Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Zakwaterowanie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zwanych dalej „Siłami Zbrojnymi”,

polega na

1)

stałym, tymczasowym lub przejściowym rozmieszczeniu

a)

żołnierzy i innych osób określonych w ustawie,

b)

jednostek i instytucji wojskowych podległych Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych,

2)

magazynowaniu lub przechowywaniu urządzeń, uzbrojenia, środków materiałowych i sprzętu

wojskowego

- w budynkach i lokalach oraz na gruntach będących własnością Skarbu Państwa, pozostających

w zarządzie organów wojskowych lub powierzonych Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, uzyskanych

czasowo na te cele od właściwych organów administracji rządowej, gmin, osób prawnych

lub fizycznych.

2.

Minister Obrony Narodowej, w drodze zarządzenia, określi

1)

normy rozmieszczenia jednostek i instytucji wojskowych oraz innych jednostek organizacyjnych

podległych Ministrowi Obrony Narodowej, a także urządzeń, uzbrojenia, środków materiałowych

i sprzętu wojskowego,

2)

sposób zarządzania budynkami i gruntami przeznaczonymi na zakwaterowanie Sił Zbrojnych,

3)

właściwość organów wojskowych w sprawach związanych z zakwaterowaniem Sił Zbrojnych.

1.

Rejonowe organy rządowej administracji ogólnej lub inne organy upoważnione na podstawie

odrębnych przepisów, na wniosek organu wojskowego, przekazują mu w zarząd grunty stanowiące

własność Skarbu Państwa bez pierwszej opłaty rocznej.

2.

Przekazanie, o którym mowa w ust. 1, następuje w razie gdy organy wojskowe nie dysponują

w określonej miejscowości dostateczną ilością gruntów niezbędnych na cele obronności

i bezpieczeństwa państwa w rozumieniu przepisów o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu

nieruchomości.

3.

Lasy stanowiące własność Skarbu Państwa oraz związane z nimi nieruchomości podlegają

przekazaniu organom wojskowym na zasadach i w trybie określonym w przepisach o lasach.

Przekazaniu nie podlegają grunty objęte ochroną prawną.

1.

Nieruchomość lub jej część pozostająca w zarządzie organów wojskowych i uznana przez

te organy za zbędną na cele obronności i bezpieczeństwa państwa podlega przejęciu

przez rejonowy organ rządowej administracji ogólnej lub inny organ upoważniony na

podstawie odrębnych przepisów, jeżeli wskazane zostaną przez jedną ze stron możliwości

niezwłocznego zagospodarowania nieruchomości lub jej części.

2.

Przejęcie nieruchomości lub jej części, o której mowa w ust. 1, następuje nieodpłatnie,

po wykonaniu na koszt jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony Narodowej

następujących czynności

1)

oczyszczeniu przekazywanej nieruchomości lub jej części z niewybuchów i niewypałów,

2)

rekultywacji gruntów,

3)

rozbiórce obiektów budowlanych, które ze względów technicznych nie nadają się do dalszego

użytkowania,

4)

geodezyjnym rozgraniczeniu przekazywanej części nieruchomości,

5)

uregulowaniu wszystkich wymaganych z jej tytułu należności na rzecz Skarbu Państwa,

gmin, osób prawnych i fizycznych.

3.

W razie niemożności zagospodarowania nieruchomości lub jej części w sposób określony

w ust. 1, rejonowy organ rządowej administracji ogólnej lub inny organ upoważniony

na podstawie odrębnych przepisów przejmuje ją z dniem 1 stycznia roku kalendarzowego,

jeżeli wniosek o wygaśnięcie jej zarządu został złożony przez organ wojskowy do dnia

30 czerwca roku poprzedniego.

4.

W szczególnie uzasadnionych wypadkach nieruchomość lub jej część, o której mowa w

ust. 3, może być nadal administrowana przez organ wojskowy, nie dłużej jednak niż

do końca następnego roku kalendarzowego. Szczegółowe warunki administrowania i tryb

przekazywania nieruchomości lub jej części określa umowa zawarta między rejonowym

organem rządowej administracji ogólnej lub innym organem upoważnionym na podstawie

odrębnych przepisów a organem wojskowym. W okresie tym organ wojskowy jest zwolniony

z należnych opłat i podatków, jeżeli nie zachodzą okoliczności, o których mowa w ust.

5.

5.

W wypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4, w okresie od dnia złożenia przez organ wojskowy

wniosku o wygaśnięcie zarządu nieruchomością lub jej częścią do ustalonej w umowie

daty jej przejęcia przez rejonowy organ rządowej administracji ogólnej lub inny organ

upoważniony na podstawie odrębnych przepisów, nieruchomość ta lub jej część może być

udostępniona przez organ wojskowy osobom prawnym lub fizycznym na podstawie umowy

najmu lub dzierżawy. Za budynki, lokale lub grunty wynajęte albo wydzierżawione organy

wojskowe ponoszą opłaty za zarząd w wysokości 3% ich ceny. Przepisów tych nie stosuje

się do lasów, o których mowa w art. 2 ust. 3.

1.

Dowódca jednostki wojskowej może wprowadzić zakaz wstępu na grunty zajęte na zakwaterowanie

Sił Zbrojnych lub wykorzystywane na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, w uzgodnieniu

z rejonowym organem rządowej administracji ogólnej. Zakaz wstępu nie dotyczy pracowników

Państwowego Gospodarstwa Leśnego „Lasy Państwowe” upoważnionych do nadzorowania i

wykonywania czynności gospodarczo-leśnych, w zakresie i terminach uzgodnionych z dowódcą

jednostki wojskowej.

2.

Grunty objęte zakazem wstępu należy oznaczyć w sposób łatwo dostrzegalny.

3.

Grunty objęte zakazem wstępu są wojskowymi terenami zamkniętymi w rozumieniu przepisów

prawa budowlanego.

4.

Wokół wojskowych terenów zamkniętych, na wniosek dowódcy jednostki wojskowej, mogą

być ustanawiane strefy ochronne na podstawie przepisów o ochronie i kształtowaniu

środowiska.

Przepisy art. 1-4 ustawy stosuje się również do jednostek wojskowych podporządkowanych

Ministrowi Spraw Wewnętrznych, wykorzystujących nieruchomości na cele obronności i

bezpieczeństwa państwa.

1.

Na zakwaterowanie zbiorowe żołnierzy przeznacza się wspólne kwatery stałe będące pomieszczeniami

mieszkalnymi w budynkach położonych na terenach zamkniętych.

2.

