Ustawa z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Ustawa określa stosunek Państwa do Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego w Rzeczypospolitej

Polskiej, zwanego dalej „Kościołem”, oraz jego sytuację prawną i majątkową.

2.

W sprawach odnoszących się do Kościoła, nie uregulowanych w ustawie, stosuje się powszechnie

obowiązujące przepisy prawa.

3.

Wszelkie zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Rady Kościoła.

1.

Kościół wchodzi w skład Konferencji Generalnej i Centralnej Zjednoczonego Kościoła

Metodystycznego oraz jest członkiem Światowej Rady Metodystycznej.

2.

Kościół może należeć do krajowych i międzynarodowych organizacji o charakterze ekumenicznym

i międzywyznaniowym.

Kościół rządzi się w swoich sprawach własnym Prawem Wewnętrznym uchwalanym przez Konferencję

Doroczną, swobodnie wykonuje władzę duchowną i jurysdykcyjną oraz zarządza swoimi

sprawami.

Kościół i jego osoby prawne są następcami prawnymi parafii i organizacji metodystycznych

działających na obecnym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed dniem 1 września

1939 r.

1.

Do Kościoła należą osoby wyznania ewangelicko-metodystycznego zamieszkałe lub przebywające

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, należące do parafii ewangelicko-metodystycznych.

2.

Kościół ma prawo do otaczania opieką duszpasterską ewangelików wyznania metodystycznego

narodowości polskiej, przebywających czasowo lub na stałe za granicą, oraz współwyznawców

z zagranicy, zamieszkujących lub przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Strukturę i organizację Kościoła określa Prawo Wewnętrzne.

2.

Osobowość prawną posiadają

1)

Kościół jako całość,

2)

parafie.

3.

Organami osób prawnych wymienionych w ust. 2 są

1)

dla Kościoła jako całości - Rada Kościoła reprezentowana przez jej Prezydium,

2)

dla parafii - rada parafialna reprezentowana przez pastora.

4.

Zmiana nazwy grupy osób prawnych, o której mowa w ust. 2 pkt 2, może być dokonana

przepisami wewnątrzkościelnymi. Zmiany te, na wniosek Rady Kościoła, ogłasza Minister

- Szef Urzędu Rady Ministrów w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”.

Inne jednostki organizacyjne Kościoła mogą, na wniosek Rady Kościoła, uzyskać osobowość

prawną w drodze rozporządzenia Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów.

1.

Kościół samodzielnie tworzy, przekształca i znosi jednostki organizacyjne, w tym także

posiadające osobowość prawną oraz jednostki działające w ich ramach.

2.

O faktach wymienionych w ust. 1, w odniesieniu do parafii, władza kościelna powiadamia

niezwłocznie wojewodę właściwego ze względu na miejsce jej siedziby, zaś w odniesieniu

do jednostek, które otrzymały osobowość prawną w drodze rozporządzenia wymienionego

w art. 7, powiadamia Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów.

3.

Nowo utworzone parafie Kościoła nabywają osobowość prawną z chwilą pisemnego powiadomienia

właściwego wojewody. Odpis powiadomienia, z umieszczonym na nim potwierdzeniem odbioru,

jest dowodem uzyskania osobowości prawnej.

4.

Powiadomienie, o którym mowa w ust. 2 i 3, powinno zawierać nazwę i siedzibę kościelnej

osoby prawnej, a w odniesieniu do parafii - także ich zasięg terytorialny.

5.

O powołaniu i odwołaniu pastora władza kościelna powiadamia właściwego wojewodę, zaś

o powołaniu i odwołaniu osoby sprawującej funkcję członka Prezydium Rady Kościoła

oraz osoby sprawującej funkcję organu lub funkcję członka organu jednostek organizacyjnych,

które uzyskały osobowość prawną w drodze rozporządzenia wymienionego w art. 7, powiadamia

Ministra-Szefa Urzędu Rady Ministrów. Powiadomienie obejmuje imię i nazwisko, obywatelstwo

oraz miejsce zamieszkania.

1.

Kościelne instytucje, zakłady i organizacje działają w ramach tych osób prawnych,

które je powołały.

2.

Szkoła Języka Angielskiego jest instytucją kościelną podlegającą Radzie Kościoła.

Szkoła ta używa nazwy własnej „English Language College”.

Kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby prawnej.

1.

