Ustawa z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Ustawa określa stosunek Państwa do Kościoła Chrześcijan Baptystów w Rzeczypospolitej

Polskiej, zwanego dalej „Kościołem”, oraz jego sytuację prawną i majątkową.

2.

W sprawach odnoszących się do Kościoła, nie uregulowanych w ustawie, stosuje się powszechnie

obowiązujące przepisy prawa.

3.

Wszelkie zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Prezydium Rady Kościoła.

Kościół jest niezależny od jakiejkolwiek zagranicznej władzy duchownej lub świeckiej.

Kościół rządzi się w swoich sprawach własnym Prawem Wewnętrznym uchwalanym przez Krajową

Konferencję Kościoła, swobodnie wykonując swoje funkcje i cele.

Kościół i jego osoby prawne są następcami prawnymi zborów, organizacji i gmin baptystycznych

działających na obecnym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed dniem 1 września

1939 r.

1.

Strukturę i organizację Kościoła określa Prawo Wewnętrzne.

2.

Osobowość prawną posiadają

1)

Kościół jako całość,

2)

okręgi Kościoła,

3)

zbory Kościoła,

4)

seminaria i szkoły teologiczne Kościoła.

3.

Organami osób prawnych wymienionych w ust. 2 są

1)

dla Kościoła - Krajowa Konferencja Kościoła, Rada Kościoła i Prezydium Rady Kościoła,

2)

dla okręgu Kościoła - Rada Okręgu,

3)

dla zboru Kościoła - Rada Zboru,

4)

dla seminarium i szkoły teologicznej - Rektor.

4.

Do składania oświadczeń woli w imieniu osób prawnych wymienionych w ust. 2 pkt 2-4

są uprawnieni działający łącznie dwaj członkowie

1)

Rady Okręgu Kościoła, w tym Przewodniczący Rady Okręgu lub jego zastępca,

2)

Rady Zboru Kościoła - w tym Przewodniczący Rady Zboru lub jego zastępca.

5.

W sprawach majątkowych Kościół reprezentuje Rada Kościoła. Do składania oświadczeń

woli w imieniu Kościoła są uprawnieni dwaj członkowie Prezydium Rady Kościoła działający

łącznie.

6.

Zmiana nazwy grup osób prawnych lub poszczególnych osób prawnych, wymienionych w ust.

2 pkt 2-4, może być dokonana przepisami wewnątrzkościelnymi. Zmiany te, na wniosek

Rady Kościoła, ogłasza Minister - Szef Urzędu Rady Ministrów w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Inne jednostki organizacyjne Kościoła mogą, na wniosek Rady Kościoła, uzyskać osobowość

prawną w drodze rozporządzenia Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów.

1.

Kościół samodzielnie tworzy, przekształca i znosi jednostki organizacyjne posiadające

osobowość prawną.

2.

O faktach wymienionych w ust. 1 władza kościelna powiadamia niezwłocznie właściwy

organ administracji rządowej

1)

w odniesieniu do osób wymienionych w art. 5 ust. 2 pkt 2 oraz jednostek, które otrzymały

osobowość prawną w drodze rozporządzenia, o którym mowa w art. 6 - Ministra - Szefa

Urzędu Rady Ministrów,

2)

w odniesieniu do osób wymienionych w art. 5 ust. 2 pkt 3 i 4 - wojewodę.

3.

Nowo utworzone kościelne jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt

2-4, nabywają osobowość prawną z chwilą pisemnego powiadomienia właściwego organu

administracji rządowej. Odpis powiadomienia, z umieszczonym na nim potwierdzeniem

odbioru, jest dowodem uzyskania osobowości prawnej.

4.

Powiadomienie, o którym mowa w ust. 2 i 3, powinno zawierać nazwę i siedzibę kościelnej

osoby prawnej, a w odniesieniu do okręgów i zborów - także ich zasięg terytorialny.

5.

