Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

§ 1. 1. Rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządze­

nia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę .

2. Rozporządzenie określa warunki, które przy zachowaniu przepisów Prawa budowlanego oraz odrębnych

ustaw i przepisów szczególnych, a także ustaleń Polskich

Norm zapewniają

bezpieczeństwo pożarowe ,

3)

bezpieczeństwo użytkowania ,

4) odpowiednie warunki higieniczne

zdrowotne oraz

ochronę środowiska ,

5)

3. W odniesieniu do obiektów i terenów wpisanych do

rejestru zabytków lub obszarów objętych ochroną konserwatorską na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ocena (ekspertyza), o której

mowa w ust. 2, podlega uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabyt ków.

§ 3. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1) działce budowlanej - rozumie się przez to wydzieloną

część terenu, przeznaczoną pod zabudowę , na której

znajdują się już budynki lub dla której wydano decyzję

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ,

1) bezp i eczeństwo konstrukcji,

2)

nia wymienione w § 1 ust. 2 mogą być spełnione w sposób

inny niż podany w rozporządzeniu, odpowiednio do wskazań

oceny (ekspertyzy) właściwych jednostek badawczo-rozwojowych albo rzeczoznawców budowlanego i do spraw

zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właści­

wą terenowo komendą wojewódzką Państwowej Straży

Pożarnej oraz właściwym terenowo państwowym inspektorem sanitarnym .

ochronę przez hałasem i drganiam i,

6) oszczędność energii i odpowiednią izolacyjność cieplną

przegród,

7) odpowiednie warunki użytkowe, z uwzględnieniem potrzeb osób niepełnosprawnych ,

8)

ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich,

9)

ochronę dóbr kultury.

§ 2. 1. Przepisy rozporządzenia stosuje się przy budowie, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie budynków oraz

budowli podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 3.

2. Przy przebudowie, modernizacji i zmianie sposobu

użytkowania budynków istniejących lub ich części wymaga-

2) budynku mieszkalnym - rozumie się przez to budynek

wielorodzinny, dom mieszkalny zawierający nie więcej

niż 4 mieszkania, dom jednorodzinny oraz dom mieszkalny w zabudowie zagrodowej,

3) zabudowie wielorodzinnej - rozumie się przez to budynek mieszkalny zawierający więcej niż 4 mieszkania lub

zespół takich budynków, wraz z urządzeniami związany­

mi z ich obsługą oraz zielenią i rekreacją przydomową ,

4) zabudowie jednorodzinnej - rozumie się przez to budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budyn ków w układzie : wolno stojącym , bliźniaczym, szerego wym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający

nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków,

5) budynku zamieszkania zbiorowego - rozumie się przez

to budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi

poza stałym miejscem zamieszkania, taki jak hotel, motel,

pensjonat, dom wypoczynkowy, schronisko turystyczne, internat, dom studencki, koszary, zakład karny i za kład dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu

ludzi, taki jak dom rencistów i dom dziecka,

-

6) budynku użyteczności publicznej - rozumie się przez to

budynek przeznaczony do wykonywania funkcji : ad ministracji państwowej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, kultu religijnego, oświaty , nauki, służby zdrowia,

opieki społecznej i socjalnej. obsługi bankowej. handlu,

gastronomi i, usług , turystyki, sportu, obsług i pasażerów

w transporcie kolejowym, drogowym, lotniczym i wodnym, poczty i telekomunikacji oraz inny ogólnodostępny

budynek przeznaczony do wykonywania podobnych

funkcji,

7) pomieszczen iu użytkowym - rozumie się przez to

pomieszczenie spełniające funkcje zgodne z przeznaczeniem budynku i nie będące pomieszczeniem gospodarczym lub technicznym,

8) pom ieszczeniu mieszkalnym - rozumie się przez to

pokoje w budynku mieszkalnym oraz sypialnie i pomie szczenia do pobytu dziennego w budynku zamieszkania

zbiorowego,

9) pomieszczeniu pomocniczym w mieszkaniu - rozumie

się przez to kuchnię , pomieszczenie higienicznosanitarne, pomieszczenie służące do komunikacji wewnętrznej

oraz do przechowywania ubrań , przedmiotów gospodarstwa domowego, a także produktów żywnościowych,

10) pomieszczeniu technicznym w budynku - rozumie się

przez to pomieszczenie, w którym znajdują się urządze ­

nia służące do obsług i budynku,

11) pomieszczeniu gospodarczym w budynku - rozumie

się przez to pomieszczenie służące do przechowywania

materiałów i sprzętu związanego z obsługą budynku,

przedmiotów i produktów żywnościowych użytkow­

ników budynku, opału, a także odpadków stałych ,

rozumie się przez to część budynku przeznaczoną na pomieszczenia gospodarcze lub techniczne, w których poziom podłogi ze wszystkich stron

znajduje się poniżej terenu,

12) piwnicy -

13) suterenie - rozumie się przez to część budynku zawierającą pomieszczen ia użytkowe, w których poziom podłogi w części lub całości znajduje się poniżej terenu, lecz

przynajmniej od strony jednej ściany z oknami poziom

podłogi znajduje się na głębokości nie większej niż

0,9 m w stosunku do przylegającego terenu,

14) liczbie kondygnacji - rozumie się przez to liczbę kondygnacji budynku, z wyjątkiem piwn ic, suteren, antre soli oraz poddaszy nieużytkowych ,

Poz. 46

rych przebywanie tych samych osób w c i ągu doby trwa

dłużej niż 4 godziny,

2) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi,

w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby

trwa od 2 do 4 godzin włącznie .

§ 5. 1. Nie uważa się za przeznaczone na pobyt ludzi

pomieszczeń , w których

1) łączny czas przebywania tych samych osób jest krótszy

niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane czynności

mają charakter dorywczy, bądź też praca polega na

krótkotrwałym przebywaniu związanym z dozorem oraz

konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem czysto ści i porządku,

2)

mają miejsce procesy technologiczne nie pozwalające

na zapewnienie warunków przebywania osób stanowią­

cych ich obsługę, bez zastosowania indywidualnych

urządzeń ochrony osobistej i zachowania specjalnego

reżimu organizacji pracy,

3) jest prowadzona hodowla roślin lub zwierząt. niezależ­

nie od czasu przebywania w nich osób zajmujących się

obsługą ·

2. Ustalenia ust. 1 nie naruszają przepisów dotyczących

bezpieczeństwa i higieny pracy.

§ 6. Piwnic oraz poddaszy, nie zawieraj ących pomieszczeń

przeznaczonych na pobyt ludzi, nie zal icza się do

kondygnacji użytkowych w rozumien iu przepisów rozporządzenia, z wyjątk i em przepisów dotyczących ewakuacj i.

§ 7. Wysokość budynku lub jego części jest liczona od

poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budyn ku, nie będącym wyłącznie wejściem do pomieszczeń gospodarczych lub technicznych, do górnej płaszczyzny stropu

lub stropodachu nad najwyższą kondygnacją użytkową ,

łącznie z grubością izolacji cieplnej. bez uwzględnienia

wyn iesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów

i innych pomieszczeń technicznych .

§ 8. W celu określenia wymagań techn icznych i użyt­

kowych wprowadza się następujący podział budynków na

grupy wysokości

1) niskie (N) -do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub

mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji włącznie,

15) Polskich Normach - rozumie się przez to normy uznane

w całości lub w części za obowiązujące, zgodnie z przepisami o normalizacji,

2) średniowysokie (SW) - ponad 12 m do 25 m włącznie

nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do

9 kondygnacji włącznie,

16) zgodności z przeznaczeniem budynku lub pomieszcze nia - rozumie się przez to, że spełnione zostały wymagania użytkowe określone przez inwestora oraz warunki

dla tego rodzaju budynku lub pomieszczenia, ustalone

w rozporządzeniu, przepisach szczególnych, Polskich

Normach, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wymaganych opiniach i decyzjach

organów do tego upoważnionych , a także w decyzji

o pozwoleniu na budowę lub zmianę sposobu użyt­

kowania obiektu .

3) wysokie (W) - ponad 25 m do 55 m włącznie nad

poziomem terenu,

§ 4. Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą

się na

1) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi. w któ-

4) wysokościowe (WW) terenu.

powyżej 55 m nad poziomem

§ 9. 1. Wymagane w rozporządzeniu wymiary w świetle

należy rozumieć jako uzyskane po wykończeniu powierzchni

elementów budynku .

2. Określone w rozporządzeniu odległości między bu dynkami i terenowymi urządzeniami budowlanymi mierzy się

w miejscu najmniejszego oddalenia, przy czym dopuszcza się

przyjmowanie wymiarów bez uwzględnienia grubości tynków i okładzin zewnętrznych .

Dział

II

ZABUDOWA I ZAGOSPODAROWANIE

DZIAŁKI BUDOWLANEJ

Rozdział 1

Usytuowanie budynku

§ 10. Przeznaczenie budynku oraz sposób zabudowy

i zagospodarowania działki budowlanej powinny być zgodne

z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z decyzją o warunkach zabudowy i zagospoda rowania terenu oraz warunkami obrony cywilnej.

§ 11. 1. Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi

na pobyt ludzi może być wznoszony poza zasięgiem uciąż­

liwości określonych w przepisach o ochronie i kształtowaniu

środowiska .

2. Do uciążliwości, o których mowa w ust. 1, zalicza się

w szczególności

1) szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektro magnetycznych,

2)

Poz. 46

151

Dziennik Ustaw Nr 10

hałas i drgania (wibracje),

3) zanieczyszczenie powietrza,

4) zanieczyszczenie gruntu i wód.

§ 12. 1. Usytuowanie budynku na działce budowlanej

powinno być dostosowane do linii i gabarytów zabudowy,

planie miejscowym lub w decyzji o warun kach zabudowy i zagospodarowania terenu, zapewniać za chowanie odległości między budynkami i urządzeniami tere nowymi oraz odległości budynku i urządzeń terenowych od

granic działki i od zabudowy na działkach sąsiednich, okreś­

lonych w rozporządzeniu, a także w przepisach odrębnych

i szczególnych, w tym sanitarnych i o ochronie przec iwokreślonych w

pożarowej .

2. W zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej nie ustala

w zakresie zachowania odległości między

budynkami na działce budowlanej, z zastrzeżeniem przepisów ust. 1 oraz § 23, 35, 36 i 271 .

się wymagań

3. Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na po byt ludzi oraz do produkcji i przechowywania produktów

żywnościowych powinien być wznoszony i użytkowany

z zachowaniem odległości od źródeł zagrożeń i uciążliwości

określonych w rozporządzeniu i w przepisach szczególnych,

w tym dotyczących wymagań higienicznosanitarnych, oraz

w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowan ia

terenu.

4. Jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz

§ 271 i 272 ust. 4, nie wynikają inne wymagania, należy

zachować odległości zabudowy oQ granic działki co najmniej

1) dla budynków zwróconych w stronę granicy śc i aną

z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m,

2) dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez

otworów - 3 m.

5. Okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od

granicy działki budowlanej o więcej niż 0,5 m, natomiast

balkony lub loggie o więcej niż 1 m.

6. Dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio

przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej

od ok reślon ej w ust. 4, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej

granicy, jeże li w projekcie zabudowy i zagospod arowania

terenu ( dz i ał k i budowlanej) zostanie wykazana m ożliwość

zachowania ok reślonych w rozporządzeniu odległo ści m i ę­

dzy projektowaną zabudową a istniejącym i lub zaprojektowanymi el ementami zagospodarowania działki sąsied n iej

i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela.

7. Zgoda właśc i ciela nie jest wymagana, j eże li usytuowanie budyn ku, o którym mowa w ust. 6, wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

8. Budynek produkcyjny, usługowy i magazynowy

uznany za uc i ąż li wy dla otoczenia przez organ w l aściwy

w zakresie ochrony środowiska lub przez właściw eg o państ ­

wowego terenowego inspektora sanitarnego, a tak że stodola

i budynek inwentarski nie mogą być sytuowane przy granicy

działki budowlanej jako sąsiadujące bezpośrednio z budynkiem mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego oraz u żytecz­

ności publ icznej .

§ 13. 1. Odległość budynku mającego pom ieszczenia

przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna

umożl i wiać naturalne oświetlenie tych pomi e szc zeń , z zachowaniem przepisów § 57 i 60. Warunek ten uzn aje się za

spełniony , j e ż e l i odległość od obiektu przesłan i ające go jest

1) nie mn iejsza niż jego wysokość - dla obiektów przesłan i ających o wysokości do 55 m włącznie ,

2) nie mniejsza niż 55 m wyższych ni ż 55 m.

dla obiektów p rzesł an i ających

2. Wysoko ś ć obiektu przesłaniającego , o której mowa

w ust. 1, liczy się od poziomu dolnej krawęd zi najniżej

położonych okien budynku przesłanianego do poziomu

najwyższej z a cieniającej krawędzi obiektu przesłani ającego .

3. Odle g ło ś ci , o których mowa w ust. 1, mo gą być

mniejsze, jeżel i będą spełnione inne warun ki ok reślone

w rozporządze niu oraz będzie zapewnione, z okn a budynku

p rzesłanianego, pole widzenia o kącie 60° w płaszczyźnie

poziomej, a obiekt p rz esłaniaj ący, znajdujący si ę w tym polu,

jest usytuowany w odległości nie mniejszej niż jego wysokość .

4. Odleglo ś c i, o których mowa w ust. 1, mogą być

zmn iejszone o połowę w ś ródmiejskiej zabudowi e uzupelniając ej (plombowej) .

Rozdział 2

Dojścia i dojazdy

§ 14. 1. Do działki budowlanej oraz do budynku i urzą­

dzeń z nim związanych należy zapewnić dojście i dojazd od

drog i publicznej, odpowiedn ie do przeznaczeni a i sposobu

jego użytkowania oraz wymagań ochrony prz e ci wpożaro­

wej, określonych w przepisach szczególnych. S zerokość

jezdni nie może być mniejsza niż 3 m.

2. W zespole budynków jednorodzinnych dopuszcza się

zastosowan ie dojśc i a i dojazdu do działek budowlanych

w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on

szerokość nie mniejszą niż 5 m.

3. W zespole niskich budynków wielorodzinnych dojś­

cie do każdej klatki schodowej powinno być przystosowane

do awaryjnego ruchu pojazdów uprzywilejowanych o masie

całkow i tej do 2, 5 tony.

4. Do budyn ku i urządzeń z nim związanych , wy magają ­

cych dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojś c ia, pod

warunkiem ż e ich szerokość nie będz ie mniejsza ni ż 4,5 m.

-

§ 15. 1. Szerokość , promienie łuków dojazdów oraz

wytrzymałość nawierzchni należy dostosować do wymiarów

gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków ruchu poja zdów, których dojazd do działki budowlanej i budynku jest

konieczny.

2. Dojścia służące równocześnie do ruchu pojazdów

gospodarczych i uprzywilejowanych o masie do 2,5 tony

powinny mieć nawierzchnię o nośności co najmniej dostosowanej do masy tych pojazdów.

§ 16. Do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzin nego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej

powinny być doprowadzone utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście

powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do

całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą

korzystać .

§ 17. 1. Nachylenie podłużne dojść (chodników) nie

powinno przekraczać 5%, a poprzeczne - 2%. Dopuszcza

się zastosowanie większego nachylenia podłużnego, jeżeli

będzie ono odpowiadało wymaganiom dotyczącym pochylni

zewnętrznych, określonym w § 70.

2. Wysokość ogólnodostępnych przejść i prześwitów

do ruchu pieszego nie może być mniejsza niż 2,2 m, jeżeli

przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej nie stanowią

inaczej .

Poz. 46

korzystają osoby niepełnosprawne, mogą być usytuowane

w odległości 5 m od okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego i zamieszkania zbiorowego oraz zbliżone bez

żadnych ograniczeń do innych budynków. Miejsca te wymagają odpowiedniego oznakowania.

§ 21. 1. Stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość

5 m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby

niepełnosprawne szerokość stanowiska powinna wynosić co

najmniej 3,6 m i długość 5 m, a w wypadku usytuowania

wzdłuż jezdni długość co najmniej 6 m.

2. Stanowiska postojowe i dojazdy manewrowe dla

samochodów osobowych powinny mieć nawierzchnię

utwardzoną lub co najmniej gruntową stabilizowaną, ze

spadkiem zapewniającym spływ wody.

3. Stanowiska przeznaczone do mycia i niezawodowego przeglądu samochodów w zgrupowaniach miejsc postojowych powinny mieć doprowadzenie wody oraz twardą

nawierzchnię ze spadkami zapewniającymi spływ wody do

wpustów kanalizacyjnych z osadnikami błota i łapaczami

oleju.

Rozdział 4

Miejsca gromadzenia odpadków stałych

§ 22. 1. W jednostkach osadniczych na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące

do czasowego gromadzenia odpadków stałych, z uwzględ­

nieniem możliwości ich segregacji.

Rozdział 3

Miejsca postojowe dla samochodów

§ 18. 1. W zagospodarowaniu działki budowlanej należy zapewnić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu

zabudowy, odpowiednią liczbę miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsc postojowych dla samochodów,

z których korzystają osoby niepełnosprawne .

2. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych lub

budowy garaży należy dostosować do ustalonych przez

właściwy organ warunków zabudowy i zagospodarowania

terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których

korzystają osoby niepełnosprawne, przy zachowaniu warunków technicznych określonych w rozporządzeniu .

§ 19. 1. Odległość wydzielonego, odkrytego zgrupowania miejsc postojowych lub otwartego garażu wielo. poziomowego od okien budynku mieszkalnego, zamieszkania zbiorowego (z wyjątkiem hoteli), zakładu opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw

dziecięcych nie może' być mniejsza niż

1) dla zgrupowania do 60 stanowisk włącznie -

-

10m,

2) dla większych zgrupowań - 20 m, z zachowaniem

warunków określonych w § 275 .

2. Ustalenia ust. 1 pkt 1 i 2 dotyczą również sytuowania

wjazdów do zamkniętego garażu wielostanowiskowego

w stosunku do okien budynku zakładu opieki zdrowotnej,

oświaty i wychowania, a także placu zabaw dziecięcych .

3. Zachowanie odległości określonych w ust. 1 nie jest

wymagane w stosunku do miejsc postojowych, znajdują ­

cych się między liniami rozgraniczającymi ulicy, na obszarze

zwartej zabudowy miejskiej.

§ 20. Miejsca postojowe dla samochodów, z których

2. Miejscami, o których mowa w ust. 1, mogą być

1) zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami peł­

nymi bądź ażurowymi ,

2) wyodrębnione pomieszczenia w przyziemiu budynków

z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, zaopatrzonym

w daszek o wysięgu co najmniej 1 m, mające ściany

i podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kratkę

ściekową , wentylację grawitacyjną oraz sztuczne oświe­

tlenie,

3) utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi.

3. Między wejściami do pomieszczeń lub placami,

o których mowa w ust. 2, a miejscem dojazdu samochodów

śmieciarek wywożących odpadki powinno być utwardzone

dojście, umożliwiające przemieszczanie pojemników na wła­

snych kołach lub na wózkach .

4. Miejsca do gromadzenia odpadków stałych w zabudowie wielorodzinnej powinny być dostępne dla osób niepełnosprawnych .

§ 23. 1. Odległość zadaszonych osłon lub pomieszczeń

z pojemnikami na odpadki stałe powinna wynosić co najmniej 10m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami

przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od

granicy z sąsiednią działką. Zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia

stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej.

2. W wypadku przebudowy lub modernizacji istniejącej

zabudowy, odległości , o których mowa w ust. 1, mogą być

pomniejszone, jednak nie więcej niż o połowę , po uzyskaniu

opinii właściwego terenowo państwowego inspektora sanitarnego .

-

3. W zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się zmniej szenie odległości określonych w ust. 1 od okien i drzwi do

3 m, od granicy działki do 2 m, a także sytuowanie zadaszonych osłon lub pomieszczeń na granicy działek , jeżeli stykają

się one z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej lub

przy linii rozgraniczającej od strony ulicy.

§ 24. 1. Na terenach nie zurbanizowanych oraz w jednostkach osadniczych, w których nie działają przedsiębiorst­

wa oczyszczania, mogą być stosowane stacjonarne zbiorniki

na odpadki stałe (śmietniki) , przystosowane do okresowego

opróżniania, pod warunkiem usytuowania ich w odległoś­

ciach określonych w § 23 ust. 1.

2. Zbiorniki, o których mowa w ust. 1, powinny mieć

nieprzepuszczalne ściany i dno, szczelne przekrycie z zamykanym otworem wsypowym oraz zamykanym otworem bocznym do usuwania odpadków. Do zbiorników tych należy

doprowadzić utwardzony dojazd .

. § 25. W zabudowie wielorodzinnej trzepaki należy sytuować przy miejscach do gromadzenia odpadków stałych ,

z zachowaniem odległości nie mniejszej niż 10m od okien

i drzwi do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi .

-

Poz. 46

deszczową lub, za zgodą właściwego organu do spraw

ochrony środowiska, przyłączona do kanalizacji ogólnospławnej .

2. W razie braku kanalizacji deszczowej lub ogólno spławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na

własny teren,

pod warunkiem spełnienia wymagań okreś­

lonych przez właściwy organ do spraw ochrony środowiska .

3. Warunki określone w ust. 1 i 2 nie dotyczą zabudowy

jednorodzinnej i zagrodowej .

§ 29. Dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód

opadowych w celu kierowania go na teren sąsiedniej nieruchomości bez zgody jej właściciela lub zarządcy jest zabronione.

§ 30. Usytuowan ie na działce budowlanej ujęć wody,

urządzeń do gromadzenia i oczyszczania ścieków oraz od-

padków stałych powinno być zgodne z wymaganiami rozporządzenia oraz z przepisami dotyczącymi ochrony gruntu,

wód i powietrza.

Rozdział 5

Rozdział 6

Przyłączenia do sieci zewnętrznych

Studnie

§ 26. 1. Działka budowlana, przewidziana pod zabudobudynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, powinna

mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki

lub bezpośrednio budynku do zewnętrznej sieci wodociągo­

wej, kanalizacyjnej i elektroenergetycznej oraz scentralizowanego zaopatrzenia w ciepło bądź korzystania z indywidualnych źródeł ciepła.

§ 31 . 1. Odległość studni dostarczającej wodę do picia

i na potrzeby gospodarcze, nie wymagającej, zgodnie z przepisami szczególnymi, ustanowienia większej strefy ochronnej, powinna wynosić -licząc od osi studni _ . co najmniej

2. W razie braku warunków przyłączenia do zewnętrznej

sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, działka , o której mowa

w ust. 1, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami

przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia

możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, urzą­

dzenia do biologicznego oczyszczania ścieków lub zbiornika

do czasowego gromadzenia nieczystości ciekłych , jeżeli ich

ilość odprowadzana do tego zbiornika nie przekracza 10m 3

na dobę . Niezbędna jest przy tym zgoda właściwego organu

ochrony środowiska i pozytywna opinia właściwego terenowo państwowego inspektora sanitarnego.

3) do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości,

kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń - 15 m,

wę

3. Na działkach budowlanych przeznaczonych dla szpitali i sanatoriów, niezależnie od zasilania z sieci zewnętrznej,

należy zapewnić dodatkowo własne ujęcie wody oraz własne

źródło energii elektrycznej i cieplnej .

1) do granicy działki -

7,5 m,

2) do osi rowu przydrożnego -

7,5 m,

4) do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji

indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki

oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód - 30 m,

5) do nie utwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowlanych, najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji lokalnej bez urządzeń biologicznego oczyszczania

ścieków oraz do granicy pola filtracyjnego - 70 m.

2. Dopuszcza się sytuowanie studni wspólnej na granicy dwóch działek lub w odległości mniejszej niż 7,5 m od

granicy, pod warunkiem zachowania na obydwu działkach

odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 2-5.

4. Spełnienie warunków określonych w ust. 1 i 2 nie jest

wymagane w wypadku działek przeznaczonych pod budowę

§ 32. 1. Obudowa studni kopanej, dostarczającej wodę

letnich domków rekreacyjnych oraz budynków inwentarsdo picia i na potrzeby gospodarcze, powinna być wykonana

kich i gospodarczych na wsi, jeżeli właściwy organ w decyzji z materiałów nieprzepuszczalnych i nie wpływających ujem o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie ' nie na jakość wody, a złącza elementów obudowy powinny

określił takich wymagań .

być należycie uszczelnione. Przy zastosowaniu kręgów beto nowych warunek szczelności uznaje się za spełniony, jeżeli

§ 27 . Działka budowlana, która nie może być zaopat- wykonane zostanie ich spoinowanie od wewnątrz na całej

rzona w wodę zdatną do picia z sieci zewnętrznej lub wysokości studni, a ponadto od zewnątrz do głębokości co

własnego ujęcia, może być wykorzystana pod zabudowę

najmniej 1,5 m od poziomu terenu .

zagrodową lub rekreacyjną , pod warunkiem zapewnienia

2. Część nadziemna studni kopanej, nie wyposażonej

możliwości czerpania lub dostawy wody z ujęć położonych

w

urządzenie

pompowe, powinna mieć wysokość co najpoza granicami działki .

mniej 0,9 m od poziomu terenu oraz być zabezpieczona

§ 28. 1. Działka budowlana, na której są sytuowane trwałym i nieprzepuszczalnym przykryciem, ochraniającym

budynki, powinna być wyposażona w odrębną kanalizację wnętrze studni i urządzenia do czerpania wody.

.-

-

Poz. 46

3. Część nadziemna studni kopanej, wyposażonej

w urz ą d z enie pompowe, powinna mieć wysokość co najmni ej 0, 2 m od poziomu terenu . Przykrycie jej powinno być

szczel nie dopasowane do obudowy i wykon ane z materiału

nieprzepuszczalnego oraz m i eć nośność odpowiednią do

przewi dywa nego obciążenia .

3. Odległość dołów ustępów nie skanałizowanych o li czbie miejsc większej niż 4 oraz innych zbiorników na

nieczystości ciekłe, gnojowników, kompostowni i silosów na

kiszonkę o pojemności do 50 m 3 od okien i drzwi zewnętrz­

nych do pomieszczeń budynków wymienionych w ust. 1

pkt 1 powinna wynosić co najmn iej 30 m.

4. Teren otaczający studnię kopaną , w pasie o szeroko-

4. Terenowy organ właściwy w sprawach ustalania

warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w porozumieniu z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, może ustalić dla działek budowlanych położonych przy

zabudowanych działkach sąsiednich odległości mniejsze niż

określone w ust. 1 i 2.

śc i co najmniej 1 m, licząc od zewnętrznej obudowy studni,

powinien być pokryty nawierzchnią utw a r d zon ą, ze spadkiem w kierunku zewnętrznym.

§ 33. Przy ujęciu wód podziemnych za pomoc ą studni

wi erconej teren w promieniu co najmniej 1 m od wprowadzonej w grunt rury należy zabezpieczyć w sposób określony

w § 32 ust. 4, a przejście rury studziennej przez nawierzchnię

o c hron n ą należy uszczelnić .

Rozdział 7

Zbiorniki na nieczystości cie k łe

§ 34. 1. Zbiorniki na nieczystości ciekłe , doły gnilne

i osad niki ścieków mogą być stosowane wyłącznie na

dzia ł kac h nie przyłączonych do zewnętrznej sieci kanalizacyjnej . Warunek ten nie dotyczy gospodarstw rolnych i hodowlan ych.

2. Do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia

z w ierzę c e go powinny być przewidziane specjalne urządze­

nia ka nalizacyjne i zbiorniki, odpowiadając e wymaganiom

określ o n ym w § 35 ust. 2.

§ 35 . 1. Zbiorniki na nieczystości ciekłe oraz doły ustę­

pów nie skanalizowanych powinny mieć dno i ściany nieprzepuszczalne, szczelne przekrycie z zamykanym otworem

do usu w ania nieczystości oraz odpowietrzenie wyprowadzone minimum 0,5 m ponad poziom terenu .

2. Gnojowniki, kompostownie oraz silosy na kiszonki

powinny mi eć dno i ściany nieprzepuszczaln e, a zbiorn iki na

gnojó w kę lub gnojowicę ponadto szczelne przekrycie

z odpowietrzeniem określonym w ust. 1.

