nadawczo-odbiorczych wymaga

uzyskania przydziału częstotliwości lub zakresu częstotliwości, a także - w przypadkach

określonych przepisami w dziedzinie telekomunikacji - sygnału identyfikacyjnego lub

znaku wywoławczego.

2.

Do przydziału częstotliwości stosuje się, z zastrzeżeniem art. 24 i 25, odpowiednio

przepisy art. 14 ust. 2-4, art. 15, art. 16 ust. 1, ust. 2 pkt 2-4, ust. 3-5 oraz

art. 17-19.

3.

Do przydziału sygnałów identyfikacyjnych i znaków wywoławczych stosuje się, z zastrzeżeniem

ust. 5, odpowiednio przepisy art. 14 ust 2 i 3, art. 15, art. 16 ust. 1, ust. 2 pkt

2-4, ust. 3-5, art. 17 ust. 1, ust. 2 pkt 6, art. 18 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz art. 19

ust. 1 pkt 1 i 4 i ust. 3-5.

4.

Przydział częstotliwości, sygnałów identyfikacyjnych lub znaków wywoławczych może

być poprzedzony przetargiem. Przetarg zarządza Minister Łączności, określając jednocześnie

tryb i warunki przeprowadzenia przetargu.

5.

Przepisów ust. 3 i 4 nie stosuje się do jednostek organizacyjnych, o których mowa

w art. 4 ust. 1 pkt 2-4, które przepisy te wykonują we własnym zakresie.

6.

Niezależnie od przyczyn określonych w art. 18 można odmówić przydzielenia częstotliwości

lub zakresów częstotliwości w przypadku

1)

braku wolnych częstotliwości lub zakresów częstotliwości na obszarze, na którym zamierza

działać wnioskodawca,

2)

braku możliwości zapewnienia ochrony wolnych częstotliwości lub zakresów częstotliwości

przed zakłóceniami.

Przydział częstotliwości przeznaczonych do nadawania programów radiofonicznych lub

telewizyjnych do powszechnego odbioru następuje na podstawie przepisów o radiofonii

i telewizji.

Minister Łączności w porozumieniu z Ministrami Obrony Narodowej, Spraw Wewnętrznych

oraz Spraw Zagranicznych ustala politykę przydziałów częstotliwości lub zakresów częstotliwości

dla jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2-4.

1.

Podmioty, które uzyskały przydział częstotliwości lub zakresu częstotliwości, uiszczają

roczne opłaty za ich używanie, a w razie opóźnienia w uiszczeniu tych opłat - płacą

odsetki ustawowe.

2.

Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem Finansów określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość, terminy i sposób uiszczania opłat, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem

specyfiki wykorzystywania częstotliwości przez jednostki organizacyjne, o których

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2-4.

3.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, są pobierane i stanowią przychód PAR.

4.

Do opłat pobieranych przez PITiP i PAR stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

1.

Minister Łączności w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami określa, w drodze

rozporządzenia, rodzaje oraz warunki i tryb wydawania świadectw uprawniających do

obsługi urządzeń radiokomunikacyjnych w radiowej służbie lotniczej, w radiowej służbie

morskiej i żeglugi śródlądowej, a także w radiowej służbie amatorskiej oraz wysokość

opłat za te świadectwa.

2.

Egzaminy osób ubiegających się o wydanie określonego rodzaju świadectwa przeprowadza

PAR.

3.

Minister Łączności określa, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat za egzaminy. Opłaty

za przeprowadzony egzamin stanowią przychód PAR.

1.

Sieci, linie i urządzenia telekomunikacyjne zakładane i używane na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej są ewidencjonowane.

2

Operatorzy dostarczają zbiorczych danych potrzebnych do ewidencji.

3.

Minister Łączności określa zakres i sposób prowadzenia ewidencji oraz organy właściwe

w tych sprawach.

4

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do jednostek organizacyjnych, o których mowa w

art. 4 ust. 1 pkt 2-4, które zadania określone w tych przepisach wykonują we własnym

zakresie.

1.

Organy Ministra Łączności wykonują kontrolę urządzeń i sieci telekomunikacyjnych w

celu

1)

wykrywania działalności prowadzonej bez wymaganej koncesji lub w sposób niezgodny

z warunkami podanymi w koncesji,

2)

określenia jakości funkcjonowania urządzeń i sieci telekomunikacyjnych oraz zgodności

ich pracy z obowiązującymi przepisami,

3)

wykrywania i lokalizacji urządzeń i sieci telekomunikacyjnych

a)

używanych bez zezwolenia lub w sposób niezgodny z warunkami podanymi w zezwoleniu,

b)

powodujących zakłócenia w pracy innych urządzeń telekomunikacyjnych,

4)

kontroli oznakowania urządzeń telekomunikacyjnych oraz posiadania przez nie świadectwa

homologacji,

5)

kontroli przestrzegania wykorzystania przydzielonych częstotliwości, znaków wywoławczych

oraz sygnałów identyfikacyjnych.

2.

Państwowa Inspekcja Telekomunikacyjna i Pocztowa wykonuje również kontrolę działalności

w dziedzinie poczty

1)

w zakresie świadczenia usług przez Pocztę Polską,

2)

w zakresie naruszania przez inne podmioty uprawnień zastrzeżonych dla Poczty Polskiej,

3)

wykonywanej na podstawie koncesji,

4)

podlegającej wpisowi do ewidencji działalności gospodarczej lub wpisowi do rejestru

sądowego.

3.

Kontrola, o której mowa w ust. 2, jest wykonywana w trybie określonym przepisami o

prowadzeniu działalności gospodarczej, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

4.