Zakwaterowanie żołnierzy we wspólnych kwaterach stałych jest nieodpłatne.

1.

Wspólne kwatery stałe są przeznaczone na zakwaterowanie żołnierzy

1)

pełniących zasadniczą służbę wojskową,

2)

pełniących nadterminową zasadniczą służbę wojskową,

3)

odbywających przeszkolenie wojskowe,

4)

odbywających ćwiczenia wojskowe,

5)

pełniących czynną służbę wojskową jako służbę kandydacką,

6)

zawodowych lub pełniących okresową służbę wojskową, będących słuchaczami szkół albo

innych form szkolenia w wojsku.

2.

Minister Obrony Narodowej, w drodze zarządzenia, określi normy zakwaterowania żołnierzy

we wspólnych kwaterach stałych.

1.

Tworzy się państwową jednostkę organizacyjną pod nazwą „Wojskowa Agencja Mieszkaniowa”,

zwaną dalej „Agencją”.

2.

Nadzór nad Agencją sprawuje Minister Obrony Narodowej.

3.

Agencja jest państwową osobą prawną.

4.

Siedzibą Agencji jest miasto stołeczne Warszawa.

1.

Agencja działa na podstawie ustawy oraz statutu nadanego, w drodze rozporządzenia,

przez Ministra Obrony Narodowej.

2.

Statut Agencji reguluje w szczególności tworzenie oddziałów rejonowych i terenowych

oraz ich szczegółową właściwość rzeczową i terytorialną, a także zasady udzielania

pełnomocnictw w zakresie realizacji zadań własnych, jak również system kontroli wewnętrznej.

Organami Agencji są

1)

Rada Nadzorcza,

2)

Prezes,

3)

dyrektorzy oddziałów rejonowych,

4)

dyrektorzy oddziałów terenowych.

1.

Organem nadzorczym Agencji jest Rada Nadzorcza, zwana dalej „Radą”, w której skład

wchodzi przewodniczący i 10 członków, w tym przedstawiciele Ministrów: Finansów, Obrony

Narodowej z uwzględnieniem przedstawicieli okręgów wojskowych i rodzajów Sił Zbrojnych

oraz Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa.

2.

Przewodniczącego Rady oraz jej członków powołuje na okres 4 lat i odwołuje Minister

Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrami delegującymi swoich przedstawicieli.

3.

Rada sprawuje nadzór nad działalnością Agencji, a w szczególności

1)

występuje z wnioskami w sprawie powołania lub odwołania Prezesa Agencji,

2)

ocenia wykorzystanie środków finansowych, o których mowa w art. 19 ust. 2 pkt 4,

3)

ocenia roczne plany finansowe oraz sprawozdania z rocznej działalności Agencji,

4)

przedstawia propozycje dotyczące zakresu i lokalizacji budownictwa mieszkaniowego

na potrzeby żołnierzy zawodowych, w uzgodnieniu z właściwymi organami wojskowymi.

1.

Agencją kieruje Prezes, powoływany i odwoływany przez Ministra Obrony Narodowej.

2.

Do zadań Prezesa Agencji należy w szczególności

1)

reprezentowanie Agencji na zewnątrz,

2)

realizowanie zadań Agencji, o których mowa w art. 16,

3)

w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej ustalanie rocznego planu finansowego Agencji

i kierunków rozdysponowania środków finansowych, a także występowanie z wnioskami

do Ministra Obrony Narodowej w sprawie wysokości dotacji budżetowej na realizację

zadań określonych w art. 19 ust. 2 pkt 4,

4)

przedstawianie Radzie Nadzorczej i Ministrowi Obrony Narodowej sprawozdania z rocznej

działalności Agencji.

1.

Oddziałami rejonowymi i terenowymi kierują dyrektorzy powoływani i odwoływani przez

Prezesa Agencji w uzgodnieniu z właściwymi terytorialnie dowódcami okręgów wojskowych

i rodzajów Sił Zbrojnych.

2.

Oddziały rejonowe Agencji wykonują zadania własne i zlecone z zakresu administracji

rządowej, związane w szczególności z obrotem i remontami nieruchomości pozostających

w zasobach Agencji oraz inwestycjami polegającymi na budownictwie mieszkaniowym.

3.

Oddziały terenowe Agencji wykonują zadania własne i zlecone z zakresu administracji

rządowej, związane w szczególności z utrzymaniem nieruchomości pozostających w zasobach

Agencji, a także z zakwaterowaniem stałym i tymczasowym żołnierzy zawodowych oraz

wypłatą świadczeń pieniężnych wynikających z prawa do osobnej kwatery stałej.

4.

W ramach wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej Prezes Agencji oraz dyrektorzy

oddziałów rejonowych i terenowych wydają decyzje administracyjne w sprawach określonych

w dalszych przepisach ustawy, na zasadach i w trybie wynikającym z przepisów o postępowaniu

administracyjnym.

5.

Organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów o postępowaniu administracyjnym są

w stosunku do

1)

dyrektorów oddziałów rejonowych Agencji - Prezes Agencji,

2)

dyrektorów oddziałów terenowych Agencji - dyrektorzy oddziałów rejonowych Agencji.

1.

Skarb Państwa powierza Agencji wykonywanie prawa własności i innych praw rzeczowych

na jego rzecz w stosunku do gruntów, budynków i lokali mieszkalnych stanowiących,

w dniu wejścia w życie ustawy, własność Skarbu Państwa, pozostających w zarządzie

organów wojskowych

1)

wykorzystywanych na zakwaterowanie stałe i tymczasowe żołnierzy zawodowych,

2)

zajętych pod urządzenia i obiekty infrastruktury technicznej i społecznej, związane

z nieruchomościami, o których mowa w pkt 1,

3)

uznanych za zbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, jeżeli w miejscowym

planie zagospodarowania przestrzennego są lub mogą być przeznaczone pod budownictwo

mieszkaniowe.

2.

Agencja gospodaruje nieruchomościami, o których mowa w ust. 1, zgodnie z przepisami

o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, z wyjątkiem przepisów dotyczących

wywłaszczania nieruchomości.

1.

Agencja, obejmując we władanie składniki mienia Skarbu Państwa, o których mowa w art.

14 ust. 1, wstępuje w prawa i obowiązki z nimi związane w stosunku do Skarbu Państwa

oraz osób trzecich.

2.

Mienie nabyte przez Agencję w celu zapewnienia funkcjonowania Biura Prezesa Agencji

oraz oddziałów rejonowych i terenowych stanowi jej własność.

1.