Odpowiednie powiadomienie następuje również w przypadku powołania lub odwołania osób

będących organem lub sprawujących funkcję członka organu osoby prawnej, uprawnionych

do składania w imieniu osób prawnych oświadczeń woli. Powiadomienie obejmuje imię

i nazwisko, obywatelstwo oraz miejsce zamieszkania.

Wydawnictwa kościelne, zakłady wytwórcze, usługowe i handlowe, zakłady charytatywno-opiekuńcze,

szkoły, placówki oświatowo-wychowawcze oraz opiekuńczo-wychowawcze nie posiadające

osobowości prawnej działają w ramach kościelnych osób prawnych, które je powołały

lub wskazanych uchwałą Rady Kościoła.

Kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby prawnej.

1.

Organizowanie kultu publicznego i jego sprawowanie podlega wyłącznie władzy kościelnej.

2.

Publiczne sprawowanie kultu nie wymaga zgłoszenia lub uzyskania zezwolenia, jeżeli

odbywa się

1)

w kościołach, kaplicach, budynkach kościelnych i na gruntach kościelnych oraz w innych

pomieszczeniach służących katechizacji lub organizacjom kościelnym,

2)

w innych miejscach udostępnionych na ten cel przez osobę upoważnioną do dysponowania

nimi.

3.

Organizowanie imprez o charakterze religijnym na drogach publicznych wymaga uzgodnienia,

w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z właściwymi organami rządowej administracji

ogólnej bądź organami samorządu terytorialnego.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do konduktów pogrzebowych odbywających się stosownie

do miejscowego zwyczaju.

5.

Religijne uroczystości pogrzebowe i żałobne mogą być sprawowane na cmentarzach komunalnych

przy zachowaniu obowiązujących przepisów porządkowych.

1.

Wierni Kościoła mają prawo do zwolnień od pracy i nauki na czas obejmujący następujące

święta religijne nie będące dniami ustawowo wolnymi od pracy

1)

Wielki Piątek - jako pamiątka śmierci Jezusa Chrystusa,

2)

Święto Wniebowstąpienia Pańskiego.

2.

Zwolnienie od pracy lub nauki, w odniesieniu do świąt religijnych, o których mowa

w ust. 1, następuje na zasadach określonych powszechnie obowiązującymi przepisami

prawa.

1.

Kościół prowadzi konfesyjne nauczanie religii w szkołach publicznych na zasadach i

w trybie przewidzianych w odrębnych przepisach.

2.

Oceny z religii wystawiane w punktach katechetycznych są umieszczane na świadectwach

wydawanych przez szkoły publiczne.

1.

Kościół i jego osoby prawne mają prawo zakładać i prowadzić szkoły oraz inne placówki

oświatowo-wychowawcze i opiekuńczo-wychowawcze na zasadach określonych w odrębnych

przepisach. Mają one charakter baptystyczny i podlegają władzy kościelnej.

2.

Do nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach i innych placówkach

oświatowo-wychowawczych i opiekuńczo-wychowawczych, a także seminariach teologicznych

i instytutach misyjnych prowadzonych przez Kościół, stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące uprawnień nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach

i placówkach publicznych.

3.

Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia publicznych

zakładów opieki zdrowotnej oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.

1.

Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia seminariów teologicznych i instytutów

misyjnych, w których kształci według własnego programu kandydatów na duchownych oraz

osoby świeckie przygotowujące się do realizacji misji Kościoła.

2.

Wyższe Baptystyczne Seminarium Teologiczne w Warszawie jest wyższą szkołą teologiczną

uprawnioną do nadawania absolwentom tytułu zawodowego licencjata teologii baptystycznej.

Tytuł ten jest równoważny z tytułem zawodowym licencjata nadawanym przez państwowe

szkoły wyższe.

1.

Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia szkół wyższych. Status prawny tych szkół,

a także tryb i zakres uznawania przez Państwo stopni i tytułów nadawanych przez te

szkoły regulują umowy między Ministrem Edukacji Narodowej a Radą Kościoła.

2.

Studentom szkół, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 14 ust. 2, przysługują świadczenia

publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami

publicznego transportu zbiorowego na równi ze studentami państwowych szkół wyższych.

3.

Osobom pozostającym w stosunku pracy w szkołach, o których mowa w ust. 1 oraz w art.

14 ust. 2, przysługują na równi z odpowiednimi pracownikami państwowych szkół wyższych

świadczenia

1)

publicznych zakładów opieki zdrowotnej,

2)

ubezpieczenia społecznego oraz

3)

zaopatrzenia emerytalnego pracowników i ich rodzin.

Nauczycielom przysługują ponadto ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z nauczycielami akademickimi.

4.

Poręcza się Kościołowi prawo do kształcenia kadr duchownych w Chrześcijańskiej Akademii

Teologicznej w Warszawie w zakresie teologii baptystycznej, w ramach samodzielnej

jednostki naukowo-dydaktycznej utworzonej zgodnie z ustawą o szkolnictwie wyższym.

1.

Studenci teologii otrzymują na czas studiów odroczenia odbywania zasadniczej służby

wojskowej, zaś w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny mogą być przeznaczeni,

stosownie do potrzeb sił zbrojnych, do służby sanitarnej lub służby w obronie cywilnej.

2.

Nie powołuje się absolwentów studiów, o których mowa w ust. 1, do odbywania przeszkolenia

wojskowego w okresie przygotowań do ordynacji w ciągu dwóch lat od zakończenia studiów.

3.

Ordynowani duchowni są przenoszeni do rezerwy i nie odbywają ćwiczeń wojskowych w

czasie pokoju. W razie ogłoszenia mobilizacji oraz w czasie wojny mogą być oni powołani

jedynie do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych.

4.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny właściwe organy wojskowe, w porozumieniu

z Radą Kościoła, zapewnią pozostawienie do duszpasterskiej obsługi ludności niezbędnej

liczby duchownych spośród tych, którzy podlegają mobilizacji.

1.

Żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia się możliwość uczestniczenia

- poza terenem jednostek wojskowych - w nabożeństwach i czynnościach religijnych w

niedziele i w dni świąteczne Kościoła, jeżeli w miejscowości stacjonowania jednostki

wojskowej lub w jej pobliżu znajduje się zbór i jeżeli nie koliduje to z ważnymi obowiązkami

służbowymi.

2.

Opiekę duszpasterską na terenie jednostek wojskowych dla żołnierzy, o których mowa

w ust. 1, zapewniają duchowni Kościoła w terminach uzgodnionych z dowódcami jednostek.

3.

Duchownych, o których mowa w ust. 2, wyznacza Rada Kościoła, w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej.

1.

Dzieciom i młodzieży przebywającym w zakładach wychowawczych i opiekuńczych, jak również

w sanatoriach, prewentoriach i szpitalach, zapewnia się prawo wykonywania praktyk

religijnych, korzystania z posług religijnych i katechizacji. W szczególności zapewnia

się im możliwość udziału w nabożeństwach także w zborach Kościoła.

2.

Dzieciom i młodzieży korzystającym z zorganizowanych form wypoczynku zapewnia się

prawo do wykonywania praktyk religijnych, w szczególności do udziału w nabożeństwach.

3.

Minister Edukacji Narodowej oraz Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, w porozumieniu

z Radą Kościoła, określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady organizowania

nabożeństw i katechizacji oraz wykonywania innych praktyk religijnych, właściwych

dla wyznania baptystycznego, dzieciom i młodzieży przebywającym w zakładach wychowawczych

i opiekuńczych, w sanatoriach, prewentoriach i szpitalach oraz korzystającym z zorganizowanych

form wypoczynku.

1.