Pracownikom organów kontroli przysługuje, po okazaniu legitymacji służbowej i pisemnego

upoważnienia, prawo

1)

wstępu do pomieszczeń kontrolowanej jednostki oraz obiektów i nieruchomości, na których

znajdują się bądź są zakładane urządzenia i sieci telekomunikacyjne albo wykonywana

jest działalność w dziedzinie poczty,

2)

przeprowadzania oględzin przesyłek pocztowych, urządzeń i sieci telekomunikacyjnych

oraz dokonywania badań i pomiarów, z zachowaniem tajemnicy przekazu informacji.

5.

Kierownicy kontrolowanych jednostek oraz kontrolowane osoby fizyczne są zobowiązani

zapewnić warunki sprawnego przeprowadzenia kontroli oraz udostępnić pracownikom kontroli

materiały i dokumenty niezbędne do kontroli, a także udzielić potrzebnych informacji.

6.

W razie stwierdzenia, że

1)

stan rzeczowy lub techniczny albo praca urządzeń telekomunikacyjnych

a)

są niezgodne z obowiązującymi przepisami w dziedzinie telekomunikacji lub warunkami

koncesji, zezwolenia lub przydziału częstotliwości, zakresów częstotliwości, sygnału

identyfikacyjnego lub znaku wywoławczego,

b)

powodują zakłócenia w działaniu innych urządzeń telekomunikacyjnych,

2)

naruszono obowiązujące przepisy w dziedzinie poczty lub telekomunikacji,

3)

naruszono warunki ustalone w koncesji, w zezwoleniu lub przydziale częstotliwości,

zakresów częstotliwości, sygnału identyfikacyjnego lub znaku wywoławczego,

organ przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której określa zakres naruszeń i

termin usunięcia nieprawidłowości.

7.

W przypadku stwierdzenia używania urządzenia radiokomunikacyjnego bez wymaganego zezwolenia

lub bez świadectwa homologacji, PAR wydaje decyzję nakazującą w trybie natychmiastowym

wstrzymanie używania urządzeń oraz zabezpiecza urządzenia przed dalszym używaniem

w miejscu instalacji bądź je deponuje.

8.

Organ przeprowadzający kontrolę jest organem egzekucyjnym w rozumieniu przepisów o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze

niepieniężnym.

9.

Organ przeprowadzający kontrolę jest zobowiązany sporządzić protokół przeprowadzonej

kontroli, podpisany przez pracownika przeprowadzającego kontrolę oraz kierownika kontrolowanej

jednostki lub kontrolowaną osobę fizyczną.

10.

Przepisów ust. 1-9 nie stosuje się do jednostek organizacyjnych, o których mowa w

art. 4 ust. 1 pkt 2-4, które zadania określone w tych przepisach wykonują we własnym

zakresie.

1.

Organami Ministra Łączności powoływanymi do kontroli, o której mowa w art. 29, są

Państwowa Inspekcja Telekomunikacyjna i Pocztowa, powołana do kontroli przewodowych

sieci i urządzeń telekomunikacyjnych, a także działalności w dziedzinie poczty, oraz

Państwowa Agencja Radiokomunikacyjna, powołana w szczególności do kontroli sieci,

linii i urządzeń radiokomunikacyjnych oraz kontroli wykorzystania częstotliwości.

2.

Minister Łączności może zlecić PITiP i PAR wykonanie innych czynności i zadań z zakresu

administracji państwowej.

3.

Minister Łączności sprawuje nadzór nad PITiP i PAR.

1.

Niezależnie od zadań przewidzianych w art. 29, PAR jest powołany także do

1)

tworzenia warunków rozwoju krajowych służb radiokomunikacyjnych poprzez zapewnienie

Rzeczypospolitej Polskiej niezbędnych przydziałów częstotliwości oraz zapewnienie

dostępu do określonych pozycji na orbitach geostacjonarnych, satelitów geostacjonarnych,

a także dokonywanie wymaganej koordynacji międzynarodowej w tym zakresie,

2)

rejestracji i analizy zgłaszanych potrzeb użytkowników krajowych w zakresie widma

częstotliwości radiowych oraz planowania i koordynacji wykorzystania tego widma,

3)

prowadzenia niezbędnej działalności technicznej w dziedzinie kontroli i zwalczania

szkodliwych zakłóceń radioelektrycznych powodujących pogorszenie efektywności wykorzystania

widma częstotliwości,

4

wydawania, odmowy wydania, ograniczania przedmiotu, zakresu lub obszaru działalności

oraz cofania, w zakresie określonym przez Ministra Łączności

a)

zezwoleń, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 2,

b)

przydziałów częstotliwości i zakresów częstotliwości,

c)

znaków wywoławczych i sygnałów identyfikacyjnych,

5

wydawania świadectw, o których mowa w art. 27, a także prowadzenia egzaminów uprawniających

do wydawania tych świadectw.

2

W sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 4, Minister Łączności jest organem odwoławczym

w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

3.

Minister Łączności może zlecić PAR wykonywanie innych czynności i zadań z zakresu

łączności radiowej.

1.

W razie stwierdzenia, że maszyny i urządzenia techniczne wytwarzające pole elektromagnetyczne

wielkiej częstotliwości powodują zakłócenia pracy urządzeń telekomunikacyjnych, PAR

wydaje decyzję nakazującą usunięcie nieprawidłowości w określonym terminie.

2.

W decyzjach, o których mowa w ust. 1, PAR może w szczególności nakazać wstrzymanie

używania urządzeń i maszyn, nakazać zmiany w sposobie ich używania oraz zobowiązać

do usunięcia stwierdzonych zakłóceń, uszkodzeń lub usterek.

