Ustawa z dnia 28 czerwca 1995 r. o zaspokajaniu ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych niektórych świadczeń przysługujących emerytom i rencistom.

Ustawa reguluje zasady zaspokajania ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych,

o którym mowa w ustawie z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy

(Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1 i z 1995 r. Nr 87, poz. 435), niektórych świadczeń przysługujących emerytom i rencistom w przypadkach określonych

w art. 2.

1.

Ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych podlegają zaspokojeniu

świadczenia przysługujące emerytom lub rencistom na podstawie układów zbiorowych pracy

zawartych przed dniem 1 stycznia 1987 r., jeżeli do ich realizacji są obowiązani pracodawcy,

którzy w wyniku zmian organizacyjno-prawnych przejęli obowiązek realizacji tych świadczeń

wobec emerytów i rencistów nie będących przed ich przejściem na emeryturę lub rentę

pracownikami takiego pracodawcy.

2.

Wypłata środków finansowych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na zaspokojenie

świadczeń określonych w ust. 1 może nastąpić na pisemny wniosek pracodawcy. Wniosek

powinien zawierać oznaczenie pracodawcy, wskazanie jego rachunku bankowego oraz określenie

łącznej kwoty niezbędnej do zaspokojenia świadczeń; do wniosku należy dołączyć wykaz

osób uprawnionych do otrzymania świadczeń oraz prawomocne orzeczenia sądowe zobowiązujące

pracodawcę do wypłaty na ich rzecz należnych świadczeń.

3.

Przy ustalaniu łącznej kwoty, o której mowa w ust. 2, pracodawca uwzględnia, w odniesieniu

do każdej z uprawnionych osób, okres od uprawomocnienia się orzeczenia sądowego zasądzającego

należność główną wraz z odsetkami za zwłokę do dnia, w którym podjęto decyzję o włączeniu

wartości świadczenia przysługującego na podstawie układu zbiorowego pracy do podstawy

wymiaru emerytury lub renty, nie później jednak niż do dnia 26 listopada 1995 r. Dla

osób, które w podstawie wymiaru emerytury lub renty mają już uwzględnioną wartość

świadczenia określonego w ust. 1, a na podstawie układu zbiorowego pracy zachowały

uprawnienie do tego świadczenia w wymiarze przysługującym emerytom lub rencistom,

pracodawca uwzględnia należność główną wraz z odsetkami do dnia wejścia w życie porozumienia

o odstąpieniu od stosowania tych świadczeń, zawartego zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz

o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 113, poz. 547 i z 1995 r. Nr 1, poz. 2), nie później jednak niż do dnia 26 listopada 1995 r.

4.

Wniosek określony w ust. 2, wraz z załącznikami, składa się w dwóch egzemplarzach

do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy właściwego ze względu na siedzibę pracodawcy

składającego wniosek, w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

5.

Przy realizacji wniosku, o którym mowa w ust. 2, przepisy art. 7 ust. 2 i 4 oraz art.

8 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy stosuje

się odpowiednio.

6.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi w drodze rozporządzenia wzór wniosku,

o którym mowa w ust. 2, oraz szczegółowy tryb postępowania związany z przekazywaniem

środków z Funduszu i dokonywaniem wypłat.

1.

Pracodawca, w ciągu 14 dni od dnia otrzymania środków finansowych na wypłatę świadczeń

określonych w art. 2 ust. 1, dokonuje wypłaty tych świadczeń zgodnie z wykazem osób

uprawnionych.

2.

Po dokonaniu wypłaty pracodawca przekazuje na rachunek bankowy Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych, z którego otrzymał środki finansowe, w terminie nie przekraczającym

30 dni od dnia ich otrzymania, różnicę między kwotą otrzymaną a kwotą wypłaconą uprawnionym

osobom. W tym samym terminie pracodawca przekazuje dyrektorowi wojewódzkiego urzędu

pracy jeden egzemplarz wykazu osób uprawnionych zawierający potwierdzenie otrzymania

przez te osoby należnych im świadczeń.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 2 ust.

6, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.