3. Do puszcza się możliwość budowy zbiorników na

5. Dopuszcza się sytuowanie krytych zbiorników na

nieczystości ciekłe oraz dołów ustępowych na granicy działek, gdy będą przylegać do tego samego rodzaju urządzeń na

działce sąsiedniej, lub co najmniej 1 m od granicy, pod

warunkiem zachowania odległości określonych w § 31 .

6. Organ właściwy w sprawach ustalania warunków,

zabudowy i zagospodarowania terenu, w porozumieniu

z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym i organem do spraw ochrony środowiska, określa odległość

zbiorników na nieczystości ciekłe, gnojowników, komposto wni, a także silosów na kiszonkę o pojemności powyżej

50 m 3 od budynków przeznaczonych na pobyt ludzi .

§ 37 . Przepływowe, szczelne osadniki podziemne, stanowiące część indywidualnego urządzenia do biologicznego

oczyszczania ścieków gospodarczo-bytowych, służące do

wstępnego ich oczyszczania, mogą być sytuowane w bezpośredn i m sąsiedztwie budynków jednorodzinnych, pod wa-

runkiem wyprowadzenia ich odpowietrzenia przez instalację

najmniej 0,6 m powyżej górnej krawędzi

okien i drzwi zewnętrznych w tych budynkach .

kanalizacyjną co

§ 38. Odległość osadników błota , łapaczy olejów mineralnychi tłuszczu, neutralizatorów ścieków i innych podobnych zbiorników od okien otwieralnych i drzwi zewnętrznych

do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna

wynosić co najmniej 5 m, jeżeli przepisy szczególne nie

stanowią inaqej .

gnojó w kę lub gnojowicę o pojemności do 50 m 3 bez

przekryc ia, pod warunkiem ich usytuowania w odległości co

najmniej 30 m od budynków przeznaczonych na pobyt ludzi

i zabezpieczenia przed bezpośrednim dostęp e m .

§ 36. 1. Odległość pokryw i wylotów wentylacji ze

zbiorn ików na nieczystości ciekłe, dołów ustę pów nie skanalizowanych o liczbie miejsc nie większej ni ż 4 i podobnych

urz ądzeń sa nitarno -gospodarczych powinn a wynosić co

najmniej

1) od oki en i drzwi zewnętrznych do pom i e sz czeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do magazynów produktów s p oży w c zych - 15 m,

2) od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu

pieszego - 7,5 m.

2. Odl e głości , o których mowa w ust. 1, na nie skanalizo w anych terenach zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej

powinny wynosić co najmniej

1) od okie n i drzwi zewnętrznych do po mi e s z czeń przeznaczonych na pobyt ludzi - 5 m,

2) od granicy dz i ałki sąsiedni ej. drog i (u licy) lub ciągu

pieszeg o - 2 m .

•

Rozdział 8

Zieleń i urządzenia rekreacyjne

§ 39. 1. Na działkach budowlanych, przeznaczonych

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego

pod zespoły zabudowy wielorodzinnej, budynki zakładów

opieki zdrowotnej (z wyjątkiem przychodni) oraz oświaty

i wychowania, co najmniej 25% powierzchni należy przeznaczyć pod zieleń i na rekreację .

2. W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organ gminy może określić inny niż w ust. 1

procent udz i ału terenów zieleni , jeżeli wynika to .z ustaleń

miej scowego planu zagospodarowania przestrzennego.

§ 40. 1. W zespole zabudowy wielorodzinnej na terenach zieleni przydomowej należy, stosownie do potrzeb

użytkowych, przewidzieć placyki zabaw dla dzieci najmłod­

szych, boiska sportowe i miejsca rekreacyjne dostępne dla

osób starszych i niepełnosprawnych. W zabudowie śród ­

miejskiej dopuszcza się ograniczenie tego programu przez

organ gminy, w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu .

2.

N asł oneczni e nie placyku zabaw dl a dzieci powinno

-

Poz. 56

(21 marca i 21 wrze ś nia) w godzin ach 10°°_ 16°°. Wzabudowie śródmiejskiej dopuszcza s ię nasłonecznienie nie krótsze niż 2 godziny.

w wanny, natryski lub umywalki, powinny mieć indywidualną lub centralną instalację ciepłej wody. Warunek doprowadzeniaci ep łej wody do umywalek nie dotyczy budownictwa

zagrodowego oraz indywidualnego budownictwa rekreacyjnego.

3. Odl egł o ść placyków i u rządzeń, wymienionych

w ust. 1, od linii rozgraniczających ulicę oraz od miejsc

gromadzenia odpadków powinna wyno s ić co najmniej 10m.

§ 47. Budynek wyposażony w instalację wodociągową

powini en mieć zapewnione odprowadzenie ścieków bytowo-gospodarczych i technologicznych .

Rozdzi a ł 9

§ 48. 1. Budynek przeznaczony na pobyt ludzi oraz inne

budynki, w których w trakcie użytkowania powstają odpadki

i nieczystości stałe, powinny mieć miejsca przystosowane do

ich czasowego gromadzenia, usytuowane w samym budynku lub w jego otoczeniu.

wynosić co najmniej 4 godziny, liczone w dniach równonocy

Ogrodzenia

§ 41. Ogrodzenie działki nie powinno przekraczać granicy działki oraz linii rozgraniczającej ulicy łub placu bądź

innej linii ustalonej w miejscowym planie zagospodarowania

przestrzennego.

§ 42 . 1. Ogrodzenie powinno być ażurowe co najmniej

powyżej 0,6 m od poziomu terenu, chyba że konieczność

budowy ogrodzenia innego wynika z ustaleń miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego albo wymagań

ochrony akustycznej lub warunków u żytk owania działki .

2. Przepis ust. 1 nie dotyczy ogrodzeń terenów obiektów zabytkowych, sportowych, wojskowych, zakładów karnych, zakładów dla nieletnich oraz zakładów przemysłowych

i innych terenów o specjalnym przeznaczeniu .

§ 43. 1. Ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla

bezpieczeństwa ludzi i zwierząt. Umieszczanie na wysokości

mniejszej niż 1,8 m drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz

innych ostro zakończonych elementów jest zabronione .

2. Bramy i furtki w ogrodzeniu nie mogą otwierać się na

zewnątrz działki i mieć progów utrudniających wjazd osób

niepe łnosp ra wnych na wózkach inwalidzkich.

3. S zerokość bramy powinna wynosić co najmniej 3,6 m

na drodze pożarowej, na pozostałych drogach co najmniej

2,4 m, a szerokość furtki co najmniej 0,9 m.

2. Budynki, o których mowa w ust. 1,

mogą

być

wyposażon e w wewnętrzne urządzenia (zsypy) do usuwania

odpadków i nieczystości stałych.

§ 49. Budynek i pomieszczenia powinny być wyposażone w instalacje (urządzenia) do ogrzewania pomieszczeń

w okresie obniżonych temperatur, umożliwiające utrzymanie

temperatury powietrza wewnętrznego odpowiedniej do ich

przez naczen ia.

§ 50. Budynek i pomieszczenia, w których są zainstalowane paleniska na paliwo stałe lub komory spalania z palnikami na paliwo płynne lub gazowe, powinny mieć przewody kominowe do odprowadzania dymu i spalin.

§ 51. Budynek i pomieszczenia powinny mieć zapewstosownie do ich przeznaczenia.

nioną wentylację lub klimatyzację,

§ 52 . Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na

pobyt ludzi może być zaopatrywany

gaz z sieci gazowej,

z sieci lokalnej, baterii butli lub zbiorników stałych gazu

płynn e go, zgodnie z warunkami określonymi w § 157.

w

§ 53. 1. Budynek, odpowiednio do potrzeb wyn i kają­

cych z jego przeznaczenia, powinien być przyłączony do sieci

elektroenergetycznej i wyposażony w wewnętrzną instalację

elektryczną·

Dzia ł

III

BUDYNKI I POMIESZCZENIA

Rozdział 1

Wymagania ogó lne

§ 44. Budynek, jego ukł a d funkcjonalny i przestrzenny,

ustrój konstrukcyjny oraz rozwiązania techniczne i materiało­

we elementów budowl anych powinny być zaprojektowane

i wykonane w sposób odpowiadający wymag aniom wynikającym z jeg o usytuowani a i przeznaczenia oraz z odnoszą ­

cych się do niego przepisów rozporządzenia i przepisów

szczegó lnych .

§ 45. Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na

pobyt ludzi powinien być zaopatrzony co najmn iej w wodę

do picia, utrzymania higieny i na potrzeby gospodarcze oraz

przec i wpoża rowe, jeżeli wymagają tego przepisy szczególne,

a odpowiednio do ich przeznaczenia - także na inne cele.

W innych budynkach zaopatrzenie w wodę powinno wynikać z ich przeznaczenia i potrzeb ochrony przeciwpożarowej.

§ 46 . Budynek mieszkalny wielorodzinny, zamieszkania

zbiorow ego, zakładu opi eki zdrowotnej, opieki społecznej,

oświaty i wychowania, zakładu żywienia, produkcji i handlu

żywno ści ą, a także inn e budynk i, jeżeli są wyposażone

2. Budynek należy wyposażyć w instalację piorunochronn ą, chroniącą od wyładowań atmosferycznych, jeżeli

obow iązek taki wynika z Polskiej Normy.

§ 54. 1. Budynek średniowysoki i wyższy, niezależnie

od przeznaczenia, a także dwukondygnacyjny i wyższy

budynek zakładu opieki zdrowotnej, opieki społecznej oraz

inne budynki, stosownie do przeznaczenia, należy wyposażyć w urządzenia dźwigowe .

2. W budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego

oraz użyteczności publicznej, wyposażonym w dźwigi, należy zap e wnić dostęp do nich i dojazd na wszystkie kondygnacje użytkowe osobom n i€ pełnosprawnym.

§ 55 . 1. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym nie

wyposażonym w dźwigi należy zapewnić możliwość wykonania pochylni lub zainstalowania odpowiednich urządzeń

technicznych, umożliwiających dostęp osobom niepełno­

sprawnym do mieszkań położonych na parterze.

2. W nowo wznoszonym budynku zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej nie wyposażonym w dźwigi

należy zainstalować urządzenia techniczne, które zapewnią

osobom niepełnosprawnym konieczny dostęp na kondygnacje u żytkowe . Nie dotyczy to koszar, zakładów karnych

i zakładów dla nieletnich .

-

3. Dopuszcza się niewyposażenie w dźwigi budynku

o wysokości do 5 kondygnacji włącznie, jeżeli ostatnia

kondygnacja użytkowa stanowi część mieszkań dwupoziomowych .

§ 56 . Budynek wielorodzinny, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinien być przystosowany do

wyposażenia w instalacje telekomunikacyjne oraz instalacje

zbiorczych anten radiowo-telewizyjnych, odpowiadające

przepisom szczególnym i Polskim Normom, a stosownie do

przeznaczenia budynku - również w instalację sygnalizacji

dzwonkowej lub domofonowej .

Rozdział 2

Oświetlenie i nasłonecznienie

§ 57 . 1. Pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi

powinno mieć zapewnione oświetlenie naturalne, dostosowane do przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględ­

nieniem warunków określonych w § 13 oraz w Polskich

Normach .

2. W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi

stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do

powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1 :8,

natomiast w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie

naturalne jest wymagane ze względów na przeznaczenie

- co najmniej 1 :12.

§ 58. Dopuszcza się oświetlenie pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi wyłącznie światłem sztucznym,

jeżeli

1) oświetlenie światłem dziennym nie jest konieczne lub

nie jest wskazane ze względów technologicznych,

2) jest uzasadnione celowością funkcjonalną zlokalizowania tego pomieszczenia w obiekcie podziemnym lub

w części budynku pozbawionej oświetlenia naturalnego.

§ 59. 1. Oświetlenie sztuczne pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi powinno odpowiadać potrzebom

użytkowym i Polskim Normom.

2. Ogólne oświetlenie sztuczne pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi powinno zapewniać odpowied nie warunki użytkowania całej jego powierzchni .

3. Oświetlenie sztuczne połączonych ze sobą pomieszprzeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz do ruchu

ogólnego (komunikacji) nie powinno wykazywać różnic

natężenia, wywołujących olśnienie przy przejściu między

tymi pomieszczeniami .

-

Poz. 46

do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego nie określa się wymaganego czasu nasłonecz ­

nienia .

Rozdział 3

Wejścia do budynków i mieszkań

§ 61 . Położenie drzwi wejściowych do budynku oraz

kształt i wymiary pom i eszczeń wejściowych powinny umoż­

liwiać

dogodne warunki ruchu, w tym również osobom

Wymaganie przystosowania wejść dla

tych osób nie dotyczy budynków mieszkalnych w zabudowie

jednorodzinnej i zagrodowej oraz budynków do rekreacji

indywidualnej .

niepełnosprawnym .

§ 62. 1. Drzwi wejściowe do budynku i ogólnodostęp­

nych pomieszczeń użytkowych oraz do mieszkań powinny

mieć szerokość w świetle co najmniej 0,9 m. W wypadku

zastosowania drzwi zewnętrznych dwuskrzydłowych szerokość skrzydła zasadniczego nie może być mniejsza niż 0,9 m.

2. W wejściach do budynku i ogólnodostępnych pozastosowane drzwi obrotowe lub wahadłowe , pod warunkiem usytuowania przy

nich drzwi rozwieranych lub rozsuwanych, przystosowanych

do ruchu osób niepełnosprawnych.

mieszczeń użytkowych mogą być

3. W drzwiach, o których mowa w ust. 1, oraz

w drzwiach do mieszkań i pomieszczeń mieszkalnych w budynku zamieszkania zbiorowego wysokość progów nie może

przekraczać 20 mm.

§ 63. Wejścia z zewnątrz do budynku i pomieszczeń

przeznaczonych na pobyt ludzi należy chronić przed nadmiernym dopływem chłodnego powietrza przez zastosowanie przedsionka, kurtyny powietrznej lub innych rozwiązań

nie utrudniających ruchu . Wymagania te nie dotyczą dodatkowych wejść nie przewidzianych do stałego użytkowania .

§ 64. Wejście do budynku i do każdej klatki schodowej

powinno mieć elektryczne oświetlenie zewnętrzne . Nie dotyczy to budownictwa zagrodowego i rekreacyjnego.

§ 65. W budynku wielorodzinnym, w pomieszczeniu

przy wejściu, należy zapewnić miejsce do zainstalowania

domowych skrzynek listowych .

czeń

§ 60. 1. Pokój mieszkalny oraz pomieszczenie przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej

i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecz­

nienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca

i 21 września) w godzinach 8 00 _16 00 .

2. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ogra niczenie wymagania ust. 1 co najmniej do jednego pokoju,

przy czym w zabudowie uzupełniającej (plombowej) dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia

Rozdział 4

Schody i pochylnie

§ 66. W celu zapewnienia

dostępu

do pomieszczeń

położonych na różnych poziomach należy stosować schody

stałe, a w zależności od przeznaczenia budynku -

również

pochylnie odpowiadające warunkom określonym w rozporządzeniu.

§ 67: Zainstalowanie w budynku schodów lub pochylni

ruchomych nie zwalnia z obowiązku zastosowania schodów

lub pochylni stałych .

§ 68. 1. Graniczne wymiary sch.o dów stałych w budynkach o różnym przeznaczeniu określa tabela

..

-

Minimalna szerokość

użytkowa (m)

Maksymalna

biegu

spocznika

stopni (m)

1

2

3

4

Budynki jednorodzinne i zagrod()we oraz mieszkania dwupoziomowe

0,8

0,8

0,19

Budynki mieszkalne wielorodzinne, budynki zamieszkania zbiorowego oraz użytecznośc i publicznej *), a także budynki produkcyjne*) oraz magazynowo-składowe

.1,2

1,5

0,175

Przedszkola i żłobki

1,2

1,3

0,15

Budynki zakładów opieki zdrowotnej *)

1,4

1,5

0,15

Garaże wbudowane i wolno stojące (wielostanowiskowe)

0,9

0,9

0,19

Wszelkie budynki - schody do piwnic oraz poddaszy nieużytkowych i służących do przechowywania pasz słomiastych w budynkach inwentarskich ,

0,8

0,8

0,2

Przeznaczen ie budynków

*)

Poz. 46

wysokość

Szerokość użytkowa biegów i spoczników klatek schodowych, określona w tabeli , nie może być mniejsza, niż wynika to ze wskaźnika

0,6 m na 100 osób na kondygnacji o największej liczbie przewidywanych użytkowników znajdujących się tam jednocześnie .

2. Szerokość użytkowa schodów zewnętrznych powinna wynosić co najmniej 1,2 m.

3. Szerokość użytkową schodów stałych mierzy się

między wewnętrznymi krawędziami poręczy , a w wypadku

balustrady jednostronnej - między wykończoną powierzchnią ściany a wewnętrzną krawędzią poręczy tej balustrady.

Szerokości te nie mogą być ograniczane przez zainstalowane

urządzenia oraz elementy budynku .

§ 69. 1. Liczba stopni w jednym biegu schodów sta łych, łączących kondygnacje nadziemne, nie powinna wynosić więcej niż

1) w budynku zakładu opieki zdrowotnej 2) w innych budynkach -

14 stopni,

17 stopni.

2. Liczba stopni w jednym biegu schodów zewnętrz­

nych nie powinna wynosić więcej niż 10.

3. Szerokość stopni stałych schodów wewnętrznych

powinna wynikać z warunku określonego wzorem

2h + s = 0,6 do 0,65 m, gdzie h oznacza wysokość stopnia,

s - jego szerokość .

4. Szerokość stopni schodów zewnętrznych przy głów­

nych wejściach do budynku powinna wynosić w budynkach

użyteczności publicznej co najmniej 0,35 m, w innych

budynkach - co najmniej 0,3 m.

5. Szerokość stopnia zabiegowego oraz stopnia schodów wachlarzowych w odległości 0,4 m od poręczy balustrady powinna wynosić co najmniej 0,25 m.

6. W budynku zakladu opieki zdrowotnej stosowanie

schodów zabiegowych i wachlarzowy.ch , jako przeznaczonych do ruchu pacjentów, jest zabronione.

7. Schody i pochylnie powinny mieć wykończenie po wierzchni odróżniające je od poziomych płaszczyzn ruchu .

§ 70. 1. Maksymalne nachylenie pochylni zwiąlanych

z budynkiem nie może przekraczać wielkości określonych

w poniższej tabeli

Usytuowanie pochylni

Przeznaczenie pochylni

na zewnątrz ,

bez przekrycia

% nachylenia

wewnątrz budynku

1

2

3

Do ruchu pieszego i dla osób niepełnosprawnych poruszających się przy użyciu

wózka inwalidzkiego, przy wysokości pochylni

a) do 0,15 m

b) do 0,5 m

c) ponad 0,5 m*)

15

8

6

15

10

8

Dla samochodów w garażach wielostanowiskowych

a) jedno- i dwupoziomowych

b) wielopoziomowych

15

15

25

15

Dla samochodów w garażach indywidualnych

25

25

lub pod dachem

% nachylenia

., , Pochylnie do ruchu pieszego i dla osób niepe/nosprawnych o d/ugości ponad 9 m powinny być podzielone na krótsze odcinki, przy

zastosowaniu spoczników poziomych o d/ugości co najmniej 1 A m.

-

158

2. Nawierzchnia pochylni powinna być szorstka, a pochylni zewnętrznych o nachyleniu większym niż 15% - ponadto karbowana .

§ 71. 1. Pochylnie przeznaczone dla osób niepełno­

sprawnych powinny mieć szerokość płaszczyzny ruchu co

najmniej 1,2 m, krawężniki o wysokości co najmniej 0,07 m

i obustronne poręcze odpowiadające warunkom określonym

w § 298, przy czym odstęp między nimi powinien mieścić się

w granicach od 1 m do 1,1 m.

2. Długość poziomej płaszczyzny ruchu na początku i na

końcu pochylni powinna wynosić co najmniej 1,5 m.

3. Wymiary spocznika związanego z pochylnią przed

wejściem do budynku powinny umożliwiać manewrowanie

wózkiem inwalidzkim i otwieranie drzwi oraz wynosić co

najmniej 1,5 x 1,5 m.

Rozdział 5

Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi

§ 72. 1. Wysokość pomieszczeń przeznaczonych na

pobyt ludzi powinna odpowiadać wymaganiom określonym

w poniższej tabeli

Minimalna

Rodzaj pomieszczenia (sposób użytkowania)

wysokość

w świetle (m)

1

2

Pomieszczenia mieszkalne w budynkach jednorodzinnych i wielorodzinnych oraz sypialnie 1- 4-osobowe w budynkach zamieszkania zbiorowego

2,5

Pomieszczenia mieszkalne w budynkach jednorodzinnych na poddaszu oraz pomieszczenia w in dywidualnych domach rekreacyjnych

2,2 *)

Pom ieszczenia do pracy, nauki i innych celów, w których nie występują czynniki uciążliwe lub szkodliwe

dla zdrowia

a) jeżeli przebywają w nich nie więcej niż 4 osoby

b) jeżeli przebywają w nich więcej niż 4 osoby

2, 5

3,0

Pomieszczenia jak wyżej, lecz usytuowane na antresoli otwartej do większego pomieszczenia, jeżeli nie

występują czynniki szkodliwe dla zdrowia

2,2

Pomieszczenia do pracy i innych celów, w których występują czynniki uciążliwe lub szkodliwe dla

zdrowia

3,3

Pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, jak dyżurki, portiernie, kantory, kioski uliczne, a także

kioski usytuowane w halach dworcowych, fa brycznyc h, wystawowych , handlowych, jeżeli nie

występują czynniki szkodliwe dla zdrowia

2,2*)

Pomi eszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi

a) jeż e li nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia

b) jeż e li występują czynniki szkodliwe dla zdrowia

2,2*)

2,5

*) Przy stropach pochyłych jest to wysokość średnia , natomiast wysokość najniższa powinna wynosić co najmniej 1,9 m. P rzestrze ń

o wysoko ści poniżej 1,9 m uznaje się za pomocniczą .

2. Pomieszczenia, których wysokość powinna, w myśl

ust. 1, wynos ić co najmniej 3 m i 3,3 m, mogą być obniżone

w wypadku zastosowania klimatyzacji, pod warunkiem uzyskania zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego .

§ 73 . 1. W pomieszczeniu mieszkalnym poziom podłogi

od strony ściany z oknami nie powinien znajdować się

poniżej przyległego terenu .

2. W pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi

w budynku zakładu op ieki zdrowotnej, opieki społecznej ,

oświaty, wychowania i nauki poziom podłogi powinien

znajdować się co najmniej 0,3 m powyżej przyległego terenu .

3. W pomieszczeniu produkcyjnym i usługowym poziom podłogi może znajdować się na poziomie terenu.

Obniżenie poziomu podłogi poniżej terenu wymaga uzyskania zgody właściwego państwowego inspektora pracy

oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

§ 74. W budynku użyteczności publicznej pom ieszczenia ogólnodostępne ze zróżnicowanym poziomem podłóg

powinny być przystosowane do ruchu osób niepełnospraw­

nych .

§ 75. Drzwi do pomieszczenia przeznaczonego na stały

pobyt ludzi oraz do pomieszczenia kuchennego powinny

mieć szerokość w świetle co najmniej 0,8 m i nie mogą mieć

progów.

Rozdział 6

Pomieszczenia higienicznosanitarne

§ 76 . Wymagania dotyczące pomieszczeń higienicznosanitarnych określają przepisy rozporządzenia, a także przepisy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy oraz obrony

cY,w!'nej . Do pomiesz~zeń .higienicznosanitarnych zalicza się

łaznle, sauny, natryski, łaZienki , ustępy , umywalnie, szatnie

p~zeb.ieralni.e, pralnie, po~ieszczenia h'i gieny osobistej ko~

blet, Jak tez pomieszczenia służące do odkażania , oczyszczania oraz suszenia odzieży i obuwia .

159 -

§ 77 . 1. Pomieszczenie higienicznosanitarne powinno

mieć wysokość w świetle co najmniej 2,5 m, z wyjątkiem łaźni

ogólnodostępnej,

której

wysokość

powinna

wynosić

co

najmniej 3 m.

2. Dopuszcza się pomniejszenie wysokości pomi eszczenia higienicznosanitarnego, z wyjątkiem ogólnodostęp­

nych ustępów i łaźni, do 2,2 m w świetle , w wypadku

usytuowania w suterenie, podpiwniczeniu lub na poddaszu

budynku .

§ 78. 1. Ściany pomieszczenia higienicznosanitarnego

powinny mieć do wysokości co najmniej 2 m powierzchnie

zmywalne i odporne na działanie wilgoci .

2. Posadzka pralni, łazienki , umywalni, kabiny natryskowej i ustępu powinna być zmywalna, nienasiąkliwa i nie śliska .

§ 79. 1. Drzwi do łazienki , umywalni i wydzielonego

ustępu

powinny otwierać się na zewnątrz pomieszczenia,

co najmniej 0,8 m w świetle ościeżnicy

i w dolnej części otwory o sumarycznym przekroju nie

mniejszym niż 0,022 m 2 dla dopływu powietrza .

mieć szerokość

2. W

łazience

i umywalni, z wyjątkiem zbiorowych ,

mogą być stosowane drzwi przesuwane.

§ 80. 1. Kubatura pomieszczenia łazienki mającej wentylację grawitacyjną powinna wynosić co najmniej

1) przy zastosowaniu gazowego urządzenia do ogrzewania

wody, instalowanego w tym pomieszczeniu - 8 m 3 ,

2) przy doprowadzeniu centralnej ciepłej wody albo za stosowaniu elektrycznego urządzenia do ogrzewania

wody lub gdy gazowe urządzenie do ogrzewania wody

znajduje się poza tym pomieszczeniem - 6,5 m 3 .

2. Łazienka o kubaturze mniejszej niż 6,5 m 3 powinna

być wyposażona w wentylację mechaniczną.

§ 81 . 1. Kabina natryskowa nie zamknięta, stanowiąca

wydzieloną część pomieszczeń natrysków i umywalni zbiorowych, powinna mieć powierzchnię nie mniejszą niż 0,9 m 2

i szerokość co najmniej 0,9 m.

2. Kabina natryskowa zamknięta , wydzielona ściankami

na całą wysokość pomieszczenia, powinna mieć powie rzchnię nie mniejszą niż 1,5 m 2 i szerokość co najmniej 0,9 m oraz

być wyposażona w wentylację mechaniczną .

3. Kabina natryskowa zamknięta, przystosowana do

potrzeb osób niepełnosprawnych, które muszą korzystać

z wózków inwalidzkich w trakcie kąpieli, powinna mieć

powierzchnię nie mniejszą niż 2,5 m 2 i szerokość co najmniej

1,5 m oraz być wyposażona w wentylację mechaniczną.

4. W sąsiedztwie kabin natryskowych i umywalni zbiorowej powinna znajdować się kabina ustępowa .

§ 82. 1. W budynku zamieszkania zbiorowego łazienki

z pomieszczeniami mieszkalnymi powinny być

wyposażone w wannę lub natrysk oraz umywalkę . Miska

ustępowa może być usytuowana w łazience lub w . wy dzielonej kabinie ustępowej wyposażonej w umywalkę .

związane

2. W budynku, o którym mowa w ust. 1, bez łazienek

i ustępów związanych z pomieszczeniami mieszkalnymi,

powinny być urządzone na każdej kondygnacji umywalnie

Poz. 46

i ustępy przeznaczone do wspólnego użytku, wyposażone co

najmniej w

1)

miskę ustępową dla 20 osób,

2)

urządzenie natryskowe dla 15 osób,

3)

umywalkę dla 5 osób,

4)

pisuar dla 20 mężczyzn .

§ 83 . Kabina ustępowa (ustęp wydzielony), nie przeznaczona dla osób niepełnosprawnych , wyposażona w umywalkę, powinna mieć co najmniej 1,35 m długości i 1 m szerokości , natomiast bez umywalki co najmniej 1,15 m

długości i 0,9 m szerokości .

§ 84. 1. W budynku użyteczności publicznej i zakładu

pracy należy urządzić ustępy ogólnodostępne . Jeżeli liczba

osób w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi na

danej kondygnacji jest mniejsza od 10, dopuszcza się umieszczenie ustępu na najbliższej, wyższej lub niższej kondygnacji .