3.

Właściwy organ PAR wydający decyzję, o której mowa w ust. 1, jest organem egzekucyjnym

w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie egzekucji

obowiązków o charakterze niepieniężnym.

4.

Maszyny i urządzenia techniczne, o których mowa w ust. 1, mogą być deponowane przez

PAR w celu przeprowadzenia badań technicznych, pozwalających na określenie przyczyn

zakłóceń i sposobu ich usunięcia. PAR może uzależnić wydanie zdeponowanych maszyn

i urządzeń od zgody ich użytkownika na usuniecie, na koszt użytkownika, stwierdzonych

nieprawidłowości w ich pracy.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do jednostek organizacyjnych, o których mowa w

art. 4 ust. 1 pkt 2-4, które zadania określone w tych przepisach wykonują we własnym

zakresie.

6.

Sposób realizacji przepisów ust. 1-4 oraz art. 29 ust. 1-9 wobec jednostek organizacyjnych

Służby Więziennej określi Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości.

Minister Łączności określa, w drodze rozporządzenia, strukturę organizacyjną i szczegółowy

zakres działania PITiP.

Do pracowników Państwowej Inspekcji Telekomunikacyjnej i Pocztowej oraz Państwowej

Agencji Radiokomunikacyjnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. Nr 31, poz. 214, z 1984 r. Nr 35, poz. 187, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4, poz. 24, Nr 34, poz. 178 i 182, z 1990 r. Nr 20, poz. 121, z 1991 r. Nr 55, poz. 234, Nr 88, poz. 400 i Nr 95, poz. 425, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 90, poz. 451 oraz z 1994 r. Nr 136, poz. 704).

1.

PAR jest zakładem budżetowym, który tworzą

1)

Zarząd Krajowy z siedzibą w Warszawie, na którego czele stoi Prezes,

2)

zarządy okręgowe, na których czele stoją dyrektorzy okręgowi.

2.

Prezesa Zarządu Krajowego powołuje i odwołuje Minister Łączności.

3.

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, ustala statut PAR, w którym określa szczegółowy

zakres działania i strukturę organizacyjną PAR, powołuje zarządy okręgowe oraz wyznacza

ich siedziby i obszar działania.

1.

Minister Łączności określi, w drodze rozporządzenia, ogólne warunki świadczenia usług

telekomunikacyjnych w sieci telekomunikacyjnej użytku publicznego.

2.

Podmiot świadczący usługi telekomunikacyjne o charakterze powszechnym określa zakres

i warunki wykonywania tych usług w regulaminie podanym do publicznej wiadomości.

3.

Podmiot świadczący usługi telekomunikacyjne o charakterze powszechnym nie może nikomu

odmówić wykonania tych usług, gdy żądający wykonania usługi spełni warunki określone

w regulaminie, o którym mowa w ust. 2.

4.

W przypadku braku możliwości technicznych do wykonania usług telekomunikacyjnych o

charakterze powszechnym, podmiot świadczący te usługi uzgadnia z żądającym sposób

wykonania żądanych usług, w szczególności określa możliwy termin ich wykonania.

5.

Nie stanowi odmowy, o której mowa w ust. 3, cesja abonentów między operatorami, o

ile zostanie zachowana ciągłość wykonywania tych usług, abonent nie poniesie dodatkowych

kosztów związanych z cesją, a warunki wykonywania usług nie ulegną pogorszeniu.

Właściciele nieruchomości lub inne osoby mające tytuł prawny do władania nieruchomością

mają obowiązek umożliwić

1)

operatorom sieci telekomunikacyjnych użytku publicznego umieszczenie na nieruchomościach

urządzeń i instalacji telekomunikacyjnych oraz tabliczek informacyjnych o urządzeniach

- na warunkach określonych w umowie,

2)

osobom, mającym tytuł prawny do korzystania z nieruchomości lub jej części, dostęp

do usług telekomunikacyjnych świadczonych przez operatorów sieci telekomunikacyjnych

użytku publicznego.

1.

Operator sieci telekomunikacyjnej użytku publicznego nie może odmówić przyłączenia

do swojej sieci innej sieci telekomunikacyjnej, o ile ta sieć została wybudowana zgodnie

z przepisami.

2.

Minister Łączności określi, w drodze rozporządzenia, ogólne warunki przyłączenia sieci

telekomunikacyjnych do sieci telekomunikacyjnych użytku publicznego oraz zasady rozliczeń

między operatorami lub użytkownikami sieci.

3.

Warunki współpracy między operatorami lub użytkownikami sieci telekomunikacyjnych

obejmujące przyłączenie ich sieci oraz szczegółowe warunki rozliczeń są ustalane w

drodze umów zawieranych pomiędzy tymi operatorami lub użytkownikami.

4.

Minister Łączności, na wniosek jednej ze stron, ustala, w drodze decyzji, warunki

współpracy i rozliczeń między operatorami lub użytkownikami sieci telekomunikacyjnych

w przypadku, gdy jeden z nich jest operatorem sieci telekomunikacyjnej użytku publicznego

oraz gdy umowa, o której mowa w ust. 3, nie została zawarta w ciągu trzech miesięcy

od daty wystąpienia o przyłączenie do sieci telekomunikacyjnej albo gdy umowa zawarta

w tym terminie nie określa warunków współpracy koniecznych do wykonywania koncesji.

5.

Decyzję, o której mowa w ust. 4, Minister Łączności wydaje po zasięgnięciu opinii

Prezesa Urzędu Antymonopolowego.