Zadaniami własnymi Agencji są w szczególności

1)

gospodarowanie powierzonym mieniem Skarbu Państwa w trybie określonym w art. 17,

2)

obrót nieruchomościami, o których mowa w art. 14 ust. 1, w tym sprzedaż zasobów mieszkaniowych

oraz związanej z nimi infrastruktury technicznej i społecznej,

3)

dokonywanie remontów i modernizacji budynków mieszkalnych i internatowo-hotelowych

oraz związanej z nimi infrastruktury technicznej i społecznej.

2.

Agencja wykonuje powierzone jej przez Ministra Obrony Narodowej zadania zlecone w

zakresie gospodarki mieszkaniowej i internatowo-hotelowej oraz wspierania rozwoju

budownictwa mieszkaniowego i modernizacji zasobów mieszkaniowych, a w szczególności

dotyczące

1)

tworzenia warunków sprzyjających racjonalnemu wykorzystaniu zasobów mieszkaniowych

i internatowo-hotelowych,

2)

planowania i realizowania procesu inwestycyjnego budownictwa mieszkaniowego na potrzeby

żołnierzy zawodowych,

3)

wypłacania osobom uprawnionym świadczeń pieniężnych, na które Agencja otrzymuje dotację

budżetową,

4)

przydziału osobnych kwater stałych, o których mowa w art. 30, oraz zawierania umów

najmu lokali mieszkalnych i użytkowych,

5)

innych zadań z zakresu administracji rządowej w sprawach gospodarki mieszkaniowej,

określonych w przepisach o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, o najmie

lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych oraz o własności lokali, a także niniejszej

ustawy.

Agencja gospodaruje mieniem poprzez

1)

sprzedaż osobnych kwater stałych i lokali mieszkalnych, na zasadach określonych w

rozdziale 6,

2)

zawieranie umów sprzedaży, dzierżawy, najmu lub użyczenia lokali użytkowych oraz elementów

infrastruktury technicznej i społecznej,

3)

zlecanie, w trybie określonym w przepisach Kodeksu cywilnego, organom wojskowym i innym osobom prawnym lub fizycznym administrowania całością

albo częścią mienia, a także realizacji innych czynności wynikających z zadań Agencji,

na podstawie umowy, za wynagrodzeniem, przez czas oznaczony,

4)

nieodpłatne przekazywanie organom gminy lub innym osobom prawnym budynków mieszkalnych,

w których większość lokali jest zamieszkiwana przez osoby nie będące żołnierzami zawodowymi,

5)

bezprzetargową sprzedaż gruntów spółdzielni lub spółce budownictwa mieszkaniowego,

których wyłącznymi członkami lub udziałowcami są osoby uprawnione do kwatery lub pracownicy

wojska.

1.

Przejęcie przez Agencję praw i obowiązków wynikających z wykonywania prawa własności

w stosunku do mienia, o którym mowa w art. 14, powinno nastąpić nie później niż w

terminie 6 miesięcy od dnia utworzenia Agencji.

2.

Podstawą przekazania nieruchomości oraz innych składników mienia są protokoły zdawczo-odbiorcze,

sporządzane przez organ wojskowy i Agencję.

3.

Protokół zdawczo-odbiorczy powinien zawierać spis przejmowanych nieruchomości wraz

z ich częściami składowymi i przynależnościami. Spisu dokonuje się według zasad prowadzenia

rachunkowości.

4.

Agencja jest obowiązana zawiadomić rejonowy organ rządowej administracji ogólnej,

w terminie 14 dni, o sporządzeniu protokołu zdawczo-odbiorczego.

5.

Protokół zdawczo-odbiorczy stanowi podstawę do wydania decyzji o wygaśnięciu zarządu

ustanowionego na rzecz organów wojskowych.

6.

Z dniem uprawomocnienia się decyzji o wygaśnięciu zarządu nieruchomościami Agencja

przejmuje zobowiązania związane z przekazanym mieniem wraz ze środkami finansowymi

przewidzianymi w planie finansowym do końca roku kalendarzowego na utrzymanie przekazanego

mienia, kontynuację inwestycji i remontów, wypłatę świadczeń pieniężnych wynikających

z ustawy, przypadające w dniu podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego.

1.

Agencja prowadzi samodzielną gospodarkę finansową.

2.

Przychodami Agencji są

1)

wpływy z opłat czynszowych za kwatery i lokale mieszkalne oraz za najem i dzierżawę

lokali użytkowych, a także dzierżawę gruntów,

2)

należności z tytułu sprzedaży kwater, lokali mieszkalnych i użytkowych,

3)

przychody z działalności gospodarczej,

4)

dotacje budżetowe, ustalane corocznie przez Ministra Obrony Narodowej, na realizację

zadań określonych w art. 16 ust. 2 pkt 2, art. 24 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, art.

35 ust. 2, art. 39 ust. 1, art. 42 ust. 3, art. 48 ust. 1, art. 53 ust. 1 i art. 88

ust. 2,

5)

inne przychody.

3.

Agencja prowadzi rachunkowość według zasad określonych w przepisach o rachunkowości.

4.

Nadwyżki środków finansowych w danym roku kalendarzowym przechodzą na rok następny

i przeznaczone są na realizację zadań Agencji.

5.

W celu pełnego pokrycia wydatków Agencja może zaciągać kredyty.

6.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze rozporządzenia,

określi szczegółowe zasady gospodarki finansowej Agencji.

1.

Prezes Agencji określi zasady wynagradzania pracowników Agencji.

2.

Wynagrodzenie Prezesa Agencji ustala Minister Obrony Narodowej.

3.

Żołnierzom zawodowym pełniącym czynną służbę wojskową na stanowiskach służbowych w

Agencji przysługuje uposażenie i świadczenia przewidziane w odrębnych przepisach.

1.

Na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych, pełniących czynną służbę wojskową jako służbę

stałą, są przeznaczone osobne kwatery stałe, zwane dalej „kwaterami”.

2.

Kwaterą jest samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu przepisów o najmie lokali mieszkalnych

i dodatkach mieszkaniowych.

3.

Kwatera zasiedlona przez osobę inną niż określona w art. 24 ust. 1 stanowi lokal mieszkalny

w rozumieniu niniejszej ustawy.

1.

