Ustawa z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Ustawa określa stosunek Państwa do Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Rzeczypospolitej

Polskiej, zwanego dalej „Kościołem”, oraz jego sytuację prawną i majątkową.

2.

W sprawach odnoszących się do Kościoła, nie uregulowanych w ustawie, stosuje się powszechnie

obowiązujące przepisy prawa.

3.

Wszelkie zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Zarządu Kościoła.

Kościół jest częścią ogólnoświatowego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego i uznaje

Generalną Konferencję Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego za najwyższą władzę w sprawach

doktrynalnych i kanonicznych.

Kościół rządzi się w swoich sprawach własnym Prawem Kościelnym i swobodnie wykonuje

władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz zarządza swoimi sprawami.

1.

Organizację Kościoła określa jego Statut, uchwalany przez Zjazd Kościoła, zwany także

„Synodem Krajowym Kościoła”.

2.

Osobowość prawną posiadają

1)

Kościół jako całość,

2)

diecezje jako terytorialne jednostki organizacyjne,

3)

Wyższe Seminarium Duchowne Kościoła Adwentystów Dna Siódmego im. Michała Beliny-Czechowskiego

w Podkowie Leśnej,

4)

Chrześcijański Instytut Wydawniczy „Znaki Czasu”,

5)

Dom Opieki „Samarytanin” w Bielsku-Białej,

6)

Ośrodek Radiowo-Telewizyjny „Głos Nadziei”,

7)

Chrześcijańska Służba Charytatywna.

3.

Organami osób prawnych wymienionych w ust. 2 są

1)

dla Kościoła jako całości - Zjazd Kościoła, Rada Kościoła, Zarząd Kościoła i Przewodniczący

Kościoła,

2)

dla diecezji - przewodniczący diecezji,

3)

dla Seminarium, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 - rektor,

4)

dla osób prawnych, o których mowa w ust. 2 pkt 4-7 - dyrektor.

4.

W sprawach majątkowych Kościół reprezentuje jego Zarząd. Do składania oświadczeń woli

uprawnieni są dwaj członkowie Zarządu Kościoła działający łącznie, w tym Przewodniczący

lub jego zastępca.

5.

Zmiana nazwy lub siedziby osób prawnych wymienionych w ust. 2 może być dokonana przepisami

wewnątrzkościelnymi. Zmiany te, na wniosek Zarządu Kościoła, ogłasza Minister - Szef

Urzędu Rady Ministrów w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Inne kościelne jednostki organizacyjne mogą, na wniosek Zarządu Kościoła, uzyskać

osobowość prawną w drodze rozporządzenia Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów.

1.

Kościół samodzielnie tworzy, przekształca i znosi kościelne jednostki organizacyjne,

w tym także posiadające osobowość prawną.

2.

O faktach wymienionych w ust. 1 Zarząd Kościoła powiadamia niezwłocznie Ministra -

Szefa Urzędu Rady Ministrów.

3.

Nowo utworzone diecezje Kościoła nabywają osobowość prawną z chwilą powiadomienia

Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów. Odpis powiadomienia, z umieszczonym na nim

potwierdzeniem odbioru, jest dowodem uzyskania osobowości prawnej.

4.

Powiadomienie, o którym mowa w ust. 2 i 3, powinno zawierać nazwę i siedzibę kościelnej

osoby prawnej, a w odniesieniu do diecezji - także ich zasięg terytorialny.

5.

Odpowiednie powiadomienie następuje również w przypadku powołania lub odwołania osób

sprawujących funkcję organu lub członka organu osoby prawnej, uprawnionych do składania

w imieniu osób prawnych oświadczeń woli. Powiadomienie obejmuje imię i nazwisko, obywatelstwo

oraz miejsce zamieszkania.

Kościelne wydawnictwa, zakłady charytatywno-opiekuńcze, szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze,

zakłady opieki zdrowotnej, a także zakłady gospodarcze, nie posiadające osobowości

prawnej, działają w ramach tych kościelnych osób prawnych, które je powołały.

Kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby prawnej.

Kościół swobodnie pełni swoją misję i sprawuje kult publiczny.

1.

Kult publiczny odbywa się w obiektach i na gruntach Kościoła, w pomieszczeniach służących

katechizacji lub organizacjom kościelnym oraz w miejscach udostępnionych na ten cel

przez osoby upoważnione do dysponowania nimi.

2.

Nabożeństwa połączone z obrzędem chrztu odbywające się przy otwartych akwenach nie

wymagają zgłoszenia.

3.