1.

Opłaty za usługi telekomunikacyjne ustala operator, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Minister Łączności może wprowadzać opłaty maksymalne za usługi telekomunikacyjne o

charakterze powszechnym.

3.

Wysokość opłat za wykonywanie międzynarodowych usług telekomunikacyjnych o charakterze

powszechnym ustalana jest w uzgodnieniu z Ministrem Łączności.

4.

Od opłat zwolnione są

1)

rozmowy telefoniczne, radiotelefoniczne i telegramy, których treścią są wezwania o

pomoc w razie klęski żywiołowej lub innego stanu wyższej konieczności, a w szczególności

w wypadku: katastrofy, przymusowego lądowania statku powietrznego, zagrożenia życia

lub mienia na morzu, pożaru, powodzi, nadzwyczajnego zagrożenia środowiska lub innej

klęski spowodowanej żywiołowym zdarzeniem oraz zagrożenia bezpieczeństwa lub obronności

państwa,

2)

zawiadomienia o epidemii, masowych zatruciach pokarmowych, zaraźliwej chorobie zwierzęcej

i pojawieniu się szkodników roślin, podlegających prawnemu obowiązkowi zgłaszania,

3)

połączenia telefoniczne inicjowane przez osoby fizyczne do organów powołanych ustawowo

dla niesienia pomocy.

5.

Zwolnienia, o których mowa w ust. 4, nie obejmują rozmów telefonicznych, radiotelefonicznych

i telegramów organów administracji, powołanych do niesienia pomocy oraz zwalczania

zaraźliwych chorób ludzi, zwierząt i roślin.

Użytkowanie wyposażenia centralowego systemu alarmowania organów ustawowo powołanych

do niesienia pomocy przez specjalnie wydzielone urządzenia o skróconej numeracji jest

wolne od opłat.

1.

Operatorzy sieci telekomunikacyjnych użytku publicznego są zobowiązani do realizacji

postanowień Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych oraz innych umów międzynarodowych zawartych przez Rzeczpospolitą Polską, w zakresie

zapewnienia środków łączności przedstawicielstwom dyplomatycznym, urzędom konsularnym,

misjom specjalnym oraz przedstawicielstwom organizacji międzynarodowych, korzystających

z przywilejów i immunitetów na podstawie ustaw, umów i zwyczajów międzynarodowych,

mających siedziby na terenie ich działania.

2.

Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych określa, w drodze

rozporządzenia, szczegółowe zasady postępowania w sprawach objętych niniejszym rozdziałem,

dotyczące podmiotów, o których mowa w ust. 1, członków ich personelu, jak również

innych osób zrównanych z nimi.

Potwierdzenie nadania telegramu wysłanego w jednostce organizacyjnej Telekomunikacji

Polskiej S.A. ma moc dokumentu urzędowego.

1.

Poczcie Polskiej przysługuje wyłączne prawo używania wyrazu „poczta” w nazwie podmiotu

gospodarczego.

2.

Ilekroć w ustawie lub przepisach odrębnych używa się dla określenia podmiotu gospodarczego

wyrazu „poczta”, rozumie się przez to Pocztę Polską.

W przypadku gdy wymagają tego względy ciągłości i dostępności usług, Poczta Polska

może świadczyć usługi pocztowe za pośrednictwem agencji, działających na podstawie

Kodeksu cywilnego.

1

Wysokość i formy opłat za usługi pocztowe Poczty Polskiej ustala Dyrektor Poczty Polskiej.

2.

Rada Ministrów może wprowadzać opłaty maksymalne za usługi pocztowe o charakterze

powszechnym oraz za przewóz ładunków pocztowych wykonywany na podstawie art. 54.

3.

Od opłat są zwolnione paczki z drukami lub innymi nośnikami informacji dla ociemniałych.

4

Wysokość opłat za wykonywanie międzynarodowych usług pocztowych o charakterze powszechnym

jest ustalana w uzgodnieniu z Ministrem Łączności.

1.

Znaczki pocztowe są urzędowymi znakami wartościowymi i służą do uiszczania opłat za

usługi pocztowe, określone przez Dyrektora Poczty Polskiej.

2

Poczcie Polskiej przysługuje wyłączne prawo emisji, wprowadzania do obiegu i wycofywania

z obiegu znaczków pocztowych, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4. Dyrektor Poczty Polskiej

może wycofać znaczki pocztowe wprowadzone do obiegu przed dniem wejścia w życie ustawy.

3.

Minister Łączności ustala roczny plan emisji znaczków pocztowych, zawierający określenie

liczby znaczków, kolejności ich wprowadzania do obiegu oraz tematyki i wzorów.

4.

Minister Łączności może określać formy wydawnicze znaczków oraz ich nakłady.

5.

Minister Łączności może ustalać dopłaty do znaczków pocztowych, emitowanych w formach

wydawniczych, o których mowa w ust. 4, z przeznaczeniem wpływów na cele społeczne.

6

Poczcie Polskiej przysługuje prawo handlu walorami filatelistycznymi.

Potwierdzenia nadania przesyłek pocztowych i telegramów, wpłat sum pieniężnych na

przekazy pocztowe oraz wpłat sum pieniężnych dokonanych w jednostkach organizacyjnych

Poczty Polskiej na bankowe konta czekowe i oszczędnościowe mają moc dokumentów urzędowych.

Przesyłek pocztowych nie można ze skutkiem prawnym obciążać zastawem ani zająć, chyba

że przepisy szczególne stanowią inaczej.

1.