Organizowanie i sprawowanie kultu publicznego podlega wyłącznie władzy kościelnej.

2.

Organizowanie uroczystości o charakterze religijnym na drogach publicznych wymaga

uzgodnienia, w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z właściwymi organami administracji

rządowej lub organami samorządu terytorialnego.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do konduktów pogrzebowych odbywających się stosownie

do miejscowego zwyczaju.

4.

Religijne uroczystości pogrzebowe i nabożeństwa żałobne mogą odbywać się na cmentarzach

komunalnych przy zachowaniu obowiązujących przepisów porządkowych.

1.

Wierni Kościoła mają prawo do zwolnień od pracy i nauki na czas obejmujący następujące

święta religijne nie będące dniami ustawowo wolnymi od pracy

1)

Wielki Piątek - Dzień Ukrzyżowania Chrystusa Pana,

2)

Wniebowstąpienie Chrystusa Pana.

2.

Zwolnienie od pracy lub nauki, w odniesieniu do świąt religijnych, o których mowa

w ust. 1, następuje na zasadach określonych w powszechnie obowiązujących przepisach

prawa.

1.

Kościół prowadzi konfesyjne nauczanie religii w szkołach publicznych na zasadach i

w trybie przewidzianych w odrębnych przepisach.

2.

Oceny z religii wystawiane w punktach katechetycznych są umieszczane na świadectwach

wydawanych przez szkoły publiczne.

1.

Kościelne osoby prawne mają prawo zakładać i prowadzić szkoły oraz inne placówki oświatowo-wychowawcze

i opiekuńczo-wychowawcze na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Mają one

charakter ewangelicko-metodystyczny i podlegają władzy kościelnej.

2.

Do nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach i innych placówkach

oświatowo-wychowawczych i opiekuńczo-wychowawczych, a także seminariach teologicznych

i instytucjach misyjnych prowadzonych przez Kościół, stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące uprawnień nauczycieli, wychowawców i pracowników zatrudnionych w szkołach

i placówkach publicznych.

3.

Uczącym się w szkołach wymienionych w ust. 1 i 2 przysługują świadczenia publicznych

zakładów opieki zdrowotnej oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.

1.

Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia seminariów teologicznych i instytutów

misyjnych, w których kształci według własnego programu kandydatów na duchownych oraz

osoby świeckie przygotowujące się do realizacji misji Kościoła.

2.

Wyższe Seminarium Teologiczne imienia Jana Łaskiego w Warszawie jest wyższą szkołą

teologiczną uprawnioną do nadawania absolwentom tytułu zawodowego licencjata teologii

metodystycznej. Tytuł ten jest równoważny z tytułem zawodowym licencjata nadawanym

przez państwowe szkoły wyższe.

1.

Kościół ma prawo do zakładania i prowadzenia szkół wyższych. Status prawny tych szkół,

a także tryb i zakres uznawania przez Państwo stopni i tytułów nadawanych przez te

szkoły regulują umowy między Ministrem Edukacji Narodowej a Radą Kościoła.

2.

Studentom szkół, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 15 ust. 2, przysługują świadczenia

publicznych zakładów opieki zdrowotnej oraz ulgi w opłatach za przejazdy środkami

publicznego transportu zbiorowego na równi ze studentami państwowych szkół wyższych.

3.

Osobom pozostającym w stosunku pracy w szkołach, o których mowa w ust. 1 oraz w art.

15 ust. 2, przysługują na równi z odpowiednimi pracownikami państwowych szkół wyższych

świadczenia

1)

publicznych zakładów opieki zdrowotnej,

2)

ubezpieczenia społecznego oraz

3)

zaopatrzenia emerytalnego pracowników i ich rodzin.

Nauczycielom przysługują ponadto ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z nauczycielami akademickimi.

4.

Poręcza się Kościołowi prawo do kształcenia kadr duchownych w Chrześcijańskiej Akademii

Teologicznej w Warszawie w zakresie teologii metodystycznej, w ramach samodzielnej

jednostki naukowo-dydaktycznej utworzonej zgodnie z ustawą o szkolnictwie wyższym.

1.

Studenci teologii otrzymują na czas studiów odroczenie odbywania zasadniczej służby

wojskowej, zaś w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny mogą być przeznaczeni,

stosownie do potrzeb sił zbrojnych, do służby sanitarnej lub służby w obronie cywilnej.