2. W budynkach, o których mowa w ust. 1, w ustępach

powinna przypadać co najmniej jedna

miska ustępowa i- jeden pisuar na 35 mężczyzn oraz jedna

miska ustępowa na 25 kobiet, jeżeli przepisy dotyczące

bezpieczeństwa i higieny pracy nie stanowią inaczej .

ogólnodostępnych

3. W budynkach, o których mowa w ust. 1, odległość od

stanowiska pracy lub miejsca przebywania ludzi do najbliż­

szego ustępu nie może być większa niż 75 m, a od stanowiska

pracy chronionej - niż 50 m.

§ 85 . Ustępy ogólnodostępne powinny mieć wejścia

z dróg komunikacji ogólnej . W ustępach tych należy stosować

1) przedsionki oddzielone ścianami pełnymi na całą wyso kość pomieszczenia; przedsionków nie wymagają ustę­

py przy salach zajęć w żłobkach i przedszkolach oraz przy

pokojach dla chorych w szpitalach,

2) drzwi wejściowe o szerokości co najmniej 0,9 m oraz

drzwi wewnętrzne i drzwi do kabin ustępowych , otwierane na zewnątrz, o szerokości co najmniej 0,8 m,

3) przegrody dzielące ustęp damski od męskiego, wykonane jako ś ciany pełne na całą wysokość pomieszczenia,

4) miski ustępowe umieszczone w oddzielnych kabinach

ze ściankami i drzwiami o wysokości co najmniej

2 m z prześwitem nad podłogą 0,15 m; oddzielenia nie

wymagają ustępy dla dzieci w żłobkach i przedszkolach,

5) co najmniej

jedną

umywalkę

na

każdą

1- 3 misek

ustępowych lub każdy 1-3 pisuarów,

6) wpusty kanalizacyjne z syfonem i kratką oraz zawory

wodociągowe ze złączką do węża,

7)

wentylację grawitacyjną lub mechaniczną, w ustępach

z oknem i jedną kabiną, a w innych - mechaniczną,

włączaną automatycznie i spełniającą po wyłączeniu

funkcj ę wentylacji grawitacyjnej .

§ 86 . 1. W budynku, na kondygnacjach dostępnych dla

osób niepełnosprawnych , co najmniej jedno z ogólnodos tępnych pomieszczeń higienicznosanitarnych powinno być

przystosowane dla tych osób przez

1) zapewnienie przestrzeni manewrowej o wymiarach co

najmniej 1,5 x 1,5 m,

-

2) stosowanie w tych pomieszczeniach i na trasie dojazdu

do nich drzwi bez progów,

3) zainstalowanie odpowiednio przystosowanej, co najmniej jednej miski ustępowej i umywalki, a także jednego natrysku, jeżeli ze względu na przeznaczenie

przewiduje się w budynku takie urządzenia ,

4) zainstalowanie uchwytów ułatwiających korzystanie

z urządzeń higienicznosanitarnych .

2. Dopuszcza się stosowanie pojedynczego ustępu dla

osób niepełnosprawnych bez przedsionka oddzielającego od

komunikacji ogólnej .

§ 87. 1. Ustępy publiczne należy sytuować na terenach

Poz. 46

2. Kuchnia i wnęka kuchenna powinny być wyposażo­

ne w trzon kuchenny, zlewozmywak lub zlew oraz mieć układ

przestrzenny, umożliwiający żainstalowanie chłodziarki

i urządzenie miejsca pracy.

3. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym w łazien­

kach powinno być możliwe zainstalowanie wanny: umywalki, miski ustępowej (jeżeli nie ma ustępu wydzielonego),

automatycznej pralki domowej. a także usytuowanie pojemnika na brudną bieliznę . Sposób zagospodarowania i rozmieszczenia urządzeń sanitarnych powinien zapewniać do

nich dogodny dostęp.

4. Ustęp wydzielony należy wyposażyć w umywalkę.

wyposażonych w sieć wodociągową i kanalizacyjną.

~ 93. 1. Pomiesz~zenie mieszkalne i kuchenne powinno mieć bezpośrednie oświetlenie światłem dziennym . .

2. Dopuszcza się sytuowanie ustępów publicznych na

terenach nie skanalizowanych jako budynki wolno stojące ze

szczelnymi zbiornikami nieczystości .

2. W mieszkaniu jednopokojowym dopuszcza się po mieszczenie kuchenne lub wnękę kuchenną bez okien, pod

warunkiem zastosowania odpowiedniej wentylacji .

3. Dopuszcza się sytuowanie tymczasowych , nie skana lizowanych ustępów publicznych na terenach skanalizowanych, za zgodą właściwego terenowo państwowego inspek tora sanitarnego.

wić część pokoju przeznaczonego na pobyt dzienny.

4. Ustęp publiczny powinien odpowiadać wymaganiom określonym w § 85 oraz mieć kabiny ustępowe o wymiarach co najmniej 1,5 m dl uq oś ci i 1 m szerokości .

5. W ustępie publicznym co najmniej jedna kabina

powinna być przystosowana do potrzeb osób niepełno­

sprawnych, zgodnie z § 86 ..

§ 88. 1. Wejście do ustępu publicznego, wbudowanego w inny obiekt. nie może prowadzić bezpośrednio z klatki

schodowej lub innej drogi komunikacji ogólnej w budynku

ani z pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi.

2. Odległość od okien i drzwi ustępu publicznego do

okien i wejść do innych budynków przeznaczonych na pobyt

ludzi nie może być mniejsza niż 10m.

§ 89. 1. Przepisów § 73 ust. 1, § 75, 79 ust. 1 i § 83

niniejszego działu nie stosuje się db budynków zakwaterowania osób tymczasowo aresztowanych, skazanych lub

ukaranych, 'zwanych dalej osadzonymi .

2. Przepisów § 75 i 79 ust. 1 nie stosuje się do zakładów

poprawczych i schronisk dla nieletnich.

3. W mieszkaniu wielopokojowym kuchnia może stano-

§ 94. 1. Minimalna szerokość pomieszczeń w budynku

wielorodzinnym 'powinna wynosić

1) pokoju sypialnego przewidzianego d'.a jednej osoby

- 2,2 m,

2) pokoju sypialnego przewidzianego dla dwóch osób

- 2,6 m,

3) kuchni w mieszkaniu jednopokojowym -

1,7 m,

4) kuchni w mieszkaniu wielopokojowym -

2,3 m.

2. W mieszkaniu co najmniej jeden pokój powinien mieć

powierzchnię nie mniejszą niż 16 m 2 .

§ 95 . 1. Kształt i wymiary przedpokoju powinny umoż­

przeniesienie chorego na noszach lub wykonanie

manewru wózkiem inwalidzkim w miejscach zmiany kierun ku ruchu.

liwiać

2. Korytarze stanowiące komunikację wewnętrzną

w mieszkaniu powinny mieć szerokość co najmniej 1,2 m,

z dopuszczeniem miejscowego zwężenia do 0,9 m.

Rozdział 8

Pomieszczenia techniczne i gospodarcze

Rozdział 7

Szczególne wymagania dotyczące mieszkań

w budynkach wielorodzinnych

§ 90. Mieszkanie w budynku wielorodzinnym powinno

spełniać

wymagania dotyczące pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a ponadto wymagania określone w niniejszym rozdziale .

§ 91 . Mieszkanie, z wyjątkiem jedno- i dwupokojowego, powinno być przewietrzane na przestrzał lub naroż­

nikowo. Nie dotyczy to mieszkania w budynku podlegającym

przebudowie lub modernizacji.

§ 92. 1. Mieszkanie, oprócz pomieszczeń mieszkal nych, powinno mieć kuchnię lub wnękę kuchenną, łazienkę ,

ustęp wydzielony lub miskę ustępową w łazience , przestrzeń

składowania oraz przestrzeń komunikacji wewnętrznej.

§ 96. 1. Pomieszczenie techniczne, w którym są zainstalowane urządzenia emitujące hałasy lub drgania, może być

sytuowane w bezpośrednim sąsiedztwie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, pod warunkiem zastosowania rozwiązań konstrukcyjno - materiałowych , zapewniają­

cych ochronę sąsiednich pomieszczeń przeznaczonych na

pobyt ludzi przed uciążliwym oddziaływaniem tych urządzeń,

zgodnie z wymaganiami działu IX rozporządzenia oraz Polskich Norm .

2. Podpory, zamocowania i złącza urządzeń, o których

mowa w ust. 1, powinny być wykonane w sposób uniemoż­

liwiający przenoszenie niedopuszczalnego hałasu i drgań na

elementy budynku i instalacje.

§ 97 . 1. Wysokość pomieszczenia technicznego i gospodarczego nie powinna być mniejsza niż 2,2 m, a w budynkach jednorodzinnych - 2 m.

-

2. Wysokość przejść pod przewodami instalacyjnymi

powinna wynosić w świetle co najmniej 1,9 m, z wyjątkiem

wypadków, o których mowa w § 242 ust. 3.

3. Wysokość kanałów i przestrzeni instalacyjnych w budynku oraz s.tudzienek kontrolnych powinna wynosić co

najmniej 1,9 m w świetle ,.przy czym na odcinkach o długości

do 4 m wysokość kanałów może być obniżona do 0,9 m.

Poz. 46

3. Odległość drabiny lub klamry od ściany bądź innej

konstrukcji, do której są umocowane, nie może być niniejsza

niż o. 15 m, a odległość obręczy ochronnej od drabiny,

w miejscu najbardziej od niej oddalonym, nie może być

mniejsza niż 0,7 m i większa niż 0,8 m.

4. Spoczniki z balustradą powinny być umieszczone co

8- 10 m wysokości drabiny lub ciągu klamer. Górne końce

4. Odległość między włazami kontrolnymi w kanałach

instalacyjnych nie może przekraczać 30 m. Włazy te powinny

znajdować się na każdym załamaniu kanału i mieć wymiary

co najmniej 600 x 600 mm lub 0 600 mm.

podłużnic (bocznic) drabin powinny być wyprowadzone co

najmniej 0,75 m nad poziom wejścia (pomostu), jeżeli nie

zostały zastosowane inne zabezpieczenia przed upadkiem .

5. Przepisy ust. 3 i 4 nie dotyczą tuneli kablowych,

w stosunku do których wymagania określa Polska Norma.

Rozdział 10

Garaże dla samochodów osobowych

§ 98. Podłogi w pomieszczeniach technicznych i gospodarczych powinny być wykonane w sposób zapewniający

utrzymanie czystości, stosownie do ich przeznaczenia .

Rozdział 9

Dojścia i przejścia ' do urządzeń technicznych

§ 99. 1. Dojściami i przejściami do dźwignic i innych

urządzeń technicznych mogą być korytarze, pomosty, podesty, galerie, schody, drabiny i klamry, wykonane z materiałów

niepalnych.

2: Ogólne wymagania dotyczące dojść i przejść do

dźwignic należy stosować również w razie wykonania dojść

roboczych do pomieszczeń i części budynku nie przeznaczonych na pobyt ludzi, związanych z okresową obsługą maszyn

i urządzeń oraz przeglądem i utrzymaniem stanu technicznego budynku .

3. Wymagania szczegółowe, jakim powinny odpowiadać dojścia i przejścia do dźwignic , określają przepisy wydane przez Urząd Dozoru Technicznego.

§ 100. 1. Dojścia i przejścia, o których mowa w § 99,

powinny mieć wysokość w świetle co najmniej 1,9 m i mogą

być usytuowane nad stanowiskiem pracy na wysokości co

najmniej 2,5 m, licząc od poziomu podłogi tego stanowiska .

2. Nawierzchnia podłogi w dojściach i przejściach nie

może być śliska.

3. Poałogi azurowe nie mogą mieć otworów o powierzchni większej niż 1700 mm 2 i wymiarów umożliwiających

przejście przez nie kuli o średnicy większej niż 36 mm.

4. Poziome dojścia i przejścia od strony przestrzeni

otwartej powinny być zabezpieczone balustradą o wysokości

1,1 m z poprzeczką umieszczoną w połowie jej wysokości

i krawężnikiem o wysokości co najmniej 0,15 m.

§ 101. 1. W wyjątkowych wypadkach , uzasadnionych

względami użytkowymi, jako przejście między różnymi po ziomami mogą służyć drabiny lub klamry, trwale zamocowa ne do konstrukcji.

2. Szerokość drabin lub klamer, o których mowa w

ust. 1, powinna wynosić co najmniej 0,5 m, a odstępy między

szczeblami nie mogą być większe niż 0,3 m. Poczynając od

wysokości 3 m nad poziomem podłogi , drabiny lu.b kla.mry

powinny być zaopatrzone w urządzenia zabezpieczające

przed upadkiem . Warunek ten spełniają obręcze ochronne,

rozmieszczone w rozstawie nie większym niż 0,8 m, z pionowymi prętami w rozstawie nie większym niż 0,3 m.

§ 102. 1. Garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych w budynku,

stanowiącym samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiek : . l zewnętrzną obudową pełną, cześciową lub

ażurową , powinien mieć

1) wysokość w ś wietle konstrukcji co najmniej 2,2 m i do

spodu przewodów instalacyjnych 2 m,

2) wjazdy lub wrota garażowe co najmniej o szerokości

2,3 m i wysokości 2 m w ś wietle,

3) elektryczną instalację oświetleniową w garażach zbioro wych wielostanowiskowych,

4) wymianę powietrza, zgodnie z § 108,

5) wpusty kanalizacyjne z osadnikami błota , olejów i smarów: w garażach z instalacją wodociągową, w garażach

podziemnych oraz w garażach nadziemnych o pojemno ści powyżej 25 samochodów na kondygnacji,

6) instalację przeciwpożarową , wymaganą przepisami

szczególnymi, zabezpieczoną przed zamarzaniem .

2. Garaż, o ktprym mowa w ust. 1, powinien spełniać

wymagania § 274-281 oraz przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej .

§ 103. 1. Do garażu położonego poniżej lub powyżej

terenu należy zapewnić dojazd dla samochodów za pomocą

pochylni o maksy'malnym nachyleniu nie większym niż

określone w § 70 lub zastosować odpowiednie urządzenia do

transportu pionowego.

2. W garażL\ wielopoziomowym, przeznaczonym dla

więcej niż 25 samochodów na każdej kondygnacji , należy

stosować pochylnie o szerokości co najmniej 5,5 m, umoż­

liwiające ruch dwukierunkowy lub osobne, jednopasmowe

pochylnie o szerokości co najmniej 2,7 m dla wjazdu i wyjazdu samochodów.

3. W garażu wielopoziomowym, przeznaczonym dla nie

więcej niż 25 samochodów na 'kondygnacji, dopuszcza się

zastosowanie wyłącznie pochylni jednopasmowych, pod

warunkiem zainstalowania sygnalizacji do regulacji kierunków ruchu .

4. W garażu dwupoziomowym, przeznaczonym dla nie

więcej niż 10 samochodów na kondygnacji , dopuszcza się

zastosowanie pochylni jednopasmowej bez sygnalizacji

świetlnej .

§ 104. 1. Dojazd (droga manewrowa) do stanowisk

postojowych w garażu jednoprzestrzennym (bez ścian wewnętrznych) powinien mieć szerokość dostosowaną do

warunków ruchu takich samochodów, jakie mają być przechowywane, oraz do sposobu ich usytuowania w stosunku

do osi drogi, ale co najmniej

1) przy usytuowaniu prostopadłym -

5,7 m,

2) przy usytuowaniu pod kątem 60° -

4 m,

3) przy usytuowaniu pod kątem 45° -

3,5 m,

4) przy usytuowaniu równoległym -

Poz. 46

nych, o łącznej powierzchni otworów netto nie mniejszej

niż 0,04 m 2 na każde stanowisko postojowe - w garażach nadziemnych wolno stojących, przybudowanych

lub wbudowanych w budynki nieogrzewane,

2) co najmniej grawitacyjną, zapewniającą 1,5-krotną wymianę powietrza na godzinę - w garażach jednoprzestrzennych nadziemnych lub częściowo zagłębionych,

znajdujących się w budynkach mających ogrzewanie

i nie więcej niż 10 stanowisk postojowych,

3)

3 m.

2. Stanowiska postojowe w garażu powinny mieć wymiary zapewniające zachowanie odległości między samochodami co najmniej 0,6 m oraz między samochodami

a przegrodami budowlanymi - co najmniej 0,5 m.

3. Odległości, o których mowa w ust. 2, odnoszące się

do stanowisk przeznaczonych dla samochodów, z których

korzystają osoby niepełnosprawne, powinny wynosić co

najmniej 1,2 m.

§ 105. 1. W garażu podziemnym i wielopoziomowym

nadziemnym jako dojścia należy stosować schody odpowia dające warunkom określonym w § 68.

2. W garażu jednopoziomowym podziemnym i nad ziemnym dopuszcza się wykorzystanie jako dojścia pochylni

przeznaczonych do ruchu samochodów, jeżeli ich nachylenie

nie przekracza 10% oraz istnieje możliwość wydzielenia

bezpiecznego pasma ruchu pieszego o szerokości co najmniej 0,75 m.

3. Nie wymaga się wydzielenia pasma ruchu pieszego

na pochylni dwupasmowej, a w garażu o pojemności do 25

samochodów włącznie na kondygnacji - także na pochylni

jednopasmowej .

4. Stanowiska postojowe dla samochodów, z których

korzystają osoby niepełnosprawne, należy sytuować na poziomie terenu lub na kondygnacjach dostępnych dla tych

osób z pochylni, odpowiadającej warunkom określonym

w § 70, lub przy zastosowaniu mechanicznych urządzeń

podnośnych .

§ 106. Garaż znajdujący się w budynku o innym przeznaczeniu powinien mieć ściany i stropy, zapewniające

wymaganą izolację akustyczną oraz szczelność uniemoż­

liwiającą przenikanie spalin lub oparów paliwa do sąsiednich

pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi .

§ 107. 1. Posadzka w garażu nie powinna być śliska

i powinna mieć spadki do wewnętrznego lub zewnętrznego

wpustu kanalizacyjnego. W zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej dopuszcza się kierowanie spadków posadzki bezpośrednio na teren działki.

2. W garażu krawędzie płaszczyzny postojowej i manewrowej. a także znajdujących się w niej otworów, należy,

z uwzględnieniem ust. 1, ograniczyć progiem (obrzeżem)

o wysokości 30 mm, uniemożliwiającym spływ wody lub

innej cieczy na zewnątrz i na niższy poziom garażowan i a . Na

drodze ruchu pieszego próg ten powinien być wyprofilowany w sposób umożliwiający przejazd wózkiem inwalidzkim .

§ 108. W garażu z zewnętrzną obudową pełną neleży

stosować wentylację

1) co najmniej naturalną, przez przewietrzanie otworami

wentylacyjnymi w ścianach przeciwległych lub bocz-

mechaniczną - w innych garażach, nie wymienionych

w pkt 1 i 2, oraz w kanałach rewizyjnych, służących

zawodowej obsłudze i naprawie samochodów bądź

znajdujących się w garażach wielostanowiskowych.

Rozdział 11

Szczególne wymagania dotyczące pomieszczeń

inwentarskich

§ 109. Pomieszczenie przeznaczone dla inwentarza ży­

wego powinno odpowiadać potrzebom wynikającym z zasad

racjonalnego utrzymywania zwierząt oraz odpowiednich

warunków pracy obsługi, a także powinno spełniać wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków inwentarskich i ewakuacji zwierząt, określone w dziale VI

rozdziale 9.

§ 110. W pomieszczeniu przeznaczonym dla inwentarza

żywego należy zapewnić

1) oświetlenie światłem dziennym lub sztucznym, przystosowane do gatunku i grupy zwierząt.

2)

wymianę powietrza, wymaganą dla określonego gatun-

ku i grupy zwierząt.

3) utrzymanie właściwej temperatury,

4) zabezpieczenie przed wpływami atmosferycznymi oraz

wilgocią z podłoża i zalegających odchodów zwierzę­

cych,

5) odprowadzenie ścieków ze stanowisk dla zwierząt do

zewnętrznych lub wewnętrznych zbiorników szczelnych,

6) wyposażenie w instalacje i urządzenia elektryczne, dostosowane do przeznaczenia pomieszczeń ,

oraz odpowiednie warunki do pracy obsługi.

§ 111 . W razie zastosowania w budynku instalacji wopowinna być ona doprowadzona do miejsc

wynikających z technologii chowu .

dociągowej,

§ 112. Dopuszcza się niewyposażenie pomieszczenia

przeznaczonego dla inwentarza żywego , użytkowanego

okresowo, w instalacje i urządzenia elektryczne.

Dział

IV

WYPOSAŻENIE TECHNICZNE BUDYNKOW

Rozdział 1

Instalacje zimnej i ciepłej wody

§ 113. 1. Instalacja wodociągowa powinna być zaprojektowana i wykonana w sposób zapewniający zaopatrzenie

w wodę budynku, zgodnie z jego przeznaczeniem.

-

2. Instalacja wodociągowa powinna spełniać wymagania określone w przepisach dotyczących przeciwpożarowe­

go zaopatrzenia w wodę oraz w Polskich Normach.

3. Instalacja wodociągowa powinna zapewniać ruch

wody poprzez odbiory oraz możliwość jej okresowej wymiany w całej instalacji.

§ 114. 1. Ciśnienie wody w instalacji wodociągowej

w budynku, poza hydrantami przeciwpożarowymi , powinno

wynosić przed każdym punktem czerpalnym nie mniej niż

0,05 MPa (0,5 kG / cm 2 ) i nie więcej niż 0,6 MPa (6 kG/ cm 2 ).

2. Jeżeli minimalne ciśnienie , określone w ust. 1, nie

może być uzyskane ze względu na występujące stale lub

okresowo niedostateczne ciśnienie wody w zewnętrznej sieci

wodociągowej. należy zastosować odpowiednie urządzenia

techniczne, zapewniające wymaganą jego wielkość w instalacji wodociągowej w budynku .

§ 115. 1. Na każdym połączeniu instalacji w budynku

lub wewnętrznej sieci wodociągowej na terenie działki

budowlanej z zewnętrzną siecią wodociągową powinien być

zainstalowany wodomierz główny .

2. W wypadku przyłączenia instalacji lub wewnętrznej

sieci wod oc iągowej do zewnętrznej sieci wodociągowej

w wię cej "I Z jednym miejscu, należy za każdym wodomierzem, ni:! p ołączeniu od strony nieruchomości , instalować

zawór zwrotny.

3. W razie wykonania instalacji lub wewnętrznej sieci

wodociągowej. wspólnej do celów gospodarczych i przeciwpożarowych , należy stosować wodomierze sprzężone .

§ 116. 1. Wodomierz, na połączeniu z siecią zewnętrz­

ną, powinien być umieszczony w

piwnicy budynku lub na

parterze, w wydzielonym, łatwo dostępnym miejscu, zabezpieczonym przed zalaniem wodą lub zamarzaniem oraz

dostępem osób niepowołanych.

2. Dopuszcza się umieszczenie wodomierza w studzience poza budynkiem, jeżeli jest on nie podpiwniczony

lub został usytuowany w odległości większej niż 15 m od linii

rozgraniczającej nieruchomość od ulicy (drogi).

§ 117. 1. Pomieszczenie lub studzienka, w której jest

zainstalowany wodomierz, powinny mieć

1) w wypadku umieszczenia wodomierza w piwnicy budynku - wpust do kanalizacji , zabezpieczony zamknię­

ciem przec iwzalewowym, jeżeli warunki lokalne tego

wymagają ,

2) w wypadku umieszczenia wodomierza w studzience

wodomierzowej poza budynkiem zabezpieczenie

przed napływem wód gruntowych i opadowych, zagłębienie do wyczerpywania wody oraz wentylację .

2. Studzienka wodomierzowa powinna być wykonana

z materiału trwałego, mieć stopnie lub klamry do schodzenia

oraz otwór włazowy o średnicy co najmniej 0,6 m w świetle,

zaopatrzony w dwie pokrywy, z których wierzchnia powinna

być dostosowana do przewidywanego obciążenia ruchem

pieszym lub kołowym .

§ 118. 1. Instalację wodociągową, wykonaną z mateelektryczny, należy , przed i za

wodomierzem , połączyć przewodem metalowym, zgodnie

z Polskimi Normami .

riałów przewodzących prąd

Poz. 46

2. Połączenia, o których mowa w ust. 1, nie są wymagane przy zastosowaniu wodomierzy z jednopunktowym przyłączeniem .

§ 119. W budynkach zakładów opieki zdrowotnej. opieki społecznej , żłobków , przedszkoli, zakładów żywienia zbiorowego, służących do produkcji żywności , w których do

przygotowania ciepłej wody korzysta się z systemu centralnego zaopatrzenia w ciepło , należy w okresie przerw w jego

działaniu zapewnić inny sposób przygotowania ciepłej wody.

§ 120. 1. Instalacja ciepłej wody użytkowej powinna

zapewniać uzyskanie w punktach czerpania wody tempera-

tury co najmniej 45°C, lecz nie wyższej niż 55°C.

2. W budynkach, z wyjątkiem jednorodzinnych i zagrodowych, w instalacji ciepłej wody użytkowej powinien

być zapewniony stały obieg wody.

§ 121 . W budynku mieszkalnym wielorodzinnym należy

stosować urządzenia do pomiaru ilości ciepła lub paliwa

zużywanego do przygotowania ciepłej wody użytkowej oraz

pomiaru ilości zimnej i ciepłej wody, dostarczanej do poszczególnych lokali oraz pomieszczeń służących do wspólnego użytku mieszkańców w tyr;n budynku .

Rozdział 2

Kanałizacja sanitarna i deszczowa

§ 122. Instalacja kanalizacyjna budynku powinna umoodprowadzanie ścieków , a także wód opadowych

z tego budynku, jeżeli nie są one odprowadzane na teren

działki , oraz spełniać wymagania określon e w Polskich

Normach .

żliwiać

§ 123. Instalacja kanalizacyjna budynku , do której są

wprowadzane ścieki nie odpowiadające warunkom dotyczą­

cym ochrony ziemi i wód oraz odprowadzania ścieków do

sieci kanalizacji zewnętrznej. określonym w przepisach

szczególnych, powinna być wyposażona w urządzenia służą­

ce do ich oczyszczania do stanu zgodnego z tymi przepisami .

§ 124. Skanalizowanie piwnic i innych pomieszczeń

w budynku położonym pon i żej poziomu, z którego krótkotrwale nie jest możliwy grawitacyjny spływ ścieków , może

być wykonane pod warunkiem zainstalowania w miejscach

łatwo dostępnych urządzeń przeciwzalewowych, o konstrukcji umożliwiającej szybkie ich zamknięcie .

§ 125. 1. Przewody spustowe (piony) instalacji kanalizacyjnej powinny być wyprowadzone jako rury wentylacyjne

ponad dach, a także powyżej górnej krawędz i okien i drzwi

znajdujących się w odległości poziomej mniejszej niż 4 m od

wylotów rur.

2. Nie jest wymagane wyprowadzanie ponad dach

wszystkich przewodów wentylujących piony kanalizacyjne,

pod następującymi warunkami

1) zastosowania na pionach kanalizacyjnych nie wyprowadzonych ponad dach urządzeń napowietrzających te

piony i przeciwdziałających przenikaniu wyzi ewów z kanalizacji do pomieszczeń ,

2) wyprowadzenia ponad dach przewodów we ntylują ­

cych

a) ostatni pion, licząc od podłączenia kanal izacyjnego

na każdym przewodzie odpływowym ,

b) co najmniej co piąty z pozostałych pionów kanalizacyjnych w budynku .

3. Wprowadzanie rur wentylujących piony kanalizacyj ne do przewodów dymowych i spalinowych oraz do przewo dów wentylacyjnych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt

ludzi jest zabronione.

§ 126. 1. Dachy i tarasy, a także zagłębienia wykonane

przy ścianach zewnętrznych budynku (zejścia , zjazdy, fosy)

powinny mieć odprowadzenie wody opadowej do sieci

kanalizacj i ogólnospławnej. wyodrębnionej kanalizacji deszczowej. do dołów chłonnych lub na teren działki , z za chowaniem przepisów § 28 .

§ 130. 1. Nad najwyżej położonym otworem wsypo wym powinna znajdować się górna komora z urządzeniami

do czyszczenia i dezynfekcji urządzenia zsypowego.

2. Pod najniżej położ onym otworem zsypowym powin na znajdować się dolna komora z pojemnikami do gromadzenia odpadków. Pojemność dolnej komory zsypowej. warunki

dojazdu i szerokość otworu drzwiowego do niej powinny

umożliwiać stosowanie ruchomych pojemników na śmieci

o wielkości używanej w danym rejon ie oczyszczania .

