Ustawa z dnia 12 lipca 1995 r. o zmianie Kodeksu karnego, Kodeksu karnego wykonawczego oraz o podwyższeniu dolnych i górnych granic grzywien i nawiązek w prawie karnym.

W Kodeksie karnym wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 30 w § 3 po wyrazie „zasadniczą” dodaje się wyrazy „dożywotniego pozbawienia wolności albo”;

2)

po art. 31 dodaje się art. 31

„

Art. 31

Kary dożywotniego pozbawienia wolności nie stosuje się do osoby, która w chwili czynu

nie ukończyła 18 lat.

”

;

3)

w art. 36

a)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Sąd może orzec grzywnę określoną w § 2, jeżeli sprawca działał w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej lub taką korzyść osiągnął, oraz orzeka grzywnę w wypadkach wskazanych

w ustawie.

”

,

b)

skreśla się § 4;

4)

w art. 52 skreśla się wyrazy po średniku, a średnik zastępuje się kropką;

5)

art. 54 otrzymuje brzmienie

„

Art. 54.

Jeżeli przestępstwo zagrożone jest tylko karą pozbawienia wolności, przy czym górna

granica zagrożenia nie jest wyższa niż 5 lat, a wymierzona za nie kara nie byłaby

surowsza od roku pozbawienia wolności, sąd uznając, że skazanie na taką karę nie byłoby

celowe, może orzec karę ograniczenia wolności albo grzywnę.

”

;

6)

po art. 58 dodaje się art. 58

„

Art. 58

Jeżeli sprawca popełnia przestępstwo działając w zorganizowanej grupie lub związku

mającym na celu przestępstwo, sąd wymierzając karę pozbawienia wolności może orzec

tę karę w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę,

nie przekraczając jednak granicy tego rodzaju kary.

”

;

7)

w art. 59

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Charakter chuligański występku sąd uwzględnia jako okoliczność wpływającą na zaostrzenie

kary.

”

,

b)

skreśla się § 2,

c)

w § 3 wyrazy „Sąd orzeka” zastępuje się wyrazami „Sąd może orzec”;

8)

w art. 59a wyrazy „Sąd orzeka” zastępuje się wyrazami „Sąd może orzec”;

9)

art. 60 otrzymuje brzmienie

„

Art. 60.

§ 1.

Jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia

w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne

do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za

przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia

zwiększonego o połowę.

§ 2.

Jeżeli sprawca uprzednio skazany w warunkach określonych w § 1, który odbył łącznie

co najmniej rok kary pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub

części ostatniej kary popełnia ponownie umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu,

przestępstwo zgwałcenia, kradzieży z włamaniem lub inne przestępstwo przeciwko mieniu

popełnione z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia, sąd wymierza karę pozbawienia

wolności przewidzianą za przypisane przestępstwo do górnej granicy ustawowego zagrożenia

zwiększonego o połowę.

§ 3.

Kara orzeczona w myśl § 1 lub 2 nie może przekroczyć ustawowej granicy danego rodzaju

kary.

”

;

10)

skreśla się art. 61;

11)

w art. 68 dodaje się § 1

„

§ 1

W razie skazania za jedno ze zbiegających się przestępstw na karę dożywotniego pozbawienia

wolności, orzeka się tę karę jako łączną karę pozbawienia wolności.

”

;

12)

w art. 73 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Zawieszenia wykonania kary nie stosuje się do osób określonych w art. 60 § 2, chyba

że zachodzi wypadek uzasadniony szczególnymi okolicznościami.

”

;

13)

w art. 76 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Dozór jest obowiązkowy wobec młodocianego sprawcy przestępstwa umyślnego, a także

wobec sprawcy określonego w art. 60 § 2.

”

;

14)

skreśla się art. 81;

15)

art. 82 otrzymuje brzmienie

„

Art. 82.

Sąd może określić rodzaj i typ zakładu karnego, w którym kara ma być wykonywana.