Poczcie Polskiej przysługuje ustawowe prawo zastawu na przesyłkach pocztowych w celu

zabezpieczenia należności z tytułu opłat pocztowych i celnych oraz innych wydatków

Poczty Polskiej obciążających te przesyłki.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli adresatem przesyłki pocztowej jest organ władzy

lub administracji państwowej albo organ samorządu terytorialnego.

3

Minister Łączności określa, w drodze rozporządzenia, sposób wykonywania ustawowego

prawa zastawu na przesyłkach pocztowych.

1.

Kościół ma prawo do emitowania w środkach masowego przekazywania Mszy św. w niedziele

i święta oraz swoich programów, w szczególności religijno-moralnych, społecznych i

kulturalnych.

2.

Sposób realizacji ust. 1 reguluje porozumienie między Komitetem do Spraw Radia i Telewizji

„Polskie Radio i Telewizja” a Sekretariatem Konferencji Episkopatu Polski.

3.

Kościół ma prawo do zakładania i używania urządzeń radiokomunikacyjnych przeznaczonych

do nadawania programów radiofonicznych i telewizyjnych oraz do uzyskiwania na ten

cel niezbędnych częstotliwości.

4.

Sposób realizacji ust. 3 reguluje porozumienie zawierane między Ministrem Łączności

a Sekretariatem Konferencji Episkopatu Polski

1.

Poczcie Polskiej przysługuje prawo otwierania niedoręczalnych listów w celu ustalenia

osoby adresata lub nadawcy.

2.

Minister Łączności określa, w drodze rozporządzenia, tryb otwierania niedoręczalnych

listów oraz sposób postępowania z nimi.

Pracownikom Poczty Polskiej przysługuje ochrona prawna przewidziana w przepisach prawa

karnego dla funkcjonariuszy publicznych.

Powództwo przeciwko Poczcie Polskiej wytacza się przed sądem pierwszej instancji,

w którego okręgu ma siedzibę jednostka organizacyjna podległa bezpośrednio Dyrektorowi

Poczty Polskiej, z której działalnością wiążą się dochodzone roszczenia.

Jednostki organizacyjne Poczty Polskiej mają prawo używania oznak z godłem Rzeczypospolitej

Polskiej oraz pieczęci urzędowej z wizerunkiem orła, ustalonym dla godła, i napisem

w otoku.

Poczta Polska nie może nikomu odmówić wykonania usług pocztowych o charakterze powszechnym,

chyba że żądający wykonania usługi nie spełnił warunków ustalonych przez Ministra

Łączności.

Środki transportowe służące do przewozu ładunku pocztowego, budynki, pomieszczenia

i inne nieruchomości użytkowane przez Pocztę Polską nie mogą być zajmowane do innych

celów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

1.

Przedsiębiorstwa przewozowe wykonujące publiczny regularny transport lądowy, lotniczy,

morski lub śródlądowy są obowiązane przewozić, na zasadach odpłatności, ładunek pocztowy

w oddzielnych przedziałach lub schowkach oraz zapewnić Poczcie Polskiej na swoich

stacjach i w swoich portach możliwość używania potrzebnych pomieszczeń i urządzeń,

a także wolny dostęp dla pracowników Poczty Polskiej do miejsc załadunku i wyładunku.

2.

Przewoźnicy wymienieni w ust. 1 są obowiązani w szczególności

1)

przewozić ładunek pocztowy pod dozorem pracowników własnych lub Poczty Polskiej na

warunkach określanych w umowach zawieranych pomiędzy nimi a Pocztą Polską,

2)

wyznaczyć pracowników do pełnienia służby pocztowej w obrębie stacji lub portu,

3)

ustalić rozkłady jazdy w porozumieniu z organami Poczty Polskiej i z uwzględnieniem

potrzeb służby pocztowej,

4)

zezwalać na bezpłatne zakładanie na/lub w środkach transportowych skrzynek pocztowych,

5)

w stosunku do przedsiębiorstw transportu samochodowego - przewozić również ładunek

pocztowy w wydzielonych lukach bagażowych w pojemnikach Poczty Polskiej dostosowanych

do nośności i ładowności pojazdów oraz prowadzić specjalne przyczepy Poczty Polskiej,

jeżeli pozwalają na to techniczne właściwości pojazdu.

3.

Warunki użytkowania pomieszczeń i urządzeń przedsiębiorstw określonych w ust. 1, jak

również prawa i obowiązki Poczty Polskiej oraz tych przedsiębiorstw określane są w

umowach zawartych pomiędzy tymi przedsiębiorstwami a Pocztą Polską.

4.

Rada Ministrów określa zasady przewozu ładunków pocztowych kolejami.

5.

Poczta Polska współdziała z właściwymi jednostkami w zakresie wykonywania przewozu

przesyłek specjalnych resortu spraw wewnętrznych, na zasadach i warunkach uzgodnionych

przez Ministra Łączności z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

Plany budowy, przebudowy lub rozbudowy urządzeń kolejowych, żeglugi morskiej, śródlądowej

i powietrznej oraz urządzeń transportu drogowego powinny uwzględniać potrzeby przeładunku

i przewozu przesyłek pocztowych i w tym zakresie wymagają uzgodnienia z Pocztą Polską.

1

Poczcie Polskiej przysługuje prawo bezpłatnego umieszczania na nieruchomościach skrzynek

pocztowych, skrzynek do doręczania korespondencji i automatów do pocztowej obsługi

klientów.

2

Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej

określa, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać skrzynki

do doręczania korespondencji, oraz zasady zakładania i użytkowania tych skrzynek.

1.