3. Górne i dolne komory zsypów powinny mieć

2. Dachy ze spadkami do wewnątrz budynku powinny

mieć odwodnienie przy zastosowaniu wewnętrznych pionów przylączonych do sieci kanalizacji deszczowej lub

1) ściany i posadzkę z materiału nienasiąkliwego, łatwo

zmywalnego,

2) urządzenia do spłukiwania zimną i ciepłą wodą,

3) wpust kanalizacyjny,

4) dopływ powietrza oraz niezależną wentylację wywiew-

ogólnospławnej .

3. W wypadku zastosowan ia odrębnej sieci kanalizacji

deszczowej. wody opadowe powinny być wprowadzane do

niej przewodami odrębnymi od przewodów odprowadzają­

cych ścieki bytowo-gospodarcze.

§ 127. Przyłączenie drenażu terenu przy budynku do

przewodów odprowadzających ścieki do sieci kanalizacyjnej

.wymaga zastosowania urządzeń zapobiegających zamulaniu

tych przewodów oraz przedostawaniu się ścieków i gazów

z sieci kanalizacyjnej do ziemi .

ną ,

5)

urządzenia

do usuwania odpadków

i nieczystości stałych

§ 128. Wewnętrzne urządzenia zsypowe do usuwania

odpadków i nieczystości stałych w budynku, w którym są one

przewidziane, powinny odpowiadać wymagan iom higienicznym , być wykonane w sposób zapewniający bezpieczeńst­

wo pożarowe, być zabezpieczone pod względem akustycz nym i nie powodować uc i ążliwości dla mieszkańców .

§ 129. Urządzenie zsypowe zainstalowane w budynku

powinno odpow i ada ć następującym warunkom

1) nie może być usytuowane bezpo ś rednio przy ścianach

pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz

w odległośc i mniejszej ni ż 2 m od drzwi wejściowych do

tych pomieszczeń,

2) powinno być zabezpieczone przed zamarzaniem ,

3) komora wsypowa powinna być umi eszczona w pomie szczeniu wydzielonym pełnymi ścianami , spełniającymi

wymagania § 216 ust. 1, a także mie ć drzwi o szerokości

co najmniej 0,8 m, um ieszczon e w sposób umożliwiają ­

cy dostęp osobom niepełnosprawnym,

4) otwór wsypowy powini en mieć zamknięcie chroniące

przed wydzielaniem si ę woni z rury zsypowej ,

5) rura zsypowa powinna mieć średnicę wewnętrzną co

najmniej .0,4 m,

6) rura zsypowa powinna być prowadzona pionowo bez

załam a ń oraz wentylowana przewoden;l wyprowadzonym ponad dach, wyposażonym w filtr oraz wentylator

wywiewny,

.

7) rura zsypowa powinna być gładka wewnątrz, wykonana

z materiałów trwałych , niepalnych, nienasiąkliwych

i odpornych na niszczące oddziaływania chemiczne

odpadków oraz uderzenia przy ich spadaniu .

wejścia

bez progów, zamykane drzwiami pełnymi, otwieranymi na zewnątrz .

§ 131. Rozwiązania techniczne urządzeń zsypowych

powinny spełniać wymagania Polskich Norm .

Rozdział 4

Ogrzewanie pomieszczeń

Rozdział 3

Wewnętrzne

Poz. 46

164

Dzien nik Ustaw Nr 10

§ 132. 1. Budynek, który ze względu na swoje przeznaczenie wymaga ogrzewania, powinien być wyposażony

w instalację centralnego ogrzewania lub inne rodzaje in sta
acji albo urządzeń ogrzewczych, nie będących piecami

lub trzonami kuchennymi .

2. Dopuszcza się stosowanie pieców i trzonów kuchen nych na paliwo stałe w budynkach o wysokości do 3 kondygr;1acj i włącznie, jeżel i ' nie jest to sprzeczne z ustaleniami

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy

czym w budynkach zakładów opieki zdrowotnej. opieki

społecznej. przeznaczonych dla dziec i i młodzieży ,. lokalach

gastronomicznych oraz pomieszczeniach przeznaczonych do

produkcji żywności i ś rodków farmaceutycznych ...:....- pod

warunkiem uzyskan ia zgody państwowego wojewódzkiego

inspektora sanitarnego .

§ 133. Urządzenia do ogrzewania instalowane w budynkach powinny mieć wysoką sprawność energetyczną ,

potwierd z oną atestem przyznanym na podstawie przepisów

szczególnych .

§ 134. 1. Instalacje i urządzenia do ogrzewania budyn ku powinny umożliwiać dotrzymywanie w poszczególnych

pomieszczeniach temperatury obliczeniowej. przy obliczeniowych warunkach zapotrzebowania ciepła . Temperatury

i warunki obliczeniowe określają przepisy szczególne i Pol skie Normy.

2. Instalacje i urządzenia, o których mowa w ust. 1,

powinny być zaopatrzone w urządzenia do regulacji dopływu

ciepła do poszczególnych pomieszczeń .

3. W budynku zasilanym z sieci scentral izowanego

zaopatrzenia w ciepło oraz w budynku z własnymi (in dywidualnymi) źródłami ciepła na paliwo płynne , gazowe

lub energię elektryczną urządzenia do regulacji, o których

mowa w ust. 2, powinny być sterowane automatycznie .

.1"-

-

4. Przepis ust. 3 nie dotyczy domu jednorodzinnego,

budynku : mieszkalnego, mającego nie więcej niż 4 mieszkania, zagrodowego, rekreacji indywidualnej. a także części

innych budynków, wyposażonych we własne instalacje

centralnego ogrzewania i nie mających więcej niż 4 mieszkania lub lokale użytkowe .

5. W budynku mieszkalnym i użyteczności publicznej,

zasilanym z sieci centralnego zaopatrzenia w ciepło, urządze­

nia do regulacji dopływu ciepła do instalacji budynku powinny działać odpowiednio do zmian zewnętrznych warunków

klimatycznych. Regulacja dopływu ciepła do poszczególnych pomieszczeń powinna działać w zależności od zmian

temperatury wewnętrznej w pomieszczeniach. Wymagania te

nie dotyczą pomieszczeń, w których obliczeniowa temperatura jest niższa niż 12°C.

-

Poz. 46

ce potrzebny ciąg zapewniający wymaganą przepustowość,

oraz spełniające wymagania określone w Polskich Normach .

2. Przewody kominowe powinny być szczelne i spełniać

warunki określone w § 267 .

3. Najmniejszy wymiar przekroju lub średnica murowanych przewodów kominowych spalinowych o ciągu naturalnym i przewodów dymowych powinna wynosić co najmniej

0,14 m.

4. Wewnętrzna powierzchnia przewodów odprowaspaliny mokre powinna być odporna na ich

destrukcyjne oddziaływanie.

dzających

umożliwiać użytkownikom

5. Przewody kominowe do wentylacji grawitacyjnej

powinny mieć powierzchnię przekroju co najmniej 0,016 m 2

oraz najmniejszy wymiar przekroju co najmniej 0,11 m, a do

wentylacji mechanicznej - wymiary przekroju wynikające

z obliczeń przepływów powietrza .

7. W budynku, którego przeznaczenie wiąże się z okresowymi przerwami w jego użytkowan i u w sezonie grzewczym, instalacje ogrzewcze powinny być zaopatrzone

w urządzenia pozwalające na ograniczenie dopływu ciepła

w czasie tych przerw.

§ 141 . Stosowanie zbiorczych przewodów spal inowych i dymowych z przykanalikami oraz indywidualnych

wentylatorów wyciągowych w pomieszczeniach, w których

znajdują się wloty do przewodów spalinowych lub zbiorczych przewodów wentylacji grawitacyjnej z przykanalikami,

jest zabronione.

6. Urządzenia , o których mowa w ust. 5, powinny

uzyskanie w pomieszczeniach

temperatury niższej od obliczeniowej .

8. Poszczególne części instalacji centralnego ogrzewania powinny być wyposażone w zawory umożliwiające

zamknięcie dopływu ciepła do nich i opróżnienie z czynnika

grzejnego bez konieczności przerywania działania pozostałej

części instalacji .

§ 135. Instalacje centralnego ogrzewania powinny być

zaopatrzone w odpowiednią aparaturę kontrolną i pomiarową, zapewniającą sprawne i bezpieczne ich użytkowanie .

§ 136. Instalacje centralnego ogrzewania w budynku

przyłączonym

do sieci scentralizowanego zaopatrzenia

w ciepło powinny być wyposażone w liczniki do pomiaru

ilości ciepła dostarczanego do instalacji odbiorczej budynku

oraz urządzenia niezbędne do indywidualnego rozliczania

kosztów ogrzewania poszczególnych mieszkań lub innych

lokali.

§ 137. Jeżeli zapotrzebowanie na ciepło lub sposób

użytkowania poszczególnych części budynku są wyraźnie

zróżnicowane, instalacja centralnego ogrzewania powinna

być odpowiednio podzielona na niezależne gałęzie (obiegi) .

§ 138. Obudowa pionów instalacji centralnego ogrzewania powinna umożliwiać wymianę instalacji, bez naruszania konstrukcji budynku.

§ 139. Urządzenia wodnych instalacji grzewczych, na rażonych

na intensywny dopływ powietrza zewnętrznego

w zimie, powinny być chronione przed zamarzaniem i mieć,

w miejscach tego wymagających , izolację termiczną , zabezpieczającą przed nadmiernymi stratami ciepła.

Rozdział 5

Przewody kominowe

§ 140. 1. Przewody (kanały) kominowe w budynku

wentylacyjne, spalinowe i dymowe, prowadzone w ścianach

budynku, w obudowach, trwale połączonych z konstrukcją

lub stanowiące konstrukcje samodzielne, powinny mieć wymiary przekroju, sposób prowadzenia i wysokość, stwarzają-

§ 142. 1. Przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed

niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu .

2. Wymaganie ust. 1 uznaje się za spełnione, jeżeli

wyloty przewodów kominowych zostaną wyprowadzone

ponad dach w sposób określony Polską Normą dla kominów

murowanych.

3. Dopuszcza się wyprowadzanie przewodów spalinowych bezpośrednio przez ściany zewnętrzne budynków, przy

zachowaniu warunków określonych w § 176 ust. 7.

§ 143. 1. W budynkach usytuowanych w II i III strefie

obciążenia wiatrem, określonych Polskimi Normami, należy

stosować na przewodach dymowych i spalinowych nasady

kominowe pobudzające ciąg .

2. Nasady kominowe, o których mowa w ust. 1, należy

również stosować na innych obszarach, jeżeli wymagają tego

położenie budynków i lokalne warunki topograficzne .

3. Wymagania ust. 1 i 2 nie dotyczą palenisk i komór

spalania z mechanicznym pobudzaniem odpływu spalin.

§ 144. 1. Ściany, w których znajdują się przewody

kominowe, mogą być obciążone stropami, pod warunkiem

spełnienia wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, a także jeżeli nie spowoduje to nieszczelności lub

ograniczenia światła przewodów.

2. Trzonów kominowych wydzielonych lub oddylatowanych od konstrukcji budynku nie można obciążać stropami ani też uwzględniać ich w obliczeniach jako części tej

konstrukcji .

§ 145. 1. Trzony kuchenne na paliwo stałe oraz paleniska otwarte (kominki) o wielkości otworu paleniskowego

kominka do 0,25 m 2 mogą być przyłączone wyłącznie do

własnego, samodzielnego przewodu dymowego, posiadają­

cego co najmniej wymiary 0,14 x 0,14 m, a w wypadku

trzonów kuchennych typu restauracyjnego oraz kominków o większym otworze paleniskowym - co najmniej

0,14 x 0,27 m, przy czym dla większych przewodów

o przekroju prostokątnym należy zachować stosunek wymia rów boków 3:2 .

2. Piece na paliwo stałe, posiadające hermetyczne zamogą być przyłączone do jednego przewodu

dymowego o przekroju co najmniej 0,14 x 0,14 m, pod

warunkiem zachowania różnicy poziomu włączenia co najmniej 1,5 m oraz nieprzyłączania więcej niż 3 pieców do tego

przewodu .

mknięcie ,

3. Piece, o których mowa w ust. 2, usytuowane na

najwyższej kondygnacji powinny być przyłączone do odręb­

nego przewodu dymowego.

4. Przyłączenia urządzeń gazowych do przewodów

spalinowych powinny odpowiadać warunkom określonym

w § 175 i 176.

§ 146. 1. Wyloty przewodów kominowych powinny

być dostępne do czyszczenia i okresowej kontroli , z uwzględ­

nieniem przepisów § 308.

2. Przewody spalinowe i dymowe powinny być wyposażone, odpowiednio, w otwory wycierowe lub rewizyjne,

zamykane szczelnymi drzwiczkami .

Rozdział 6

Wentylacja i klimatyzacja

§ 147. 1. Instalacje wentylacyjne i klimatyzacyjne, powinny umożliwiać spełnienie warunków wymiany i czystości

powietrza oraz bezpieczeństwa pożarowego określonych

w rozporządzeniu i przepisach szczególnych, a także warunków dotyczących wymiany powietrza, temperatury i wilgotności pomieszczeń, określonych w Polskich Normach .

2. W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi,

a także w innych pomieszczeniach, które nie mają okien

otwieranych, należy zapewnić wentylację .

3. Pokoje w mieszkaniach mogą być wentylowane

pośrednio przez pomieszczenia kuchenne i sanitarne.

4. Przepływ powietrza wentylacyjnego między pomieszczeniami powinien odbywać się od pomieszczenia mniej

do bardziej zanieczyszczonego.

5. Pomieszczeń o różnych wymaganiach użytkowych

i sanitarno-zdrowotnych nie należy przyłączać do wspólnych

układów wentylacyjnych .

§ 148. 1. W budynku wysokim i wysokościowym oraz

w innych budynkach, jeżeli wymaga tego ich przeznaczenie,

należy stosować wentylację mechaniczną wywiewną lub

nawiewno-wywiewną. W pozostałych budynkach może być

zastosowana wentylacja grawitacyjna.

2. W wypadku zastosowania okien, drzwi balkonowych

i innych zamknięć otworów zewnętrznych o dużej szczelności, uniemożliwiającej infiltrację powietrza zewnętrznego

w ilości niezbędnej do potrzeb wentylacyjnych , należy prze widzieć odpowiednie urządzenia zapewniające wystarczają­

cy jego napływ do pomieszczenia .

3. Instalowane w pomieszczeniu urządzenia , w szczenie mogą wywoływać zakłóceń w funkcjonowaniu wentylacji i ograniczać jej skutególności zużywające powietrze,

czności .

§ 149. W pomieszczeniu zagrożonym wydzielaniem się

lub przenikaniem z zewnątrz substancji szkodliwej dla zdrowia lub substancji palnej w ilościach mogących stworzyć

zagrożenie wybuchem, należy stosować dodatkową, awaryjną wentylację wyciągową uruchamianą od wewnątrz i z ze -

-

Poz. 46

wnątrz pomieszczenia i zapewniającą wymianę powietrza

dostosowaną do przeznaczenia pomieszczenia, zgodnie

z przepisami szczególnymi i Polskimi Normami.

§ 150. 1. W pomieszczeniu, którego przeznaczenie

wiąże się z okresowym użytkowaniem

instalacji wentylacji

mechanicznej. powinny być zastosowane urządzenia ograniczające intensywność wymiany powietrza w okresach,

w których pomieszczenie to nie jest użytkowane .

2. Przy okresowym (nieciągłym) działaniu wentylacji

mechanicznej lub klimatyzacji należy zapewnić w okresie

przerw dodatkową wentylację grawitacyjną lub mechaniczną, obliczoną co najmniej na półkrotną wymianę powietrza

w ciągu godziny, przyjmując do obliczania kubatury wentylowanej nominalną wysokość pomieszczeń, lecz nie więcej

niż 4 m.

3. W pomieszczeniu o podwyższonych wymaganiach

higienicznych (np. sala operacyjna, boks jałowy) stosowanie

wentylacji grawitacyjnej jest zabronione.

§ 151 . W pomieszczeniu, w którym proces technologiczny jest źródłem miejscowych emisji substancji szkodliwych

o niedopuszczalnym stężeniu lub uciążliwym zapachu, należy stosować miejscowe odciągi wentylacyjne współpracują­

ce z wentylacją ogólną , aby · zapewnić w pomieszczeniu

warunki określone w § 147 ust. 1.

§ 152. 1. Czerpnie powietrza do urządzeń wentylacyjnych i klimatyzacyjnych powinny być zlokalizowane w sposób umożliwiający pobieranie powietrza nie zanieczyszczonego, a jeżeli zanieczyszczenie powietrza przekracza wartości

określone w przepisach szczególnych lub Polskich Normach,

powinno być oczyszczone przed wprowadzeniem go do

wentylowanych pomieszczeń.

2. Czerpnie pow ietrza i wyrzutnie powietrza zanieczyszczonego należy sytuować poza strefami zagrożenia

wybuchem, zachowując między nimi odległość nie mniejszą

niż 10m, mierząc w rzucie poziomym, przy czym wyrzutnia

powinna być usytuowana powyżej poz iomu czerpni .

3. Odległość, o której mowa w ust. 2, może nie być

zachowana w wypadku zastosowania zblokowanych urzą ­

dzeń , obejmujących czerpnię i wyrzutnię powietrza, zapewniających skuteczny rozdział strumienia powietrza świeżego

od usuwanego z urządzenia wentylacyjnego .

4. Wyrzut nie wentylacji mechanicznej powinny być

wyprowadzone na wysokość co najmniej 0.4 m ponad

powierzchnię , na której są zamontowane, oraz na wysokość

co najmniej 0,3 m ponad linię łączącą najwyższe punkty

przeszkód, przy czym za przeszkodę uważa się wystające

części budynku, znajdujące się w odległości do 10m od

wyrzutni. mierząc w rzucie poziomym.

5. Odległość wyrzutni wentylacji mechanicznej od

okien budynku przeznaczonego na pobyt ludzi nie powinna

być mniejsza niż 3 m w rzucie poziomym i 1 m w rzucie

pionowym. W wypadku usuwania substancji szkodliwych

dla środowiska i zdrowia ludzi, odległość pozioma powinna

być zwiększona co najmniej do 6 m.

§ 153. 1. Recyrkulację powietrza wentylacyjnego moż­

na stosować , gdy objętość strumienia powietrza świeżego

stanowi nie mniej niż 10% całkowitego strumienia powietrza

wentylacyjnego, a przeznaczenie wentylowanych pomieszczeń nie wiąże się z występowaniem bakterii chorobotwórczych, z emisją substancji szkodliwych dla zdrowia, cuchnących zapachów, przy zachowaniu warunków technicznych wynikających z przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej .

-

2. W budynku zakładu opieki zdrowotnej jest dopuszczalna recyrkulacja powietrza tylko za zgodą i na warunkach

określonych przez państwowego wojewódzkiego inspektora

sanitarnego.

§ 154. 1. W pomieszczeniu z paleniskami na paliwo

stałe, płynne

lub z urządzeniami gazowymi pobierającymi

powietrze do spalania z pomieszczenia i z grawitacyjnym

odprowadzeniem spalin stosowanie mechanicznej wentylacji wyciągowej jest zabronione.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do

w

pomieszczeń,

których zastosowano wentylację nawiewno-wywiewną

zblokowaną·

§ 155. 1. W budynkach mieszkalnych, zamieszkania

zbiorowego, oświaty, wychowania, zakładów opieki zdrowotnej oraz opieki społecznej. z wyjątkiem budynków wysokościowych, okna powinny mieć konstrukcję umożliwiającą

otwieranie co najmniej 50% ich powierzchni w danym

pomieszczeniu, w celu okresowego wietrzenia . Nie dotyczy

to sal operacyjnych, pomieszczeń sterylnych i innych pomieszczeń mających klimatyzację·

2. Skrzydła okien, świetliki oraz nawietrzaki okienne,

wykorzystywane do wietrzenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, powinny być zaopatrzone w urządzenia

pozwalające na łatwe ich otwieranie i regulowanie wielkości

otwarcia z poziomu podłogi lub pomostu, także przez osoby

niepełnosprawne, jeżeli nie przewiduje się korzystania z pomocy innych współużytkowników.

Rozdział 7

Instalacja gazowa

§ 156. Zaopatrzenie budynków w gaz oraz instalacje

gazowe powinny odpowiadać potrzebom użytkowym i warunkom wynikającym z własności fizykochemicznych gazu

oraz warunkom technicznym przyłączenia do sieci gazowej,

określonym przez dostawcę gazu .

§ 157. 1. Gaz z sieci gazowej o ciśnieniu nie przekraczającym 400 kPa może być doprowadzany do budynków

niskich iśredniowysokich oraz za zgodą właściwego organu

państwowego nadzoru budowlanego, wydaną po zasięg­

nięciu opinii komendy wojewódzkiej państwowej straży

pożarnej -

również do budynków wysokich .

2. Budynki niskie, w razie braku możliwości ich przyłą­

czenia do sieci gazowej lub sieci lokalnej, mogą być zasilane

z baterii butli lub zbiorników stałych gazu płynnego.

3. W budynku mieszkalnym, mającym instalację zasilaz sieci gazowej. stosowanie instalacji gazu płynnego

z butli jest zabronione.

ną

§ 158. 1. Instalacja gazowa w budynku powinna zapewniać doprowadzenie paliwa gazowego w ilości odpowiadającej potrzebom użytkowym oraz odpowiednią wartość

ciśnienia, zależną od rodzaju gazu zastosowanego do zasila-

nia budynku, określoną Polskimi Normami.

2. Instalacja gazowa, przyłączona do sieci gazowej,

wykonanej z rur stalowych, powinna być zabezpieczona

przed wpływem prądów błądzących .

§ 159. 1. Budynek zasilany z sieci gazowej. z sieci

lokalnej gazów płynnych lub innych zewnętrznych źródeł

zasilania powinien mieć zainstalowany na przyłączu kurek

-

Poz. 46

główny, umożliwiający odcięcie dopływu gazu do instalacji

gazowej.

2. Kurek główny powinien być zainstalowany na zebudynku w wentylowanej szafce przy ścianie, we

wnęce ściennej lub w odległości nie przekraczającej 5 m od

zasilanego budynku, w miejscu łatwo dostępnym i zabezpieczonym przed wpływami atmosferycznymi, uszkodzeniami mechnicznymi i dostępem osób niepowołanych.

wnątrz

3. W budynku o charakterze monumentalnym dopuszcza się instalowanie kurków głównych w miejscach łatwo

dostępnych z zewnątrz, nie będących pomieszczeniami, np.

w podcieniach, prześwitach , bramach.

4. Odległość kurka głównego od poziomu terenu oraz

najbliższej krawędzi okna, drzwi lub innego otworu w budyn -

ku powinna wynosić co najmniej 0,5 m.

5. W uzasadnionych wypadkach, wynikających z rozwiązania funkcjonalno-przestrzennego budynku, może być

zainstalowany więcej niż jeden kurek główny .

§ 160. Miejsce usytuowania kurka głównego powinno

być jednoznacznie oznakowane. Na budynku mającym wię­

cej niż jeden kurek główny należy umieścić

o liczbie i miejscach ich zainstalowania.

informację

§ 161. 1. W wypadku zasilania instalacji z sieci gazowej

o ciśnieniu do 400 kPa, za urządzeniem redukcyjnym należy

zainstalować kurek odcinający, będący kurkiem głównym .

2. W budynku jednorodzinnym i zagrodowym , w którym reduktor i gazomierz są połączone w jeden zespół,

dopuszcza się zainstalowanie za gazomierzem kurka odcinającego, będącego kurkiem głównym .

§ 162. Urządzenia redukcyjne mogą być instalowane

wyłącznie na zewnątrz budynku i powinny być zabezpieczo-

ne przed dostępem osób niepowołanych i uszkodzeniami

mechanicznymi .

§ 163. 1. Przewodów instalacji gazowych nie należy

prowadzić

przez pomieszczenia mieszkalne oraz pomieszczenia, których sposób użytkowania może spowodować

naruszenie stanu technicznego instalacji lub wpływać na

parametry eksploatacyjne gazu.

2. Dopuszcza się prowadzenie przewodów instalacji

gazowych przez pomieszczenia mieszkalne, pod warunkiem

zastosowania rur miedzianych, łączonych przez lutowanie,

lub rur stalowych bez szwu, łączonych przez spawanie.

§ 164. 1. Przewody instalacji gazowej. w stosunku do

przewodów innych instalacji stanowiących wyposażenie

budynku (centralnego ogrzewania, wodnej, kanalizacyjnej,

elektrycznej, piorunochronnej itp.), należy lokalizować

w sposób zapewniający bezpieczeństwo ich użytkowania .

Odległość między przewodami instalacji gazowej a innymi

przewodami powinna umożliwiać wykonywanie prac konserwacyjnych .

2. Poziome odcinki instalacji gazowych powinny być

usytuowane w odległości co najmniej 0,1 m powyżej innych

przewodów instalacyjnych, natomiast jeżeli gęstość gazu jest

większa od gęstości powietrza - poniżej przewodów elektrycznych i urządzeń iskrzących .

-

3. Przewody instalacji gazowej krzyżujące się z innymi

przewodami instalacyjnymi powinny być od nich oddalone

co najmniej o 20 mm.

4. Po zewnętrznej stronie ścian budynku nie może być

prowadzona instalacja gazowa

1) zasilana gazem zawierającym parę wodną lub gazem

płynnym,

2) wykonana z rur miedzianych .

5. Odcinki przewodów instalacji gazowej, usytuowane

poza obrysem budynku i położone poniżej poziomu terenu

oraz przechodzące przez zewnętrzne przegrody budowlane,

powiny spełn i ać wymagania określone w przepisach dotyczących budowy sieci gazowych .

§ 165. 1. Rozwiązania techniczne instalacji gazowej

powinny umożliwiać samokompensację wydłużeń cieplnych

oraz eliminować ewentualne odkształcenia instalacji, wywołane deformacją lub osiadaniem budynku. ·

2. Przewody instalacji gazowej w piwnicach i suterenach należy prowadzić na powierzchni ścian, natomiast na

innych kondygnacjach dopuszcza się prowadzenie ich

w bruzdach osłoniętych nie uszczelnionymi ekranami lub

wypełnionych - po uprzednim wykonaniu próby szczelno ści instalacji - łatwo usuwalną masą tynkarską, nie powodującą korozji przewodów. Wypełnianie bruzd, w których są

prowadzone przewody z rur miedzianych, jest zabronione.

3. Przewody gazowe z rur stalowych, po wykonaniu

próby szczelności, powinny być zabezpieczone przed korozją ·

§ 166. 1. Urządzenia pomiarowe zużycia gazu (gazomierze) powinny być zainstalowane oddzielnie dla każdego

z odbiorców.

2. Lokalizacja gazomierzy powinna zapewniać łatwy

dostęp do ich kontroli lub wymiany.

3. Gazomierze mogą być instalowane

1) w szafkach mefalowych z otworami wentylacyjnymi

a) na klatkach schodowych lub korytarzach kondygnacji użytkowych i piwnic,

b) w kuchniach i przedpokojach - z dopuszczeniem

także instalowania gazomierzy bez szafek,

c) na zewnątrz budynku, razem z kurkiem głównym

instalacji gazowej. z zachowaniem warunków okreś­

lonych w § 159 - 161 ,

2) w szybach przeznaczonych dla pionów instalacyjnych,

z drzwiczkami dostępnymi od strony pomieszczeń niemieszkalnych.

Rodzaje pomieszczeń

1

Pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, z wyłączeniem pomieszczeń kuchennych w mieszkaniach

Pomieszczenia nie przeznaczone na stały pobyt ludzi oraz

pomieszczenia kuchenne w mieszkan iach

Poz. 46

4. Gazomierze mogą być ponadto instalowane w pomieszczeniach piwnicznych, jeżeli mają one otwór okienny

oraz przewód wentylacji grawitacyjnej wyprowadzony ponad dach lub przez ścianę zewnętrzną na wysokość co

najmniej 2,5 m powyżej terenu, w odległości nie mniejszej niż

0,5 m od bocznej krawędzi okien, drzwi i innych otworów.

§ 167. Gazomierzy nie można instalować

1) w pomieszczeniach mieszkalnych, łazienkach lub innych, w których występuje zagrożenie korozyjne (wilgoć, opary związków chemicznych itp.),

2) we wspólnych wnękach z licznikami elektrycznymi,

3) w odległości mniejszej w rzucie poziomym niż 1 m od

palnika gazowego lub inne~o paleniska,

4) w odległości mniejszej niż 3 m od urządzenia gazowego,

mierząc w rozwinięciu długości przewodu.

