Ustawa z dnia 28 czerwca 1995 r. o zmianie ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy.

W ustawie z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności

pracodawcy

(Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przepisy ustawy stosuje się do pracodawcy będącego osobą fizyczną, a także do pracodawcy

będącego jednostką organizacyjną, jeżeli odrębne przepisy nie wyłączają możliwości

ogłoszenia jego upadłości i przewidują możliwość jego likwidacji.

”

;

2)

w art. 3

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Niewypłacalność pracodawcy, w rozumieniu ustawy, zachodzi także w razie niezaspokajania

roszczeń pracowniczych z powodu braku środków finansowych

1)

w okolicznościach stanowiących, zgodnie z przepisami o działalności gospodarczej,

podstawę do

a)

wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej wpisu o podjęciu takiej działalności

przez osobę fizyczną,

b)

cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej,

2)

przez pracodawcę, wobec którego, na podstawie odrębnych przepisów, jest prowadzone

postępowanie likwidacyjne,

3)

w przypadku faktycznego zaprzestania działalności przez pracodawcę.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Za dzień wystąpienia niewypłacalności pracodawcy uważa się datę postanowienia sądu

o ogłoszeniu upadłości, dzień uprawomocnienia się orzeczenia sądowego wydanego w okolicznościach

określonych w ust. 1 pkt 2-4, dzień, w którym wystąpiły okoliczności określone w ust.

2 pkt 1 lub 3, albo dzień wszczęcia postępowania likwidacyjnego, o którym mowa w ust.

2 pkt 2.

”

;

3)

w art. 4

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

W zarządzeniu o wypłacie pracownikom jednorazowego świadczenia określa się warunki

jego zwrotu przez pracodawcę.

”

;

b)

w ust. 2 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy „zgodnie z przepisami o rewaloryzacji emerytur i rent.”,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Wypłaty jednorazowego świadczenia dokonuje pracodawca określony w ust. 1, na podstawie

zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, zgodnie z wykazem pracowników, którym

nie wypłacono wynagrodzenia, zatwierdzonym przez dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy

właściwego ze względu na siedzibę tego pracodawcy. Przepisy art. 9 i art. 10 ust.

1 i 2 stosuje się odpowiednio.

”

;

4)

art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Art. 6.

1.

W razie niewypłacalności pracodawcy nie zaspokojone roszczenia pracownicze podlegają

zaspokojeniu ze środków Funduszu.

2.

Zaspokojeniu ze środków Funduszu podlegają należności główne z tytułu

1)

jednorazowego odszkodowania pieniężnego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach

z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych pracownikowi albo członkom rodziny

zmarłego pracownika,

2)

wynagrodzenia za pracę,

3)

przysługującego pracownikowi na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa

pracy

a)

wynagrodzenia za czas nie zawinionego przez pracownika przestoju,

b)

wynagrodzenia za czas zwolnienia od pracy, wynagrodzenia, o którym mowa w art. 92 Kodeksu pracy, oraz wynagrodzenia za czas innej usprawiedliwionej nieobecności w pracy,

c)

świadczenia wyrównawczego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach z

tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych,

d)

zasiłku chorobowego finansowanego ze środków na wynagrodzenia,

e)

wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego,

f)

ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy należny za rok kalendarzowy, w którym

ustał stosunek pracy,

g)

odszkodowania, o którym mowa w art. 36,

h)

odprawy pieniężnej przysługującej w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących

pracodawcy,

i)

odszkodowania, o którym mowa w art. 7a ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 10, poz. 59 i Nr 51, poz. 298, z 1991 r. Nr 83, poz. 372, Nr 106, poz. 457 i Nr 113, poz. 491, z 1992 r. Nr 21, poz. 84 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 1).

3.

Świadczenie wymienione w ust. 2 pkt 1 podlega zaspokojeniu, jeżeli uprawnienie do

tego świadczenia powstało w okresie 3 miesięcy poprzedzających dzień wystąpienia niewypłacalności

pracodawcy albo w okresie poprzedzającym ustanie stosunku pracy przypadającym w czasie

nie dłuższym niż 9 miesięcy poprzedzających dzień wystąpienia niewypłacalności pracodawcy

lub następujących po tym dniu.

4.