Organizowanie imprez o charakterze religijnym na drogach publicznych wymaga uzgodnienia,

w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z właściwymi organami rządowej administracji

ogólnej bądź organami samorządu terytorialnego.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do konduktów pogrzebowych odbywających się stosownie

do miejscowego zwyczaju.

5.

Religijne uroczystości pogrzebowe i żałobne mogą być sprawowane na cmentarzach komunalnych

przy zachowaniu obowiązujących przepisów porządkowych.

1.

Świętem adwentystycznym jest sobota.

2.

Wierni Kościoła mają prawo do zwolnienia od pracy i nauki na czas święta adwentystycznego,

to jest od zachodu słońca w piątek do zachodu słońca w sobotę.

3.

Na prośbę pracownika złożoną na początku okresu zatrudnienia lub w jego trakcie, nie

później jednak niż 7 dni przed dniem zwolnienia, zakład pracy ustala dla niego indywidualny

rozkład czasu pracy. Przepis ten stosuje się odpowiednio do uczniów i studentów, z

tym że szkoły udzielając zwolnień od nauki określają sposób wyrównania zaległości

dydaktycznych spowodowanych zwolnieniem.

1.

Kościół prowadzi konfesyjne nauczanie religii w szkołach publicznych na zasadach i

w trybie przewidzianych w odrębnych przepisach.

2.

Oceny z religii wystawiane w punktach katechetycznych są umieszczane na świadectwach

wydawanych przez szkoły publiczne.

1.

Kościelne osoby prawne mają prawo zakładać i prowadzić szkoły oraz inne placówki oświatowo-wychowawcze

i opiekuńczo-wychowawcze na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Mają one

charakter adwentystyczny i podlegają władzy kościelnej.

2.

Do nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach i innych placówkach

oświatowo-wychowawczych i oświatowo-opiekuńczych, a także seminariach teologicznych

i instytutach misyjnych prowadzonych przez Kościół, o których mowa w art. 14 ust.

1, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące uprawnień nauczycieli, wychowawców oraz

pracowników zatrudnionych w szkołach i placówkach publicznych.

3.

Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia publicznych

zakładów opieki zdrowotnej oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.

1.

Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia seminariów teologicznych, zwanych także

seminariami duchownymi, oraz instytutów misyjnych, w których kształci według własnego

programu kandydatów na duchownych oraz osoby świeckie przygotowujące się do realizacji

misji Kościoła.

2.

Wyższe Seminarium Duchowne Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego im. Michała Beliny-Czechowskiego

w Podkowie Leśnej jest wyższą szkołą teologiczną uprawnioną do nadawania absolwentom

tytułu zawodowego licencjata teologii adwentystycznej. Tytuł ten jest równoważny z

tytułem zawodowym licencjata nadawanym przez państwowe szkoły wyższe.

1.

Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia szkół wyższych. Status prawny tych szkół,

a także tryb i zakres uznawania przez Państwo stopni i tytułów nadawanych przez te

szkoły regulują umowy między Ministrem Edukacji Narodowej a Zarządem Kościoła.

2.

Studentom szkół, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 14 ust. 2, przysługują świadczenia

publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami

publicznego transportu zbiorowego na równi ze studentami państwowych szkół wyższych.

3.

Osobom pozostającym w stosunku pracy w szkołach, o których mowa w ust. 1 oraz w art.

14 ust. 2, przysługują na równi z odpowiednimi pracownikami państwowych szkół wyższych

świadczenia

1)

publicznych zakładów opieki zdrowotnej,

2)

ubezpieczenia społecznego oraz

3)

zaopatrzenia emerytalnego pracowników i ich rodzin.

Nauczycielom przysługują ponadto ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z nauczycielami akademickimi.

4.

Poręcza się Kościołowi prawo do kształcenia kadr duchownych w Chrześcijańskiej Akademii

Teologicznej w Warszawie w zakresie teologii adwentystycznej, w ramach samodzielnej

jednostki naukowo-dydaktycznej utworzonej zgodnie z ustawą o szkolnictwie wyższym.

1.

Studenci teologii otrzymują na czas studiów odroczenie odbywania zasadniczej służby

wojskowej, zaś w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny mogą być przeznaczeni,

stosownie do potrzeb sił zbrojnych, do służby sanitarnej lub służby w oddziałach obrony

cywilnej.

2.

Nie powołuje się absolwentów studiów, o których mowa w ust. 1, do odbywania przeszkolenia

wojskowego w okresie przygotowań do uzyskania misji kanonicznej w ciągu 2 lat od zakończenia

studiów.

3.