§ 168. 1. Przed każdym gazomierzem należy zainstalokurek odcinający. Jeżeli gazomierz jest instalowany

w jednej szafce zewnętrznej z kurkiem głównym, uznaje się,

że wymaganie to jest spełnione .

wać

2. Gazomierze należy instalować w przedziale wysokood 0,3 m do 1,8 m od poziomu podłogi do spodu

gazomierza i co najmniej 0,5 m od poziomu terenu.

ści

3. Gazomierze do pomiaru przepływu gazu lżejszego od

powietrza należy umieszczać powyżej licznika elektrycznego,

a do gazu cięższego od powietrza ~ poniżej licznika.

§ 169. Rozwiązania techniczne połączeń gazomierzy

i urządzeń gazowych z instalacją powinny umożliwiać ich

odłączenie bez konieczności demontażu części instalacji .

§ 170. 1. Urządzenia gazowe mogą być instalowane

wyłącznie w

pomieszczeniach spełniających warunki doty-

czące ich wysokości , kubatury, wentylacji i odprowadzenia

spalin, określone w rozl?orządzeniu.

2. Urządzenia gazowe zasilane gazem płynnym nie

pomieszczeniach, w których poziom podłogi znajduje się poniżej otaczającego terenu .

mogą być instalowane w

§ 171 . Urządzenia gazowe, pozostające bez stałego do zoru w czasie ich użytkowania , takie jak kotły gazowe lub

ogrzewacze pomieszczeń , powinny mieć samoczynne zabezpieczenia przed skutkami spadku ciśnienia lub wyłączenia

dopływu gazu oraz spełniać wymagania Polskich Norm.

§ 172. 1. Maksymalne, łączne obciążenie cieplne pood urządzeń gazowych nie może przekraczać

wartości określonych w poniższej tabeli

chodzące

Maksymalne obciążenie cieplne pochodzące od urządzeń

gazowych na 1 m 3 kubatury pomieszczenia

bez odprowadzenia spalin

z odprowadzeniem spalin

2

3

175 W

(150 kcal/h)

350 W

(300 kca l/h)

930 W

(800 kcal/ h)

4650 W

(4000 kcal/ h)

-

Poz. 46

2. Pomieszczenia, w których przewiduje się zainstalowanie urządzeń gazowych, powinny mieć wysokość co

najmniej 2,2 m oraz wentylację zapewniającą wymianę

powietrza i poziom jego zanieczyszczenia zgodny z przepisami szczególnymi i Polskimi Normami.

2. Przewody i kanały spalinowe odprowadzające spali ny od okapów nad kuchniami gazowymi typu restauracyjnego oraz od kotłów gazowych centralnego ogrzewania

o obciążeniu powyżej 34900 W (30000 kca l/h) powinny

mieć przekroje wynikające z obliczeń.

3. W istniejących budynkach mieszkalnych i zagrodowych dopuszcza się instalowanie gazowych kotłów grzewczych w pomieszczeniach technicznych o wysokości co

najmniej 1,9 m, mających przewód nawiewny z wylotem 0,3

m nad poziomem podłogi i wywiewny przewód wentylacyjny, wyprowadzony ponad dach lub przez ścianę zewnętrzną

na wysokość co najmniej 2,5 m ponad poziom terenu,

z wylotem w odległości nie mniejszej niż 0,5 m od bocznych

krawędzi okien i drzwi, z zachowaniem warunków okreś­

lonych w ust. 1.

3. Na całej długości przewodów i kanałów spalino wych, o których mowa w ust. 1 i 2, nie może występować

zmniejszenie ich przekroju .

§ 173. 1. Przy instalowaniu urządzeń gazowych należy

spełnić następujące warunki

1) urządzenia gazowe należy połączyć na stałe ze stalowymi lub miedzianymi przewodami instalacji gazowej,

2) kurek odcinający dopływ gazu do urządzenia należy

umieścić w miejscu łatwo dostępnym ,

3) kuchnie i kuchenki gazowe użytku domowego należy

. instalować w odległości co najmniej 0,5 m od okien do

boku urządzenia, licząc w rzucie poziomym,

4)

urządzenia gazowe służące do ogrzewania pomieszczeń,

których temperatura osłon może przekroczyć 60°C, należy instalować w odległości co najmniej 0,3 m od ścian

z materiałów łatwo zapalnych, otynkowanych oraz 0,6 m

od elementów ścian z materiałów łatwo zapalnych, nie

osłoniętych tynkiem,

.

5) grzejniki gazowe wody przepływowej należy instalować

na ścianach z materiałów niepalnych bądź odizolować je

od ściany z materiałów palnych płytą z materiału niepalnego.

2. Dopuszcza się instalowanie kuchni i kuchenek gazowych z zastosowaniem przewodów elastycznych mających

certyfikat na znak bezpieczeństwa, wydany zgodnie z odręb­

nymi przepisami.

§ 174. Urządzenia gazowe, wymagające przemieszczania, takie jak palniki, kolby, lutownice, mogą być instalowane

za pomocą przewodów elastycznych przeznaczonych do

takich celów.

§ 175. 1. Grzewcze urządzenia gazowe, jak kotły ,

ogrzewacze pomieszczeń, grzejniki wody przepływowej, niezależnie od ich obciążenia cieplnego, powinny być połączo­

ne na stałe przewodem z indywidualnym kanałem spalinowym . W pomieszczeniu kotłowni dopuszcza się przyłączenie

kilku kotłów do wspólnego przewodu spalinowego, pod

warunkiem zastosowania wspólnego, skrzyniowego przerywacza ciągu.

2. Do połączenia urządzeń gazowych z kanałem spalinowym w mieszkaniach należy stosować przewody pionowe

o długości co najmniej 0,22 m oraz przewody poziome

o długości nie większej niż 2 m ze spadkiem 5 % do

urządzenia gazowego.

§ 176. 1. Przewody łączące urządzenia gazowe z kanaspalinowymi oraz kanały spalinowe powinny mieć

przekrój dostosowany do obciążenia cieplnego pochodzące­

go od urządzeń gazowych, zgodnie z Polskimi Normami.

łami

•

4. Przewody i kanały spalinowe, o których mowa w

ust. 1 i 2, należy dobierać w sposób zapewniający na całej ich

długości podciśnienie ciągu w czasie pracy urządzenia gazowego nie mniejsze niż 1 Pa i nie większe niż 15 Pa.

5. Długość kanału spalinowego w budynku jednokon dygnacyjnym oraz na ostatniej kondygnacji w budynku

wielokondygnacyjnym, liczona od okapu przerywacza ciągu

w urządzeniu gazowym do górnej krawędzi tego kanału nad

dachem, nie powinna być mniejsza niż 2 m.

6. Wylot kanału spalinowego powinien być zaopatrzony w wywietrznik dobrany do ilości spalin, wysokości

tego kanału, położenia w określonej strefie wiatrowej i warunków lokalnych.

7. Dopuszcza

się

wyprowadzenie przez

zewnętrzną

ścianę budynku współśrodkowych przewodów powietrzno-

-spalinowych od urządzeń gazowych o mocy do 5 kW. Wylot

spalin powinien znajdować się w odległości co najmniej

0,5 m od krawędz i okien i ryzalitów przesłaniających.

§ 177. 1. Do zasilania urządzeń gazowych może być

stosowany gaz płynny w butlach (propan-butan), pod

warunkiem instalowania w jednym mieszkaniu, w warsztacie

lub lokalu użytkowym nie więcej n i ż dwóch butli, przyłączo­

nych do urządzeń gazowych, o zawartości gazu do 11 kg

każda .

2. Przy instalowaniu butli w wypadkach, o których

mowa w ust. 1, należy spełnić następujące warunki

1) butle umieszczać w odległości co najmniej 1,5 m od

urządzeń promieniujących ciepło (grzejniki, piece itp.),

z wyłączeniem zestawów kuchni gazówych oraz og rzewaczy promiennikowych i konwekcyjnych z szafkami

na butle,

2) butli nie umieszczać w sąsiedztwie innych urządzeń

powodujących iskrzenie,

3) butle instalować w pozycji pionowej oraz zabezpieczać ·

przed uderzeniem, przew'róceniem lub przypadkowym

przemieszczeniem,

4) temperatura pomieszczeń, w których instaluje się butle,

nie może przekraczać 35 OC.

§ 178. Dopuszcza się zasilanie wewnętrznych instalacji

gazowych gazem płynnym z baterii butli lub zbiorników

stałych, instalowanych na zewnątrz budynku, pod warun kiem spełnienia wymagań dotyczących ustalania wielkości

stref zagrożenia wybuchem , określonych w przepisach

o ochronie przeciwpożarowej .

§ 179. 1. Pojedyncze

urządzenia

gazowe

mogą

być

połączone z reduktorem ciśnienia gazu na butli z zastosowa -

niem przewodu elastycznego o wytrzymałości co najmniej

300 kPa , odpornego na działanie gazów, olejów itp., przy

czym długość przewodu elastycznego nie może być większa

niż 3 m .

-

Poz. 46

-

2. Kuchnie gazowe z piekarnikami, zasilane gazem płyn­

nym z butli, należy łączyć z przewodem elastycznym rurą

stalową o długości co najmniej 0,5 m. Zastosowanie rury

stalowej przy kuchni nie jest wymagane, jeżeli przewód

elastyczny odpowiada warunkom określonym w § 173 ust. 2.

4) budynkach zamieszkania zbiorowego, przeznaczonych

dla więcej n i ż 200 osób,

Rozdział 8

6) garażach oświetlonych wyłącznie światłem sztucznym

o pow ierzchni powyżej 1000 m 2 ,

Instalacja elektryczna

§ 180. Instalacja i urządzenia elektryczne powinny zapewn i ać

1) ciągłą dostawę energii elektrycznej o odpowiednich

parametrach technicznych, stosownie do potrzeb użyt­

kowych ,

2)

bezpieczeństwo

użytkowania ,

a przede

wszystkim

ochronę przed porażeniem prądem elektrycznym, prze-

. pięciami łączeniowymi i atmosferycznymi, powstan iem

pożaru, wybuchem i innymi szkodami,

3)

4)

ochronę środowiska

przed skażeniem i emitowan iem

niedopuszcza lnego poziomu drgań , hałasu oraz oddzia ływaniem pola elektromagnetycznego,

spełnienie wymagań przepisów dotyczących projekto wania i budowy instalacji i urządzeń elektrycznych oraz

Polskich Norm.

§ 181 . 1. Budynek, w którym zanik napięcia w elektrycznej sieci zasilającej może spowodować zagrożenie życia

lub zdrowia ludzi, poważne zagrożenie środowiska , a także

znaczne straty materialne, należy zasilać co najmniej z dwóch

niezależnych, samoczynnie załączających się źródeł energii

elektrycznej oraz wyposażać w samoczynnie załączające się

ośw ietlenie awaryjne (bezpieczeństwa i ewakuacyjne) .

W budynku wysokościowym jednym ze źródeł zasilan ia

powin ien być agregat prądotwórczy .

2. O świetlenie awaryjne należy stosować w

5) pomieszczeniach przeznaczonych na sta ły pobyt ludzi

oraz na drogach komunikacji wewnętrznej. oświetlo­

nych wyłącznie światłem sztucznym,

7) innych budynkach i pomieszczeniach nie wym ienionych

w pkt 1-6, w których nawet krótkotrwałe wyłączenie

oświetlenia podstawowego może spowodować następ­

stwa wymienione w ust. 1.

3. W pomieszczen iu, które jest użytkowane przy zgaszo nym oświetleniu podstawowym, należy stosować oświet­

lenie przeszkodowe, zasilane napięc i em bezpiecznym, służą­

ce uwidocznieniu przeszkód wynikających z układu budynku , drogi komunikacyjnej lub sposobu jego użytkowania,

a także podświetlane znaki wskazujące kierunki ewakuacji.

4. Oświetlenie bezpieczeństwa , ewakuacyjne i prze szkodowe należy wykonywać zgodn ie z Polskimi Normami .

§ 182. Pomieszczenie stacj i transformatorowej

może

być sytuowane w budynkach o innym przeznaczeniu, jeżeli

są spełnione warunki określone w § 96 oraz

1) zostanie zachowana odległość pozioma i pionowa od

pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi co

najmniej 2,8 m,

2)

ściany

i stropy będą stanowiły oddzielenia przec iw-

pożarowe oraz będą miały zabezpieczenia przed przedo-

stawaniem się cieczy i gazów.

§ 183. W instalacjach elektrycznych należy stosować

1) złącza instalacji elektrycznej budynku, umożliwiające

odłączenie od sieci zas i lającej i usytuowane w miejscu

dostępnym dla dozoru i obsługi oraz zabezpieczone

przed uszkodzeniami, wpływami atmosferycznymi,

a także ingerencją osób niepowołanych ,

1) pomieszczeniach : produkcyjnych, magazynowych oraz

przeznaczonych na pobyt ludzi, w których poruszanie się

ludzi w ciemnośc i ach może spowodować wybuch,

pożar lub inne zagrożenie dla życia lub zdrowia, a także

mających pow i erzchnię użytkową ponad 2000 m 2 ,

4) wyłączniki nadmiarowe w obwodach odbiorczych,

2) budynkach użyteczności publicznej

5)

2) oddzielny przewód ochronny i neutralny,

3) wyłączniki przeciwporażeniowe różnicowoprądowe ,

a) wysokich i wysokościowych,

b) kinach , teatrach , filharmoniach i muzeach,

c) szpitalach,

3) częściach budynków użyteczności publicznej, obejmujących

a) sale sportowe i widowiskowe z wid6wniam i na

ponad 300 osób,

b) sale wystawowe, lokale rozrywkowe i sale konsumpcyjne o powierzchni ponad 500 m 2 ,

c) sale zebrań i audytoria o 300 i więcej miejscach,

d) pom ieszczen ia handlowe o powierzchni ponad

2000 m 2

e) bankowe sale operacyjne o powierzchni ponad

300 m 2 oraz skarbce,

f) hale pasażerskie dworców o powierzchni ponad

1000 m 2 ,

połączenia wyrównawcze główne i miejscowe, łączące

przewody ochronne z częściami przewodzącymi innych

instalacji i konstrukcji budynku,

6) zasadę prowadzenia tras przewodów elektrycznych w li niach prostych, równoległych do krawędzi ścian i stropów,

7) żyły przewodów elektrycznych o przekrojach do 10

mm 2 , wykonane wyłą c zn i e z miedzi.

§ 184. Jako uziomy instalacji elektrycznej należy wykorzystywać przede wszystkim metalowe konstrukcje budyn-

ków, zbrojenia fundamentów i ścian oraz przewodzących

prąd instalacji wodociągowych i centralnego ogrzewania,

pod warunkiem uzyskania zgody jednostki eksploatującej

sieć .

§ 185. 1. Instalacja odbiorcza w budynku i w samodzielnym lokalu powinna być wyposażona w urządzenia do

pom iaru zużycia energii elektrycznej, usytuowane w miejscu

łatwo dostępnym i zabezpieczone przed uszkodzeniami i ingerencją osób niepowołanych .

•

,

,

Rozdział 9

2. W budynku wielorodzinnym liczniki pomiaru zużycia

energii elektrycznej należy umieszczać poza lokalami mieszkalnymi , w zamykanych szafkach .

§ 186. 1. Prowadzenie instalacji i rozmieszczenie urzą­

dzeń

elektrycznych w budynku powinno zapewniać bez -

kolizyjność z innymi instalacjami w zakresie odległości i ich

wzajemnego usytuowania oraz uwzględniać warunki okreś ­

lone w § 164.

2. Główne, pionowe ciągi instalacji elektrycznej w budynku wielorodzinnym , zamieszkania zbiorowego i użytecz ­

ności publ icznej należy prowadzić poza mieszkaniami i pomieszczeniami użytkowymi , w wydzielonych kanałach lub

szybach instalacyjnych, odpowiadających wymaganiom

Polskich Norm.

§ 187. 1. Przewody i kable elektryczne należy prowadzić

w sposób umożliwiający ich wymianę bez potrzeby

naruszania konstrukcji budynku .

2. Dopuszcza się prowadzenie przewodów elektrycznych wtynkowych, pod warunkiem pokrycia ich warstwą

tynku o grubości co najmniej 5 mm .

§ 188. 1. Obwody instalacji elektrycznej w budynku

wielorodzinnym należy prowadzić w obrębie każdego mieszkania lub lokalu użytkowego .

2. W instalacji elektrycznej w mieszkaniu należy stoso wać wyodrębnione obwody: oświetlenia górnego (sufitowe -

go). gniazd wtyczkowych ogólnego przeznaczenia, gniazda

wtyczkowego do pralki , gniazd wtyczkowych do urządzeń

odbiorczych w kuchni oraz obwody do odbiorników za instalowanych na stałe .

§ 189. 1. Pomieszczenia w mieszkan iu należy wyposa żać w wypusty oświetleniowe górne (sufitowe) oraz w nie zbędną liczbę gniazd wtyczkowych .

Urządzenia dźwigowe

§ 193. 1. W budynkach, o których mowa w § 54 ust. 1

i 2, liczbę i parametry techniczno-użytkowe dźwigów należy

ustalać z uwzględnieniem przeznaczenia budynku, jego wysokości oraz liczby użytkowników .

2. Co najmniej jeden z dźwigów służących komunikacji

ogólnej w budynku lub jego wydzielonej części , przeznaczo nej na pobyt ludzi, powinien być przystosowany do przewo zu mebl i. chorych na noszach i osób niepełnosprawnych .

3. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym średnio ­

wysokim o układzie klatkowym, mającym nie więcej niż

3 mieszkania dostępne z klatki schodowej na kondygnacji,

dopuszcza się instalowanie, w obrębie klatki schodowej.

tylko jednego dźwigu spełniającego wymagania ust. 2, pod

warunkiem zapewnienia dojścia do dźwigu zainstalowanego

w sąsiedniej klatce schodowej korytarzem na najwyżej poło­

żonej kondygnacji użytkowej lub nad nią .

4. Dźwigi przeznaczone dla ekip ratowniczych powinny

wymagania określone w § 253 oraz w Polskich

Normach.

spełniać

§ 194. Dostęp do dźwigu pOWinien być zapewniony

z każdej kondygnacji użytkowej . Nie dotyczy to kondygnacji

nadbudowanej lub powstałej w wyniku adaptacji strychu na

cele mieszkalne lub inne cele użytkowe.

§ 195. Odległość między zamkniętymi drzwiami przy stankowymi dźwigu a przeciwłegłą ścianą lub inną przegrodą

powinna wynosić co najmniej

1) dla dźwigów osobowych -

1,6 m,

2) dla dźwigów towarowych małych -

1,8 m,

3) dla dźwigów szpitalnych i towarowych -

3 m.

2. Instalacja oświetleniowa w pokojach powinna umo żliwiać załączanie za pomocą wyłączników wieloobwodowych.

§ 196. 1. Szyby dźwigów z napędem elektrycznym powinny być oddylatowane od ścian i stropów budynku .

§ 190. W budynku wielorodzinnym oświetlenie i odbiorniki w pomieszczeniach komunikacji ogólnej oraz technicznych i gospodarczych powinny być zasilane z tablic

administracyjnych.

2. Przepis ust. 1 nie dotyczy budynków produkcyjnych

i magazynowych oraz budynków wysokościowych, chyba że

zastosowanie dylatacji wynika ze względów użytkowych lub

konstrukcyjnych .

§ 191 . Mieszkania w budynku wielorodzinnym i odręb­

ne mieszkania w budynku zamieszkania zbiorowego należy

sygnalizacji dzwonkowej, a w razie przeznaczenia ich dla osób niepełnosprawnych

- również w odpowiednią sygnalizację alarmowo-przyzy wyposażyć w instalację wejściowej

wową ·

§ 192. 1. W budynku wymagającym , zgodnie z § 56,

przystosowania do wyposażenia w instalacje telekomunikacyjne i radiowo-telewizyjne główne ciągi tych instalacji

powinny być prowadzone poza lokalami mieszkalnymi oraz

pomieszczeniami użytkowymi , których sposób użytkowania

może spowodować przerwy lub zakłócenia przekazywanego

sygnału .

2. Miejsce lub pomieszczenie przeznaczone na urządze ­

nia techniczne, związane z instalacją telekomunikacyjną

i radiowo-telewizyjną, powinno być łatwo dostępne i zabezpieczone przed ingerencją osób nieuprawnionych .

§ 197. 1. Zespoły napędowe w maszynowni dźwigu

powinny być zamocowane w sposób uniemożliwiający prze noszenie się drgań na konstrukcję budynku.

2. Sytuowanie maszynowni dźwigólŃ obok pokojów

mieszkalnych jest zabronione. Nie dotyczy to kondygnacji

nadbudowanej lub powstałej w wyniku adaptacji strychu na

cele mieszkalne, z zachowaniem warunków określonych

w § 96.

§ 198. Szyby i maszynownie mogą być umieszczane

poza obrębem budynków, pod warunkiem 'zapewnienia

w nich minimalnej temperatury + 5°C.

§ 199. Prowadzenie bezpośrednio pod szybami dźwi­

gowymi dróg komunikacyjnych oraz sytuowanie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi jest zabronione. Nie

dotyczy to małych dźwigów towarowych o udźwigu do

250 kg , jeżeli strop pod szybem dźwigu wytrzymuje obciążenie co najmniej 5000 N/ m2.

-

§ 200. W szpitalach i budynkach opieki społecznej każ­

dy dźwig powinien być umieszczony w odrębnym szybie.

W innych budynkach w jednym szybie można umieszczać nie

więcej niż 3 dźwigi.

§ 201. W szybach dźwigowych można umieszczać wyłącznie urządzenia i przewody związane z pracą i konserwacją

dźwigu .

Poz. 46

§ 205. Na terenach podziemnej eksploatacji górniczej

powinny być stosowane zabezpieczenia konstrukcji budynków, odpowiednie do kategorii szkód górniczych .

§ 206. Rozbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone oceną stanu

technicznego konstrukcji i elementów budynku, z uwzględ­

nieniem stanu podłoża gruntowego.

§ 202. Szczegółowe wymagania, jakim powinny od-

DZIAŁ

powiadać pomieszczenia maszynowni, szyby oraz podszybia

dźwigów określają przepisy techniczne wydane przez Urząd

VI

BEZPIECZEŃSTWO POŻAROWE

Dozoru Technicznego.

Rozdział 1

Zasady ogólne

Dział

V

BEZPIECZEŃSTWO KONSTRUKCJI

§ 203. Budynki i urządzenia z nimi związane powinny

projektowane i wykonywane w taki sposób, aby obciążenia mogące na nie działać w trakcie budowy i użyt ­

kowania nie prowadziły do

być

1) zniszczenia całości lub części obiektu,

2)

przemieszczeń i odkształceń o niedopuszczalnej wielkości ,

§ 207 . 1. Budynek powinien być usytuowany na dział­

ce, zaprojektowany i wybudowany w sposób zapobiegający

powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru.

2. Budynek i urządzenia z nim związane powinny być

zaprojektowane i wykonane w sposób zapewniający w razie

pożaru

1) nośność konstrukcji przez założony czas,

2) ewakuację ludzi,

3) uszkodzenia części obiektów, połączeń lub zainstalowanego wyposażenia w wyniku znacznych przemieszczeń

elementów konstrukcji,

3) prowadzenie akcji ratowniczej oraz ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru w obiekcie i na sąsiednie

obiekty.

4) zniszczenia na skutek wypadku, w stopniu nieproporcjonalnym do jego przyczyny.

3. Przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się również, z uwzględnieniem § 2 ust. 2, do budynków

istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi .

§ 204. 1. Konstrukcja budynku powinna spełniać warunki zapewniające nieprzekroczenie stanów granicznych

nośności oraz stanów granicznych przydatności do użyt­

kowania w żadnym z jego elementów i w całej konstrukcji.

2. Stany graniczne nośności uważa się za przekroczone,

jeżeli konstrukcja powoduje zagrożenie bezpieczeństwa lu-

dzi znajdujących się w budynku oraz w jego pobliżu, a także

zniszczenie wyposażenia lub przechowywanego mienia.

3. Stany graniczne przydatności do użytkowania uważa

się za przekroczone, jeżeli wymagania użytkowe dotyczące

konstrukcji nie są dotrzymywane. Oznacza to, że w konstrukcji budynku nie mogą wystąpić

1) lokalne uszkodzenia, w tym również rysy, które mogą

ujemnie wpływać na przydatność użytkową, trwałość

i wygląd konstrukcji, jej części, a także przyległych do

niej niekonstrukcyjnych części budynku,

2)

odkształcenia ujemnie wpływające na wygląd konstrukcji i jej przydatność użytkową (włączając w to również

funkcjonowanie maszyn i urządzeń) oraz uszkodzenia

części niekonstrukcyjnych budynku i elementów wykończenia ,

3) drgania dokuczliwe dla ludzi lub powodujące uszkodzenia budynku, jego wyposażenia oraz przechowywanych

przedmiotów, a także ograniczające jego użytkowanie

zgodnie z przeznaczeniem .

4. Warunki bezpieczeństwa konstrukcji, o których mowa w ust. 1, uznaje się za spełnione, jeżeli konstrukcja ta

odpowiada Polskim Normom projektowania i obliczania

konstrukcji .

§ 208. 1. Wymagania dotyczące zabezpieczenia przebudynku i jego części wynikają z przeznaczenia i sposobu użytkowania budynku, zagrożenia wybuchem oraz występującego obciążenia ogniowego i są

ustalane zgodnie z rozporządzeniem, przepisami dotyczący­

mi ochrony przeciwpożarowej i przeciwwybuchowej oraz

Polskimi Normami.

ciwpożarowego

2. Wymagania dotyczące dróg pożarowych, instalacji

sygnalizacyjno-alarmowych, stałych i półstałych instalacji

gaśniczych, stref zagrożenia wybuchem, przeciwpożarowe­

go zaopatrzenia w wodę oraz podział budynków z uwagi na

kategorie zagrożenia ludzi (ZL I - ZL V) określają przepisy

o ochronie przeciwpożarowej .

§ 209. Wymagania dotyczące budynku produkcyjnego

i magazynowego określa się w zależności od obciążenia

ogniowego, wysokości oraz zagrożenia wybuchem.

§ 210. Części budynku wydzielone na całej ich wysokości ścianami oddzieleń przeciwpożarowych traktuje się jako

odrębne budynki .

§ 211 . 1. Przepisów § 231,239 ust. 3 pkt 3, § 242 ust. 1,

§ 243 ust. 1, § 245 ust. 1 pkt 2, § 255, 256 ust. 3 oraz § 272

ust. 4, zawartych w dziale VI, w zakresie kategorii ZL III, nie

stosuje się do budynków i pomieszczeń przeznaczonych do

zakwaterowania osób osadzonych .

2. Przepisów § 231 i 239 ust. 3 pkt 3 nie stosuje się do

zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich .

Rozdział 2

Odporność pożarowa budynków

-

Poz. 46

budynków, podanych w kolejności od najwyższej do najniż­

szej i oznaczonych literami : A. B, C, D i E.

2.

§ 212. 1. Ustanawia się pięć klas odporności pożarowej

Klasa odporności

Klasę odporności pożarowej budynku lub jego części

należy ustalać według poniższej tabeli

Budynki produkcyjne i magazynowe

Budynki zaliczone do kategorii zagrożenia

ludzi lL*)

1

2

3

A

Budynki ze strefą pożarową o obciążeniu ogniowym większym od 4000 MJj m 2

-

B

Budynki zawierające strefę pożarową o obciążeniu ogniowym od 2000 do 4000 MJj m 2 oraz

budynki wysokie i wysokościowe ze strefą o obciążeniu ogniowym do 2000 MJj m 2

liczące powyżej 2 kondygnacji kategorii : lL I,

lL II, lL V

b) wysokie i wysokościowe kategorii lL III

c) wysokościowe kategorii lL IV

C

Budynki ze strefą pożarową o obciążeniu ogniowym od 1000 do 2000 MJj m 2 oraz budynki

średniowysokie ze strefą o obciążeniu ogniowym do 1000 MJj m 2

a) dwukondygnacyjne kategorii : lL I, lL II, lL V

b) powyżej 2 kondygnacji niskie i średniowysokie kategori i lL III

c) powyżej 3 kondygnacji niskie, średniowyso kie i wysokie kategorii lL IV

D

Budynki ze strefą pożarową o obciążeniu ognio wym od 500 do 1000 MJj m 2 oraz wielokondygnacyjne budynki niskie ze strefą o obciążeniu

ogniowym do 500 MJj m 2

a) jednokondygnacyjne kategori i lL II

b) do 2 kondygnacji kategorii li III

c) trzykondygnacyjne kategorii lL IV

Budynki jednokondygnacyjne ze strefą pożaro -

a) jednokondygnacyjne z elementów nie rozprzestrzeniających ognia kategorii : lL I i lL V

b) do 2 kondygnacji kategorii lL IV

pożarowej

E

wą o obciążeniu ogniowym do 500 MJj m 2

a)

.) Kategorie zagrożenia ludzi określają przepisy o ochronie przeciwpożarowej .