Świadczenia wymienione w ust. 2 pkt 2 i pkt 3 lit. a)-d) podlegają zaspokojeniu za

okres nie dłuższy niż 3 miesiące poprzedzające dzień wystąpienia niewypłacalności

pracodawcy albo za okres nie dłuższy niż 3 miesiące poprzedzające ustanie stosunku

pracy, jeżeli ustanie stosunku pracy przypada w czasie nie dłuższym niż 6 miesięcy

poprzedzających dzień wystąpienia niewypłacalności pracodawcy lub w czasie nie dłuższym

niż 9 miesięcy następujących po tym dniu.

5.

Świadczenie wymienione w ust. 2 pkt 3 lit. e) podlega zaspokojeniu, jeżeli urlop wypoczynkowy

został wykorzystany przez pracownika w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy poprzedzających

dzień wystąpienia niewypłacalności pracodawcy lub w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy

poprzedzających ustanie stosunku pracy, jeżeli okres ten przypada po dniu wystąpienia

niewypłacalności pracodawcy.

6.

Świadczenia wymienione w ust. 2 pkt 3 lit. f)-i) podlegają zaspokojeniu, jeżeli ustanie

stosunku pracy nastąpiło w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy poprzedzających dzień

wystąpienia niewypłacalności pracodawcy lub w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy

następujących po tym dniu.

7.

Świadczenia, o których mowa w ust. 2, podlegają zaspokojeniu także w przypadku, gdy

uprawnienie do tych świadczeń powstanie w dniu wystąpienia niewypłacalności pracodawcy

lub w dniu ustania stosunku pracy.

”

;

5)

po art. 6 dodaje się art. 6a i 6b w brzmieniu

„

Art. 6a.

1.

Świadczenie, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1, podlega zaspokojeniu z Funduszu

w pełnej wysokości.

2.

Przy wypłacie należności z tytułu świadczeń określonych w art. 6 ust. 2 pkt 2 i pkt

3 lit. a)-e) - ich łączna kwota za okres jednego miesiąca nie może przekraczać przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 4 ust. 2.

3.

Wypłata należności z tytułu świadczenia określonego w art. 6 ust. 2 pkt 3 lit. f)

nie może przekraczać kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa

w art. 4 ust. 2.

4.

Wypłata należności z tytułu świadczeń określonych w art. 6 ust. 2 pkt 3 lit. g)-i)

nie może przekraczać dla każdej z tych należności kwoty przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia, o którym mowa w art. 4 ust. 2, lub jego wielokrotności, w przypadku

gdy wymiar danego świadczenia stanowi wielokrotność wynagrodzenia stanowiącego podstawę

do jego ustalenia.

Art. 6b.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej w uzgodnieniu z Radą Funduszu może rozszerzyć,

w drodze rozporządzenia, zakres świadczeń pracowniczych podlegających zaspokojeniu

ze środków Funduszu oraz wydłużyć okres, za który wypłaca się świadczenia z Funduszu,

a także podnieść maksymalną wysokość tych świadczeń.

”

;

6)

w art. 7

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W ciągu jednego miesiąca od dnia wystąpienia niewypłacalności pracodawcy, pracodawca,

syndyk, likwidator lub inna osoba sprawująca zarząd majątkiem pracodawcy sporządza

zbiorczy wykaz nie zaspokojonych roszczeń pracowniczych, zwany dalej „wykazem”, określając

osoby uprawnione, o których mowa w art. 5, oraz rodzaje i wysokość należnych im świadczeń

podlegających zaspokojeniu ze środków Funduszu. Wykaz obejmuje świadczenia podlegające

zaspokojeniu ze środków Funduszu z okresów poprzedzających dzień wystąpienia niewypłacalności

pracodawcy.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Jeżeli zaspokojeniu ze środków Funduszu podlegają świadczenia z okresów następujących

po dniu wystąpienia niewypłacalności pracodawcy, podmiot określony w ust. 1 sporządza

niezwłocznie, po ustaniu stosunku pracy osób uprawnionych, wykazy uzupełniające; wykazy

obejmują wskazanie tych osób oraz rodzaje i wysokość należnych im świadczeń.

1b.

Wykaz i wykazy uzupełniające przekazuje się dyrektorowi wojewódzkiego urzędu pracy,

o którym mowa w ust. 2.

”

,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy właściwego ze względu na siedzibę niewypłacalnego

pracodawcy, po stwierdzeniu zgodności wykazu lub wykazu uzupełniającego z przepisami

ustawy, przekazuje niezwłocznie odpowiednie środki finansowe podmiotowi określonemu

w ust. 1, który wypłaca uprawnionym osobom świadczenia przewidziane w ustawie.