Osobom przebywającym w zakładach opieki zdrowotnej oraz zamkniętych zakładach pomocy

społecznej zapewnia się prawo wykonywania praktyk religijnych i korzystania z posług

religijnych.

2.

W celu realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, kierownicy właściwych zakładów

zapewniają duchownym swobodny dostęp do tych osób.

3.

W celu umożliwienia udziału chorych i podopiecznych w nabożeństwach lub zbiorowych

posługach religijnych kierownicy właściwych zakładów, prowadzonych przez administrację

rządową lub samorządową, udostępniają odpowiednie pomieszczenia.

1.

Osoby tymczasowo aresztowane mogą wykonywać praktyki religijne i uczestniczyć w nabożeństwach

transmitowanych przez środki masowego przekazu oraz za zgodą organu, do którego dyspozycji

pozostają, korzystać z indywidualnej posługi religijnej.

2.

Osobom skazanym zapewnia się możliwość wykonywania praktyk religijnych, korzystania

z posług religijnych oraz uczestniczenia w nabożeństwach w niedziele i święta w odpowiednio

przystosowanym pomieszczeniu w zakładzie, w którym przebywają. Osobom, które nie mają

możliwości uczestniczenia w nabożeństwach na terenie zakładu, należy umożliwić wysłuchanie

nabożeństwa transmitowanego przez środki masowego przekazu.

3.

Nieletnim przebywającym w zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich zapewnia

się możliwość wykonywania praktyk religijnych, korzystania z katechizacji i posług

religijnych, uczestniczenia w nabożeństwach w niedziele i święta. Nieletnim, którzy

nie mają możliwości uczestniczenia w nabożeństwach, należy zapewnić możliwość wysłuchania

nabożeństwa transmitowanego przez środki masowego przekazu.

1.

Organizacjami baptystycznymi w rozumieniu ustawy są organizacje założone za aprobatą

władzy kościelnej, która zatwierdza im opiekuna kościelnego. Działają one w łączności

z władzami Kościoła.

2.

Organizacje baptystyczne mogą mieć na celu w szczególności zgodną z nauką Kościoła

działalność społeczno-kulturalną, oświatowo-wychowawczą i charytatywno-opiekuńczą.

3.

Do organizacji baptystycznych stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach, z tym

że

1)

władzy kościelnej przysługuje prawo cofnięcia aprobaty, o której mowa w ust. 1,

2)

wystąpienie do sądu z wnioskiem o rozwiązanie stowarzyszenia wymaga opinii władzy

kościelnej,

3)

w przypadku likwidacji organizacji baptystycznej do jej majątku stosuje się odpowiednio

przepisy Prawa Wewnętrznego Kościoła.

1.

Kościół i jego osoby prawne mają prawo prowadzenia działalności charytatywno-opiekuńczej,

którą realizują organizacje kościelne

1)

Betezda okręgu,

2)

Betezda zboru.

2.

Betezdę powołuje i nadaje jej statut Rada Kościoła na wniosek okręgu lub zboru.

3.

Działalność charytatywno-opiekuńczą mogą również prowadzić inne jednostki organizacyjne

Kościoła, w zakresie określonym w ich statutach.

Działalność charytatywno-opiekuńcza Kościoła obejmuje w szczególności

1)

prowadzenie zakładów dla sierot, starców, osób upośledzonych fizycznie lub umysłowo

oraz innych kategorii osób potrzebujących opieki,

2)

prowadzenie szpitali i innych zakładów opieki zdrowotnej oraz aptek,

3)

organizowanie pomocy sierotom, ofiarom wojennym, osobom dotkniętym klęskami żywiołowymi

i epidemiami i znajdującym się w trudnym położeniu materialnym lub zdrowotnym oraz

pozbawionym wolności,

4)

prowadzenie żłobków, ochronek, burs i schronisk,

5)

udzielanie pomocy w zapewnieniu wypoczynku dzieciom i młodzieży znajdującym się w

potrzebie,

6)

krzewienie idei pomocy bliźnim i postaw społecznych temu sprzyjających,

7)

przekazywanie za granicę pomocy ofiarom klęsk żywiołowych i osobom znajdującym się

w szczególnej potrzebie.