3. Klasę odporności pożarowej podziemnej części budynku ustala się odrębnie w zależności od występującego

w tej części budynku obciążenia ogniowego lub kategorii

zagrożenia ludzi, przy czym nie może być ona niższa niż C.

1) do trzech kondygnacji

a) mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej i zagro dowej.

b) mieszkalnych i administracyjnych w gospodarstwach leśnych ,

4. Jeżeli część podziemna budynku jest zaliczona do

kategorii zagrożenia ludzi, przy ustalaniu klasy odporności

pożarowej budynku liczbę jego kondygnacji określa suma

kondygnacji podziemnych i nadziemnych .

2) wolno stojących do dwóch kondygnacji

a) przeznaczonych do celów turystyki

o kubaturze do 1500 m 3 ,

5. W budynku wielokondygnacyjnym, którego kondygnacje są zaliczone do różnych kategorii zagrożenia ludzi albo

przeznaczone na cele produkcyjne lub magazynowe, klasy

odporności pożarowej określa się dla poszczególnych kondygnacji odrębnie . Klasa odporności pożarowej części niż­

szej budynku nie może być niższa od klasy odporności

pożarowej części budynku położonej nad nią .

6. Pomieszczenie produkcyjne, magazynowe lub inne

pomieszczenie technologiczne, usytuowane w budynku zaliczonym do kategorii zagrożenia ludzi, powinno być wydzielone ścianami i stropami oddzieleń przeciwpożarowych

o odporności ogniowej. wynikającej z obciążenia ognio wego, występującego w tym pomieszczeniu, jeżeli przepisy

szczególne nie stanowią inaczej .

7. Pomieszczenie, w którym są umieszczone przeciwwodne i pompy stałych instalacji gaś­

niczych oraz maszynownia wentylacji do celów przeciwpożarowych, powinno być obudowane ścianami i stropami

o odporności ogniowej przewidzianej dla ścian i stropów

oddzieleń przeciwpożarowych, zgodnie z § 233.

pożarowe zbiorniki

§ 213. Wymagania dotyczące klasy odporności pożaro ­

wej budynków, określone w § 212, nie dotyczą budynków

wypoczynku

b) gospodarczych w budownictwie zagrodowym

i w gospodarstwach leśnych, z zachowaniem wymagań dotyczących stref pożarowych ,

c) przeznaczonych do wykonywania zawodu lub działalności usługowej i handlowej o kubaturze do

1000 m 3 .

§ 214. 1. Jeżeli budynek wielokondygnacyjny jest

chroniony samoczynnymi, stałymi urządzeniami gaśniczymi,

można obniżyć klasę odporności pożarowej o jedną w stosunku do klasy wynikającej z § 212, a w budynkach jednokondygnacyjnych przyjąć klasę E odporności pożarowej

budynku.

2. Obniżenie klasy odporności pożarowej nie dotyczy

budynków wysokościowych oraz budynków zaliczonych do

kategorii lL II, niezależnie od ich wysokości.

§ 215. 1. Dopuszcza się budowę, w klasie E odporności

pożarowej,

jednokondygnacyjnych budynków produkcyjnych i magazynowych o obciążeniu ogniowym przekraczają ­

cym 500 MJj m 2 pod warunkiem zastosowania

)

-

1) wszystkich elementów budynku nie rozprzestrzeniają­

cych ognia,

2) samoczynnych urządzeń oddymiających, jeżeli powierzchnia użytkowa budynku przekracza 1000 m 2 .

2. Obniżeni e klasy odporności pożarowej budynków,

-

Poz. 46

w wypadkach wymienionych w ust. 1 oraz w § 214 ust. 1, nie

dotyczy oddzieleń przeciwpożarowych.

§ 216. 1. Elementy budynku zaliczonego do odpowiedniej klasy odporności pożarowej powinny odpowiadać

warunkom określonym w poniższej tabeli

Elementy budynku

Klasa

odporności

poża-

Główna konstrukcja nośna

(ściany , słupy , podciągi ,

$cianki działowe

i ściany osłonowe

Stropy

ramy)

Dachy, tarasy

konstrukcja nośna dachu

rowej

budyn ku

odporność

1

2

3

4

5

6

7

8

9

A

240

NRO

120

NRO

60

NRO

30

NRO

B

120

NRO

60

NRO

30*)

NRO

30

NRO

C

60

NRO

60

NRO

15*1

NRO

15

NRO

D

30

NRO

30

NRO

(- )

SRO **)

(- )

SRO **)

E

(- )

SRO

(- )

SRO

(-)

SRO

(-)

SRO

minimalna

ogniowa

w min

rozprzestrzenianie

ognia

minimalna

odporność

ogniowa

w min

rozprzestrzenianie

ognia

minimalna

odporność

ogniowa

w min

rozprzestrzenianie

ognia

minimalna

odporność

ogniowa

w min

rozprzestrzenianie

ognia

Oznaczenia w tabeli

min - minuty,

NRO - nie rozprzestrzeniające ognia,

SRO - słabo rozprzestrz e niające ogień ,

(- ) - nie stawia się wymagań ,

*)

- dla komór zsypów na odpadki - 60 min, drzwi - 30 min,

** )

- dla budynku kategorii ZL II jest wymagane NRO

2. W budynku niskim kategorii ZL IV można stosować

od strony zewnętrznej izolacje termiczne i okładziny ścian

słabo rozprzestrzeni a j ące ogień.

3. Warunki w zakresie rozprzestrzeniania ognia nie dow obrębie jednego mieszkania

w niskich i średniowysokich budynkach kategorii ZL IV.

tyczą ścianek działowych

4. Obudowa poziomych dróg ewakuacyjnych w budynkach klasy E i D odporności pożarowej powinna mieć

odporność ogniową co najmniej 15 min i uwzględniać

przepisy § 217.

5. W ścianach zewnętrznych budynku kategorii ZL II

mogą być stosowane materiały izolacyjne palne, jeżeli osła­

niająca je od wewnątrz okładzina ścian jest wykonana

z materiału niepalnego. Odporność ogniowa okładziny powinna wynosić co najmniej

1) w budynku klasy B - 60 min ,

2) w budynku klasy C i D - 30 min .

§ 217 . W budynku kategorii ZL IV zagrożenia ludzi

i w hotelu odporność ogniowa ścian oddzielających mieszkania lub pokoje hotelowe od dróg komunikacji ogólnej oraz

innych mieszkań lub pokoi hotelowych powinna wynosić nie

mniej niż

1) w budynku niskim i średniowysokim -

30 min,

2) w budynku wysokim i wysokościowym oraz między

budynkami jednorodzinnymi bliźniaczymi , szeregowymi

lub atrialnymi - 60 min .

(

§ 218. 1. Dach lub stropodach budynku niższego , przydo ściany z otworami w budynku wyższym ,

powinien być wykonany z materiałów niepalnych oraz mieć

niepalne pokrycie części połaci o szerokości co najmniej 8 m,

licząc od ściany budynku wyższego .

legającego

2. Odporność ogniowa części dachu lub stropodachu,

o kt órej mowa w ust. 1, powinna wyno si ć co najmniej 30 min .

3. W części połaci dachu lu b :-.1 1upodachu , określonej

w ust. 1, mogą znajdować si ę tylko wyloty kanałów wentyla cyjnych i spalinowych od aparatów gazowych oraz rury

wentylujące piony kanalizacyjne.

4. Warunków określonych w ust. 1 i 2 nie stosuje się ,

jeżeli najniżej położony otwór w ścianie budynku wyższego

znajduje się w odległości co najmniej 10m od dachu

budynku niższego, a obciążenie ogniowe w budynku niż ­

szym nie przekracza 2000 MJj m 2

§ 219 . 1. W budynkach zaliczonych do kategorii ZL III

i ZL IV dopuszcza się adaptację poddasza o konstrukcji

drewnianej na cele mieszkalne, biurowe itp., pod warunkiem

oddzielenia kon strukcji poddasza od pomieszczeń użytko­

wych przegrodami

1) w budynku niskim mniej 30 min,

o odporności ogniowej co naj-

2) w budynku średniowysokim i wysokim ogniowej co najmniej 60 min.

o odporności

2. Wysokość budynków, o których mowa w ust.

określa się według stanu przed adaptacją poddasza .

1,

-

§ 220. Ściany i stropy wydzielające kotłownie o wydajności powyżej 58 kW (50.000 kcal/ h), opalane olejem lub

gazem, zlokalizowane w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej, powinny mieć

odporność ogniową co najmniej 60 min, a zamknięcia

otworów w ścianach i stropach co najmniej 30 min, natomiast w budynkach wysokościowych odpowiednio 120

i 60 min .

§ 221. 1. Nad pomieszczeniem zagrożonym wybuchem

należy stosować lekki dach, wykonany z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, o masie nie przekraczającej 75

kg/m 2 rzutu, licząc bez obciążeń od elementów konstrukcji

nośnej dachu, takich jak podciągi, wiązary i belki.

2. Przepis ust. 1 nie dotyczy pomieszczenia, w którym

Poz. 46

-

w holach i ciągach komunikacyjnych budynków oraz portfenetrów w budynkach kategorii ZL IV niskich i średnio­

wysokich .

§ 224. W budynku powyżej dwóch kondygnacji, w pomieszczeniach przeznaczonych na magazyny o obciążeniu

ogniowym większym od 500 MJ/ m 2 , wysokość pasa między

oknami na sąsiednich kondygnacjach nie może być mniejsza

niż 1,2 m.

§ 225. Warstwy elewacyjne ścian zewnętrznych budynku wysokiego i wysokościowego powinny być wykonane

z materiałów niepalnych, a w wypadku okładzin szklanych,

należy zastosować szkło o podwyższonej wytrzymałości na

uderzenia, tłukące się na drobne, nieostre odłamki .

łączna powierzchnia urządzeń odciążających (przeciwwybuchowych), jak przepony, klapy oraz otwory oszklone szkłem

Rozdział 3

zwykłym, jest większa niż 0,065 m 2 / m 3 kubatury pomiesz-

czenia.

Strefy pożarowe i oddzielenia przeciwpożarowe

3. Ściany oddzielające pomieszczenie zagrożone wybuchem od innych pomieszczeń powinny być odporne na

parcie o wartości 15 kN / m 2 (15 kPa).

§ 222. 1. Pomieszczenie zagrożone wybuchem należy

sytuować na najwyższej kondygnacji budynku.

2. W wypadkach uzasadnionych względami technologicznymi dopuszcza się odstępstwa od przepisu ust. 1, pod

warunkiem zapewnienia odpowiednich instalacji i urządzeń

przeciwwybuchowych, jeżeli wyrazi na to zgodę właściwy

organ państwowego nadzoru budowlanego.

§ 223. 1. W ścianach zewnętrznych budynku, z zastrzeżeniem § 224, odległość między otworami w pionie powinna

wynosić co najmniej 0,8 m.

2. Jako równorzędne rozwiązania można stosować oddzielenie poziome w formie daszków, gzymsów i balkonów

o wysięgu co najmniej 0,5 m lub też inne oddzielenie

poziome i pionowe o łącznej długości co najmniej 0,8 m.

3. Elementy poziome, wymienione w ust. 2, powinny

mieć odporność ogniową wymaganą w stosunku do ścian

osłonowych budynku i być wykonane z materiałów niepal-

nych.

4. Warunki określone w ust. 1 i 2 nie dotyczą otworów

Obciążenie

Rodzaj stref pożarowych

ogniowe

w MJ/ m 2

1) budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzieleń

przeciwpożarowych bądź też pasami wolnego terenu

o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalne odległości

od innych obiektów budowlanych, określonych

w § 270-272,

2) powierzchnia składowiska oddzielonego od innych

obiektów budowlanych ścianami o odporności ogniowej co najmniej 240 min . i wysokości co najmniej

0,5 m powyżej poziomu składowania lub wolnymi

pasami terenu o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalna odległość tego składowiska od innych obiektów

budowlanych,

3) w budynkach zaliczonych do kategorii zagrożenia ludzi

każda kondygnacja budynku, oddzielona od innych

kondygnacji w sposób zabezpieczający przed przenikaniem ognia zgodnie z § 216 ust. 1 oraz § 245 i 246.

§ 227. 1. Dopuszczalne wielkości stref pożarowych

w budynkach produkcyjnych i magazynowych określa poniższa tabela

Dopuszczalne powierzchnie stref pożarowych

w budynkach, w m 2

jednokondygnacyjnych

niskich powyżej

1 kondygnacji

i średniowysokich

wysokich

i wysokościowych

1

2

3

4

5

Strefy pożarowe z pomieszczeniem

powyżej 4000

od 2000 do 4000

od 1000 do 2000

od 500 do 1000

do 500

1000

2009

4000

6000

8000

-

-

1000

2000

3000

powyżej 4000

od 2000 do 4000

od 1000 do 2000

od 500 do 1000

do 500

2000

4000

8000

15000

20000

1000

2000

4000

8000

10000

zagrożonym wybuchem

Strefy pożarowe pozostałe

.

§ 226 . Strefę pożarową może stanowić

r

-

-

500

-

-

2. Strefy pożarowe w podziemnej CZęSCI budynków,

o których mowa w ust. 1, nie mogą przekroczyć 50 %

powierzchni określonych w tabeli.

§ 228. 1. W budynku produkcyjnym i magazynowym

strefy pożarowe mogą być powiększone o 100% przy za stosowaniu stałych wodnych urządzeń gaśniczych, a o 50 %

- przy zastosowaniu samoczynnych urządzeń oddymiają­

cych .

2. Powiększenia powierzchni, o których mowa w ust. 1,

podl e gają sumowaniu.

§ 229. 1. W jednokondygnacyjnym budynku produkcyjnym i magazynowym, nie zagrożonym wybuchem, oraz na

ostatniej kondygnacji wielokondygnacyjnego budynku

-

Poz. 46

o takim przeznaczeniu wielkości stref pożarowych można

powiększyć o 100% , jeżel i

1) budynek jest wykonany z elementów nie rozprzestrzeniających ognia,

2) zastosowano samoczynne urządzenia oddymiające.

2. W jednokondygnacyjnym budynku produkcyjnym

i magazynowym wielkości stref pożarowych nie ogranicza

się, pod warunkiem zastosowania stałych urządzeń tryskaczowych i samoczynnych urządzeń oddymiających .

§ 230. 1. W budynkach kategorii zagrożenia ludzi (ZL)

wielkości stref pożarowych określa poniższa tabela

Dopuszczalna powierzchnia stref pożarowych

dla budynków w m 2

Kategoria zagrożenia ludzi

jednokondy gnacyjnych

bez ograniczenia

o wysokości

do 12 m włącznie

o wysokości

do 25 m włącznie

o wysokości

powyżej 25 m

2

3

4

5

ZL I, ZL V

15000

10000

5000

2500

ZL II

8000

5000

3500

2000

ZL III

10000

8000

5000

2500

ZL IV

10000

8000

6000

2500

wysokości

1

2. Strefy pożarowe w podziemnej części budynków,

o których mowa w ust. 1, nie mogą przekroczyć 50 %

powierzchni określonych w tabeli dla pierwszej kondygnacji

budynku .

3. W wypadku zastosowania stałych urządzeń tryskaczowych, powierzchnie stref pożarowych w budynkach,

o których mowa w ust. 1, mogą być powiększone o 100%,

a przy zastosowaniu samoczynnych urządzeń oddymiają­

cych - o 50 %. Nie dotyczy to budynków wysokich i wyso kościowych .

Powiększenia powierzchni, o których mowa w ust. 3,

§ 231 . 1. Przy określaniu wielkości stref pożarowych

powierzchnie kondygnacji połączonych ze sobą nie zamykanymi otworami należy sumować .

2. W budynku o zróżnicowanej wysokości dopuszczalne powierzchnie stref pożarowych przyjmuje się oddzielnie

dla każdej części budynku .

§ 232. 1. W budynkach inwentarskich wielkośc i stref

pożarowych określa poniższa tabela

Dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej

w m2

przy hodowli ściółkowej

przy hodowli bezściółkowej

2

3

Liczba kondygnacji

1

jedna

5000

nie ogranicza się

dwie

2500

5000

powyżej dwóch

1000

2500

2. W wypadku stosowania w budynku

ścian

silnie

rozprzestrzeniających ogień, strefę pożarową należy zmniej -

szyć

4.

podlegają sumowaniu.

do 25 % wartości podanej w ust. 1, a w wypadku

jednokondygnacyjnego budynku przeznaczonego do hodo -

wli bezściółkowej,

5000 m 2 •

stefę

pożarową

ogranicza

się

do

§ 233. Ściany i stropy oddzielenia przeciwpożarowego

powinny być wykonane z materiałów niepalnych i odpowiadać wymaganiom określonym w tabeli

-

-

Poz. 46

Klasa odporności

pożarowej budynku

Minimalna odporność

ogniowa oddzielenia

przeciwpożarowego w min

Minimalna odporność

ogniowa drzwi*> w min

1

2

3

A

240

120 lub 2 x 60

BiC

120

60 lub 2 x 30

DiE

60

30 lub 2 x 15

*> Przy zastosowaniu pary drzwi należy wykonać przedsionek o najmniejszym wymiarze rzutu poziomego 1,4 m z materia/ów niepalnych,

wentylowany (co najmniej wentylacja grawitacyjna), o odporności ogniowej ścian i stropu co najmniej 60 min . Drzwi powinny być

zaopatrzone w samozamykacze lub urządzenia zamykające je samoczynnie w razie pożaru .

§ 234. 1. Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić

na

własnym

fundamencie lub na stropie,

którego odporność ogniowa nie jest niższa od odporności

ogniowej tej ściany .

2. Dopuszcza się wypełnienie otworu w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego luksferami, cegłą szklaną lub

innym materiałem o podobnych właściwościach, jednak na

powierzchni nie większej niż 10% ściany, przy czym ogólna

powierzchnia otworów wypełnionych tym materiałem i innych otworów zamykanych nie może przekraczać łącznie

25% powierzchni ściany .

3. W stropie oddzielenia pr,zeciwpożarowego dopuszcza sie stosowanie otworów o łącznej powierzchni do 0,5%

powierzchni stropu, z zamknięciem o odporności ogniowej

równej połowie odporności ogniowej stropu.

4. Przepusty instalacyjne w ścianie lub stropie oddzielenia przeciwpożarowego powinny mieć odporność ogniową

równą odporności ogniowej tego oddzielenia, z wyjątkiem

wypadków, o których mowa w § 269 ust. 3.

5. Przepusty instalacyjne przez zewnętrzne ściany budynku, znajdujące się poniżej poziomu terenu, powinny być

zabezpieczone przed możliwością przenikania gazu do wnęt­

rza budynku.

6. Jeżeli ze względów technologicznych lub użytko­

wych jest niezbędne zastosowanie nie zamykanego otworu

w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego, pomieszczenia

po jej obu stronach powinny być połączone korytarzem

(tunelem) o długości co najmniej 4 m, obudowanym ściana­

mi i stropem z materiałów niepalnych, o odporności ogniowej

co najmniej 60 min. Korytarz (tunel) powinien być na całej

długości chroniony urządzeniem tryskaczowym lub zraszaczowym uruchamianym samoczynnie.

§ 235. W budynku z dachem

rozprzestrzeniającym

ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej

0,3 m lub zastosować inne, równorzędne rozwiązanie .

Rozdział 4

Drogi ewakuacyjne

§ 236. 1. Z pomieszczenia, w którym mogą przebywać

ludzie, należy zapewnić bezpieczne wyjście , prowadzące

bezpośrednio lub pośrednio na przestrzeń otwartą, do innej

strefy pożarowej bądź na poziome lub pionowe drogi komunikacji ogólnej, zwane dalej "drogami ewakuacyjnymi" .

2. Wyjścia z pomieszczeń na drogi ewakuacyjne powinny być zamykane drzwiami.

3. Drzwi ewakuacyjne z budynku powinny otwierać się

na zewnątrz.

§ 237 . 1. Długość przejścia w pomieszczeniu, mierzona

od najdalszego miejsca, w którym może przebywać człowiek,

do wyjścia na drogę ewakuacyjną nie powinna przekraczać

w pomieszczeniach

1) zagrożonych wybuchem -

40 m,

2) produkcyjnych i magazynowych o obciążeniu ognio wym przekraczającym 500 MJ/m 2 w budynkach wielokondygnacyjnych - 75 m,

3) produkcyjnych i magazynowych o obciążeniu ognio wym przekraczającym 500 MJ/m 2 w budynkach jedno kondygnacyjnych - 100 m,

4) zaliczanych do kategorii ZL I, ZL II, ZL III i ZL V -

40 m.

2. Nie ogranicza się długości przejść, o których mowa

w ust. 1, w pomieszczeniach produkcyjnych i magazynowych o obciążeniu ogniowym do 500 MJ/m 2 , w pomieszczeniach ZL IV oraz w pomieszczeniach nie przeznaczonych

na pobyt ludzi .

3. W pomieszczeniach o wysokości przekraczającej

5 m długość przejść , o których mowa w ust. 1, może być

powiększona o 25 % .

4. Przy zastosowaniu urządzeń tryskaczowych długość

ust. 1, może być powiększona

o 100%, a przy zastosowaniu samoczynnych urządzeń

oddymiających o 50 %.

przejść, o których mowa w

5.

Powiększenia długości,

o których mowa w ust. 4,

podlegają sumowaniu .

§ 238. 1. Przejścia do drogi ewakuacyjnej nie mog ą

prowadzić przez sąsiednie pomieszczenia, jeżeli są on e

zagrożone wybuchem i nie oddzielone od siebie przedsion kiem, o którym mowa w § 233 .

2. Z pomieszczenia należy zapewnić co najmniej dwa

wyjścia ewakuacyjne, jeżeli

1) powierzchnia pomieszczenia zagrożonego wybuchem

przekracza 100 m 2 ,

2) powierzchnia pomieszczenia produkcyjnego lub maga zynowego, o obciążeniu ogniowym powyżej 500

MJ/m 2 lub kategorii ZL I, ZL II, ZL III i ZL V, przekracza

300 m 2 ,

3) powierzchnia pomieszczenia produkcyjnego lub maga zynowego o obciążeniu ogniowym do 500 MJ/m 2

przekracza 1000 m 2 bądź gdy długość przejścia w nich

jest większa niż 50 m, bez względu na to, na której

kondygnacji pomieszczenie jest usytuowane,

4) liczba osób mogących przebywać jednocześnie w po mieszczeniu przekracza 50, a w pomieszczeniu zaliczo nym do kategorii ZL II - 30.

-

§ 239. 1. Wyjścia ewakuacyjne z pomieszczenia zagrowybuchem, prowadzące na drogę ewakuacyjną,

powinny być zamknięte przedsionkami odpowiadającymi

wymaganiom § 233.

żonego

2. Szerokość wyjścia ewakuacyjnego (drzwi)

należy

dostosować do liczby osób mogących przebywać jednocześ­

nie w pomieszczeniu, przyjmując 0,6 m szerokości wyjścia na

100 osób, lecz nie mniej niż 0,9 m w św i etle.

3. Drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne powinny

otwierać się na zewnątrz pomieszczeń

1) zagrożonych wybuchem,

2) do których jest możliwe niespodziewane przedostanie

się mieszanin wybuchowych lub substancji trujących ,

duszących bądź innych mogących utrudnić ewakuację,

3) w których może przebywać jednocześnie więcej niż 50

osób,

4) magazynowych o powierzchni ponad 200 m 2 ,

5) z których zachodzi

noszach .

konieczność

ewakuacji ludzi na

Poz. 46

§ 242. 1. Szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych

oblicza się przyjmując 0,6 m na 100 osób mogących przebywać na danej kondygnacji budynku, jednak szerokość ta nie

może być mniejsza niż 1,4 m.

2. Szerokość poziomej drogi ewakuacyjnej może być

zmniejszona do 1,2 m, jeżeli na danej kondygnacji liczba

przebywających tam osób nie przekroczy 20.

3. Wysokość dróg ewakuacyjnych nie może być mniejsza niż 2,2 m, natomiast wysokość przejścia, drzwi lub

lokalnego obniżenia - 2 m.

§ 243. 1. Korytarze w budynku zaliczonym do kategorii

ludzi należy dzielić na odcinki nie dłuższe niż

50 m za pomocą drzwi dymoszczelnych lub innych urządzeń

technicznych, zapobiegających rozprzestrzenian iu się dymu .

zagrożenia

na sufitami podwieszonymi należy przeust. 1, za

pomocą przegrody z materiałów niepalnych.

· 2.

Przestrzeń

dzielić w płaszczyźnie drzwi, o których mowa w

§ 244. 1. Na drogach ewakuacyjnych jest zabronione

stosowanie

1) spoczników ze stopniam i,

4. Stosowanie drzwi obrotowych i podnoszonych na

drogach ewakuacyjnych jest zabronione.

2) schodów ze stopniami zabiegowymi, jeżeli schody te są

5. Stosowanie na drogach ewakuacyjnych drzwi rozsuwanych, jeżeli służą one wyłącznie do ewakuacji, jest

zabronione.

2. Na drogach ewakuacyjnych dopuszcza się stosowanie schodów wachlarzowych, pod warunkiem zachowania

najmniejszej szerokości stopni określonych w § 69 ust. 5.

6. Na drogach ewakuacyjnych drzwi rozsuwane, które

nie służą wyłącznie do ewakuacji, powinny spełniać następujące warunki

przejściu mniej niż 3 stopnie, różnica poziomów powinna być

1) konstrukcja drzwi -zapewniać otwieranie automatyczne i ręczne oraz wykluczać możliwość ich zablokowania,

2) w razie pożaru lub awarii drzwi - zapewniać ich

samoczynne rozsunięcie i pozostanie w pozycji otwartej .

7. W bramach i ścianach przesuwanych na drogach

ewakuacyjnych powinny znajdować się drzwi otwierane

ręcznie albo w bezpośrednim sąsiedztwie bram i ścian

powinny być umieszczone i wyraźnie oznakowane drzwi,

odpowiadające klasie odporności ogniowej wymaganej dla

zamknięcia otworów w ścianie oddzielenia przeciwpożaro­

wego .

8. Drzwi, bramy i inne zamknięcia otworów, w stosunku

do których jest wymagana odporność ogniowa lub dymoszczelność, powinny być zaopatrzone w urządzenia zapew niające zamknięcie otworu w razie pożaru . Należy też zapewnić możliwość ręcznego otwierania drzwi służących do

ewakuacji.

§ 240. Jako wyjścia ewakuacyjne z sal widowiskowych

i innych o podobnym przeznaczeniu, w których następuje

jednoczesna wymiana publiczności (użytkowników), nie

mogą służyć wejścia do tych sal, a drogi ewakuacyjne dla

wychodzących nie mogą stykać się ani krzyżować z drogami

dla wchodzących .

§ 241 . W ścianach stanowiących wewnętrzną obudowę

dróg ewakuacyjnych w budynkach szkolnych, biurowych,

produkcyjnych i magazynowych dopuszcza się umieszczenie

nieotwieranych naświetli powyżej 2 m od poziomu posadzki,

jeżeli przylegające pomieszczenia nie są zagrożone wybu chem i jeżeli obciążenie ogniowe w tych pomieszczeniach

nie przekracza 1000 MJ/m 2 .

jedyną drogą ewakuaGyjną.

3. Jeżeli na drodze ewakuacyjnej stosuje się w jednym

wyraźnie oznakowana .