”

;

16)

w art. 85

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli skazany nie uiści grzywny w terminie, a zostanie stwierdzone, że nie można

jej ściągnąć w drodze egzekucji, sąd, po wyrażeniu zgody przez skazanego, może zmienić

grzywnę na pracę społecznie użyteczną, określając jej rodzaj i czas trwania. Praca

społecznie użyteczna trwa najmniej 2 miesiące, najwyżej 3 lata. Przepisy art. 33 §

2 pkt 1, 2 i 4, art. 34 § 1 i art. 84 § 2 stosuje się odpowiednio.

”

,

b)

dodaje się § 1

„

§ 1

Jeżeli w warunkach określonych w § 1 skazany nie wyrazi zgody na podjęcie pracy społecznie

użytecznej albo mimo wyrażenia zgody jej nie wykonuje, sąd zarządza wykonanie zastępczej

kary pozbawienia wolności.

”

;

17)

art. 86 otrzymuje brzmienie

„

Art. 86.

Zawieszenie wykonania kary stosuje się również do zastępczej kary pozbawienia wolności,

jeżeli ze względu na szczególne okoliczności sąd uzna to za celowe.

”

;

18)

w art. 87 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy „grzywnę zaś nie podlegającą zamianie na karę zastępczą pozbawienia wolności w myśl

art. 37 § 1 - również umorzyć.”;

19)

w art. 90 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Warunkowe zwolnienie może dotyczyć zastępczej kary pozbawienia wolności, jeżeli przemawiają

za tym szczególne okoliczności.

”

;

20)

w art. 91 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Skazanego, który powracał do przestępstwa w warunkach określonych w art. 60 § 2, można

warunkowo zwolnić po odbyciu co najmniej trzech czwartych kary.

”

;

21)

po art. 92 dodaje się art. 92

„

Art. 92

Skazanego na karę dożywotniego pozbawienia wolności można zwolnić warunkowo po odbyciu

25 lat pozbawienia wolności.

”

;

22)

w art. 93

a)

w § 2 skreśla się wyrazy „lub 3”,

b)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

W razie warunkowego zwolnienia skazanego na karę dożywotniego pozbawienia wolności,

okres próby wynosi 10 lat.

”

;

23)

w art. 105 w § 1 w pkt 1 liczbę „20” zastępuje się liczbą „30”;

24)

w art. 107 w pkt 1 liczbę „25” zastępuje się liczbą „35”;

25)

w art. 108

a)

dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie § 1,

b)

dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Bieg terminu przedawnienia umyślnych przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu, wolności

lub wymiarowi sprawiedliwości, zagrożonych karą pozbawienia wolności powyżej 3 lat,

popełnionych przez funkcjonariuszy publicznych - w okresie od 1 stycznia 1944 r. do

31 grudnia 1989 r. - w czasie lub w związku z pełnieniem ich funkcji, rozpoczyna się

od dnia 1 stycznia 1990 r. Przepis art. 2 § 1 nie ma w takich wypadkach zastosowania.

”

;

26)

w art. 143 wyrazy „od 6 miesięcy do lat 5” zastępuje się wyrazami „od roku do lat 10”;

27)

w art. 145 dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Sprawca czynu określonego w § 1 lub 2, który zbiegł z miejsca zdarzenia,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

”

;

28)

w art. 184 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli następstwem czynu jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie albo sprawca

działa ze szczególnym okrucieństwem,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

”

;

29)

art. 202 otrzymuje brzmienie

„

Art. 202.

Kto wykorzystując działalność gospodarczą osoby fizycznej, prawnej albo innej jednostki

organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, w porozumieniu z innymi osobami, zagarnia

mienie tej osoby lub jednostki, nabywców lub dostawców,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

”

;

30)

w art. 210 dodaje się § 1

„

§ 1

W wypadku mniejszej wagi sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy

do lat 5.