Podmiot świadczący usługę pocztową lub telekomunikacyjną o charakterze powszechnym

odpowiada za jej niewykonanie lub nienależyte wykonanie jedynie w zakresie określonym

w ustawie.

2.

Podmiot świadczący usługę pocztową lub telekomunikacyjną nie mającą charakteru powszechnego

odpowiada za jej niewykonanie lub nienależyte wykonanie na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego.

3.

Podmiot świadczący usługę pocztową lub telekomunikacyjną w obrocie zagranicznym odpowiada

za jej niewykonanie lub nienależyte wykonanie w zakresie i na zasadach określonych

w umowach międzynarodowych.

1.

Podmiot świadczący usługę pocztową lub telekomunikacyjną o charakterze powszechnym

ponosi odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi, chyba że

niewykonanie lub nienależyte wykonanie nastąpiło wskutek siły wyższej, niezachowania

przez nadawcę lub adresata przepisów lub regulaminów obowiązujących przy korzystaniu

z danej usługi albo z winy zleceniodawcy.

2.

W razie przyjęcia przesyłki przez odbiorcę bez zastrzeżeń, wszelkie roszczenia przeciwko

Poczcie Polskiej wygasają. Nie dotyczy to jednak roszczeń z tytułu opóźnionego doręczenia

przesyłki nadanej jako ekspresowa, jak również roszczeń z tytułu niewidocznych uszkodzeń

przesyłki, jeżeli odbiorca w ciągu tygodnia od chwili przyjęcia przesyłki zawiadomił

o nich Pocztę Polską.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy szkoda wynikła z winy umyślnej lub rażącego niedbalstwa

Poczty Polskiej.

Jeżeli szkoda jest następstwem czynu niedozwolonego, podmiot świadczący usługę pocztową

lub telekomunikacyjną ponosi odpowiedzialność na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego.

Minister Łączności, w drodze rozporządzenia, określa

1)

warunki korzystania z usług pocztowych o charakterze powszechnym,

2)

świadczenia dodatkowe do tych usług i warunki ich wykonywania,

3)

terminy, po których upływie doręczenie telegramu, przesyłki nadanej jako ekspresowa

lub przekazu pocztowego uważa się za opóźnione,

4)

wypadki, w których telegram lub przekaz pocztowy uważa się za nie doręczone.

1.

Odszkodowanie za utratę poleconej przesyłki listowej, bez względu na jej zawartość,

ustala się w wysokości pięćdziesięciokrotnej opłaty za traktowanie przesyłki jako

poleconej.

2.

Odszkodowanie za uszkodzenie poleconej przesyłki listowej zawierającej dokumenty lub

książki ustala się w wysokości rzeczywiście poniesionej szkody, przy czym odszkodowanie

to nie może przewyższać kwoty należnej w razie utraty takiej przesyłki.

1.

Odszkodowanie za utratę listu wartościowego lub paczki z podaną wartością wypłaca

się w wysokości kwoty zadeklarowanej przez nadawcę.

2.

Odszkodowanie za ubytek lub uszkodzenie listu wartościowego albo paczki z podaną wartością

ustala się w wysokości zwykłej wartości rzeczy, których ubytek lub uszkodzenie stwierdzono,

przy czym odszkodowanie to nie może przewyższyć kwoty zadeklarowanej przez nadawcę.

1.

Odszkodowanie za utratę, ubytek lub uszkodzenie paczki bez podanej wartości ustala

się w wysokości zwykłej wartości utraconych lub uszkodzonych rzeczy.

2.

Odszkodowanie za zawartość paczki ekspresowej przeznaczonej dla odbiorcy zamieszkałego

w miejscowym obszarze pocztowym, zepsutą wskutek opóźnionego jej doręczenia, ustala

się w wysokości zwykłej wartości rzeczy, które uległy zepsuciu.

3.

W wypadkach określonych w ust. 1 i 2 odszkodowanie nie może przewyższać piętnastokrotności

najniższej opłaty za przewóz paczki jednokilogramowej, pomnożonej przez wagę danej

paczki podaną w kilogramach, przy czym część kilograma liczy się za cały.

Odszkodowanie za opóźnione doręczenie przesyłki nadanej jako ekspresowa ustala się

w wysokości pięciokrotnej opłaty za traktowanie przesyłki jako ekspresowej.

1.

Odszkodowanie w razie niedoręczenia przekazu pocztowego ustala się w wysokości pięciokrotnej

opłaty za nadanie tego przekazu.

2.

Odszkodowanie za opóźnione doręczenie telegraficznego lub ekspresowego przekazu pocztowego

ustala się w wysokości pięciokrotnej opłaty za traktowanie przekazu jako ekspresowego.

1.

Odszkodowanie za niedoręczenie telegramu stanowi kwotę pięciokrotnej opłaty za nadanie

tego telegramu.

2.

Odszkodowanie za zniekształcenie treści telegramu lub korespondencji umieszczonej

w telegraficznym przekazie pocztowym w stopniu takim, że treść ta stała się niezrozumiała

lub zmieniony został jej sens, ustala się w wysokości pięciokrotnej opłaty za nadanie

tego telegramu.

3.

Odszkodowanie za opóźnione doręczenie telegramu ustala się w wysokości pięciokrotnej

opłaty za nadanie tego telegramu.

Odszkodowanie za niewykonanie lub nienależyte wykonanie świadczeń określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 60 pkt 2 jako dodatkowe ustala się w wysokości pięciokrotnej

opłaty za dane świadczenie dodatkowe.

1.

W razie niemożności korzystania przez okres dłuższy jednorazowo niż 3 dni z abonamentu

telefonicznego lub telegraficznego, podmioty świadczące usługi o charakterze powszechnym

ponoszą odpowiedzialność za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy o korzystanie

z danego abonamentu.