§ 245. 1. Klatki schodowe obudowane i zamykane

drzwiami należy stosować w budynkach

1) niskich

a) produkcyjnych i magazynowych o obciążeniu ogniowym co najmniej w jednej strefie pożarowej powyżej

500 MJ/m 2 lub w których znajduje się pomieszczenie zagrożone wybuchem,

b) kategorii ZL II ,

2)

średniowysokich

a) produkcyjnych i magazynowych,

b) kategorii ZL I, ZL II , ZL III i ZL V.

2. Klatki schodowe, o których mowa w ust. 1, powinny

lub służące do

usuwania dymu .

mieć urządzenia zapobiegające zadymieniu

§ 246. 1. W budynku wysokim i wysokościowym powinny być co najmniej dwie obudowane klatki schodowe,

oddzielone od poziomych dróg komunikacji ogólnej przedsionkiem, zamykanym obustronnie drzwiami o odporności

ogniowej co najmniej 30 min.

2. Klatki schodowe i przedsionki w budynku wysokim

kategorii ZL II oraz w budynku wysokościowym , z wyjątkiem

kategorii ZL IV, należy wyposażyć w urządzenia zapobiegają­

ce ich zadymieniu .

3. Klatki schodowe i przedsionki w budynku wysokim

kategorii ZL I, ZL III i ZL V oraz w budynku wysokościowym

kategorii ZL IV powinny mieć urządzenia zapobiegające

zadymien iu lub służące do usuwania dymu.

-

-

Poz. 46

4. W budynku wysokim dopuszcza się stosowanie tylko

jednej klatki schodowej, jeżeli powierzchnia rzutu poziomego budynku nie przekracza 750 m 2 .

zejście ludzi do piwnic w wypadku ewakuacji (np. ruchomą

5. W budynku wysokim i wysokościowym kategorii ZL

IV i produkcyjnym dopuszcza się wykonywanie klatek schodowych bez przedsionków, o których mowa w ust. 1, jeżeli

§ 251. 1. W budynku o dwóch lub więcej kondygnacjach należy zapewnić możliwość wyjścia na dach od wewnątrz budynku, przynajmniej z jednej klatki schodowej.

1) każde mieszkanie lub pomieszczenie będzie oddzielone

od klatki schodowej drzwiami o odporności ogniowej co

najmniej 30 min,

2. W budynku wysokim i wysokościowym wyjścia na

dach powinny prowadzić z każdej klatki schodowej .

być zabezpieczone

w sposób uniemożliwiający omyłkowe

barierą) .

2) klatki schodowe będą wyposażone w samoczynne urzą­

dzenia oddymiające,

3. Wyjście z klatki schodowej na strych lub poddasze

piwinno być zamykane drzwiami o odporności ogniowej co

najmniej

3) klatki schodowe będą zamykane drzwiami dymoszczelnymi.

1) w budynkach do trzech kondygnacji włącznie, z wyjąt­

kiem budynków mieszkalnych - 15 min,

6. W budynku wysokim i wysokościowym drzwi z pokoi

hotelowych i zamieszkania zbiorowego, prowadzące na

drogi komunikacji ogólnej, powinny mieć odporność ogniową co najmniej 30 min.

2) w budynkach powyżej trzech kondygnacji -

§ 247. 1. W budynku wysokim i wysokościowym, z wyjątkiem

kategorii ZL IV,

należy

przewidzieć

rozwiązania

zabezpieczające przed zadymieniem poziomych dróg ewaku-

acyjnych .

2. W obiekcie podziemnym, w którym znajdują się

pomieszczenia dla ponad 100 osób, oraz w zadaszonym

pasażu należy zapewnić usuwanie dymów i gazów pożaro­

wych z tych pomieszczeń i dróg ewakuacyjnych .

§ 248. Schody stanowiące wewnętrzne połączenie pomieszczeń w mieszkaniu mogą nie spełniać warunków sta-

wianych drogQm ewakuacyjnym.

30 min .

4. Klapy wyjściowe na dach powinny mieć wymiary co

najmniej 0,8 m x 0,8 m, a dostęp do nich powinien odpowiadać warunkom określonym w § 101 .

§ 252. Schodów i pochylni ruchomych nie zalicza się do

dróg ewakuacyjnych.

§ 253. 1. W budynku wysokim i wysokościowym, zali czonym do kategorii zagrożenia ludzi ZL I, ZL II, ZL III i ZL V,

oraz w innych budynkach wysokościowych przynajmniej

jeden dźwig w każdej strefie pożarowej powinien być przystosowany do potrzeb ekip ratowniczych .

2. Dźwig, o którym mowa w ust. 1, powinien mieć

nośność co najmniej 1000 kg i kabinę o wymiarach pozio -

mych nie mniejszych niż 1,1 x 2,1 m. Czas przejazdu dźwigu

między przystankami krańcowymi nie powinien być dłuższy

§ 249. 1. Obudowa schodów i pochylni służących celom ewakuacji powinna mieć odporność ogniową wymaganą w stosunku do ścian nośnych i stropów danego budynku .

2. Odporność ogniowa biegów, spoczników i pochylni,

służących celom ewakuacji, powinna wynosić co najmniej

1) w budynkach klasy A-C odporności pożarowej min,

60

2) w budynkach klasy D i E odporności pożarowej min .

30

3. W budynku z klatkami schodowymi, oddzielonymi na

każdej kondygnacji przedsionkami zamykanymi obustronnie

drzwiami o odporności ogniowej co najmniej 30 min, dopuszcza się odstąpienie od wymagań określonych w ust. 2.

4. Elementy klatek schodowych powinny być wykonane z materiałów niepalnych. Dopuszcza się ich wykonanie

z drewna i innych materiałów palnych

1) w budynku niskim klasy D i E odporności pożarowej

z klatkami schodowymi wydzielonymi drzwiami o odporności ogniowej co najmniej 30 min,

2) w budynku tymczasowym ,

3) w mieszkaniu dwukondygnacyjnym.

§ 250. Piwnice powinny być oddzielone niepalnymi

niż 1 min. Spocznik dźwigu powinien być dostępny z przed sionka klatki schodowej .

3. Dopuszcza się przystosowanie do potrzeb ekip ratowniczych dźwigu , który nie spełnia wymagań określonych

w ust. 2, jeżeli hol , w którym on się znajduje, jest zamykany

w razie pożaru drzwiami o odporności ogniowej co najmniej

60 min.

§ 254. 1. Ściany i stropy szybu dźwigowego do celów

przeciwpożarowych powinny mieć klasę odporności ognio-

wej wymaganą w stosunku do ścian

danego budynku .

nośnych

i stropów

2. Szyb dźwigu przeciwpożarowego powinien być wyposażony w urządzenia do oddymiania.

§ 255. Wyjścia ewakuacyjne mogą prowadzić na podwórze (dziedziniec), do sąsiedniej strefy pożarowej lub na

galerię pod warunkiem połączenia ich z przestrzenią otwartą

bezpośrednio lub za pośrednictwem przejść bądź przejazdów, obudowanych jak poziome drogi komunikacji ogólnej

służące celom ewakuacyjnym.

§ 256. 1. Odległość od wyjścia z pomieszczeń na drogę

ewakuacyjną do wyjścia na zewnątrz budynku albo do drzwi

klatki schodowej, pochylni lub dźwigu , zwaną dalej dojściem

ewakuacyjnym, mierzy się wzdłuż osi dojścia .

2. Jeżeli klatki schodowe nie są obudowane i nie są

zamykane drzwiami, długość dojść ewakuacyjnych mierzy

min i zamknięte drzwiami o odporności ogniowej co najmniej

się wzdłuż osi dojścia, od wyjścia z pomieszczenia do

30 min . Wymagania odporności ogniowej nie dotyczą drzwi .

krawędzi najbliższego stopnia schodów.

do piwnic w budynku zaliczonym do kategorii ZL IV, niskim

3. Dopuszczalne długości dojść ewakuacyjnych określa

i średniowysokim . Jeżeli drzwi do piwnic znajdują się poniżej

poziomu parteru, schody z tego poziomu powinny tabela

ścianami i stropami o odporności ogniowej co najmniej 60

-

-

Poz. 46

Długość dojścia w

m przy

jednym

wielu

dojśc i u

dojściach

2

3

10

40

zagrożonego wybuchem w budynku produkcyjnym lub magazynowym

20

75

Strefa pożarowa o obc i ążeniu ogniowym do 500 MJj m 2 bez pomieszczenia za grożonego wybuchem w budynku produkcyjnym lub magazynowym

40

nie określa s i ę

Kategoria ZL II

10

30

Kategoria ZL I, ZL III , ZL V

20

45

Kategoria ZL IV

20

60

Rodzaj strefy pożarowej / kategoria zagrożenia ludzi

1

Strefa pożarowa z pomieszczeniem zagrożonym wybuchem

Strefa pożarowa o obc i ążen i u ogniowym powyżej 500 MJj m 2 bez pomieszczenia

4. Długość doj ść ewakuacyjnych może być powięk ­

szona o 100% , je żel i kondygnacja jest chroniona stałą

instalacją tryskaczową, a o 50 % , jeżeli droga ewakuacyjna

jest chroniona przed zadymieniem .

5. Powiększen i a długośc i , o których mowa w ust. 4,

podlegają sumowan iu.

§ 257 . 1. W budynku produkcyjnym i magazynowym

jako dodatkową drogę ewakuacyjną dla ludzi z wyższej

kondygnacji można stosować drabiny ewakuacyjne, prowa dzące na dach n i ższej kondygnacji lub na poziom terenu ,

jeżeli liczba osób przebywających jednocześnie na wyższej

kondygnacji nie przekracza 50, a w budynku z pomiesz czeniem zagrożonym wybuchem - 15.

2. Drabiny ewakuacyjne n ależy umieszczać w mIeJs cach łatwo dostępnych . Sytuowanie drabin naprzeciw świe ­

tlików i okien jest zabronione .

3. Dopuszcza się wykonywanie drabin ewakuacyjnych

bez obręczy ochronnych, gdy różnica wysokości nie prze kracza 3 m, z uwzględnieni e m wymagań § 101 .

Rozdział 5

Elementy wykończenia wnętrz

nomicznych i rozrywkowych oraz w pomieszczeniach produkcyjnych wykonywanie osłon , przeg ród i ścianek działowych

z materiałów łatwo zapalnych jest zabronione .

2. W pomieszczen iach budynków zamieszkan ia zbioro wego i użyteczności publicznej, w których może przebywać

jednocześnie więcej niż 50 osób, stałe elementy wyposażenia

oraz wystroju wnętrz powinny by ć wykonane z materiałów

co najmniej trudno zapalnych .

§ 262. 1. Okład z iny sufitów oraz sufity podwieszone

należy wykonywać z ma teriałów niepalnych lub niezapal nych, nie kapiących i nie odpadających pod wpływem ognia.

2. W pom ieszczen iach zal iczonych do kategorii zagro żenia ludzi ZL I, w których jednocześnie może przebywać nie

więcej niż 100 osób, dopuszcza się stosowanie podwieszo-

nych sufitów wykonanych z m a t eriałów trudno zapa lnych,

nie kapiących i nie odpadających pod wpływem ognia .

3. Warunki , o których mowa w ust. 1 i 2, nie dotyczą

mieszkań .

4. Przestrzeń między podwieszonym sufitem i stropem

powinna być podzielona na sektory o powierzchni nie

większej niż 1000 m 2 , a w korytarzach . - przegrodami co

50 m, wykonanymi z materiałów niepalnych .

nia ludzi stosowanie do wykończen i a wnętrz materi ałów ,

których produkty rozkładu termicznego są bardzo toksyczne

lub intensywnie dymiące , jest zabronione.

§ 263. 1. W łazienkach i saunach z piecykami gazo wymi oraz termami gazowymi i elektrycznymi dopuszcza się

stosowanie okładz i n ściennych z mate r iałów palnych, z tym

że odległość aparatu od wykładziny powinna wynosić co

najmniej 0,3 m.

§ 259. Na drogach komunikacji ogólnej, służących celom ewakuacji, stosowanie materiałów łatwo zapalnych jest

zabronione.

2. Stosowanie wykładzin ściennych z materiałów łatwo

zapalnych w łaz i enkach i saunach z piecem kąp i elowym na

paliwo stałe jest zabronione.

§ 260. 1. Stosowanie łatwo zapalnych wykładz i n pod -

§ 264. W strefie zag r oż e nia wybuchem należy stosować

drzwi i okna nie wytwarzające przy otwieraniu i zamykaniu

iskier mogących spowodować zapalenie się substancj i palnych.

§ 258. W budynkach zaliczonych do kategorii zagroże ­

łogowych jest zabronione

1) w pomieszczeniach budynków zaliczonych do kategorii

zagrożenia ludzi ZL II ,

2) w pomieszczeniach, w których może przebywać jednocześnie więcej niż 50 osób,

3) w pomieszczeniach produkcyjnych i magazynowych .

2. Podłogi w strefie zagrożenia wybuchem powinny być

wykonane z materiałów co najmniej trudno zapalnych, nie

iskrzących i nie gromadzących ładunków elektrostatycznych.

§ 261 . 1. W salach konferencyjnych, lokalach gastro-

Rozdział 6

Paleniska, przewody wentylacyjne i klimatyzacyjne

§ 265. 1. Palenisko powinno być umieszczone na pod łożu niepalnym o grubości co najmn iej 0,15 m, a przy piecach

metalowych bez nóżek - 0,3 m. Podłoga łatwo zapalna

przed drzw iczkam i palenisk powinna być zabezpieczona

pasem materiału ni epalnego o sz erokości co najmniej 0,3 m,

sięgającym poza krawędz i e drzwiczek co najmn iej po 0,3 m.

Dzienn ik Ustaw Nr 10

2. Palenisko otwarte może być stosowane tylko w po- .

mieszczen iu, w którym nie występuje zagrożenie wybuchem,

w odległośc i co naj mni ej 0,6 m od łatwo zapalnych części

budynku . W pomieszczeni ach ze stropem drewnianym pale nisko otwarte powinno mieć okap wykonany z materiałów

niepalnych, wystający co najmniej 0,3 m poza krawędź

paleniska .

§ 266 . 1. Piec metalowy lub w ramach metalowych,

rury przyłączeniowe oraz otwory do czyszczenia powinny

być oddalone od łatwo zapalnych, nie osłoniętych części

konstrukcyjnych budynku co najmniej 0,6 m, ~ od osłonię ­

tych okładziną z tynku o grubo ś c i 25 mm lub inną równorzędną okładziną co najmniej 0,3 m.

2. Piec z kamienia , cegły , kafli i podobnych materiałów

niepalnych powinien być oddalony od łatwo zapalnych , nie

osłoniętych części konstrukcyjnych budynku co najmniej

0,3 m, a od osłoniętych okładziną z tynku o grubości 25 mm

na siatce albo równorzędną okładziną - co najmniej 0,15 m.

§ 267. 1. Obudowa przewodów spalinowych i dymowych powinna mieć odporność ogniową co najmniej 60 min .

2. Dopuszcza s ię wykonanie obudowy, o której mowa

w ust. 1, z cegły pełnej grubośc i 12 cm, murowanej na

zaprawie cementowo-wapiennej. z zewnętrznym tynkiem

lub spoinowaniem.

Poz. 46

2. Przewody wentylacyjne powinny być obudowane

lub wyposażone w klapy odcinające, w sposób zapobiegają ­

cy rozprzestrzenianiu się pożaru między strefami pożarowy­

mi .

3. Odporność ogniowa obudowanego przewodu, klapy

odcinającej lub obudowanego przewodu, wraz z klapą ,

powinna wynosić połowę odporności ogniowej oddzielenia

przeciwpożaroweQo .

4. Przewody oddymiającej wentylacji pożarowej powinny mieć odporność ogniową równą odporności ogniowej wymaganej dla stropów zgodnie z § 233.

Rozdział 7

Odległości między budyn ka mi ze względu na ochronę

przec iwpożar ową

§ 270. 1. Jednorodzin ne domy mieszkalne oraz budyn ki mieszkalne i gospod arcze na dział kach zagrodowych ze

ścianami z materiałów niepalnyc h i dachami nie rozprzestrzeniającymi ognia mog ą być sytuowa ne w odległościach od

granicy działki określonych w § 12.

2. Budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy

działki powinien mieć ścianę oddzielenia przeciwpożarowe­

go od strony sąsiedniej działki, o odporności ogniowej

określonej w § 233, oraz pozostałe elementy nie rozprzestrzeniające ognia.

§ 268. 1. Urządzenia i przewody wentylacyjne i ki ima§ 271 . 1. W wolno stojących budynkach, wymienio tyzacyjne w pomieszczeniu należy wykonywać z zachowa nych w § 212, oraz w budynkach inwen tarskich , stodołach

niem następujących warunków

lub suszarniach dopuszcza się stosowa nie dachów rozprzes1) palne izolacje termiczne i akustyczne oraz inne palne trzeniających ogień , pod warunkiem, że odległość

okładziny przewodów wentylacyjnych mogą być stoso- " 1) budynku od granicy działki wynosi więcej niż 12 m,

wane t'y lko na zewnętrznej ich powierzchni, w sposób

zabezpieczający przed rozprzestrzenianiem ognia,

2) od innych budynków z dachami nie rozprzestrzeniającymi ognia wynosi więcej niż 15 m,

2) przewody wentylacyjne prowadzone przez pomieszczenia, których nie obsługują, powinny być obudowane

3) od innych budynków z dachami rozprzestrzeniającymi

elementami (ściankami, okładzinami itp.) o klasie od ogień wynosi więcej niż 24 m,

porności ogniowej przewidzianej dla ścianek działo4) od małych budynków pomoc niczych o powierzchni

wych tych pomieszczeń ,

rzutu poziomego do 20 m 2 , bez własnego paleniska,

3) odległość nie izolowanych przewodów wentylacyjnych

wynosi więcej niż 5 m.

od wykładzin i powierzchni palnych powinna wynosić

2. Stosowanie dachów rozprzestrzeniających ogień

co najmniej 0,5 m,

w budynkach usytuowanyc h w odległości mniejszej niż

4) w budynku zaliczonym do kategorii zagrożenia ludzi

24 m od granicy lasu jest zabronione.

(ZL) prowadzenie przez pomieszczenia przewodów

§ 272. 1. Odległo ść między budynkami, z wyjątkiem

wentylacyjnych z materiałów palnych jest zabronione,

zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, nie może być mniejsza niż

5) drzwiczki rewizyjne stosowane w kanałach i przewo dach wentylacyjnych powinny być wykonane z materia 1) między budynkiem produ kcyjnym lub magazynowym,

łów niepalnych .

z pomieszczen iem zagrożonym wybuchem, a innym

budynkiem oraz międ zy budynkiem produkcyjnym lub

2. Niezależnie od wymagań ok reś lonych w ust. 1, przy

magazynowym

zawierającym stre fę pożarową o obwykonywaniu urządzeń wentylacyjnych i klimatyzacyjnych

ciążeniu ogniowym powyżej 1000 MJj m 2 a budynkiem

w pomieszczeniu zagrożonym wybuchem należy stosować

zaliczonym do kategorii zagrożenia ludzi (Z L) - 20 m,

1) przewody wentylacyjne i klimatyzacyjne instalowane

2) między budynkiem produkcyjnym lub magazynowym,

oddzielnie dla każdego pomieszczenia (nie dotyczy to

bez pomieszczeń zagro żonych wybuchem i stref pożaro ­

przewodów nawiewnych) ,

wych o obciążen iu ogn iowym poniżej 1000 MJj m 2 ,

a budynkiem zaliczonym do kateg ori i zagrożenia ludzi

2) wentylatory wywiewne nie wywołujące iskier mogą ­

(ZL) - 10 m,

cych spowodować zapalenie substancji palnych.

§ 269 . 1. Dopuszcza się przeprowadzenie przewodów

wentylacyjnych i klimatyzacyjnych przez ścianę i strop oddzielenia przeciwpożarowego , pod warunkiem że nie będą

nimi przepływały gazy, pary wybuchowe, włókna i pyły

palne, tworzące w połączeniu z powietrzem mieszaniny

wybuchowe.

3) między budynkami zaliczonymi do kategorii zagrożenia

ludzi (Z L) - 10m.

2. Najmniejsze odległo ści międz y budynkami produk cyjnymi lub magazynowym i bez pomieszczeń zagrożonych

wybuchem oraz między składowiskami otwartymi określa

tabela

-

Budynki przeznaczone do celów produkcyjnych

i magazynowych o maksymalnym obciążeniu

ogniowym strefy pożarowej w MJ/ m 2

-

Poz. 46

Najmniejsze odległości w m od innego budynku lub

składowiska otwartego o maksymalnym obciążeniu

ogniowym strefy pożarowej w MJ/ m 2

do 500

mogą być

4000

powyżej 4000

1

2

3

4

do 500

10

15

20

powyżej 500 do 4000

15

15

20

powyżej 4000

20

20

20

3. Odległości określone w ust. 1 i 2, w zależności od

klasy odporności ogniowej i wielkości powierzchni oszklenia

ściany od strony sąsiedniego budynku

1)

powyżej 500 do

pomniejszone o 50 % -

jeżeli ściana

ma

i znajdują się

w niej tylko jedne drzwi o odporności ogniowej co

najmniej 30 min,

odporność ogniową co najmniej 60 min

2) powinny być powiększone o 50 % - jeżeli ściana ma

oszklenie szkłem zwykłym na 35 - 70 % jej powierzchni,

a ściana sąsiedniego budynku nie spełnia warunków,

o których mowa w pkt 1,

3) powinny być powiększone o 100% - jeżeli ściana ma

oszklenie szkłem zwykłym na ponad 70 % powierzchni,

a ściana sąsiedniego budynku nie spełnia warunków,

o których mowa w pkt 1.

2. Jednokondygnacyjny garaż o powierzchni użytko ­

wej powyżej 100 m 2 powinien mieć konstrukcję nośną

o odporności ogniowej co najmniej 30 min . Odległość tego

garażu od innych budynków nie może być mniejsza ni ż 5 m,

jeżeli nie zastosowano ściany oddzielenia przeciwpożarowe ­

go o odporności ogniowej co najmniej 120 min .

3. Odległość garażu wielopoziomowego od innych bu dynków . powinna odpowiadać warunkom określonym

w § 272 jak dla budynków produkcyjnych i magazynowych

o obciążeniu ogniowym do 500 MJ/ m 2 .

§ 275. 1. Pod względem bezpieczeństwa pożarowego

za garaż otwarty uważa się garaż, w którym otwory w ś cia ­

nach zewnętrznych stanowią co najmniej 1/ 3 całkowitej

powierzchni tych ścian i umożliwiają odprowadzanie ciepła

i dymu .

4. Odległości między budynkami, o których mowa

w ust. 1-3, a granicą sąsiedniej nie zabudowanej działki

powinny wynosić co najmniej połowę wielkości w nich

określonych, przyjmując , że może być na niej usytuowany

budynek zaliczany do kategorii zagrożenia ludzi, ze ścianą

mającą oszklenie szkłem zwykłym na powierzchni poniżej

35 %.

2. Garaż otwarty, którego najwyższy poziom parkowa nia znajduje się nie wyżej niż 25 m nad poziomem terenu,

może być wykonany w klasie D odporności pożarowej. jeżeli

w tym garażu

5. Odległości między budynkami lub częściami budynku a innymi budynkami można pomniejszyć w stosunku do

wymagań określonych w ust. 1- 4, pod warunkiem zastosowania stałych , samoczynnych urządzeń gaśniczych

2) ponad kondygnacjami przeznaczonymi do parkowania

samochodów nie znajdują się inne pomieszczenia,

1) przy zastosowaniu tych urządzeń w jednym z budynków

- 025 %,

2) przy zastosowaniu tych urządzeń w obydwu budynkach

- 050% .

6. Najmniejszą odległość budynku produkcyjnego i magazynowego oraz budynku zaliczonego do kategorii zagrożenia ludzi (ZL) od granicy lasu należy przyjmować jak

odległość od budynku zaliczonego do kategorii zagrożenia

ludzi, zgodnie z ust. 1 i z uwzględnieniem ust. 3 i 5.

§ 273. Odległości między budynkami produkcyjnymi

lub magazynowymi położonymi na jednej działce budowlanej nie normuje się, jeżeli ich łączna powierzchnia nie

przekracza dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej .

Rozd ział 8

Wymagania szczególne dotyczące garaży

§ 274. 1. Wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej garaży należy przyjmować zgodnie z § 212 ust. 2 jak

dla budynków o obciążeniu ogniowym do 500 MJ/ m 2 ,

z zastrzeżeniem § 275 ust. 2.

1) ściany przeciwległe z otworami znajdują się w odległo ­

ści nie większej niż 50 m,

3)

między otworami w ścianach garażu a innymi budyn kami odległość jest nie mniejsza niż 10m, z zastrzeże ­

niem § 19 ust. 1.

§ 276 . 1. Powierzchnia strefy pożarowej w garażu zamkniętym nie może przekraczać

1) w garażu nadziemnym -

5000 m 2 ,

2) w garażu podziemnym -

2500 m 2 .

2. Powierzchnie określone w ust. 1 mogą być powięk ­

szone o 100% przy zastosowaniu stałych urządzeń gaś­

niczych, a o 50 % - przy zastosowaniu samoczynnych

urządzeń oddym i ających .

3.

Powiększenia powierzchni , o których mowa w ust. 2,

podlegają sumowaniu .

4. Powierzchnia strefy pożarowej w garażu otwartym

nie może przekraczać 30000 m 2 , przy czym powierzchnia

użytkowa na jednej kondygnacji garażu nie może przekraczać

7500 m 2 .

5. W zamkniętym garażu , mającym więcej niż 50 stanowisk postojowych w jednej strefie pożarowej. należy stoso wać wentylację oddymiającą .

.,

I'

-

§ 277 . Kondygnacje garażu podziemnego powinny

oddzielenia, w razie pożaru, za pomocą

bram, drzwi lub innych zamknięć w sposób zabezpieczający

przed przenikaniem ognia i dymu między kondygnacjami.

mieć możliwość

§ 278. 1. Na każdej kondygnacji garażu , na której liczba

samochodów przekracza 50, powinny znajdować się co

najmniej dwa wyjścia ewakuacyjne, przy czym jednym z tych

wyjść może być wjazd lub wyjazd . Długość przejścia do

wyjścia ewakuacyjnego nie może przekraczać

1) w garażu zamkniętym 40 m,

2) w garażu otwartym 60 m.

2. Wyjście ewakuacyjne powinno być dostępne także

w wypadku zamknięcia bram między strefami pożarowymi.

3. Klatki schodowe ewakuacyjne nie są konieczne, jeżeli

poziom parkowania leży nie wyżej niż 3 m nad poziomem

terenu . W tym wypadku jako wyjście ewakuacyjne może

służyć drabina stalowa lub schody zewnętrzne .

§ 279. 1. W wypadku wbudowania garażu w budynek

zaliczony do kategorii zagrożenia ludzi , należy zachować

odległość w pionie co najmniej 1,5 m między wrotami garażu

a oknami tego budynku. Odległość ta może wynosić 1,1 m,

jeżeli wykonano nad wjazdem do garażu daszek z materiałów

niepalnych o wysięgu co najmniej 0,6 m od lica ściany,

wysunięty obustronnie 0,8 m poza boczne krawędzie wrót

garażu, lub jeżeli wrota garażu są cofnięte o 0,8 m od lica

Poz. 46

§ 284. Budynek inwentarski powinien spełniać nastę­

pujące wymagania ewakuacyjne

1) odległość od najdalszego stanowiska dla zwierząt do

wyjścia ewakuacyjnego nie powinna przekraczać przy

ściółkowym utrzymaniu zwierząt 50 m, a przy bezściółkowym - 75 m,

2) w bezściółkowym chowie bydła , trzody chlewnej

i owiec, jeżeli liczba bydła i trzody chlewnej nie przekracza 15 sztuk, a owiec - 200 sztuk, należy stosować

co najmniej jedno wyjście ewakuacyjne,

3) w budynku przeznaczonym dla większej liczby zwierząt

aniżeli wymieniona w pkt 2 należy stosować co najmniej dwa wyjścia , a z pomieszczeń podzielonych na sekcje

- co najmniej jedno wyjście ewakuacyjne z każdej

sekcji,

4) wrota i drzwi w budynku inwentarskim powinny otwierać się na zewnątrz pomieszczenia .

§ 285. Dopuszcza się umieszczenie w jednym budynku

części mieszkalnej i gospodarczej pod następującymi warun-

kami

1) część mieszkalna oraz część gospodarcza mają odrębne

wejścia ,

2) między częścią mieszkalną a gospodarczą zostanie wykonana ściana o odporności ogniowej co najmniej 60 min.