Środki na realizację działalności charytatywno-opiekuńczej mogą pochodzić w szczególności

z

1)

ofiar pieniężnych i w naturze oraz subwencji i dotacji,

2)

spadków, zapisów i darowizn krajowych i zagranicznych,

3)

dochodów z imprez i zbiórek publicznych,

4)

odpłatności za usługi świadczone przez kościelne instytucje charytatywno-opiekuńcze,

5)

innych dochodów Kościoła i jego osób prawnych, w tym z ich działalności gospodarczej.

1.

Kościół i jego osoby prawne mogą realizować inwestycje sakralne i kościelne.

2.

Na wniosek kościelnej osoby prawnej miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego

obejmują także inwestycje sakralne i kościelne oraz baptystyczne cmentarze wyznaniowe.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, przeznaczone w miejscowych planach

zagospodarowania przestrzennego na cele sakralne i kościelne, mogą być Kościołowi

i jego osobom prawnym sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste.

Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste gruntów oddanych pod zakłady charytatywno-opiekuńcze

i punkty katechetyczne.

Zbory mają prawo posiadania, zarządzania oraz zakładania i poszerzania cmentarzy grzebalnych.

1.

Kościół ma prawo emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw oraz

swoich programów religijno-moralnych i kulturalnych.

2.

Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, określi porozumienie między

Radą Kościoła a właściwą jednostką publicznej radiofonii i telewizji.

3.

Kościół może zakładać własne stacje radiowe i telewizyjne. Rozpowszechnianie programów

radiowych i telewizyjnych wymaga uzyskania koncesji na zasadach określonych w ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 1993 r. Nr 7, poz. 34 i z 1995 r. Nr 66, poz. 335).

Kościół i jego osoby prawne mają prawo gromadzenia zbiorów bibliotecznych na cele

wewnętrzne i publiczne.

Instytucje państwowe, samorządowe i kościelne współdziałają w ochronie, konserwacji,

udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury kościelnej i sztuki sakralnej

oraz ich dokumentacji, muzeów, archiwów i bibliotek będących własnością kościelną,

a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, stanowiących ważną część dziedzictwa

kultury.

Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo nabywania, posiadania i zbywania

mienia ruchomego i nieruchomego, nabywania i zbywania innych praw oraz zarządzania

swoim majątkiem.

1.

Majątek i przychody Kościoła i jego osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym,

z wyjątkami określonymi w ust. 2-5.

2.

Kościół i jego osoby prawne są zwolnione od opodatkowania podatkiem od nieruchomości

- nieruchomości lub ich części, stanowiących własność tych osób lub używanych przez

nie na podstawie innego tytułu prawnego na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części

przeznaczonej na wykonywanie działalności gospodarczej.

3.

Zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości obejmuje nieruchomości lub

ich części przeznaczone na cele mieszkalne duchownych, jeżeli

1)

są one wpisane do rejestru zabytków lub

2)

służą jako internaty przy szkołach i seminariach teologicznych, domy duchownych-emerytów

i wdów po nich albo

3)

znajdują się w budynkach administracyjnych okręgów i Rady Kościoła.

4.

Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez Kościół i jego osoby prawne w

drodze czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od

opłaty skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są

1)

rzeczy i prawa nie przeznaczone do działalności gospodarczej,

2)

sprowadzane z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.

5.

Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą pochodzące od osób fizycznych

są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna

osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat

od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.

6.

Nabywanie i zbywanie rzeczy oraz praw majątkowych, o których mowa w ust. 4, jest zwolnione

od opłat sądowych, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.