Duchowni po otrzymaniu misji kanonicznej przenoszeni są do rezerwy i nie odbywają

ćwiczeń w czasie pokoju. W razie ogłoszenia mobilizacji oraz w czasie wojny mogą być

oni powoływani jedynie do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych.

4.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny właściwe organy wojskowe, w porozumieniu

z Zarządem Kościoła, zapewniają pozostawienie do duszpasterskiej obsługi ludności

niezbędnej liczby duchownych spośród tych, którzy podlegają mobilizacji.

1.

Żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia się możliwość swobodnego uczestniczenia

w praktykach religijnych w soboty, w rozumieniu przepisu art. 11 ust. 2, oraz w dni

świąteczne Kościoła będące dniami ustawowo wolnymi od pracy, jeżeli nie koliduje to

z ważnymi obowiązkami służbowymi.

2.

Opiekę duszpasterską na terenie jednostek wojskowych dla żołnierzy, o których mowa

w ust. 1, zapewniają duchowni Kościoła w terminach i na zasadach uzgodnionych z dowódcą

jednostki.

3.

Duchownych, o których mowa w ust. 2, wyznacza Zarząd Kościoła w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej.

1.

Wiernym przebywającym w szpitalach, prewentoriach i sanatoriach, w domach pomocy społecznej

i w zakładach karnych oraz osobom tymczasowo aresztowanym i nieletnim przebywającym

w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich - zapewnia się prawo do praktyk

religijnych, w tym świętowania soboty i przestrzegania zasad dietetycznych.

2.

Przepis ust. 1 ma również zastosowanie do dzieci i młodzieży korzystających z zorganizowanych

form wypoczynku.

3.

W celu zaspokojenia potrzeb, o których mowa w ust. 1 i 2, władze kościelne mogą wyznaczyć

kapelanów dla zakładów prowadzonych przez administrację rządową oraz samorządową.

4.

W celu umożliwienia udziału chorych i podopiecznych w nabożeństwach lub zbiorowych

posługach religijnych, kierownicy właściwych zakładów prowadzonych przez administrację

rządową oraz samorządową udostępnią odpowiednie pomieszczenia.

5.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, Minister Edukacji Narodowej oraz Minister Sprawiedliwości,

w porozumieniu z Zarządem Kościoła, w drodze rozporządzenia, określą zasady organizowania

wykonywania praktyk religijnych właściwych dla wyznania adwentystycznego osobom przebywającym

w szpitalach, prewentoriach i sanatoriach, w domach pomocy społecznej i w zakładach

karnych oraz osobom tymczasowo aresztowanym i nieletnim przebywającym w zakładach

poprawczych i schroniskach dla nieletnich, a także dzieciom i młodzieży korzystającym

z zorganizowanego wypoczynku.

1.

Kościół ma prawo tworzenia organizacji prowadzących działalność o charakterze religijnym,

humanitarnym, charytatywnym, misyjnym, oświatowo-wychowawczym i kulturowym oraz na

rzecz formacji religijnej, kultu publicznego, nauki adwentystycznej, kształtowania

religijno-etycznych postaw dzieci i młodzieży, przeciwdziałania patologiom społecznym

i ich skutkom.

2.

Organizacjami adwentystycznymi są, w rozumieniu ustawy, organizacje powstałe za aprobatą

wyrażoną w uchwale Zarządu Kościoła, który zatwierdza kapelana lub asystenta kościelnego,

oraz działające w łączności z Kościołem.

3.

Do organizacji adwentystycznych stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach, z tym

że

1)

Zarządowi Kościoła przysługuje prawo cofnięcia aprobaty, o której mowa w ust. 2,

2)

wystąpienie organu nadzorującego lub prokuratora do sądu z wnioskiem o rozwiązanie

stowarzyszenia wymaga uzyskania opinii Zarządu Kościoła,

3)

w przypadku likwidacji organizacji adwentystycznej - do jej majątku stosuje się odpowiednie

przepisy o majątku zlikwidowanej kościelnej osoby prawnej, chyba że statut organizacji

adwentystycznej stanowi inaczej.

Kościół, jego osoby prawne i inne jednostki organizacyjne Kościoła określone w jego

Statucie mają prawo prowadzenia właściwej dla każdej z nich działalności charytatywno-opiekuńczej.