Prawo do kwatery przysługuje żołnierzowi zawodowemu od dnia powołania go do czynnej

służby wojskowej pełnionej jako służba stała. Prawo to przysługuje również żołnierzowi

zawodowemu przeniesionemu w stan nieczynny.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy żołnierzy zawodowych pełniących czynną służbę wojskową

w okresie próbnym oraz słuchaczy akademii wojskowych mianowanych w czasie odbywania

studiów na pierwszy stopień oficerski. Żołnierzom pełniącym służbę w okresie próbnym

prawo do kwatery przysługuje z pierwszym dniem po zakończeniu tego okresu, a absolwentom

akademii wojskowych - z dniem wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe.

3.

Żołnierzom zawodowym pełniącym czynną służbę wojskową jako służbę stałą i innym osobom

zajmującym kierownicze stanowiska w Ministerstwie Obrony Narodowej można przydzielić

kwaterę funkcyjną na czas zajmowania określonego stanowiska służbowego. Do kwater

tych nie stosuje się norm powierzchni mieszkalnej. Żołnierz otrzymujący kwaterę funkcyjną

może zachować prawo do dotychczas zajmowanej kwatery. Przepisy art. 36 stosuje się

odpowiednio.

4.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, określi wykaz stanowisk służbowych

uprawniających do zajmowania kwater funkcyjnych oraz strukturę tych kwater.

5.

Kwaterę przydziela się w garnizonie, w którym żołnierz pełni służbę, lub za zgodą

dowódcy jednostki wojskowej w miejscowości pobliskiej, jeżeli istnieje z niej dogodny

dojazd publicznymi środkami transportu do miejsca pełnienia służby.

6.

Za miejscowość pobliską uważa się miejscowość, do której czas dojazdu publicznymi

środkami transportu przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza

w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia

służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania. Do czasu tego nie

wlicza się dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której żołnierz

dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.

1.

Żołnierz zawodowy zwolniony z czynnej służby wojskowej, pełnionej jako służba stała,

zachowuje prawo do kwatery, jeżeli nabył uprawnienia do

1)

emerytury wojskowej,

2)

wojskowej renty inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą

wojskową.

2.

W razie śmierci

1)

żołnierza zawodowego pełniącego czynną służbę wojskową jako służbę stałą

a)

spełniającego warunki wymagane do uzyskania emerytury wojskowej lub wojskowej renty

inwalidzkiej z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą wojskową albo

b)

którego śmierć pozostaje w związku ze służbą wojskową,

2)

emeryta lub rencisty, o którym mowa w ust. 1

- prawo do kwatery nabywają wspólnie zamieszkali w kwaterze z żołnierzem, emerytem

lub rencistą, w dniu jego śmierci, członkowie rodziny uprawnieni do wojskowej renty

rodzinnej.

3.

Prawo do kwatery, o którym mowa w ust. 2, dotyczy jednej wspólnej kwatery i przysługuje

przez czas posiadania uprawnień do wojskowej renty rodzinnej.

4.

Zachowanie lub nabycie uprawnień, o których mowa w ust. 1 i 2, stwierdza szef wojskowego

biura emerytalnego w formie decyzji administracyjnej.

1.

Prawo do kwatery realizuje się na wniosek żołnierza zawodowego, o którym mowa w art.

22 ust. 1 i 3, jak również osoby, o której mowa w art. 23 ust. 1 i 2, zwanych dalej

„osobami uprawnionymi”, przez

1)

przydział kwatery albo

2)

wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery.

2.

Do czasu realizacji prawa do kwatery żołnierz zawodowy otrzymuje

1)

świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego na

zasadach określonych w dalszych przepisach albo

2)

zakwaterowanie tymczasowe w budynkach lub kwaterach będących w zasobach Agencji.

3.

Przydział kwatery może nastąpić wyłącznie w okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej

jako służby stałej, w tym pozostawania w stanie nieczynnym.

4.

Jeżeli do czasu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała

żołnierzowi nie przydzielono kwatery lub nie wypłacono ekwiwalentu, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2, z dniem zwolnienia ze służby wypłaca się mu ten ekwiwalent. Przepis

art. 47 stosuje się odpowiednio.

1.

Żołnierz zawodowy zwolniony z czynnej służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa

zachowuje uprawnienia do świadczenia, o którym mowa w art. 49 ust. 1 pkt 2, jeżeli

zachodzą okoliczności określone w art. 23 ust. 1 pkt 2. Prawo to przysługuje przez

czas posiadania uprawnień do wojskowej renty inwalidzkiej, jednak nie dłużej niż przez

okres najmu lokalu mieszkalnego zajmowanego w dniu zwolnienia ze służby kontraktowej.

2.

W razie śmierci żołnierza zawodowego pełniącego czynną służbę wojskową jako służbę

kontraktową, którego śmierć pozostaje w związku ze służbą wojskową, prawo do świadczenia,

o którym mowa w art. 49 ust. 1 pkt 2, nabywają członkowie rodziny uprawnieni do wojskowej

renty rodzinnej, jeżeli świadczenie to było wypłacane żołnierzowi przed śmiercią.

Prawo to przysługuje przez czas posiadania uprawnień do wojskowej renty rodzinnej

po żołnierzu, jednak nie dłużej niż przez okres najmu lokalu mieszkalnego dotychczas

zajmowanego.

3.

Przepis art. 23 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej kwatery przysługującej żołnierzowi zawodowemu

uwzględnia się jego stopień wojskowy lub zajmowane stanowisko służbowe oraz stan rodzinny.

Norma powierzchni mieszkalnej przysługująca osobie uprawnionej do kwatery, z jednego

tytułu, wynosi 7-10 m

2.

Członkami rodziny żołnierza, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej

powierzchni mieszkalnej kwatery, są

1)

małżonek,

2)

dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia

sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka, zwane dalej „dziećmi”, do czasu zawarcia

związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do dnia ukończenia 25 lat życia, chyba

że przed tym dniem stały się inwalidami I lub II grupy i nie zawarły związku małżeńskiego.

Ograniczenia wieku dziecka lub stanu cywilnego nie stosuje się przy przenoszeniu żołnierza

zawodowego do innej miejscowości.

3.

Żołnierzowi zawodowemu, który zawarł związek małżeński, przyznaje się powierzchnię

mieszkalną według normy przysługującej przyszłemu dziecku, jeżeli on lub małżonek,

niezależnie od ich wieku, nie posiada dzieci.

4.

Przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej kwatery uwzględnia się uprawnienia do dodatkowej

powierzchni mieszkalnej przyznane na stałe ze względu na stan zdrowia emerytom i rencistom

wojskowym do stopnia kapitana włącznie, jak również członkom rodziny żołnierzy zawodowych,

emerytów i rencistów wojskowych.