2.

W wypadkach określonych w ust. 1 odszkodowanie ustala się w wysokości 1/30 miesięcznej

opłaty abonamentowej za każdy dzień przerwy w korzystaniu z abonamentu.

Niezależnie od odszkodowania podmioty świadczące usługi o charakterze powszechnym

zwracają w całości opłatę za nie wykonane świadczenie. Gdy usługę zrealizowano częściowo,

zwrot dotyczy części opłaty nie znajdującej pokrycia w spełnionym świadczeniu. Podmioty

te zwracają także, w wypadku niewykonania usługi, sumy pieniężne wpłacone na przekazy

pocztowe.

1.

Prawo dochodzenia roszczeń wynikających z niniejszej ustawy przysługuje osobie fizycznej

lub prawnej, która zawarła umowę o świadczenie usługi pocztowej lub telekomunikacyjnej

o charakterze powszechnym.

2.

W razie przyjęcia przesyłki pocztowej przez adresata, roszczenie o odszkodowanie określone

w ust. 1 przysługuje adresatowi tej przesyłki.

3.

Nadawca przesyłki pocztowej, przekazu pocztowego lub telegramu może zrzec się na rzecz

adresata swego prawa dochodzenia roszczeń wynikających z niniejszej ustawy.

4.

Adresat przesyłki pocztowej, któremu zgodnie z ust. 2 przysługuje prawo dochodzenia

roszczenia o odszkodowanie, może zrzec się tego prawa na rzecz nadawcy.

5.

Roszczenia dochodzone na podstawie ustawy przedawniają się z upływem 1 roku od dnia

następnego po dniu zawarcia umowy o świadczenie usługi pocztowej lub telekomunikacyjnej

o charakterze powszechnym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu

art. 52, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1993 r.

1.

Prawo dochodzenia roszczeń w postępowaniu sądowym na podstawie ustawy lub przepisów

wydanych w jej wykonaniu przysługuje po wyczerpaniu drogi postępowania reklamacyjnego.

2.

Reklamację można zgłosić w każdej jednostce organizacyjnej podmiotu wykonującego tę

usługę.

3

Drogę postępowania reklamacyjnego uważa się za wyczerpaną, jeżeli dłużnik nie zapłacił

dochodzonej należności w terminie 3 miesięcy od dnia wniesienia reklamacji.

4

Bieg przedawnienia zawiesza się na okres od dnia wniesienia reklamacji do dnia udzielenia

odpowiedzi na reklamację i zwrócenia załączonych dokumentów, najwyżej jednak na okres

przewidziany do załatwienia reklamacji.

5

W odniesieniu do usług o charakterze powszechnym, pocztowych i telekomunikacyjnych,

Minister Łączności określi, w drodze rozporządzenia, warunki, jakim powinna odpowiadać

reklamacja, oraz szczegółowy tryb postępowania reklamacyjnego.

Spory między Pocztą Polską, podmiotami świadczącymi usługi telekomunikacyjne o charakterze

powszechnym a osobami korzystającymi z tych usług rozstrzygają sądy powszechne.

Zarządzenia wydane na podstawie ustawy, dotyczące realizacji praw i obowiązków obywateli,

podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Zarządzenia wydane na podstawie ustawy, inne niż określone w art. 73, ogłasza się

w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Łączności.

Ogłoszenie zarządzenia w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

nie stanowi przeszkody w ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Łączności,

jeżeli jest to uzasadnione względami usprawnienia organizacji pracy.

1.

Kto bez wymaganego zezwolenia zakłada bądź używa radiokomunikacyjne urządzenia nadawcze

lub nadawczo-odbiorcze albo bez wymaganego przydziału wykorzystuje częstotliwości

lub zakres częstotliwości, podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia

wolności albo grzywny.

2.

Sąd może orzec przepadek przedmiotów służących do popełnienia czynu określonego w

ust. 1, chociażby nie były własnością sprawcy.

3.

Sąd orzeka przepadek przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa określonego

w ust. 1, chociażby nie były własnością sprawcy, jeśli ich użycie zagraża życiu lub

zdrowiu ludzkiemu.

1.

W terminie do dnia 31 grudnia 1991 r. Minister Łączności przekształci państwową jednostkę

organizacyjną „Polska Poczta, Telegraf i Telefon”, zwaną dalej „PPTT”, w przedsiębiorstwo

użyteczności publicznej Poczta Polska oraz w Telekomunikację Polską - Spółkę Akcyjną.

2.

Rada Ministrów określi tryb przekształcenia, o którym mowa w ust. 1.

3

Do przekształcenia w spółkę, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 4 pkt 3, art. 8 ust. 2 i 3, art. 9 ust. 4, art. 11, art. 12 ust. 1 i art. 44

ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

(Dz. U. Nr 51, poz. 298 i z 1991 r. Nr 60, poz. 253); przy powstawaniu spółki nie stosuje się art. 312 i art. 313 Kodeksu handlowego.

4

Do spółki, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepis art. 16 ustawy wymienionej

w ust. 3.

5

W spółce, o której mowa w ust. 1, Skarb Państwa zachowuje co najmniej 51% sumy głosów

służących całemu kapitałowi.

1.

Minister Łączności jest organem założycielskim dla Poczty Polskiej oraz reprezentuje

Skarb Państwa w Telekomunikacji Polskiej - Spółka Akcyjna.

2.