”

;

31)

w art. 211 wyrazy „od roku do lat 10” zastępuje się wyrazami „na czas nie krótszy od roku”;

32)

w art. 214

a)

w § 1 wyrazy „do lat 3” zastępuje się wyrazami „od 6 miesięcy do lat 5”,

b)

§ 2 i § 3 otrzymują brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 pokonuje zabezpieczenie pojazdu przed jego

użyciem przez osobę nieupoważnioną, pojazd stanowi mienie znacznej wartości albo sprawca

następnie porzuca pojazd w stanie uszkodzonym lub w takich okolicznościach, że zachodzi

niebezpieczeństwo utraty lub uszkodzenia pojazdu albo jego części lub zawartości,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 3.

Jeżeli czyn określony w § 1 popełniono używając przemocy lub grożąc natychmiastowym

jej użyciem albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności,

sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 10.

”

,

c)

dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Jeżeli przestępstwo określone w § 1, 2 lub 3 popełniono na szkodę osoby najbliższej,

ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

”

;

33)

art. 233 otrzymuje brzmienie

„

Art. 233.

§ 1.

Kto dopuszcza się czynnej napaści na funkcjonariusza publicznego albo osobę do pomocy

mu przybraną, w związku z pełnieniem obowiązków służbowych,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2.

Kto dopuszcza się czynnej napaści, o której mowa w § 1, polegającej na spowodowaniu

ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

”

;

34)

skreśla się art. 234;

35)

w art. 253 wyrazy „od 6 miesięcy do lat 5” zastępuje się wyrazami „od 6 miesięcy do lat 8.”;

36)

w art. 276

a)

w § 1 wyrazy „w związku mającym” zastępuje się wyrazami „w związku lub w zorganizowanej grupie mających”,

b)

w § 2 wyraz „związek” zastępuje się wyrazami „związek lub zorganizowana grupa”,

c)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Kto związek lub zorganizowaną grupę określone w § 1 lub 2 zakłada albo związkiem lub

grupą kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 10.

”

;

37)

w art. 277 w § 1 i 2 po użytym pięciokrotnie wyrazie „związku” dodaje się użyte w odpowiednim przypadku wyrazy „lub zorganizowanej grupie”;

38)

w art. 286 wyrazy „do lat 5” zastępuje się wyrazami „od roku do lat 10.”

W Kodeksie karnym wykonawczym wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 11 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do Żandarmerii Wojskowej i innych wojskowych organów

porządkowych oraz dowódców wojskowych, jeżeli postępowanie wykonawcze prowadzi sąd

wojskowy lub prokurator wojskowy.

”

;

2)

art. 25 otrzymuje brzmienie

„

Art. 25.

Zażalenie na postanowienie rozpoznaje w składzie trzech sędziów sąd, w którym zapadło

postanowienie.

”

;

3)

w art. 26 w § 2 skreśla się wyrazy „oraz zarządzającego stosowanie łagodniejszego rygoru”;

4)

w art. 39

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Zakłady karne dzielą się na następujące rodzaje

1)

zakłady karne dla młodocianych,

2)

zakłady karne dla odbywających karę po raz pierwszy,

3)

zakłady karne dla recydywistów penitencjarnych,

4)

zakłady karne dla skazanych wymagających stosowania szczególnych środków leczniczo-wychowawczych,

5)

zakłady karne dla odbywających karę aresztu wojskowego.

”

,

b)

dodaje się § 1

„

§ 1

Zakłady karne określone w § 1 mogą być organizowane jako

1)

zakłady karne typu zamkniętego,

2)

zakłady karne typu półotwartego,

3)

zakłady karne typu otwartego.

§ 1

Zakłady karne różnią się w szczególności stopniem zabezpieczenia, stopniem izolacji

skazanych oraz związanym z tym zakresem ich obowiązków i uprawnień.