5.

W razie zbiegu uprawnień do dodatkowej powierzchni mieszkalnej przysługującej członkom

rodziny, uprawnienie takie może być realizowane tylko w stosunku do jednej osoby.

6.

Uprawnień do dodatkowej powierzchni mieszkalnej nie realizuje się, jeżeli liczba pokoi

w zajmowanej kwaterze odpowiada liczbie zamieszkujących w tej kwaterze osób uprawnionych

i uwzględnionych przy ustalaniu jej powierzchni mieszkalnej, chyba że zajmowana kwatera

nie odpowiada minimalnej normie powierzchni mieszkalnej.

7.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, określi normy powierzchni mieszkalnej

przysługującej osobie uprawnionej do kwatery oraz osobom uwzględnianym przy jej przydziale,

a także może podwyższyć górną granicę normy, o której mowa w ust. 1.

Przyznanie emerytury wojskowej, wojskowej renty inwalidzkiej lub wojskowej renty rodzinnej

w trybie wyjątkowym, przewidzianym w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy

zawodowych i ich rodzin, nie powoduje powstania prawa do kwatery ani świadczeń wynikających

z tego prawa.

1.

W razie orzeczenia rozwodu małżonków zajmujących kwaterę, mogą oni zamieszkiwać w

tej kwaterze, z wyjątkiem kwater w budynkach, o których mowa w art. 55 ust. 2 pkt

1-3.

2.

W wypadku zajmowania kwatery w budynku określonym w art. 55 ust. 2 pkt 1-3

1)

rozwiedzionym małżonkom przysługuje

a)

żołnierzowi zawodowemu, emerytowi i renciście wojskowemu - kwatera,

b)

byłemu małżonkowi osoby określonej pod lit. a) - lokal zamienny w rozumieniu przepisów

o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych

- zgodnie z uprawnieniami posiadanymi przez nich w dniu uprawomocnienia się wyroku

orzekającego rozwód,

2)

rozwiedzionym osobom, innym niż wymienione w art. 24 ust. 1, przysługuje jeden lokal

zamienny.

3.

Rozwiedzionemu żołnierzowi zawodowemu, emerytowi lub renciście wojskowemu oraz osobie

określonej w art. 23 ust. 2, zajmującej, w dniu uprawomocnienia się wyroku orzekającego

rozwód, kwaterę znajdującą się w budynku innym niż wymieniony w art. 55 ust. 2 pkt

1-3, nie przydziela się nowej kwatery, jeżeli nie zachodzą okoliczności, o których

mowa w ust. 4.

4.

Jeżeli powierzchnia mieszkalna zajmowanej kwatery jest mniejsza od minimalnej powierzchni

przysługującej osobie uprawnionej w dniu uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód,

dyrektor oddziału terenowego Agencji przydziela jedną kwaterę, jako lokal zamienny,

odpowiadającą ich łącznym uprawnieniom - do dyspozycji rozwiedzionych małżonków albo

wypłaca osobie uprawnionej ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt

2, w wysokości odpowiadającej niedoborowi norm powierzchni mieszkalnej.

5.

W wypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4, zajmowana kwatera może być zamieniona przez

strony we własnym zakresie. W takim wypadku dyrektor oddziału terenowego Agencji przydziela

kwaterę lub oddaje w najem lokal mieszkalny wskazanej osobie.

6.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe warunki i

tryb rozkwaterowania osób rozwiedzionych.

1.

W szczególnie uzasadnionych wypadkach dyrektor oddziału terenowego Agencji może wynająć

pracownikowi zatrudnionemu w jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Obrony

Narodowej lokal mieszkalny, przeznaczony na stałe zakwaterowanie żołnierzy zawodowych.

2.

W sytuacji wyjątkowej lokal mieszkalny, przeznaczony na stałe zakwaterowanie żołnierzy

zawodowych, może być, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, wynajęty innej osobie niż

określona w ust. 1.

3.

Do osób, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio przepisy o najmie lokali

mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Decyzję o przydziale kwatery osobie uprawnionej wydaje dyrektor oddziału terenowego

Agencji.

2.

Z osobami innymi niż wymienione w ust. 1 dyrektor oddziału terenowego Agencji zawiera

umowę najmu.

Kwatera lub lokal mieszkalny nie mogą być oddane w podnajem lub użyczenie w całości

lub części bez zgody dyrektora oddziału terenowego Agencji.

1.

Dyrektor oddziału terenowego Agencji jest obowiązany przekazać kwaterę lub lokal mieszkalny

wyremontowane wraz z pomieszczeniami przynależnymi oraz sprawnie działającymi instalacjami

i urządzeniami technicznymi należącymi do ich wyposażenia.

2.

Przekazanie kwatery lub lokalu mieszkalnego osobie uprawnionej lub najemcy następuje

na podstawie protokołu, w którym określa się stan techniczny kwatery lub lokalu mieszkalnego

oraz stopień zużycia znajdujących się w nich urządzeń technicznych. Protokół ten jest

podstawą rozliczeń dokonywanych przy zwolnieniu kwatery lub lokalu mieszkalnego.

3.

Osoba zajmująca kwaterę lub lokal mieszkalny ponosi pełne koszty zużycia zamontowanych

w nich urządzeń technicznych, z zastrzeżeniem ust. 2.

4.

Osoba zajmująca kwaterę lub lokal mieszkalny jest obowiązana używać zgodnie z przeznaczeniem

i z należytą starannością oraz stosować się do regulaminu porządku domowego.

5.

Bez zgody dyrektora oddziału terenowego Agencji nie wolno czynić zmian naruszających

strukturę lub konstrukcję kwatery, lokalu mieszkalnego lub budynku.

6.

Ulepszenie standardu technicznego kwatery lub lokalu mieszkalnego wymaga zgody dyrektora

oddziału terenowego Agencji. Sposób rozliczenia nakładów z tego tytułu określa się

w umowie zawartej między osobą uprawnioną lub najemcą a dyrektorem oddziału terenowego

Agencji przed dokonaniem robót.

1.

W razie konieczności natychmiastowego usunięcia awarii grożącej bezpośrednio powstaniem

znacznych szkód w budynku, osoba uprawniona lub najemca są obowiązani do bezzwłocznego

udostępnienia zajmowanej kwatery lub lokalu mieszkalnego w celu usunięcia awarii.

2.