”

,

d)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Wypłata świadczeń pracowniczych może nastąpić także na podstawie wniosku zgłoszonego

przez uprawnioną osobę dyrektorowi wojewódzkiego urzędu pracy. Wniosek składa się

w ciągu dwóch tygodni po upływie terminów przewidzianych do złożenia wykazu lub wykazu

uzupełniającego, o których mowa w ust. 1 i 1a. Wypłaty dokonuje dyrektor wojewódzkiego

urzędu pracy niezwłocznie po stwierdzeniu, że wniosek obejmuje roszczenia podlegające

zaspokojeniu ze środków Funduszu.

”

,

e)

w ust. 4 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy „z wyjątkiem przepisów dotyczących wydawania decyzji i postanowień.”;

7)

w art. 8 w ust. 1 wyrazy „w art. 7 ust. 1 i 3” zastępuje się wyrazami „w art. 7 ust. 1, 1a i 3”, a wyrazy „kierownik wojewódzkiego urzędu pracy” zastępuje się wyrazami „dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy”;

8)

w art. 10 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Fundusz może określić warunki zwrotu wypłaconych świadczeń, a także odstąpić w całości

lub w części od dochodzenia zwrotu wypłaconych świadczeń, jeżeli ich zwrot w całości

lub w znacznej części jest niemożliwy lub jest związany z poniesieniem kosztów znacznie

przewyższających wysokość dochodzonej kwoty.

”

;

9)

w art. 11 wyrazy „w art. 7 ust. 1 i 3” zastępuje się wyrazami „w art. 7 ust. 1, 1a i 3”;

10)

w art. 12

a)

w ust. 3 wyrazy „kierownik Urzędu Pracy” zastępuje się wyrazami „Prezes Krajowego Urzędu Pracy”,

b)

w ust. 4 wyrazy „kierownik Urzędu Pracy i kierownicy wojewódzkich urzędów pracy” zastępuje się wyrazami „Prezes Krajowego Urzędu Pracy i dyrektorzy wojewódzkich urzędów pracy”,

c)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Koszty obsługi Funduszu obciążają środki finansowe Funduszu, z wyjątkiem kosztów związanych

z zatrudnieniem pracowników Krajowego Urzędu Pracy i wojewódzkich urzędów pracy zatrudnionych

bezpośrednio przy obsłudze Funduszu, które obciążają budżet Krajowego Urzędu Pracy.

Koszty poboru składek na Fundusz obciążają ten Fundusz i są zwracane Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych w wysokości 0,5% przepisu składek na Fundusz.

”

;

11)

w art. 13

a)

w pkt 2 na końcu dodaje się wyrazy „oraz ich równowartość w nieruchomościach i związanych z nimi prawach przejętych przez

Fundusz za nie spłacone w terminie wierzytelności Funduszu z tytułu wypłaconych świadczeń

oraz ustanowionych zabezpieczeń”,

b)

po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

dodatnia różnica wartości ze sprzedaży nieruchomości i praw z nią związanych i jej

równowartości, o której mowa w pkt 2.

”

;

12)

w art. 14 w ust. 1 na końcu dodaje się wyrazy „oraz na pokrycie kosztów, o których mowa w art. 12 ust. 6.”;

13)

w art. 15 w ust. 2 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

rozpatrywanie wniosków dyrektorów wojewódzkich urzędów pracy w sprawach, o których

mowa w art. 10 ust. 3,

”

;

14)

art. 16 otrzymuje brzmienie

„

Art. 16.

1.

Pracodawca jest obowiązany zwolnić od pracy zawodowej pracownika będącego członkiem

Rady Funduszu w celu wzięcia udziału w pracach tej Rady.

2.

Za udział w pracach Rady Funduszu członkowi tej Rady przysługuje miesięczne wynagrodzenie

w wysokości najniższego wynagrodzenia pracowników, ustalanego przez Ministra Pracy

i Polityki Socjalnej na podstawie Kodeksu pracy.

”

;

15)

w art. 17 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Pracodawca niewypłacalny w rozumieniu art. 3 ust. 1, a także zakłady pracy chronionej

określone w odrębnych przepisach - nie mają obowiązku opłacania składki na Fundusz.

”

;

16)

w art. 18 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Jeżeli wysokość składki na Fundusz nie została określona na podstawie ust. 2, wysokość

składki wynosi 0,5% podstawy jej wymiaru.

”

;

17)

po art. 18 dodaje się art. 18a w brzmieniu

„

Art. 18a.