”

,

c)

w § 2 po wyrazach „odmiennego typu” dodaje się wyrazy „lub rodzaju”, a po wyrazach „w § 1” dodaje się wyrazy „i § 1;

5)

skreśla się art. 40;

6)

w art. 44

a)

w § 1 skreśla się wyrazy „oznacza rygor” i poprzedzający je przecinek,

b)

w § 2 skreśla się wyrazy „i rygor, według którego skazany odbywa karę”,

c)

w § 3 wyrazy „w art. 39 § 1 pkt 6” zastępuje się wyrazami „w art. 39 § 1 pkt 4”,

d)

po § 3 dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Skazanego wykazującego znaczny stopień demoralizacji lub zagrożenia społecznego albo

skazanego za przestępstwo popełnione w zorganizowanej grupie osadza się w zakładzie

karnym typu zamkniętego, w warunkach zapewniających ochronę społeczeństwa i bezpieczeństwo

zakładu.

”

;

7)

w art. 45 w § 2 po wyrazach „o rodzaju” dodaje się wyrazy „i typie” oraz skreśla się wyrazy „lub rygoru”;

8)

w art. 46 w § 1 i 2 po użytym dwukrotnie wyrazie „rodzaju” dodaje się wyrazy „lub typu” oraz skreśla się użyte dwukrotnie wyrazy „lub rygoru”;

9)

w art. 49

a)

w § 3 po wyrazie „skazany” dodaje się wyrazy „, chyba że skazany wyrazi zgodę na niższe wynagrodzenie”,

b)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Za prace porządkowe oraz pomocnicze o charakterze administracyjno-gospodarczym, wykonywane

na rzecz zakładu karnego w wymiarze nie przekraczającym 60 godzin miesięcznie, wynagrodzenie

skazanemu nie przysługuje. Za sumienną pracę mogą być przyznawane nagrody pieniężne.

”

,

c)

dodaje się § 5 w brzmieniu

„

§ 5.

Skazanego - za jego pisemną zgodą - można nieodpłatnie zatrudnić przy pracach publicznych

na rzecz organów samorządu terytorialnego.

”

;

10)

w art. 52

a)

w § 1 liczbę „5” zastępuje się liczbą „10”, a liczbę „25” zastępuje się liczbą „50”,

b)

w § 2 skreśla się wyrazy „, od rygoru, według którego odbywa się karę”;

11)

w art. 53

a)

dodaje się § 2

„

§ 2

Zakres i wysokość wolnych od egzekucji kwot pochodzących z innych źródeł niż wymienione

w § 1 i 2 określi regulamin.

”

,

b)

w § 3 po wyrazach „wysokość tej kwoty”, dodaje się wyrazy „oraz zasady jej gromadzenia”;

12)

po art. 124 dodaje się art. 124

„

Art. 124

§ 1.

W zakresie wykonywania pracy, o której mowa w art. 85 § 1 Kodeksu karnego, stosuje się odpowiednio przepisy odnoszące się do kary ograniczenia wolności polegającej

na wykonywaniu nieodpłatnej dozorowanej pracy na cele publiczne, z wyjątkiem art.

124.

§ 2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa tryb wyznaczania przez wojewodę (prezydenta

miasta stołecznego Warszawy, Krakowa i Łodzi) zakładów pracy, w których wykonywana

jest praca, o której mowa w art. 85 § 1 Kodeksu karnego, szczegółowe obowiązki zakładów pracy lub instytucji, o których mowa w art. 116 §

1, w zakresie wykonywania tej pracy oraz szczegółowe zasady gospodarowania środkami

uzyskanymi z jej wykonywania, jak również szczegółowe zasady wynagradzania wyznaczonych

pracowników, wymienionych w art. 120 § 1, a także może określić ulgi, w tym ulgi podatkowe,

dla tych zakładów i instytucji.

”

;

13)

po art. 155 dodaje się art. 155

„

Art. 155

W wyjątkowych, szczególnie uzasadnionych wypadkach grzywnę nie podlegającą zamianie

na zastępczą karę pozbawienia wolności sąd może umorzyć.