Wolne od opłat celnych są

1)

przesyłane z zagranicy dla kościelnych osób prawnych dary

a)

przeznaczone na cele kultowe, charytatywno-opiekuńcze i oświatowo-wychowawcze,

b)

maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier,

2)

wysyłane przez kościelne osoby prawne za granicę dary

a)

na rzecz zagranicznych i międzynarodowych organizacji kościelnych,

b)

przeznaczone dla ofiar klęsk żywiołowych i osób znajdujących się w potrzebie.

1.

Kościół i jego osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelną

działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową, oświatową i wychowawczą oraz utrzymanie

duchownych i ich rodzin, a także komisji działających przy tych kościelnych osobach

prawnych.

2.

Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają zezwolenia, jeżeli odbywają się w obrębie

terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo przyjętych

w danej okolicy i w sposób tradycyjnie ustalony.

1.

Kościół i jego osoby prawne mogą zakładać fundacje. Do fundacji tych stosuje się ogólnie

obowiązujące przepisy o fundacjach ze zmianami wynikającymi z przepisów ust. 2-5.

2.

Niezależnie od nadzoru państwowego, nadzór nad działalnością fundacji sprawuje kościelna

osoba prawna będąca fundatorem lub wskazana w statucie fundacji.

3.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zarządzaniu fundacją właściwy organ państwowy

zwraca się do kościelnej osoby prawnej sprawującej nadzór nad fundacją, wyznaczając

termin nie krótszy niż 3 miesiące na spowodowanie usunięcia nieprawidłowości. Po bezskutecznym

upływie tego terminu można zastosować środki oznaczone w przepisach o fundacjach.

4.

W razie konieczności poddania fundacji zarządowi przymusowemu, w myśl przepisów o

fundacjach, zarząd ten będzie sprawowała kościelna osoba prawna wyznaczona przez Radę

Kościoła.

5.

Jeżeli statut fundacji nie stanowi inaczej, w razie jej likwidacji

1)

do jej majątku znajdującego się w kraju stosuje się odpowiednio przepis art. 37,

2)

o przeznaczeniu jej majątku znajdującego się za granicą zadecyduje Rada Kościoła.

W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej, jej majątek przechodzi na Kościół jako

całość.

Niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych, kościelne osoby prawne mogą prowadzić

wewnętrzną działalność ubezpieczeniową na rzecz duchownych i ich rodzin, która w rozumieniu

ustawy nie jest działalnością gospodarczą.

1.

Nieruchomości lub ich części pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu

Kościoła i jego osób prawnych stają się z mocy prawa ich własnością, jeżeli

1)

były we władaniu osób prawnych, o których mowa w art. 4, lub

2)

znajdują się na nich cmentarze lub obiekty sakralne wraz z budynkami funkcjonalnie

z nimi związanymi; dotyczy to także obiektów położonych na terenie miasta stołecznego

Warszawy.

2.

Stwierdzenie przejścia własności nieruchomości lub ich części, o których mowa w ust.

1, następuje w drodze decyzji wojewody.

3.

Przejście własności nieruchomości lub ich części na podstawie ust. 1 jest wolne od

podatków i opłat związanych z tym przejściem, a wynikające z niego wpisy do ksiąg

wieczystych i ich zakładanie są wolne od opłat.

4.

Postępowanie sądowe lub administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w

ust. 1, ulega zawieszeniu, a właściwe organy przekazują ich akta właściwemu wojewodzie.

5.

Organ, który wydał decyzję ostateczną określoną w ust. 2, zawiadamia o niej organ,

który zawiesił postępowanie, zwracając akta sprawy. Sąd lub właściwy organ umorzy

zawieszone postępowanie.

1.