Obowiązek opłacania składki na Fundusz może być zawieszony na określony czas. Przepisy

art. 18 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

”

;

18)

skreśla się art. 21;

19)

skreśla się art. 26.

1.

W okresie do dnia 31 grudnia 1997 r. osoba, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy

o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, zwanej dalej

w niniejszym artykule „ustawą”, może wystąpić do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy,

określonego w art. 7 ust. 2 ustawy, z pisemnym wnioskiem o wypłatę świadczeń pracowniczych

wskazanych w art. 6 ustawy, jeżeli nie zostały one zaspokojone przez niewypłacalnego

pracodawcę.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać określenie niewypłacalnego pracodawcy

oraz rodzaje i wysokość nie zaspokojonych świadczeń pracowniczych, zgodnie z art.

6 ustawy. Do wniosku należy dołączyć prawomocne orzeczenie sądowe zasądzające na rzecz

uprawnionej osoby należność z tytułu świadczenia pracowniczego określonego w art.

6 ustawy i dokumenty potwierdzające przeprowadzenie bezskutecznego postępowania zmierzającego

do wyegzekwowania zasądzonej należności albo dokumenty potwierdzające niezaspokojenie

świadczenia pracowniczego w postępowaniu likwidacyjnym lub upadłościowym prowadzonym

wobec niewypłacalnego pracodawcy.

3.

Przepis ust. 1 ma zastosowanie do świadczeń pracowniczych wymienionych w art. 6 ustawy,

jeżeli uprawnienie do danego świadczenia powstało w okresie od dnia 21 marca 1990 r.

do dnia, w którym świadczenie to może być zaspokojone ze środków Funduszu na podstawie

niniejszej ustawy, a nie mogło być zaspokojone zgodnie z przepisami ustawy lub rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 11 stycznia 1995 r. w sprawie

rozszerzenia zakresu świadczeń pracowniczych podlegających zaspokojeniu ze środków

Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

(Dz. U. Nr 7, poz. 35).

4.

Przy realizacji wniosku o wypłatę świadczeń pracowniczych w okolicznościach określonych

w ust. 1 i 3 Fundusz wypłaca kwotę odpowiadającą kwocie należności głównej świadczenia

pracowniczego, zwaloryzowaną w stosunku do przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

z kwartału poprzedzającego kwartał, w którym następuje wypłata tego świadczenia z

Funduszu, ogłaszanego dla celów rewaloryzacji emerytur i rent przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Wskaźnik waloryzacji stanowi stosunek procentowy między kwotą należności głównej nie

zaspokojonego świadczenia a kwotą przeciętnego wynagrodzenia w kwartale, w którym

świadczenie było wymagalne.

5.

Przy realizacji wniosku o wypłatę świadczeń pracowniczych w okolicznościach określonych

w ust. 1 i 3 przepisy art. 6a, art. 7 ust. 3 i 4, art. 8 i 9 ustawy stosuje się odpowiednio;

przepisy art. 10 ustawy stosuje się odpowiednio, jeżeli w dniu wypłaty z Funduszu

świadczenie pracownicze nie było przedawnione.

6.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi w drodze rozporządzenia wzór wniosku,

o którym mowa w ust. 2, oraz szczegółowy tryb postępowania związany z dokonywaniem

wypłat świadczeń pracowniczych.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

9 i art. 2 ust. 6, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, oraz art. 1 pkt 16, który

wchodzi w życie z dniem 1 marca 1996 r.

1.

W razie niewypłacalności pracodawcy nie zaspokojone roszczenia pracownicze podlegają

zaspokojeniu ze środków Funduszu.

2.

Zaspokojeniu ze środków Funduszu podlegają należności główne z tytułu

1)

jednorazowego odszkodowania pieniężnego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach

z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych pracownikowi albo członkom rodziny

zmarłego pracownika,

2)

wynagrodzenia za pracę,

3)

przysługującego pracownikowi na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa

pracy

a)

wynagrodzenia za czas nie zawinionego przez pracownika przestoju,

b)

wynagrodzenia za czas zwolnienia od pracy, wynagrodzenia, o którym mowa w art. 92 Kodeksu pracy, oraz wynagrodzenia za czas innej usprawiedliwionej nieobecności w pracy,

c)

świadczenia wyrównawczego przysługującego na podstawie przepisów o świadczeniach z

tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych,

d)

zasiłku chorobowego finansowanego ze środków na wynagrodzenia,

e)

wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego,

f)

ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy należny za rok kalendarzowy, w którym

ustał stosunek pracy,

g)

odszkodowania, o którym mowa w art. 36,

h)

odprawy pieniężnej przysługującej w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących

pracodawcy,

i)

odszkodowania, o którym mowa w art. 7a ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 10, poz. 59 i Nr 51, poz. 298, z 1991 r. Nr 83, poz. 372, Nr 106, poz. 457 i Nr 113, poz. 491, z 1992 r. Nr 21, poz. 84 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 1).