”

;

14)

w art. 158 po wyrazach „155 § 1” dodaje się wyrazy „i 155;

15)

w art. 175

a)

po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

Należność Skarbu Państwa z tytułu nie uiszczonych kosztów sądowych może być przez

sąd umorzona lub zapłata tej należności odroczona albo rozłożona na raty, jeżeli jej

ściągnięcie byłoby połączone z niewspółmiernymi trudnościami lub groziłoby dłużnikowi

zbyt ciężkimi skutkami.

”

,

b)

w § 2 wyraz „Zasady” zastępuje się wyrazami „Szczegółowe zasady”;

16)

w art. 212 dodaje się § 4 i 5 w brzmieniu

„

§ 4.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i Opieki Społecznej,

określi, w drodze rozporządzenia, zasady, zakres i tryb udzielania świadczeń zdrowotnych

osobom pozbawionym wolności przez zakłady opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych

wolności.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości oraz Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określą, w drodze

rozporządzenia, zasady, zakres i tryb współdziałania zakładów opieki zdrowotnej z

zakładami opieki zdrowotnej dla osób pozbawionych wolności w zapewnieniu tym osobom

opieki zdrowotnej oraz zaopatrzenia w leki, środki farmaceutyczne i materiały medyczne.

”

;

17)

po art. 214 dodaje się art. 214

„

Art. 214

Minister Sprawiedliwości i Minister Spraw Wewnętrznych określą, w drodze zarządzenia,

obowiązki Służby Więziennej i Policji w zakresie konwojowania skazanych i tymczasowo

aresztowanych.

”

;

18)

po art. 215

„

Art. 215

Tymczasowo aresztowany po wniesieniu aktu oskarżenia lub skazany może być umieszczony

w wydzielonym pomieszczeniu Policji, Straży Granicznej lub aresztu garnizonowego przeznaczonym

dla osób zatrzymanych, jeżeli jego udział w czynności procesowej łączyłby się z nadmiernymi

trudnościami lub kosztami konwojowania go z aresztu śledczego lub zakładu karnego

znajdującego się w innej miejscowości albo dokonanie tej czynności w innej miejscowości,

w której znajduje się areszt śledczy lub zakład karny, łączyłoby się z takimi trudnościami

lub kosztami.

Art. 215

Umieszczenie tymczasowo aresztowanego lub skazanego w wydzielonym pomieszczeniu dla

osób zatrzymanych może nastąpić tylko na czas niezbędny dla dokonania określonej czynności

procesowej, nie dłużej jednak niż jednorazowo 5 dni. Umieszczenie w wydzielonym pomieszczeniu

z powodu udziału tymczasowo aresztowanego lub skazanego w rozprawie, posiedzeniu lub

innej czynności sądowej może nastąpić tylko na czas trwania tej czynności. W razie

odroczenia lub przerwy w jej wykonywaniu na czas powyżej 3 dni, tymczasowo aresztowany

lub skazany zostaje przeniesiony do właściwego aresztu śledczego lub zakładu karnego.

Art. 215

§ 1.

Tymczasowo aresztowany lub skazany konwojowany przez funkcjonariuszy Policji, Służby

Więziennej, Straży Granicznej lub Urzędu Ochrony Państwa albo żołnierzy Żandarmerii

Wojskowej może być umieszczony w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych

w razie przeszkody uniemożliwiającej konwojowanie. Decyzję w tym przedmiocie podejmuje

dowódca konwoju. Czas umieszczenia nie może przekraczać czasu trwania przeszkody.