ściany.

Rozdział 10

2. W budynku, o którym mowa w ust. 1, odległość wrót

garażu

wbudowanego lub dobudowanego od

Wymagania szczególne dotyczące budynków

tymczasowych

najbliższej

krawędzi okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi

w tym samym budynku nie może być mniejsza niż

1,5 m w rzucie poziomym .

§ 280. Połączenie garażu z domem jednorodzinnym

wymaga zastosowania drzwi o odporności ogniowej co

najmniej 30 min . W innych budynkach połączenie takie jest

dopuszczalne, pod warunkiem wykonania pośredniego

przedsionka, zamykanego obustronnie drzwiami o odporno ści ogniowej co najmniej 30 min.

§ 281 . 1. Instalowanie w garażu studzienek rewizyjnych instalacji, aparatów i przewodów gazowych oraz umieszczanie otworów od palenisk lub otworów przeznaczonych

do czyszczenia kanałów dymowych, spalinowych i wentylacyjnych jest zabronione.

2. Dopuszcza się prowadzenie przewodów gazowych

z rur stalowych bez szwu , łączonych za pomocą spawania

przez jedną kondygnację garażu , znajdującą się bezpośred­

nio pod budynkiem, pod warunkiem zabezpieczenia tych

przewodów przed uszkodzeniem.

pożarowej .

2. Tymczasowy budynek wykonany z materiałów palnych lub z palną izolacją należy przegradzać w odstępach nie

przekraczających 24 m ścianami oddzieleń przeciwpożaro- '

wych klasy odporności ogniowej 60 min; nie dotyczy to

wypadków określonych w § 287 i 288.

3. Ściana oddzielenia przeciwpożarowego powinna

być wysunięta co najmniej o 0,6 m poza lico ścian zewnętrz­

nych i ponad palne pokrycie dachu .

4 . Dostęp do poddasza tymczasowego budynku drewnianego powinien być umożliwiony za pomocą wewnętrz­

nego wyłazu z klapą przeciwpożarową o wymiarach

0,6 x 0,6 m lub przez drabinę i drzwi zewnętrzne o wymiarach

0 ,6 x 1,6 m, umieszczone w szczytowej ścianie budynku .

5. Stosowanie instalacji elektrycznych lub gazowych na

strychu tymczasowego budynku drewnianego jest zabronione.

Rozdział 9

Wymagania szczególne dotyczące budynków

inwentarskich

§ 282. Od wymagań dotyczących klasy odporności po-

§ 287 . Budynek tymczasowy może być przeznaczony

na cele widowiskowe lub inne zgromadzenia ludzi, jeżeli

żarowej budynków, określonych w § 212, zwalnia się stodo-

1) jest jednokondygnacyjny,

ły, jednokondygnacyjne budynki inwentarskie i gospodarcze

oraz budynki do przechowywania płodów rolnych i leśnych

2) widownia jest dostępna z poziomu terenu ,

o kubaturze, łącznie z poddaszem użytkowym , do 1500 m .

3

§ 283 . Paszarnie, kotłownie i inne pomieszczenia wypow paleniska lub trzony kuchenne, znajdujące się

w budynkach inwentarskich, powinny mieć podłogi, ściany

i stropy wykonane z materiałów niepalnych .

sażone

l'

§ 286 . 1. Budynek tymczasowy przeznaczony na stały

pobyt ludzi nie może mieć więcej niż 2 kondygnacje i powinien być wykonany co najmniej w klasie E odporności

3) dach lub stropodach mają pokrycie co najmniej trudno

zapalne,

4) ma wejścia o szerokości i liczbie określonej w przepisach

rozporządzenia dotyczących ewakuacji z pomieszczeń

lub budynków,

.'

5) ma oświetlenie ewakuacyjne i bezpieczeństwa,

6) ma instalację elektryczną wykonaną zgodnie z Polskimi

Normami .

§ 288. Pomieszczenie z obudową pneumatyczną może

wykorzystywane do użytku publicznego, a także na

magazyn i pomieszczenie produkcyjne o obciążeniu ognio wym nie wyższym od 1000 MJ/ m 2 , pod następującymi

warunkami

być

1) zachowania odległości co najmniej 20 m od innych

obiektów,

2)

użycia jako powłoki materiału co najmniej trudno zapal-

-

Poz. 46

orąz zagrożenia bezpieczeństwa dla użytkowników budynku

i osób trzecich .

2. Daszki, balkony oraz stałe i ruchome osłony przeciwsloneczne (markizy) mogą być umieszczane na wysokości co

najmniej 2,4 m nad poziomem chodnika, z pozostawieniem

nie osłoniętego pasma ruchu od ~trony jezdni o szerokości co

najmniej ~ m.

3. Wystawy sklepowe i gabloty reklamowe mogą być

wysunięte poza płaszczyznę śc iany zewnętrznej budynku nie

więcej niż 0,5 m -

pod warunkiem zachowania użytkowej

szerokości chodnika nie mniejszej niż 2 m oraz zapewnienia

bezpieczeństwa ruchu dla osób z dysfunkcją narządu wzroku .

nego,

4. Oświetlenie wystaw i reklamy świetlne nie powinny

3) zastosowania wyłącznie ogrzewania powietrznego,

4) zapewnienia liczby i szerokości wyjść ewakuacyjnych

oraz dlugości dojść ewakuacyjnych , określonych w rozporządzeniu ,

5) odpowiedniego oznakowania wyjść .

§ 289. Ze względu na zapewnienie warunków ewakuacji, pomieszczenie, o którym mowa w§ 288, przeznaczone do

celów widowiskowych, wystawowych, rekreacyjnych lub

sportowych, powinno być dodatkowo wyposażone w

1) konstrukcje umieszczone wewnątrz lub na zewnątrz

budynku do awaryjnego podwieszenia powłoki pneumatycznej ;

2) awaryjne urządzenie do utrzymania ciśnienia w powłoce, zasilane z niezależnego źródła energii,

być uciążliwe dla użytkowników budynku oraz powodować

olśnienia przechodniów i użytkowników jezdni .

§ 294. 1. Wpusty kanalizacyjne, pokrywy urządzeń si eci uzbrojenia terenu i instalacji podziemnych oraz inne osłon y

otworów, usytuowane na trasie przejścia lub przejazdu,

powinny znajdować się w płaszczyźnie chodnika lub jezdni .

2. Wpusty kanalizacyjne oraz ażurowe osłony otworów

w płaszczyźnie chodnika lub przejścia przez jezdnię powinny

mieć odstępy między prętami lub średnice otworów nie

większe niż 20 mm .

3. Umieszczanie odbojów, skrobaczek, wyc ieraczek do

obuwia lub podobnych urządzeń wystających ponad poziom

płaszczyzny dojścia w szerokości drzwi wejściowych do

budynku jest zabronione.

4)

oświetlenie ewakuacyjne i bezpieczeństwa ,

§ 295. Skrzydła drzwiowe, wykonane z przezroczystych

powinny być wykonane z materiału zapewniającego

bezpieczeństwo użytkowników w wypadku stłuczenia oraz

oznakowane w sposób widoczny.

5)

wyjścia ewakuacyjne, rozmieszczone możliwie równomiernie na obwodzie.

ści przekraczającej 0,5 m powinny być zaopatrzone w balust-

3)

awaryjną wentylację mechaniczną do wymiany powie-

trza , zasilaną z niezależnego źródła ,

6) krzesla połączone ze s obą w sposób trwały i unieruchomione w rzędach co najmniej po 8 sztuk; szerokość

przejść między rzędami określają przep isy o ochronie

przeciwpożarowej .

§ 290. Tymczasowy budynek typu nam iotowego przeznaczony na cele widowiskowe powinien spełniać wymagania określone w § 288 i 289, z wyjątkiem wymagań dotyczą­

cych urządzeń do utrzymywania ciśnienia w powłoce .

Dzial VII

BEZPIECZEŃSTWO UŻYTKOWANIA

§ 291. Budynek i urządzenia z nim związane powinny

projektowane i wykonane w sposób nie stwarzający

niemożliwego do zaakceptowania ryzyka wypadków w trakcie użytkowania , w szczególności przez uwzględnienie przepisów niniejszego działu .

być

tafli ~

§ 296 . 1. ŚChody zewnętrzne i wewnętrzne o wysoko rady lub inne zabezpieczenia od strony przestrzeni otwartej .

2. W budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zagrodowym i rekreacji indywidualnej warunek określony w ust. 1

uważa się za spełniony również wówczas, gdy schody

i pochylnie o wysokości do 1 m, nie mające balustrad, są

obustronnie szersze w stosunku do drzwi lub innego przejś­

cia, do którego prowadzą, co najmniej po 0,5 m.

3. Schody zewnętrzne i wewnętrzne w budynku użyte­

publicznej powinny mieć balustrady lub poręcze

przyścienne, umożliwiające lewo- i prawostronne ich użyt­

kowanie . Przy szerokości biegu schodów większej niż

4 m należy zastosować dodatkową balustradę.

czności

§ 297. Konstrukcja schodów, pochylni, pomostów i galerii , slużących komunikacji ogólnej w budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej, nie

może być podatna na wywoływane przez użytkowników

drgania.

§ 292. Wejścia do budynku o wy s okości powyżej

dwóch kondygnacji , mającego pomieszczenia przeznaczone

na pobyt ludzi, należy ochraniać podcieniem lub daszkiem

ochronnym o głębokości (wysięgu) co najmniej 1 m w stosunku do płaszczyzny drzwi wejściowych . Wymaganie to nie

dotyczy zakładów karnych i zakładów dla nieletnich .

§ 298. 1. Balustrady przy schodach, pochylniach, portfenetrach , balkonach i loggiach powinny mieć konstrukcję

przenoszącą siły poziome, określone w Polskich Normach,

oraz wysokość i wypełnienie plaszczyzn pionowych zapewniające skuteczną ochronę przed wypadnięciem osób.

§ 293. 1. Elementy elewacji budynku, tablice informacyjne, dekoracje i reklamy nie mogą stanowić uciążliwości

2. Wysokość i prześwity lub otwory w wypełnieniu

balustrad powinny mieć wymiary określone w tabeli

-

-

Poz. 46

Rodzaj budynków (przeznaczenie użytkowe)

Minimalna wysokość

balustrady, mierzona

do wierzchu porę czy

(m)

Maksymalny prześwit

lub wymiar otworu

pomiędzy elementami

wyp e łnienia balustrady

(m)

1

2

3

Budynki jednorodzinne i wnętrza mieszkań wielopoziomowych

0,9

nie reguluje się

Budynki wielorodzinne i zamieszkania zbiorowego, oświaty

i wychowania oraz zakładów op ieki zdrowotnej

1.1

0,12

Inne budynk i

1.1

0,2

3. W budynku, w którym przewiduje się przebywanie

dzieci bez stałego nadzoru, balustrady powinny mieć rozwiązania uniemożliwiające wspinanie się na nie oraz zsuwanie się po poręczy.

4. Przy balustradach lub ścianach przyległych do po chylni , przeznaczonych do ruchu osób niepełnosprawnych,

należy zastosować obustronne poręcze , umieszczone na

wysokości 0,75 i 0,9 m od płaszczyzny ruchu.

5.

Poręcze przy schodach zewnętrznych i pochylniach

należy przedłużyć o 0,3 m przed początkiem i końcem biegu

oraz zakończyć w sposób zapewniający bezpieczne użyt ­

kowanie.

6. Balustrady oddzielające r óżne poziomy widowni , hal

sportowych, teatrów, kin i innych obiektów użyteczności

publicznej powinny zapewniać bezpieczeństwo użytkow­

ników, także w wypadku paniki . Dopuszcza się obniżeni ę

pionowej części balustrady do 0,7 m, pod warunkiem uzupeł­

nienia jej górną częścią poziomą o szerokości dającej łącznie

z częścią pionową wymiar co najmniej 1,2 m.

§ 299 . 1. Okna w budynku powyżej drugiej kondyg nacji, a także okna na niższych kondygnacjach, wychodzące

na chodniki lub inne przejścia dla pieszych, nie mogą mieć

skrzydeł otwieranych na zewnątrz . Warunek ten nie dotyczy

budynku wpisanego do rejestru zabytków.

2. Okna w budynku wysokościowym , na kondygnacjach położonych powyżej 55 m nad terenem, powinny mieć

zabezpieczenia uniemożliwiające ich otwarcie przez osoby

do tego nie powołane .

3. Wysokość położenia podokiennika, określona w

ust. 1 i 2, może być pomniejszona, pod warunkiem zastosowania zabezpieczen ia okna balustradą do wymaganej

wysokości lub zastosowania w tej części okna skrzydła nie

otwieranego i szkła o podwyższonej wytrzymałości .

§ 302 . 1. W budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi temperatura na powierzchni elementów

centralnego ogrzewania, nie zabezpieczonych przed do tknięciem przez użytkownik ó w, nie może przekraczać 90 e

oraz przy ogrzewaniu pow ietrznym 70 0 e w odległości 1 cm

od wylotu strumienia powietrza ogrzewającego.

0

2. W pom ieszczeniu przeznaczonym na zbiorowy pobyt

dzieci oraz osób niepełnosprawnych na grzejnikach centralnego ogrzewani a należy umie szcz ać osłony , ochraniające od

bezpośrednieg o kontaktu z elementem grzejnym .

§ 303. 1. W budyn ku na kondygnacjach położonych

powyżej 25 m nad terenem ni e należy stosować balkonów.

Nie dotyczy to balkonów o przeznaczeniu technologicznym .

2. W budynku na kondygnacjach położonych powyżej

25 m nad terenem moż na stosować loggie wyłącznie z balus tradami 'pełnymi . Stosowanie loggi powyżej 55 m nad

terenem jest zabronione.

3. W budynku na kondygnacjach położonych powyż ej

12 m, lecz nie wyżej niż 25 m nad terenem, można stosowa ć

portfenetry, pod warunkiem zastosowania w nich progów

o wysokości co najmniej 0,1 5 m.

§ 304. Przeszklen ie okien

§ 300. 1. Kraty zewnętrzne , zastosowane w otworach

połaciowych,

których kra -

wędź jest usytuowana na wysokości ponad 3 m nad pozio-

okiennych i balkonowych, powinny być wykonane w sposób

mem podłogi , świetlików oraz dachów w budynkach użyte ­

zapobiegający możliwości wspinania się po nich do pomie -

czności publicZnej i z akładów pracy, powinno być wykonane

szczeń położonych na innych kondygnacjach .

ze szkła lub innego ma t eriału o podwyższonej wytrzymałości

na uderzenie.

2. Kraty, o których mowa w ust. 1, powinny spełniać

wymagania określone w przepisach szczególnych o ochronie

przeciwpożarowej . Nie dotyczy to zakładów karnych i aresz tów śledczych .

§ 301 . 1. W budynku na kondygnacjach położonych

poniżej 25 m nad terenem odległość między górną krawędzią

wewnętrznego podokiennika a podłogą powinna wynosić co

najmniej 0,85 m, z wyjątkiem przyziemia, wysokiego parteru

oraz ścianek podokiennych w loggii, na tarasie lub galerii,

gdzie nie podlega ona ograniczeniom.

2. W budynku na kondygnacjach położonych powyżej

25 m nad terenem między górną krawędzią podokiennika

a podłogą należy zachować od ległość co najmniej 1,1 m,

z wyjątkiem okien wychodzących na loggie, tarasy lub

galerie.

§ 305 . Nawierzchnia schodów i pochylni zewnętrznych

i wewnętrznych , a także podłóg w pomieszczeniu przeznaczonym do ruchu ogólnego, powinna być wykonan a

z materia/ów nie powodujących niebezpieczeństwa poślizgu .

§ 306. W budyn ku użyte czności publicznej , produkcyj nym i magazynowym, w miej scach , w których następuje

zmiana poziomu podłogi , należy zastosować rozwiązania

techniczne, plastyczne lub inne sygnalizujące tę różnicę.

§ 307 . W budynku produkcyjnym i magazynowym,

w których mogą wystąpić zmienne obciążenia użytkowe

stropów, schodów lub pomostów roboczych , należy w wi docznym miejscu um i eścić tablic ę informacyjną, określającą

dopuszczalną wielkość ob c iążenia tych elementów.

-

-

Poz. 46

§ 308. 1. Na dachu o spadku ponad 25 % oraz na dachu

pokrytym materiałami łamliwymi (tłukącymi) należy wykonać stałe dojścia do kominów oraz anten radiowych i telewi zyjnych .

tycznych nie może być wykonany z materiałów emitujących

związki (gazy, pary, pyły) szkodliwe dla zdrowia lub zapachowe w stopniu przekraczającym ich dopuszczalne stęże ­

nia .

2. Dojścia, o których mowa w ust. 1, na odcinkach

o nachyleniu ponad 25 % powinny mieć zabezpieczenia

przed poślizgiem .

2. Jeżeli związki , o których mowa w ust. 1, są emitowa ne przez materiały w niedopuszczalnym stężeniu jedynie

przez ograniczony czas, dopuszcza się ich stosowanie, pod

warunkiem że użytkowanie budynku lub pomieszczeń,

w których materiały te zostały zastosowane, nastąpi dopiero

po l1pływie terminu karencji , a w wypadku materiałów

emitujących zanieczyszczenia pyliste lub włókniste, po

stwierdzeniu przez państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego osiągnięcia stanu zanieczyszczenia powietrza, zgodnego z przepisami szczególnymi .

3. Na dachu o spadku ponad 100% powinny być

zamocowane stałe uchwyty dla lin bezpieczeństwa lub

bariery ochronne nad dolną krawędzią dachu.

Dział

VIII

HIGIENA I ZDROWIE

Rozdział 1

Wymagania ogólne

§ 309 . Budynek powinien być zaprojektowany i wykonany z takich materiałów i wyrobów oraz w taki sposób, aby

nie stanowił zagrożenia dla higieny i zdrowia użytkowników

lub sąsiadów , w szczególności w wyniku

1) wydzielania się gazów toksycznych ,

2)

obecności szkodliwych pyłów lub gazów w powietrzu,

3) niebezpiecznego promieniowania,

4) zanieczyszczenia lub zatrucia wody lub gleby,

5)

nieprawidłowego usuwania dymu i spalin oraz nieczystości i odpadów w

postaci stałej lub ciekłej,

6) występowania wilgoci w elementach budowlanych lub

na ich powierzchniach,

7) niekontrolowanej infiltracji powietrza zewnętrznego,

8) przedostawania się gryzoni do wnętrza .

Rozdział 2

Ochrona czystości powietrza

§ 310. 1. Budynek przeznaczony na pobyt ludzi i urzą ­

dzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane tak, aby w pomieszczeniach zawartość w powietrzu

stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia , wy dzielanych przez grunt materiały i stałe wyposażenie oraz

powstających w trakcie użytkowania zgodnego z przezna czeniem pomieszczeń, nie przekraczała wartości dopuszczalnych, określonych w przepisach szczególnych i Polskich

Normach.

2. Wymagania, o których mowa w ust. 1, stosuje się

odpowiednio do pomieszczeń przeznaczonych dla zwierząt.

3. W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi,

w którym jest wymagane zachowanie szczególnej czystości,

stosowanie grzejników z rur ożebrowanych jest zabronione.

§ 311 . Jeżeli w powietrzu usuwanym z pomieszczenia

występują niedopuszczalne stężenia substancji szkodliwych,

należy zastosować urządzenia unieszkodliwiające je przed

wyemitowaniem do atmosfery.

Rozdział 3

Ochrona przed promieniowaniem jonizującym

i polami elektromagnetycznymi

§ 313 . 1. Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi

na pobyt ludzi oraz dla inwentarza żywego nie może być

wzniesiony lub użytkowany na obszarach, na których średnia

roczna dawka tła promieniowania jonizującego przekracza

dopuszczalną wartość , określoną w przepisach szczególnych .

2. Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi i dla inwentarza żywego nie może być wykonany

z materiałów nie spełniających wymagań w zakresie dopuszczalnych zawartości naturalnych pierwiastków promieniotwórczych, określonych w przepisach szczególnych .

3. Srednie wartości roczne ekwiwalentnego stężenia

radonu w pomieszczeniach budynku przeznaczonego na

stały pobyt ludzi nie mogą przekraczać dopuszczalnej wartości, określonej w przepisach szczególnych .

§ 314. Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na

pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach, na

których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu

oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego

w przepisach szczególnych.

Rozdział 4

Ochrona przed zawilgoceniem i zagrzybieniem

§ 315 . Budynek powinien być zaprojektowany i wykonany wtaki sposób, aby opady atmosferyczne, woda w.gruncie i najego powierzchni, woda użytkowana w budynku oraz

para wodna w powietrzu w tym budynku nie powodowały

zagrożenia zdrowia i higieny użytkowania .

§ 316 . 1. Budynek położony na gruncie, na którym

poziom wód gruntowych może powodować przenikanie

wody do pomieszczeń , należy zabezpieczyć za pomocą

drenażu zewnętrznego lub w inny sposób przed infiltracją

wody do wn.ętrza oraz zawilgoceniem .

2. Ukształtowanie terenu wokół budynku powinno zapewniać swobodny spływ wody opadowej od budynku .

§ 317. 1. Sciany piwnic budynku oraz stykające się

z gruntem inne elementy budynku , wykonane z materiałów

podciągających wodę kapilarnie, powinny być zabezpieczone odpowiednią izolacją przeciwwilgociową.

2. Części ścian zewnętrznych , bezpośrednio nad ota -

§ 312. 1. Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi

na pobyt ludzi, dla inwentarza żywego, a także do produkcji

i przechowywania artykułów spożywczych oraz farmaceu-

czającym terenem , tarasami , balkonami i dachami , powinny

być zabezpieczone przed przenikaniem wody opadowej

i z topniejącego śniegu.

-

§ 318. Rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe pionowych przegród zewnętrznych (ścian , okien i drzwi) i ich

uszczelnienie powinny uniemożliwiać przen ikanie wody

opadowej do wnętrza budynków.

§ 319 . 1. Dachy i tarasy powinny mieć szczelne po krycia lub izolacje oraz spadki, umożliwiające odpływ wód

opadowych i z topniejącego śniegu do rynien i wewnętrz ­

nych lub zewnętrznych rur spustowych.

2. Dachy w budynkach średniowysokich i wyższych

powinny mieć spadki umożliwiające odpływ wody do we wnętrznych rur spustowych .

3. W budynku wolno stojącym o wysokości do 4,5 m

i powierzchni dachu do 1 00 m 2 dopuszcza się niewykonywanie rynien i rur spustowych , pod warunkiem odpowiedniego

ukształtowania okapów.

§ 320. Balkony, loggie i tarasy powinny mieć posadzki

wykonane z materiałów nienasiąkliwych , mrozoodpornych

i nieśliskich .

§ 321. W pomieszczeniu przeznaczonym na stały pobyt

ludzi temperatura na wewnętrznej powierzchni przegród

zewnętrznych powinna być wyższa co najmniej o 1°C od

punktu rosy, obliczonego zgodnie z Polskimi Normami.

§ 322. 1. Rozwiązania materiałowo-konstrukcyjne ze-

Poz. 46

§ 326 . 1. Pomieszczenia w budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinny

być chronione przed przenikaniem nadmiernego hałasu

i drgań pochodzących z otoczenia budynku , a także powodo wanych przez użytkowników innych pomieszczeń w budynku .

2. Poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń nie może przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach.

3. Przegrody zewnętrzne i wewnętrzne budynku powinny mieć izolacyjność akustyczną nie mniejszą od wymaganej w Polskich Normach .

§ 327 . 1. Instalacje i urządzenia , stanowiące techniczne

wyposażenie

budynku mieszkalnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej. nie mogą powodować

powstawania nadmiernych hałasów i drgań , utrudniających

eksploatację lub uniemożliwiających ochronę użytkowników

pomieszczeń przed ich oddziaływaniem .

2. Sposób posadowienia urządzeń , o których mowa

w ust. 1, oraz sposób ich połączenia z przewodami i elementami konstrukcyjnymi budynku, jak również sposób połącze­

nia poszczególnych odcinków przewodów między sobą

i z elementami konstrukcyjnymi budynku, powinien zapobie~

gać powstawaniu i rozchodzeniu się hałasów i drgań do

pomieszczeń podlegających ochronie lub do otoczenia budynku .

wnętrznych przegród budynku, warunki cieplno-wilgotnoś ­

ciowe, a także intensywność wymiany powietrza w pomieszczeniach, powinny uniemożliwiać powstanie zagrzybienia .

2. Do budowy należy stosować materiały , wyroby i elementy budowlane odporne lub uodpornione na zagrzybienie

i inne formy biodegradacji, odpowiednio do stopnia zagrożenia korozją biologiczną .

3. Przed podjęciem przebudowy, rozbudowy, modernizacji lub zmiany przeznaczenia budynku, w wypadku

stwierdzenia występowania zawilgocenia i oznak korozji

biologicznej, należy wykonać ekspertyzę mykologiczną i na

podstawie jej wyników, odpowiednie roboty zabezpieczają­

ce.

Dział

IX

OCHRONA PRZED HAŁASEM I DRGANIAMI

§ 323. Budynek i urządzenia z nim związane powinny

być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom

hałasu ,

na który

będą

narażeni

użytkownicy

lub ludzie

znajdujący się w ich sąsiedztwie , nie stanowił zagrożenia dla

ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę , odpoczynek i sen

w z adowalających warunkach.

§ 324. Budynek, który ze względu na prowadzoną

w nim działalność lub sposób eksploatacji może stwarzać

uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania, należy kształ­

tować i zabezpieczać tak, aby poziom hałasów i drgań

z budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych, okreś­

lonych w przepisach szczególnych .

§ 325. Budynki mieszkalne, zamieszkania zbiorowego

i użyteczności publicznej należy sytuować w miejscach

najmniej narażonych na występowanie hałasu i drgań, a jeżeli

one występują i poziomy ich przekraczają wartości dopuszczalne, określone w przepisach o ochronie przed hałasem

i drganiami, należy stosować skuteczne zabezpieczenia .

DZIAŁ

X

OSZCZĘDNOŚĆ ENERGII I IZOLACYJNOŚĆ CIEPLNA

§ 328. Budynek i jego instalacje grzewcze, wentylacyjne i klimatyzacyjne powinny być zaprojektowane i wykonane

w taki sposób, aby ilo ś ć energii cieplnej, potrzebnej do

użytkowania budynku zgodn ie z jego przeznaczeniem, moż­

na było utrzymać na racjonalnie niskim poziomie.

§ 329 . 1. Wymag ania określone w § 328 uznaje się za

spełnione , jeżeli

1) wartość wskaźnika E, określającego obliczeniowe zapotrzebowanie energii końcowej do ogrzewania budynku

w standardowym sezonie grzewczym, wyrażone w ilości

energii przypadającej w ciągu roku na 1 m 2 powierzchni

użytkowej ogrzewanej części budynku, jest mniejsza od

wartości granicznej E lub

o

2) przegrody zewnętrzn e budynku odpowiadają wymaganiom cieplnym i szc ze lności na przenikanie pow ietrza.

2. Określenie wartości granicznych E i sposób wyznaczania wartości obliczeniowej E, o kt~rych mowa w

ust. 1 pkt 1, a także określenie wymagań cieplnych, o których

mowa w ust. 1 pkt 2, oraz zakresu ich stosowania odbywa się

w trybie przewidzianym w § 331 .

DZIAŁ

XI

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE

§ 330. Przepisów

budynków

rozporządzenia

nie stosuje

się

do

1) wobec których , przed dniem wejścia w życie rozporzą­

dzenia, została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub został złożony wniosek o wydanie takiej decyzji,

2) wznoszonych z prefabrykatów wielkowymiarowych

w okresie do dnia 31 grudnia 1998 r. włącznie , w za kresie wymagań okre ś lonych w

Nr10

Warszawa, dnia 8 lutego 1995 r.

TRE$Ć

Poz.

ROZPO RZĄDZEN lA

46 47 -

48 -

Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków

technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

.

.

.

.

.

Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków

i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych

obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów

budowlanych lub ich części

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 19 grudnia 1994 r. w sprawie aprobat

i kryteriów technicznych dotyczących wyrobów budowlanych

149

188

189

46

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI PRZESTRZENNEJ I BUDOWNICTWA

z dnia 14 grudnia 1994 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie .

Na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca

1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414),

zarządza się , co następuje

Oz iał I

PRZEPISY OGÓLNE