3.

Świadczenie wymienione w ust. 2 pkt 1 podlega zaspokojeniu, jeżeli uprawnienie do

tego świadczenia powstało w okresie 3 miesięcy poprzedzających dzień wystąpienia niewypłacalności

pracodawcy albo w okresie poprzedzającym ustanie stosunku pracy przypadającym w czasie

nie dłuższym niż 9 miesięcy poprzedzających dzień wystąpienia niewypłacalności pracodawcy

lub następujących po tym dniu.

4.

Świadczenia wymienione w ust. 2 pkt 2 i pkt 3 lit. a)-d) podlegają zaspokojeniu za

okres nie dłuższy niż 3 miesiące poprzedzające dzień wystąpienia niewypłacalności

pracodawcy albo za okres nie dłuższy niż 3 miesiące poprzedzające ustanie stosunku

pracy, jeżeli ustanie stosunku pracy przypada w czasie nie dłuższym niż 6 miesięcy

poprzedzających dzień wystąpienia niewypłacalności pracodawcy lub w czasie nie dłuższym

niż 9 miesięcy następujących po tym dniu.

5.

Świadczenie wymienione w ust. 2 pkt 3 lit. e) podlega zaspokojeniu, jeżeli urlop wypoczynkowy

został wykorzystany przez pracownika w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy poprzedzających

dzień wystąpienia niewypłacalności pracodawcy lub w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy

poprzedzających ustanie stosunku pracy, jeżeli okres ten przypada po dniu wystąpienia

niewypłacalności pracodawcy.

6.

Świadczenia wymienione w ust. 2 pkt 3 lit. f)-i) podlegają zaspokojeniu, jeżeli ustanie

stosunku pracy nastąpiło w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy poprzedzających dzień

wystąpienia niewypłacalności pracodawcy lub w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy

następujących po tym dniu.

7.

Świadczenia, o których mowa w ust. 2, podlegają zaspokojeniu także w przypadku, gdy

uprawnienie do tych świadczeń powstanie w dniu wystąpienia niewypłacalności pracodawcy

lub w dniu ustania stosunku pracy.

1.

Świadczenie, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1, podlega zaspokojeniu z Funduszu

w pełnej wysokości.

2.

Przy wypłacie należności z tytułu świadczeń określonych w art. 6 ust. 2 pkt 2 i pkt

3 lit. a)-e) - ich łączna kwota za okres jednego miesiąca nie może przekraczać przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 4 ust. 2.

3.

Wypłata należności z tytułu świadczenia określonego w art. 6 ust. 2 pkt 3 lit. f)

nie może przekraczać kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa

w art. 4 ust. 2.

4.

Wypłata należności z tytułu świadczeń określonych w art. 6 ust. 2 pkt 3 lit. g)-i)

nie może przekraczać dla każdej z tych należności kwoty przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia, o którym mowa w art. 4 ust. 2, lub jego wielokrotności, w przypadku

gdy wymiar danego świadczenia stanowi wielokrotność wynagrodzenia stanowiącego podstawę

do jego ustalenia.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej w uzgodnieniu z Radą Funduszu może rozszerzyć,

w drodze rozporządzenia, zakres świadczeń pracowniczych podlegających zaspokojeniu

ze środków Funduszu oraz wydłużyć okres, za który wypłaca się świadczenia z Funduszu,

a także podnieść maksymalną wysokość tych świadczeń.

1.

Pracodawca jest obowiązany zwolnić od pracy zawodowej pracownika będącego członkiem

Rady Funduszu w celu wzięcia udziału w pracach tej Rady.

2.

Za udział w pracach Rady Funduszu członkowi tej Rady przysługuje miesięczne wynagrodzenie

w wysokości najniższego wynagrodzenia pracowników, ustalanego przez Ministra Pracy

i Polityki Socjalnej na podstawie Kodeksu pracy.

Obowiązek opłacania składki na Fundusz może być zawieszony na określony czas. Przepisy

art. 18 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.