W czasie tym nie mogą być dokonywane czynności procesowe z udziałem konwojowanego.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie przeszkody uniemożliwiającej przewiezienie

do właściwego aresztu śledczego lub zakładu karnego osoby ujętej, poszukiwanej listem

gończym oraz do osób tymczasowo aresztowanych lub skazanych kierowanych do aresztu

śledczego lub zakładu karnego w celu przyjęcia. Umieszczenie w pomieszczeniu przeznaczonym

dla osób zatrzymanych może trwać tylko do czasu rozpoczęcia urzędowania przez administrację

aresztu śledczego lub zakładu karnego albo usunięcia innej przeszkody uniemożliwiającej

przeniesienie takiej osoby do aresztu lub zakładu. Decyzję w tym względzie podejmuje

komendant jednostki Policji, Straży Granicznej, Urzędu Ochrony Państwa lub Żandarmerii

Wojskowej obowiązanej do konwojowania takiej osoby.

Art. 215

§ 1.

Wobec tymczasowo aresztowanych i skazanych umieszczonych w wydzielonych pomieszczeniach

dla osób zatrzymanych stosuje się odpowiednio przepisy regulaminów wykonywania tymczasowego

aresztowania i wykonywania kary pozbawienia wolności, jak również stosuje się w tych

pomieszczeniach przepisy o nadzorze penitencjarnym.

§ 2.

Minister Spraw Wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej i Minister Sprawiedliwości

określą, w drodze zarządzenia, wykaz wydzielonych pomieszczeń przeznaczonych dla osób

zatrzymanych, w których mogą być odrębnie umieszczeni tymczasowo aresztowani i skazani,

oraz warunki, którym muszą one odpowiadać.

”

1.

Określone w Kodeksie karnym i w ustawie z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny

(Dz. U. Nr 13, poz. 95, z 1982 r. Nr 40, poz. 271, z 1985 r. Nr 23, poz. 100, z 1990 r. Nr 72, poz. 422 i z 1992 r. Nr 24, poz. 101), w Kodeksie wykroczeń oraz w innych ustawach

a)

dolne granice grzywny i nawiązek ustala się - w wysokości dwukrotnej, a górne ich

granice - w wysokości dziesięciokrotnej,

b)

kwoty grzywny nie podlegającej zamianie na karę zastępczą ustala się - w wysokości

dwukrotnej,

c)

dolne kwoty określające zastępczą karę pozbawienia wolności lub aresztu albo ograniczenia

wolności na wypadek nieuiszczenia grzywny w terminie lub zaliczenia okresu tymczasowego

aresztowania na poczet grzywny ustala się - w wysokości dwukrotnej, a górne - w wysokości

dziesięciokrotnej.

2.

Ilekroć przepisy ustaw w odniesieniu do przestępstw i wykroczeń określają wartość

kwotową mienia, towaru lub wyrządzonej szkody, ustala się je - w wysokości dziesięciokrotnej.

3.

W Kodeksie postępowania karnego i w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia

a)

dolne granice grzywny orzekanej w postępowaniu nakazowym ustala się - w wysokości

dwukrotnej, a górne - w wysokości pięciokrotnej,

b)

dolne granice kar pieniężnych i porządkowych ustala się - w wysokości dwukrotnej,

a górne - w wysokości dziesięciokrotnej,

c)

górną granicę grzywny, o której mowa w art. 450 Kodeksu postępowania karnego, ustala

się - w wysokości pięciokrotnej,

d)

wartość przedmiotu przestępstwa albo szkody wyrządzonej lub zamierzonej w postępowaniu

przyspieszonym (art. 447 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania karnego) ustala się - w wysokości

pięciokrotnej,

e)

dolne granice grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego ustala się - w wysokości

dwukrotnej, a górne - w wysokości dziesięciokrotnej.

4.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli ustawa przewiduje dolną lub górną granicę

grzywny wyższą niż określone niniejszą ustawą odpowiednio w Kodeksie karnym lub w Kodeksie wykroczeń.

1.

Jeżeli skazanie za przestępstwo popełnione w warunkach określonych w art. 60 § 1 Kodeksu karnego nastąpiło przed dniem wejścia w życie ustawy, warunkowe zwolnienie może nastąpić

nie wcześniej niż po odbyciu przez skazanego połowy orzeczonej kary.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do skazanego za przestępstwo popełnione w warunkach

określonych w art. 60 § 2 Kodeksu karnego, z tym że warunkowe zwolnienie może nastąpić nie wcześniej niż po odbyciu przez skazanego

dwóch trzecich kary.