Jeżeli osoba uprawniona lub najemca są nieobecni albo bezzasadnie odmawiają udostępnienia

kwatery lub lokalu mieszkalnego w celu usunięcia awarii, przedstawiciele Agencji mają

prawo wejść do kwatery lub lokalu mieszkalnego w obecności wojskowego organu porządkowego.

3.

W razie otwarcia kwatery lub lokalu mieszkalnego pod nieobecność pełnoletnich mieszkańców,

Agencja jest obowiązana sporządzić protokół z przeprowadzonych czynności oraz zabezpieczyć

mieszkanie i znajdujące się w nim mienie do czasu przybycia osoby uprawnionej lub

najemcy.

1.

Osoby zajmujące kwaterę lub lokal mieszkalny są obowiązane udostępnić je Agencji,

w uzgodnionym terminie, w celu dokonania przeglądu technicznego albo napraw obciążających

Agencję lub osobę uprawnioną, lub najemcę, jeżeli mimo uprzedniego wezwania nie dokonali

oni napraw w wyznaczonym terminie.

2.

Po zakończeniu naprawy Agencja jest obowiązana doprowadzić kwaterę lub lokal mieszkalny

do stanu, w jakim znajdowały się one w chwili udostępnienia. Nie dotyczy to wypadków,

w których dokonanie naprawy obciążało osoby uprawnione lub najemców.

3.

Jeżeli rodzaj naprawy tego wymaga, a konieczność naprawy nie powstała z winy mieszkańców

kwatery lub lokalu mieszkalnego, powinni oni opróżnić kwaterę lub lokal mieszkalny

i przenieść się na koszt Agencji do wskazanego im na oznaczony i podany do wiadomości

czas trwania remontu, nie dłużej jednak niż rok, innego lokalu zamiennego.

4.

W wypadkach, o których mowa w ust. 3, dyrektor oddziału terenowego Agencji może zaproponować

i, za zgodą osoby uprawnionej lub najemcy, przydzielić na stałe inną kwaterę lub lokal

mieszkalny odpowiadające uprawnieniom tej osoby.

5.

Właściciel lokalu mieszkalnego, znajdującego się w budynku będącym w zasobach Agencji,

jest obowiązany udostępnić lokal w celu wykonania napraw obciążających Agencję lub

usunięcia awarii. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

6.

Koszty naprawy uszkodzeń powstałych w kwaterze lub lokalu mieszkalnym albo w urządzeniach

służących do wspólnego użytku mieszkańców obciążają osobę uprawnioną lub najemcę,

jeżeli uszkodzenia powstały z ich winy. Odpowiedzialność osoby uprawnionej i najemcy

oraz pełnoletnich osób stale z nimi zamieszkujących jest solidarna.

1.

Agencja jest obowiązana zapewnić sprawne działanie znajdujących się w budynku instalacji

i urządzeń technicznych oraz pomieszczeń służących do wspólnego użytku mieszkańców.

2.

Agencja wykonuje remont kwatery lub lokalu mieszkalnego tylko przy ich ponownym zasiedlaniu.

Za wykonane roboty malarskie i konserwacyjne, na wniosek osoby uprawnionej lub najemcy,

dyrektor oddziału terenowego Agencji wypłaca ekwiwalent konserwacyjny.

3.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze rozporządzenia,

określi wysokość oraz szczegółowe zasady i tryb przyznawania i wypłacania ekwiwalentu

konserwacyjnego.

1.

Osoby, które zajmują kwatery lub lokale mieszkalne na podstawie decyzji o przydziale

lub umowy najmu w budynkach pozostających w zasobach Agencji, gmin lub Skarbu Państwa,

uiszczają czynsz i opłaty za świadczenia uzyskiwane od wynajmującego w wysokościach,

terminach i na zasadach obowiązujących dla lokali mieszkalnych stanowiących własność

Skarbu Państwa.

2.

Osoba uprawniona zajmująca kwaterę w budynku stanowiącym własność osoby fizycznej

lub prawnej albo w budynku, w którym część lokali mieszkalnych została wykupiona,

uiszcza czynsz i opłaty Agencji według zasad określonych w ust. 1. Agencja wnosi stosowne

należności na rzecz właściciela lub zarządcy tego budynku.

1.

Czynsz i opłaty z tytułu zajmowania kwatery lub lokalu mieszkalnego, nie uiszczone

w ustalonym terminie płatności, podlegają wraz z odsetkami za zwłokę przymusowemu

ściągnięciu na podstawie tytułu wykonawczego, w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji, a w stosunku do osób nieuprawnionych do kwatery - w trybie przepisów

Kodeksu postępowania cywilnego.

2.

Za zapłatę czynszu i opłat z tytułu zajmowania kwatery lub lokalu mieszkalnego odpowiadają

solidarnie pełnoletnie osoby stale w niej zamieszkujące.

1.

Osobom, które nie uiszczają czynszu i opłat z tytułu zajmowania kwatery lub lokalu

mieszkalnego przez łączny okres dłuższy niż trzy miesiące, dyrektor oddziału terenowego

Agencji wskazuje inną kwaterę lub lokal mieszkalny.

2.

W wypadku odmowy przyjęcia wskazanej kwatery lub lokalu mieszkalnego i dalszego niewnoszenia

czynszu i opłat przez kolejne trzy miesiące, dyrektor oddziału terenowego Agencji

zarządza przymusowe przekwaterowanie tych osób wraz z wszystkimi wspólnie zamieszkującymi

osobami do lokalu socjalnego w rozumieniu przepisów o najmie lokali mieszkalnych i

dodatkach mieszkaniowych albo do kwatery zastępczej, o której mowa w art. 50 ust.

3 i 4. Przepis art. 45 stosuje się odpowiednio.

1.

Osobom uprawnionym, niezależnie od rodzaju zajmowanego lokalu mieszkalnego, przysługuje

równoważnik mieszkaniowy.

2.

Równoważnik nie przysługuje osobom, które skorzystały z ekwiwalentu pieniężnego (pomocy

finansowej), o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2, albo nabyły zajmowaną kwaterę w

trybie art. 58.

3.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze rozporządzenia,

określi szczegółowe zasady ustalania wysokości i tryb przyznawania równoważnika mieszkaniowego.

1.

Osobom uprawnionym nie przydziela się kwatery w wypadku

1)

wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2,

2)

udzielenia pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe na podstawie dotychczasowych

przepisów,

3)

określonym w art. 24 ust. 4.

2.

Jeżeli osobie uprawnionej lub jej małżonkowi przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu

mieszkalnego albo są oni właścicielami domu mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego nabytego

bez pomocy finansowej, o której mowa w ust. 1 pkt 2, prawo do kwatery tej osoby realizuje

się poprzez wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego określonego w art. 24 ust. 1 pkt 2.