2.

Nie powołuje się absolwentów studiów, o których mowa w ust. 1, do odbywania przeszkolenia

wojskowego w okresie przygotowań do ordynacji w ciągu dwóch lat od zakończenia studiów.

3.

Ordynowani duchowni są przenoszeni do rezerwy i nie odbywają ćwiczeń wojskowych w

czasie pokoju. W razie ogłoszenia mobilizacji oraz w czasie wojny mogą być oni powołani

jedynie do pełnienia funkcji kapelanów wojskowych.

4.

W razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny właściwe organy wojskowe, w porozumieniu

ze zwierzchnikiem Kościoła, zapewnią pozostawienie do duszpasterskiej obsługi ludności

niezbędnej liczby duchownych spośród tych, którzy podlegają mobilizacji.

1.

Żołnierzom pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia się możliwość uczestniczenia

- poza terenem jednostek wojskowych - w nabożeństwach i czynnościach religijnych w

niedziele i w dni świąteczne Kościoła, jeżeli w miejscowości stacjonowania jednostki

wojskowej lub w jej pobliżu znajduje się miejsce kultu publicznego Kościoła i jeżeli

nie koliduje to z ważnymi obowiązkami służbowymi.

2.

Opiekę duszpasterską na terenie jednostek wojskowych dla żołnierzy, o których mowa

w ust. 1, zapewniają duchowni Kościoła w terminach uzgodnionych z dowódcami jednostek.

3.

Duchownych, o których mowa w ust. 2, wyznacza zwierzchnik Kościoła, w porozumieniu

z Ministrem Obrony Narodowej.

1.

Dzieciom i młodzieży przebywającym w zakładach opiekuńczych i wychowawczych, w sanatoriach,

prewentoriach i szpitalach zapewnia się prawo do udziału w nabożeństwach, uczestniczenia

w nauczaniu kościelnym i wykonywania praktyk religijnych właściwych dla wyznania ewangelicko-metodystycznego.

2.

Dzieciom i młodzieży korzystającym z zorganizowanych form wypoczynku wakacyjnego zapewnia

się prawo uczestniczenia w nabożeństwach i wykonywania innych praktyk religijnych.

3.

Minister Edukacji Narodowej oraz Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, w porozumieniu

z Kościołem, określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady organizowania nauczania

kościelnego, nabożeństw i wykonywania innych praktyk religijnych właściwych dla wyznania

ewangelicko-metodystycznego dzieciom i młodzieży przebywającym w zakładach opiekuńczych

i wychowawczych, w sanatoriach, prewentoriach i szpitalach oraz korzystającym z zorganizowanego

wypoczynku.

1.

Prawo wykonywania praktyk religijnych i korzystania z opieki duszpasterskiej zapewnia

się też osobom przebywającym w zakładach opieki zdrowotnej oraz domach pomocy społecznej,

a także osobom tymczasowo aresztowanym, skazanym oraz nieletnim przebywającym w zakładach

poprawczych i schroniskach dla nieletnich.

2.

Nabożeństwa dla osób, o których mowa w ust. 1, odbywają się w kaplicach lub innych

pomieszczeniach udostępnianych na ten cel przez kierowników właściwych instytucji

prowadzonych przez administrację rządową lub samorządową.

3.

Do wyznaczania kapelanów w zakładach prowadzonych przez administrację rządową lub

samorządową, w celu zaspokajania potrzeb określonych w ust. 1, jest uprawniony zwierzchnik

Kościoła.

1.

Kościół może tworzyć organizacje ewangelicko-metodystyczne w celu realizacji zadań

wynikających z jego misji.

2.

Organizacje ewangelicko-metodystyczne mają na celu w szczególności działalność na

rzecz formacji religijnej, kultu publicznego, nauki ewangelicko-metodystycznej, działalność

charytatywno-opiekuńczą oraz kształtowanie postaw religijno-etycznych dzieci i młodzieży.

3.

Władze kościelne czuwają nad zgodnością działania organizacji z ich celami religijnymi

i etycznymi.

4.

Do organizacji ewangelicko-metodystycznych nie stosuje się prawa o stowarzyszeniach.

5.

Organizacje ewangelicko-metodystyczne mogą uzyskiwać osobowość prawną w trybie określonym

w art. 7.

1.

Kościół prowadzi, zgodnie ze swoją misją, działalność charytatywną i opiekuńczą, w

tym także w zakresie opieki zdrowotnej.

2.

Środki na realizację działalności, o której mowa w ust. 1, mogą pochodzić w szczególności

z

1)

ofiar pieniężnych i w naturze oraz subwencji i dotacji,

2)

spadków, zapisów i darowizn krajowych i zagranicznych,

3)

dochodów z imprez i zbiórek publicznych,

4)

odpłatności za usługi świadczone przez kościelne zakłady charytatywno-opiekuńcze,

w tym kościelne zakłady opieki zdrowotnej,

5)

innych dochodów kościelnych osób prawnych, w tym z ich działalności gospodarczej.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, przeznaczone w miejscowych

planach zagospodarowania przestrzennego na potrzeby Kościoła, na wniosek kościelnych

osób prawnych mogą być im oddawane w wieczyste użytkowanie lub sprzedawane.

Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste gruntów oddanych na potrzeby zakładów

charytatywno-opiekuńczych i punktów katechetycznych.

Parafie mają prawo posiadania, zarządzania oraz zakładania i poszerzania cmentarzy

grzebalnych.

1.

Kościół ma prawo emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw oraz

swoich programów religijno-moralnych, społecznych i kulturalnych.

2.

Sposób realizacji uprawnień, o których mowa w ust. 1, określi porozumienie między

Kościołem a właściwą jednostką publicznej radiofonii i telewizji.

Instytucje państwowe, samorządowe i kościelne współdziałają w ochronie, konserwacji,

udostępnianiu i upowszechnianiu zabytków architektury kościelnej i sztuki sakralnej

oraz ich dokumentacji, muzeów, archiwów i bibliotek będących własnością kościelną,

a także dzieł kultury i sztuki o motywach religijnych, stanowiących ważną część dziedzictwa

kultury.

Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo nabywania, posiadania i zbywania

mienia ruchomego i nieruchomego, nabywania i zbywania innych praw oraz zarządzania

i rozporządzania swoim majątkiem.

1.

Majątek i przychody kościelnych osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym,

z wyjątkami określonymi w ust. 2-5.

2.

Kościelne osoby prawne są zwolnione od opodatkowania podatkiem od nieruchomości -

nieruchomości lub ich części przeznaczonych na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części

przeznaczonej na wykonywanie działalności gospodarczej.

3.

Zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości obejmuje nieruchomości lub

ich części przeznaczone na cele mieszkalne duchownych, jeżeli

1)

są one wpisane do rejestru zabytków,

2)

służą jako internaty przy szkołach i seminariach teologicznych, domy duchownych-emerytów

i wdów po nich albo

3)

znajdują się w budynkach administracyjnych Rady Kościoła.

4.

Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze

czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od opłaty

skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są

1)

rzeczy i prawa nie przeznaczone do działalności gospodarczej,

2)

sprowadzane z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.

5.

Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą pochodzące od osób fizycznych

są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna

osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat

od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.

6.

Nabywanie i zbywanie rzeczy oraz praw majątkowych, o których mowa w ust. 4, jest zwolnione

od opłat sądowych, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.

Wolne od opłat celnych są

1)

przesyłane z zagranicy dla kościelnych osób prawnych dary

a)

przeznaczone na cele kultowe, charytatywno-opiekuńcze i oświatowo-wychowawcze,

b)

maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier,

2)

wysyłane przez kościelne osoby prawne za granicę dary

a)

na rzecz zagranicznych i międzynarodowych organizacji kościelnych i społecznych,

b)

przeznaczone dla ofiar klęsk żywiołowych i osób znajdujących się w potrzebie.

1.

Kościelne osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelną

działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową, oświatową i wychowawczą oraz utrzymanie

duchownych i diakonatu.

2.

Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają zezwolenia, jeżeli odbywają się w obrębie

terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach i okolicznościach zwyczajowo przyjętych

i w sposób tradycyjnie ustalony.

1.

Do fundacji kościelnych stosuje się ogólnie obowiązujące przepisy o fundacjach, z

zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Niezależnie od nadzoru państwowego, nadzór nad działalnością fundacji sprawuje kościelna

osoba prawna będąca fundatorem lub wskazana w statucie fundacji.

3.

Jeżeli statut fundacji nie stanowi inaczej, majątek pozostały po jej likwidacji przechodzi

na Kościół jako całość.

W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej jej majątek przechodzi na Kościół jako

całość.

Niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych, kościelne osoby prawne mogą prowadzić

wewnętrzną działalność ubezpieczeniową na rzecz duchownych, która w rozumieniu ustawy

nie jest działalnością gospodarczą.

1.

Nieruchomości lub ich części pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu

kościelnych osób prawnych stają się z mocy prawa ich własnością, jeżeli były własnością

osób prawnych Biskupiego Kościoła Metodystycznego (Bischoefliche Methodistische Kirche),

Społeczności Ewangelickiej (Evangelische Gemeinschaft) lub spółki akcyjnej pod firmą

„Southern Trade S.A.” z siedzibą w Warszawie.

2.

Stwierdzenie przejścia własności nieruchomości lub ich części, o których mowa w ust.

1, następuje w drodze decyzji wojewody.

3.

Skarga do sądu administracyjnego z powodu niewydania decyzji, o której mowa w ust.

2, jest dopuszczalna po upływie 2 lat od dnia wszczęcia postępowania.

4.

Przejście własności nieruchomości lub ich części na podstawie ust. 1 jest wolne od

podatków i opłat związanych z tym przejściem, a wynikające z niego wpisy do ksiąg

wieczystych i ich zakładanie są wolne od opłat.

5.

Postępowanie sądowe lub administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w

ust. 1, ulega zawieszeniu, a sądy lub organy administracji przekazują ich akta właściwemu

wojewodzie.

6.

Organ, który wydał decyzję ostateczną określoną w ust. 2, zawiadamia o niej sąd lub

organ administracji, który zawiesił postępowanie, zwracając akta sprawy. Sąd lub właściwy

organ umorzy zawieszone postępowanie.

1.

Przywraca się Kościołowi jako całości własność zabudowanej nieruchomości położonej

w Krakowie przy ul. Straszewskiego nr 20, oznaczonej jako działka ewidencyjna gruntu

nr 11 o powierzchni 1211 m

2.

Minister-Szef Urzędu Rady Ministrów określi, w drodze zarządzenia, szczegółowe zasady

i tryb regulacji, o której mowa w ust. 1.

3.

Przepis art. 35 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Na wniosek kościelnych osób prawnych wojewoda lub inny organ wykonujący w imieniu

Skarbu Państwa prawa wynikające z własności nieruchomości albo organy gmin w zakresie

swoich właściwości - mogą nieodpłatnie przekazać Kościołowi lub jego osobom prawnym

własność nieruchomości lub ich części

1)

jeżeli są one niezbędne do sprawowania kultu religijnego lub działalności kościelnych

osób prawnych w zakresie charytatywno-opiekuńczym lub oświatowo-wychowawczym,

2)

w celu utworzenia lub powiększenia gospodarstwa rolnego parafii działających na Ziemiach

Zachodnich i Północnych o powierzchni do 15 ha użytków rolnych łącznie dla jednej

parafii.

2.

Przepis art. 35 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

3.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, mogą być składane w terminie 2 lat od dnia wejścia

w życie ustawy.

1.

Decyzje, o których mowa w art. 35 i 37, nie mogą naruszać praw nabytych przez osoby

trzecie, w szczególności przez inne kościoły i związki wyznaniowe.

2.

Majątek nieruchomy, przekazany na własność gminie w trybie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym

i ustawę o pracownikach samorządowych

(Dz. U. Nr 32, poz. 191, Nr 43, poz. 253 i Nr 92, poz. 541, z 1991 r. Nr 34, poz. 151, z 1992 r. Nr 6, poz. 20, z 1993 r. Nr 40, poz. 180 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 3 i Nr 65, poz. 285), podlega postępowaniu, o którym mowa w art. 35.

Decyzje, o których mowa w art. 35 i 37, oraz przepisy art. 36 stanowią podstawę do

dokonania wpisów w księgach wieczystych i ewidencji gruntów.

1.

Istniejące w dniu wejścia w życie ustawy kościelne osoby prawne pozostają osobami

prawnymi w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Wykaz parafii Kościoła będących osobami prawnymi w dniu wejścia ustawy w życie stanowi

załącznik do ustawy.

Traci moc dekret z dnia 16 października 1945 r. o stosunku Państwa do Kościoła Metodystycznego

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 46, poz. 259).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.