W okresie 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy nie wykonuje się kary śmierci.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Zażalenie na postanowienie rozpoznaje w składzie trzech sędziów sąd, w którym zapadło

postanowienie.

Kary dożywotniego pozbawienia wolności nie stosuje się do osoby, która w chwili czynu

nie ukończyła 18 lat.

Jeżeli przestępstwo zagrożone jest tylko karą pozbawienia wolności, przy czym górna

granica zagrożenia nie jest wyższa niż 5 lat, a wymierzona za nie kara nie byłaby

surowsza od roku pozbawienia wolności, sąd uznając, że skazanie na taką karę nie byłoby

celowe, może orzec karę ograniczenia wolności albo grzywnę.

Jeżeli sprawca popełnia przestępstwo działając w zorganizowanej grupie lub związku

mającym na celu przestępstwo, sąd wymierzając karę pozbawienia wolności może orzec

tę karę w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę,

nie przekraczając jednak granicy tego rodzaju kary.

§ 1.

Jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia

w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne

do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za

przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia

zwiększonego o połowę.

§ 2.

Jeżeli sprawca uprzednio skazany w warunkach określonych w § 1, który odbył łącznie

co najmniej rok kary pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub

części ostatniej kary popełnia ponownie umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu,

przestępstwo zgwałcenia, kradzieży z włamaniem lub inne przestępstwo przeciwko mieniu

popełnione z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia, sąd wymierza karę pozbawienia

wolności przewidzianą za przypisane przestępstwo do górnej granicy ustawowego zagrożenia

zwiększonego o połowę.

§ 3.

Kara orzeczona w myśl § 1 lub 2 nie może przekroczyć ustawowej granicy danego rodzaju

kary.

Sąd może określić rodzaj i typ zakładu karnego, w którym kara ma być wykonywana.

Zawieszenie wykonania kary stosuje się również do zastępczej kary pozbawienia wolności,

jeżeli ze względu na szczególne okoliczności sąd uzna to za celowe.

Skazanego na karę dożywotniego pozbawienia wolności można zwolnić warunkowo po odbyciu

25 lat pozbawienia wolności.

§ 1.

W zakresie wykonywania pracy, o której mowa w art. 85 § 1 Kodeksu karnego, stosuje się odpowiednio przepisy odnoszące się do kary ograniczenia wolności polegającej

na wykonywaniu nieodpłatnej dozorowanej pracy na cele publiczne, z wyjątkiem art.

124.

§ 2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa tryb wyznaczania przez wojewodę (prezydenta

miasta stołecznego Warszawy, Krakowa i Łodzi) zakładów pracy, w których wykonywana

jest praca, o której mowa w art. 85 § 1 Kodeksu karnego, szczegółowe obowiązki zakładów pracy lub instytucji, o których mowa w art. 116 §

1, w zakresie wykonywania tej pracy oraz szczegółowe zasady gospodarowania środkami

uzyskanymi z jej wykonywania, jak również szczegółowe zasady wynagradzania wyznaczonych

pracowników, wymienionych w art. 120 § 1, a także może określić ulgi, w tym ulgi podatkowe,

dla tych zakładów i instytucji.

W wyjątkowych, szczególnie uzasadnionych wypadkach grzywnę nie podlegającą zamianie

na zastępczą karę pozbawienia wolności sąd może umorzyć.

Kto wykorzystując działalność gospodarczą osoby fizycznej, prawnej albo innej jednostki

organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, w porozumieniu z innymi osobami, zagarnia

mienie tej osoby lub jednostki, nabywców lub dostawców,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Minister Sprawiedliwości i Minister Spraw Wewnętrznych określą, w drodze zarządzenia,

obowiązki Służby Więziennej i Policji w zakresie konwojowania skazanych i tymczasowo

aresztowanych.

Tymczasowo aresztowany po wniesieniu aktu oskarżenia lub skazany może być umieszczony

w wydzielonym pomieszczeniu Policji, Straży Granicznej lub aresztu garnizonowego przeznaczonym

dla osób zatrzymanych, jeżeli jego udział w czynności procesowej łączyłby się z nadmiernymi

trudnościami lub kosztami konwojowania go z aresztu śledczego lub zakładu karnego

znajdującego się w innej miejscowości albo dokonanie tej czynności w innej miejscowości,

w której znajduje się areszt śledczy lub zakład karny, łączyłoby się z takimi trudnościami

lub kosztami.

Umieszczenie tymczasowo aresztowanego lub skazanego w wydzielonym pomieszczeniu dla

osób zatrzymanych może nastąpić tylko na czas niezbędny dla dokonania określonej czynności

procesowej, nie dłużej jednak niż jednorazowo 5 dni. Umieszczenie w wydzielonym pomieszczeniu

z powodu udziału tymczasowo aresztowanego lub skazanego w rozprawie, posiedzeniu lub

innej czynności sądowej może nastąpić tylko na czas trwania tej czynności. W razie

odroczenia lub przerwy w jej wykonywaniu na czas powyżej 3 dni, tymczasowo aresztowany

lub skazany zostaje przeniesiony do właściwego aresztu śledczego lub zakładu karnego.

§ 1.

Tymczasowo aresztowany lub skazany konwojowany przez funkcjonariuszy Policji, Służby

Więziennej, Straży Granicznej lub Urzędu Ochrony Państwa albo żołnierzy Żandarmerii

Wojskowej może być umieszczony w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych

w razie przeszkody uniemożliwiającej konwojowanie. Decyzję w tym przedmiocie podejmuje

dowódca konwoju. Czas umieszczenia nie może przekraczać czasu trwania przeszkody.

W czasie tym nie mogą być dokonywane czynności procesowe z udziałem konwojowanego.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie przeszkody uniemożliwiającej przewiezienie

do właściwego aresztu śledczego lub zakładu karnego osoby ujętej, poszukiwanej listem

gończym oraz do osób tymczasowo aresztowanych lub skazanych kierowanych do aresztu

śledczego lub zakładu karnego w celu przyjęcia. Umieszczenie w pomieszczeniu przeznaczonym

dla osób zatrzymanych może trwać tylko do czasu rozpoczęcia urzędowania przez administrację

aresztu śledczego lub zakładu karnego albo usunięcia innej przeszkody uniemożliwiającej

przeniesienie takiej osoby do aresztu lub zakładu. Decyzję w tym względzie podejmuje

komendant jednostki Policji, Straży Granicznej, Urzędu Ochrony Państwa lub Żandarmerii

Wojskowej obowiązanej do konwojowania takiej osoby.

§ 1.

Wobec tymczasowo aresztowanych i skazanych umieszczonych w wydzielonych pomieszczeniach

dla osób zatrzymanych stosuje się odpowiednio przepisy regulaminów wykonywania tymczasowego

aresztowania i wykonywania kary pozbawienia wolności, jak również stosuje się w tych

pomieszczeniach przepisy o nadzorze penitencjarnym.

§ 2.

Minister Spraw Wewnętrznych, Minister Obrony Narodowej i Minister Sprawiedliwości

określą, w drodze zarządzenia, wykaz wydzielonych pomieszczeń przeznaczonych dla osób

zatrzymanych, w których mogą być odrębnie umieszczeni tymczasowo aresztowani i skazani,

oraz warunki, którym muszą one odpowiadać.

§ 1.

Kto dopuszcza się czynnej napaści na funkcjonariusza publicznego albo osobę do pomocy

mu przybraną, w związku z pełnieniem obowiązków służbowych,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2.

Kto dopuszcza się czynnej napaści, o której mowa w § 1, polegającej na spowodowaniu

ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.