1.

Żołnierz zawodowy i osoby wspólnie z nim zamieszkujące są obowiązane przekazać do

dyspozycji Agencji dotychczas zajmowaną kwaterę, jeżeli żołnierz

1)

otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery,

2)

otrzymał pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe, udzieloną na podstawie dotychczasowych

przepisów; przepis art. 47 ust. 8 stosuje się odpowiednio,

3)

został przeniesiony do innej miejscowości i przydzielono mu w tej lub pobliskiej miejscowości

kwaterę lub kwaterę zastępczą,

4)

został przeniesiony do innej jednostki wojskowej lub na inne stanowisko służbowe w

tej samej miejscowości, a zajmowana dotychczas kwatera była przydzielona na czas zajmowania

odpowiedniego stanowiska służbowego, w tym również w trybie art. 22 ust. 3, lub w

wypadku pełnienia służby w określonej jednostce wojskowej i gdy przydzielono mu inną

kwaterę odpowiadającą jego uprawnieniom,

5)

został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, a kwaterę przydzielono mu na podstawie

dotychczas obowiązujących przepisów tylko na czas pełnienia służby w tej miejscowości,

6)

zajmuje kwaterę znajdującą się w budynku o charakterze użytkowym albo w budynku przeznaczonym

do rozbiórki lub przebudowy i przydzielono mu inną kwaterę, odpowiadającą jego uprawnieniom,

7)

zajmuje kwaterę znajdującą się w budynku stanowiącym własność osoby prawnej lub fizycznej

i przydzielono mu inną kwaterę, odpowiadającą jego uprawnieniom,

8)

posiada on i jego małżonek oddzielne kwatery, z których jedna odpowiada co najmniej

ich uprawnieniom; w takim wypadku przysługuje im prawo wyboru kwatery,

9)

otrzymał kwaterę odpowiadającą jego uprawnieniom w wypadku, o którym mowa w art. 28

ust. 2 pkt 1 lit. a),

10)

dokonał wypowiedzenia stosunku służbowego w okresie służby obowiązkowej.

2.

Osoba, o której mowa w art. 23 ust. 1 lub 2, jest obowiązana przekazać do dyspozycji

Agencji dotychczas zajmowaną kwaterę, jeżeli

1)

występują odpowiednio okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 lub 5-9,

2)

zajmowana kwatera znajduje się w budynku, o którym mowa w art. 55 ust. 2, a osobie

tej przydzielono kwaterę odpowiadającą jej uprawnieniom.

3.

Osoby inne niż wymienione w ust. 1 i 2, zajmujące lokale mieszkalne w zasobach Agencji,

są obowiązane przekazać do jej dyspozycji te lokale w razie posiadania lub uzyskania

przez nie albo ich małżonków innego lokalu mieszkalnego.

4.

W wypadku gdy żołnierz zawodowy i jego małżonek posiadają odrębne lokale mieszkalne

w garnizonie, w którym żołnierz pełni służbę, i za jeden z tych lokali uiszczają czynsz

regulowany, są obowiązani przekazać ten lokal do dyspozycji właściciela (zarządcy)

nieruchomości.

5.

W stosunku do osób, o których mowa w art. 23 ust. 1 lub 2, przepis ust. 4 stosuje

się odpowiednio, niezależnie od miejscowości, w której posiadają lokal.

1.

W wypadkach określonych w art. 38, 41, 43 i 44 dyrektor oddziału terenowego Agencji

wydaje decyzje o zwolnieniu kwatery lub wypowiada umowę najmu.

2.

W wypadku gdy żołnierz buduje lub remontuje dom mieszkalny, decyzje, o których mowa

w ust. 1, dotyczące wypadków określonych w art. 41 ust. 1 pkt 1 lub 2, mogą być wydane

po upływie terminu określonego w umowie, o której mowa w art. 47 ust. 1.

3.

Koszty przekwaterowania w wypadkach określonych w art. 41 ust. 1 pkt 6 i 7 ponosi

Agencja.

4.

Po uprawomocnieniu się decyzji lub upływie terminu wypowiedzenia, o których mowa w

ust. 1, dyrektor oddziału terenowego Agencji zarządza przymusowe przekwaterowanie.

1.

Jeżeli osoba zwalniająca kwaterę lub lokal mieszkalny pozostawi w nich osoby wspólnie

zamieszkujące, dyrektor oddziału terenowego Agencji wzywa do dobrowolnego opuszczenia

zajmowanej kwatery lub lokalu mieszkalnego w wyznaczonym terminie, a następnie zarządza

przymusowe przekwaterowanie pozostawionych osób do nowego miejsca zamieszkania tej

osoby, na jej koszt.

2.

W wypadku przeniesienia żołnierza zawodowego do innej miejscowości i przydzielenia

mu tam kwatery, jeżeli dotychczas zamieszkujące osoby nie przenoszą się wraz z nim

i utraciły uprawnienie do powierzchni mieszkalnej przydzielonej kwatery, dyrektor

oddziału terenowego Agencji przydziela im lokal socjalny.

1.

Żołnierze zwolnieni z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, którzy

nie zachowują prawa do kwatery, członkowie rodzin zmarłych żołnierzy oraz emerytów

i rencistów wojskowych, którzy nie nabywają prawa do kwatery, oraz inne osoby, których

prawo do kwatery wygasło, mogą zamieszkiwać w dotychczasowym lokalu na podstawie umowy

najmu zawartej z dyrektorem oddziału terenowego Agencji. Jeżeli osoby te odmawiają

zawarcia umowy, podlegają przymusowemu przekwaterowaniu do lokalu socjalnego na ich

koszt.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, zajmujące lokal mieszkalny w budynku określonym w

art. 55 ust. 2 pkt 1-3, podlegają przymusowemu przekwaterowaniu do lokalu zamiennego.

Przymusowego przekwaterowania z lokali pozostających w zasobach Agencji dokonuje organ

egzekucyjny na wniosek dyrektora oddziału terenowego Agencji w trybie przepisów o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

W stosunku do najemców, którzy wykraczają w sposób rażący lub uporczywy przeciwko

porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali, dyrektor oddziału

terenowego Agencji może, za wypowiedzeniem, rozwiązać umowę najmu, zapewniając lokal

socjalny, albo wystąpić do sądu o pozbawienie prawa zajmowania tego lokalu mieszkalnego.

2.