Na wniosek Kościoła i jego osób prawnych wszczyna się postępowanie w przedmiocie przywrócenia

im własności upaństwowionych nieruchomości lub ich części, nie pozostających w ich

władaniu, o których mowa w art. 39 ust. 1 pkt 1, bez względu na podstawę prawną i

tryb upaństwowienia, z wyłączeniem nieruchomości wywłaszczonych po 1945 r., za które

odszkodowanie zostało podjęte.

2.

Jeżeli przywrócenie kościelnym osobom prawnym własności nieruchomości wymienionych

w ust. 1 lub ich części nie jest możliwe, przedmiotem postępowania jest

1)

przyznanie odpowiedniej nieruchomości zamiennej,

2)

przyznanie odszkodowania ustalonego według przepisów o wywłaszczaniu nieruchomości

- w razie niemożności przyznania nieruchomości, o której mowa w pkt 1.

3.

Przedmiotem postępowania może być również przekazanie własności nieruchomości lub

ich części w celu przywrócenia w nich sprawowania kultu religijnego lub działalności

kościelnych osób prawnych w zakresie, o którym mowa w art. 13 i 23.

4.

Regulacja nie może naruszać

1)

przepisów ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi

gospodarki narodowej

(Dz. U. Nr 3, poz. 17, Nr 71, poz. 389, Nr 72, poz. 394, z 1958 r. Nr 45, poz. 224 oraz z 1969 r. Nr 13, poz. 95),

2)

praw nabytych przez osoby trzecie, w szczególności przez inne kościoły i związki wyznaniowe.

5.

Majątek nieruchomy, przekazany na własność gminie w trybie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym

i ustawę o pracownikach samorządowych

(Dz. U. Nr 32, poz. 191, Nr 43, poz. 253 i Nr 92, poz. 541, z 1991 r. Nr 34, poz. 151, z 1992 r. Nr 6, poz. 20, z 1993 r. Nr 40, poz. 180 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 3 i Nr 65, poz. 285), podlega postępowaniu, o którym mowa w ust. 1-4.

1.

Decyzje w sprawach, o których mowa w art. 40, wydaje wojewoda właściwy ze względu

na miejsce położenia nieruchomości.

2.

Wnioski o wszczęcie postępowania zgłasza się w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie

ustawy. Roszczenia nie zgłoszone w tym terminie wygasają.

3.

Postępowania sądowe lub administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w

art. 40, ulegają zawieszeniu, a sądy i organy administracji państwowej przekazują

je właściwemu wojewodzie. Art. 39 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

1.

Decyzje, o których mowa w art. 40 ust. 1 i 2 pkt 1, stanowią podstawę do dokonania

wpisów w księgach wieczystych i ewidencji gruntów. Przepis art. 39 ust. 3 stosuje

się odpowiednio.

2.

Obowiązek zapłaty odszkodowania, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2, ciąży na Skarbie

Państwa reprezentowanym przez Ministra Finansów.

1.

Na wniosek Kościoła lub jego osób prawnych, wojewoda lub inny organ wykonujący w imieniu

Skarbu Państwa prawa wynikające z własności nieruchomości albo organy gmin w zakresie

swoich właściwości - mogą nieodpłatnie przekazać Kościołowi lub jego osobom prawnym

własność nieruchomości lub ich części

1)

jeżeli są one niezbędne do sprawowania kultu religijnego lub działalności kościelnych

osób prawnych w zakresie charytatywno-opiekuńczym lub oświatowo-wychowawczym,

2)

w celu utworzenia lub powiększenia gospodarstwa rolnego zborów działających na Ziemiach

Zachodnich i Północnych, o powierzchni do 15 ha użytków rolnych łącznie dla jednego

zboru.

2.

Przepis art. 39 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

3.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, mogą być składane w terminie 2 lat od dnia wejścia

w życie ustawy.

1.

Kościelne osoby prawne istniejące w dniu wejścia w życie ustawy pozostają osobami

prawnymi w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Wykaz kościelnych osób prawnych istniejących w dniu wejścia w życie ustawy określa

załącznik do ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.