Działalność charytatywno-opiekuńcza Kościoła obejmuje w szczególności

1)

prowadzenie zakładów dla sierot, osób w podeszłym wieku lub niepełnosprawnych oraz

innych osób potrzebujących opieki,

2)

prowadzenie szpitali, zakładów i przychodni leczniczych, aptek, ośrodków zdrowego

życia, oświaty zdrowotnej i ekologicznej oraz przeciwdziałania patologiom społecznym,

3)

organizowanie pomocy w zakresie małżeństwa, macierzyństwa i rodziny,

4)

organizowanie pomocy sierotom, osobom dotkniętym klęskami żywiołowymi i epidemiami,

ofiarom wojennym, znajdującym się w trudnym położeniu materialnym lub zdrowotnym rodzinom

i osobom, w tym pozbawionym wolności,

5)

prowadzenie żłobków, ochronek, burs i schronisk,

6)

udzielanie pomocy w zapewnianiu wypoczynku dzieciom i młodzieży znajdującej się w

potrzebie,

7)

udzielanie pomocy materialnej młodzieży uczącej się i studiującej, a znajdującej się

w potrzebie,

8)

krzewienie idei miłości bliźnich i postaw moralno-społecznych temu sprzyjających,

9)

popularyzowanie postaw prozdrowotnych,

10)

upowszechnianie zasad chrześcijańskiego etosu pracy i ekonomiki,

11)

przekazywanie za granicę pomocy ofiarom klęsk żywiołowych i osobom znajdującym się

w szczególnej potrzebie.

Środki na realizację działalności charytatywno-opiekuńczej pochodzą w szczególności

z

1)

ofiar pieniężnych i w naturze,

2)

spadków, zapisów i darowizn krajowych i zagranicznych,

3)

dochodów z imprez i zbiórek publicznych,

4)

subwencji, dotacji i ofiar pochodzących od krajowych instytucji i przedsiębiorstw

państwowych, społecznych, wyznaniowych i prywatnych,

5)

odpłatności za usługi świadczone przez kościelne instytucje charytatywno-opiekuńcze,

6)

dochodów kościelnych osób prawnych, w tym z ich działalności gospodarczej.

1.

Kościół i jego osoby prawne mają prawo budowy, rozbudowy i konserwacji obiektów sakralnych,

kościelnych oraz cmentarzy.

2.

Na wniosek kościelnej osoby prawnej miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego

obejmują także inwestycje sakralne i kościelne oraz adwentystyczne cmentarze wyznaniowe.

3.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, przeznaczone w miejscowych

planach zagospodarowania przestrzennego na cele sakralne i kościelne, mogą być kościelnym

osobom prawnym oddawane w użytkowanie wieczyste albo sprzedawane.

Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste gruntów oddanych kościelnym osobom

prawnym pod zakłady charytatywno-opiekuńcze i punkty katechetyczne.

1.

Kościół ma prawo swobodnego drukowania, wydawania i rozpowszechniania wszelkich publikacji

związanych z jego posłannictwem.

2.

Kościół ma prawo do posiadania i używania własnych środków społecznego przekazu na

podstawie odrębnych przepisów.

3.

Kościół ma prawo do emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw

oraz własnych programów religijno-moralnych i kulturalnych.

4.

Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 3, regulują umowy z właściwymi

jednostkami publicznej radiofonii i telewizji.

Instytucje państwowe, samorządowe i kościelne współdziałają w ochronie, konserwacji,

udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury kościelnej i sztuki sakralnej

oraz ich dokumentacji, muzeów, archiwów i bibliotek będących własnością kościelną,

a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, stanowiących ważną część dziedzictwa

kultury.

Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo nabywania, posiadania i zbywania

mienia ruchomego i nieruchomego, nabywania i zbywania innych praw oraz zarządzania

swoim majątkiem.

1.

Majątek i przychody Kościoła oraz jego osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym,

z wyjątkami określonymi w ust. 2-5.

2.

Kościół i jego osoby prawne są zwolnione od opodatkowania podatkiem od nieruchomości

- nieruchomości lub ich części, stanowiących ich własność lub będących w ich władaniu

na podstawie innego tytułu prawnego na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części służących

do wykonywania działalności gospodarczej.

3.

Zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości obejmuje nieruchomości lub

ich części przeznaczone na cele mieszkalne duchownych i ewangelistów, jeżeli

1)

są one wpisane do rejestru zabytków,

2)

służą jako internaty przy szkołach i seminariach duchownych oraz domy duchownych-emerytów

i wdów po nich oraz ewangelistów, znajdujące się w domach kościelnych,

3)

znajdują się w budynkach zarządów diecezji i przewodniczących diecezji, sekretariatu

Przewodniczącego Kościoła i Zarządu Kościoła.

4.

Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez Kościół i jego osoby prawne w

drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od

opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są

1)

rzeczy i prawa nie przeznaczone do działalności gospodarczej,

2)

sprowadzone z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.

5.

Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą pochodzące od osób fizycznych

są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna

osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat

od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.

6.

Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych, o których mowa w ust. 4, jest zwolnione

od opłaty sądowej, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.

Wolne od opłat celnych są

1)

przesyłane z zagranicy dla kościelnych osób prawnych dary

a)

przeznaczone na cele kultowe, charytatywno-opiekuńcze i oświatowo-wychowawcze,

b)

maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier,

2)

wysyłane przez kościelne osoby prawne za granicę dary

a)

na rzecz zagranicznych i międzynarodowych organizacji adwentystycznych,

b)

przeznaczone dla ofiar klęsk żywiołowych i osób znajdujących się w szczególnej potrzebie.

1.

Kościół i jego osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelną

działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową i oświatowo-wychowawczą oraz utrzymanie

duchownych i ewangelistów.

2.

Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają pozwolenia właściwego organu, jeżeli odbywają

się w obrębie terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo

przyjętych i w sposób tradycyjnie ustalony.

1.

Kościół może zakładać fundacje. Do fundacji tych stosuje się ogólnie obowiązujące

przepisy o fundacjach, ze zmianami wynikającymi z przepisów ust. 2-5.

2.

Niezależnie od nadzoru państwowego, nadzór nad działalnością fundacji sprawuje Kościół

lub jego osoba prawna wskazana w statucie fundacji.

3.

W razie stwierdzonych nieprawidłowości w zarządzaniu fundacją, właściwy organ zwraca

się do Kościoła wyznaczając termin nie krótszy niż trzy miesiące na spowodowanie usunięcia

nieprawidłowości. Po bezskutecznym upływie tego terminu można zastosować środki oznaczone

w przepisach o fundacjach.

4.

W razie konieczności poddania fundacji zarządowi przymusowemu w myśl przepisów o fundacjach,

będzie on wykonywany przez Zarząd Kościoła.

5.

Jeżeli statut fundacji nie stanowi inaczej, w razie jej likwidacji, o przeznaczeniu

jej majątku znajdującego się w kraju lub za granicą zadecyduje Zarząd Kościoła.

W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej, jej majątek przechodzi na Kościół jako

całość.

Niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych, Kościół prowadzi Kościelny Fundusz

Socjalny na rzecz duchownych i ich rodzin, który w rozumieniu ustawy nie jest działalnością

gospodarczą.

1.

Przywraca się Kościołowi prawo własności budynku położonego przy ul. Tureckiej nr

1 w Warszawie w stanie wolnym od obciążeń oraz roszczeń z tytułu wszelkich nakładów

poniesionych przez jej dotychczasowych użytkowników, jak również z prawem nieodpłatnego

użytkowania wieczystego działki gruntu oznaczonej ewidencyjnie nr 68, o powierzchni

1432 m

2.

Przyznaje się Kościołowi prawo do nieruchomości zamiennej wraz z budynkiem za nieruchomość

przy ul. Górskiej nr 9 w Warszawie, przeznaczoną na budownictwo komunalne.

3.

Minister - Szef Urzędu Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe zasady

i tryb regulacji określonych w ust. 1 i 2.

4.

Przekazanie własności nieruchomości na podstawie ust. 1 i 2 jest wolne od podatków

i opłat, a wynikające z niego wpisy do ksiąg wieczystych i ich zakładanie jest wolne

od opłat sądowych.

1.

Na wniosek kościelnych osób prawnych wojewoda lub inny organ wykonujący w imieniu

Skarbu Państwa prawa wynikające z własności nieruchomości albo organy gminy w zakresie

swojej właściwości - mogą przekazać nieodpłatnie Kościołowi i jego osobom prawnym

własność nieruchomości lub ich części

1)

jeżeli są one niezbędne do sprawowania kultu religijnego lub działalności kościelnych

osób prawnych w zakresie charytatywno-opiekuńczym lub oświatowo-wychowawczym,

2)

w celu utworzenia gospodarstwa rolnego kościelnych osób prawnych działających na Ziemiach

Zachodnich i Północnych, prowadzących działalność oświatowo-wychowawczą, opiekuńczo-wychowawczą

lub charytatywno-opiekuńczą, o powierzchni do 15 ha gruntów rolnych łącznie dla jednej

kościelnej osoby prawnej.

2.

Przepis art. 34 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

3.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, mogą być składane w terminie 2 lat od dnia wejścia

w życie ustawy.

1.

Kościelne osoby prawne istniejące w dniu wejścia w życie ustawy pozostają osobami

prawnymi w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Wykaz kościelnych osób prawnych istniejących w dniu wejścia w życie ustawy określa

załącznik do ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.