O udostępnieniu akcji należących do Skarbu Państwa postanawia Minister Łączności w

porozumieniu z Ministrem Przekształceń Własnościowych. Przed udostępnieniem akcji

osobom trzecim Minister Łączności zarządza przeprowadzenie analizy ekonomiczno-finansowej

i prawnej spółki, stosując odpowiednio art. 20 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw

państwowych.

3.

Zmiana statutu spółki wymaga zgody Ministra Łączności w porozumieniu z Ministrem Przekształceń

Własnościowych.

Do zakończenia przekształcania PPTT, ilekroć w ustawie jest mowa o Poczcie Polskiej

i Telekomunikacji Polskiej S.A., rozumie się przez to PPTT.

Poczta Polska może wykonywać, niezależnie od usług pocztowych, niektóre czynności

bankowe wymienione w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 1992 r. Nr 72, poz. 359, z 1993 r. Nr 6, poz. 29, Nr 28, poz. 127 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 80, poz. 369 i Nr 121, poz. 591 oraz z 1995 r. Nr 4, poz. 18) w zakresie i na warunkach określonych przez Ministra Łączności w porozumieniu z Prezesem

Narodowego Banku Polskiego i Ministrem Finansów.

1

Pracownicy PPTT, stosownie do przeprowadzonych przekształceń, stają się z mocy prawa

odpowiednio pracownikami Poczty Polskiej i Telekomunikacji Polskiej S.A., z zachowaniem

dotychczasowych stosunków pracy i wynikających z nich praw i obowiązków.

2

Przepis ust. 1 nie obejmuje zniżek w opłatach abonamentowych za używanie odbiorników

radiofonicznych oraz telewizyjnych.

Za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe przed przekształceniem PPTT,

odpowiadają, stosownie do dokonanego przekształcenia, Poczta Polska lub Telekomunikacja

Polska S.A.

Pracownicy Telekomunikacji Polskiej S.A. w wypadku sprzedaży akcji Spółki korzystają

z uprawnień przewidzianych dla pracowników przedsiębiorstw państwowych podlegających

prywatyzacji.

Ilekroć w przepisach odrębnych mówi się o PPTT, rozumie się przez to Pocztę Polską

i Telekomunikację Polską S.A.

1.

W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy znosi się Państwową Inspekcję

Radiową.

2.

Majątek Państwowej Inspekcji Radiowej przekazuje się Państwowej Agencji Radiokomunikacyjnej.

Rada Ministrów powołuje Pełnomocnika Rządu do Spraw Telekomunikacji na Wsi oraz określa

jego zadania i kompetencje w drodze rozporządzenia.

(skreślony

(skreślony

W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. Nr 29, poz. 154 oraz z 1990 r. Nr 51, poz. 297 i Nr 55, poz. 321) art. 48 otrzymuje brzmienie

«

Art. 48.

1.

Kościół ma prawo do emitowania w środkach masowego przekazywania Mszy św. w niedziele

i święta oraz swoich programów, w szczególności religijno-moralnych, społecznych i

kulturalnych.

2.

Sposób realizacji ust. 1 reguluje porozumienie między Komitetem do Spraw Radia i Telewizji

„Polskie Radio i Telewizja” a Sekretariatem Konferencji Episkopatu Polski.

3.

Kościół ma prawo do zakładania i używania urządzeń radiokomunikacyjnych przeznaczonych

do nadawania programów radiofonicznych i telewizyjnych oraz do uzyskiwania na ten

cel niezbędnych częstotliwości.

4.

Sposób realizacji ust. 3 reguluje porozumienie zawierane między Ministrem Łączności

a Sekretariatem Konferencji Episkopatu Polski

»

.

(pominięty

W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania

(Dz. U. Nr 29, poz. 155 oraz z 1990 r. Nr 51, poz. 297 i Nr 55, poz. 321) w art. 25 w ust. 4 po wyrazie «moralnych» stawia się przecinek i dodaje wyraz «społecznych».

(pominięty

W ustawie z dnia 1 grudnia 1989 r. o utworzeniu urzędu Ministra Łączności

(Dz. U. Nr 67, poz. 408) w art. 4 w ust. 1 w pkt 5 wyraz «taryf» zastępuje się wyrazami «opłat maksymalnych».

(pominięty

1.

Ulgi i zwolnienia przyznane przez Ministra Łączności na podstawie art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności

(Dz. U. Nr 54, poz. 275, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1988 r. Nr 41, poz. 324 i z 1989 r. Nr 67, poz. 408) zachowują moc obowiązującą.

2.

Decyzje wydane na podstawie ustawy, o której mowa w ust. 1, zachowują moc obowiązującą,

o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności

(Dz. U. Nr 54, poz. 275, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1988 r. Nr 41, poz. 324 i z 1989 r. Nr 67, poz. 408), z wyjątkiem art. 34-42, 52, 55, 57-62, które zachowują moc do czasu przekształcenia

PPTT, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 1991 r.,

2)

ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o zakładaniu w budynkach mieszkalnych skrzynek listowych

do doręczania korespondencji i czasopism

(Dz. U. Nr 6, poz. 54 i z 1953 r. Nr 37, poz. 155).

1

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy

przepisy dotychczasowe, o ile nie są sprzeczne z niniejszą ustawą, nie dłużej jednak

niż do dnia 31 marca 1991 r.

2

Wnioski o wydanie zezwolenia na używanie urządzeń radiokomunikacyjnych przeznaczonych

do nadawania programów radiofonicznych i telewizyjnych podlegają rozpatrzeniu po dniu

wejścia w życie ustawy regulującej funkcjonowanie radiofonii i telewizji.

Ustawa wchodzi w życie w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia.