Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 lipca 1995 r. w sprawie określenia terminu płatności opłat sankcyjnych przez producentów cukru.

Art. 4. 1. Jeżeli skazanie za przestępstwo popełnio­

ne w warunkach określonych wart. 60 § 1 Kodeksu

karnego nastąpiło przed dniem wejścia w życie ustawy, warunkowe zwolnienie może nastąpić nie wcześniej niż po odbyciu przez skazanego połowy orzeczonej kary.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do skazanego za przestępstwo popełnione w warunkach określonych wart. 60 § 2 Kodeksu karnego, z tym że warunkowe zwolnienie może nastąpić nie wcześniej niż

po odbyciu przez skazanego dwóch trzecich kary.

Art. 5. W okresie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy nie wykonuje się kary śmierci.

Art. 6. Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: L. Wałęsa

pięciokrotnej,

476

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA FINANSÓW

z dnia 28 lipca 1995 r.

w sprawie ok reślenia terminu płatności opłat sankcyjnych przez producentów cukru.

Na podstawie art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U.

z 1993 r. Nr 108, poz. 486 i Nr 134, poz. 646 oraz z 1995 r.

Nr 5, poz. 25 i Nr 85, poz. 426) oraz w związku z art. 4

ust. 6 ustawy z dnia 26 sierpnia 1994 r. o regulacji rynku cukru i przekształceniach własnościowych w przemyśle cukrowniczym (Dz. U. Nr 98, poz. 473) zarządza

się, co następuje

§ 1. Opłaty sankcyjne, o których mowa wart. 4

ust. 5 i art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 26 sierpnia 1994 r.

o regulacji rynku cukru i przekształceniach własno-

ściowych

w przemyśle cukrowniczym (Dz. U. Nr 98,

poz. 473), wnoszone są w terminie 14 dni od dnia

wprowadzenia cukru do obrotu, na rachunek urzędu

skarbowego właściwego ze względu na siedzibę producenta.

§ 2. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia.

Minister Finansów: w z. J. Kubik

-

c) dolne kwoty określające zastępczą karę pozbawienia wolności lub aresztu albo ograniczenia wolności na wypadek nieuiszczenia grzywny w terminie lub zaliczenia okresu tymczasowego aresztowania na poczet grzywny ustala się - w wysokości dwukrotnej, a górne w wysokości dziesięciokrotnej.

2. Ilekroć przepisy ustaw w odniesieniu do przestępstw i wykroczeń określają wartość kwotową mienia, towaru lub wyrządzonej szkody, ustala się je -

w wysokości dziesięciokrotnej .

3. W Kodeksie postępowania karnego i w Kodeksie

postępowania w sprawach o wykroczenia

a) dolne granice grzywny orzekanej w postępowa­

niu nakazowym ustala się - w wysokości dwukrotnej, a górne - w wysokości pięciokrotnej,

b) dolne granice kar pieniężnych i porządkowych

ustala się - w wysokości dwukrotnej, a górne

- w wysokości dziesięciokrotnej,

c) górną granicę grzywny, o której mowa wart.

450 Kodeksu postępowania karnego, ustala się

- w wysokości pięciokrotnej,

d) wartość przedmiotu przestępstwa albo szkody

wyrządzonej lub zamierzonej w postępowaniu

przyspieszonym (art. 447 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania karnego) ustala się - w wysokości

Poz. 475 i 476

e) dolne granice grzywny nałożonej w drodze

mandatu karnego ustala się - w wysokości

dwukrotnej, a górne - w wysokości dziesięcio­

krotnej.

4. Przepis ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli ustawa przewiduje dolną lub górną granicę grzywny wyż­

szą niż określone niniejszą ustawą odpowiednio w Kodeksie karnym lub w Kodeksie wykroczeń.