W razie samowolnego zajęcia kwatery przedstawiciel Agencji w asyście wojskowego organu

porządkowego lub policji dokonuje usunięcia osób, które zajęły kwaterę, na ich koszt

bez obowiązku dostarczenia lokalu mieszkalnego.

1.

Ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2, wypłaca się na podstawie

umowy zawartej między dyrektorem oddziału rejonowego Agencji a osobą uprawnioną.

2.

Wysokość ekwiwalentu pieniężnego wynosi 3% wartości przysługującej kwatery za każdy

rok podlegający zaliczeniu do wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość uposażenia

według stopnia wojskowego. Wartość przysługującej kwatery stanowi iloczyn maksymalnej

powierzchni mieszkalnej należnej osobie uprawnionej do kwatery w dniu przyznania ekwiwalentu

przez wskaźnik 1,66 i cenę 1 m

3.

Dla osób, o których mowa w art. 23 ust. 1 i 2, przyjmuje się wysługę lat ustaloną

na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej lub śmierci żołnierza zawodowego.

4.

Cenę 1 m

5.

Ekwiwalent pieniężny wypłaca się według średniej ceny rynkowej 1 m

6.

Wypłacony ekwiwalent pieniężny podlega zabezpieczeniu do czasu, gdy żołnierz spełni

warunki do uzyskania świadczeń emerytalnych.

7.

Żołnierz zawodowy, który otrzymał ekwiwalent pieniężny i został zwolniony z zawodowej

służby wojskowej bez zachowania prawa do kwatery, jest obowiązany zwrócić otrzymany

ekwiwalent według stawek obowiązujących w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej,

w wypadku zwolnienia

1)

w okresie służby obowiązkowej - w całości,

2)

po tym okresie - za lata kalendarzowe brakujące do nabycia uprawnień emerytalnych.

8.

Zwrot ekwiwalentu pieniężnego w innych wypadkach niż określone w ust. 7 nie daje osobie,

która z niego skorzystała, prawa do przydziału kwatery, choćby nawet żołnierz został

przeniesiony do innej miejscowości.

9.

Ekwiwalent pieniężny nie przysługuje osobie uprawnionej, która zajmuje lokal mieszkalny

w zasobach gminy lub zakładu pracy, jeżeli lokalu tego nie przekaże do dyspozycji

gminy lub zakładu pracy.

1.

Żołnierze zawodowi zamieszkujący, za zgodą dowódcy jednostki, w innej miejscowości

i dojeżdżający do miejscowości, w której stale pełnią służbę, otrzymują zwrot kosztów

dojazdu najdogodniejszym publicznym środkiem transportu, jeżeli organy wojskowe nie

wykupiły uprawnień do bezpłatnych przejazdów tym środkiem.

2.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe zasady oraz

tryb zwrotu kosztów dojazdu do miejscowości, w której pełnią służbę żołnierze zawodowi.

1.

Świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego przysługuje

1)

żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej

a)

posiadającemu członków rodziny, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej

mu powierzchni mieszkalnej kwatery, jeżeli Agencja nie może mu przydzielić odpowiedniej

kwatery lub zapewnić tymczasowego zakwaterowania z rodziną,

b)

nie posiadającemu członków rodziny, jeżeli Agencja nie może mu przydzielić odpowiedniej

kwatery lub zapewnić zakwaterowania w internacie;

2)

żołnierzowi zawodowemu w służbie kontraktowej posiadającemu członków rodziny w rozumieniu

art. 26 ust. 2.

2.

Warunkiem przyznania świadczenia finansowego jest

1)

zawarcie umowy najmu lokalu z właścicielem lub umowy podnajmu z najemcą,

2)

zwolnienie przez żołnierza zawodowego dotychczas zajmowanej kwatery, jeżeli ją posiada.

3.

Świadczenie finansowe nie przysługuje żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej, jeżeli

otrzymał ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2.

4.

Wysokość świadczenia finansowego określa się na podstawie średnich kosztów najmu w

danym garnizonie lokalu mieszkalnego odpowiadającego uprawnieniom żołnierza. Koszty

najmu pomniejsza się o należność, jaką uiszczałby żołnierz, gdyby ten lokal był kwaterą,

nie więcej jednak niż wynika to z umowy.

5.

Decyzję o przyznaniu i wysokości świadczenia finansowego podejmuje, na wniosek żołnierza,

dyrektor oddziału terenowego Agencji.

6.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe zasady ustalania

wysokości oraz tryb przyznawania świadczenia finansowego.

1.

Na zakwaterowanie tymczasowe przeznacza się

1)

internaty garnizonowe,

2)

kwatery zastępcze,

3)

inne pomieszczenia mieszkalne.

2.

Internat garnizonowy jest to wyodrębniony budynek lub zespół pomieszczeń mieszkalnych

stanowiących organizacyjną całość, przeznaczony na zakwaterowanie tymczasowe.

3.

Kwaterą zastępczą jest kwatera o powierzchni mieszkalnej mniejszej od minimalnej normy

tej powierzchni przysługującej żołnierzowi zawodowemu.

4.

W szczególnie uzasadnionych wypadkach kwatery o niskim standardzie technicznym i użytkowym

mogą być przydzielane jako kwatery zastępcze, również w razie przekroczenia normy,

o której mowa w ust. 3.

1.

Uprawnienie do zakwaterowania tymczasowego w internacie garnizonowym, bez członków

rodziny, przysługuje

1)

żołnierzowi zawodowemu w służbie stałej, w tym pełniącemu ją w okresie próbnym,

2)

żołnierzowi zawodowemu w służbie kontraktowej,

3)

żołnierzowi odbywającemu okresową służbę wojskową,

4)

pracownikowi wojska zamieszkałemu w miejscowości dalszej niż pobliska.

2.

Uprawnienie określone w ust. 1 nie przysługuje, jeżeli żołnierz lub członek jego rodziny

uwzględniany przy ustalaniu przysługującej powierzchni mieszkalnej kwatery zajmuje

w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej kwaterę albo inny lokal mieszkalny.

3.

Uprawnienie do zakwaterowania w internacie przysługuje przez czas pełnienia służby

w garnizonie, nie dłużej jednak niż do 30 dni od daty doręczenia prawomocnej decyzji

o przydziale kwatery lub uzyskania innego lokalu mieszkalnego.

4.

Dyrektor oddziału terenowego Agencji może, w miarę istniejących możliwości, zakwaterować

w internacie garnizonowym dziecko osoby uprawnionej do kwatery lub pracownika wojska,

pobierające naukę poza miejscem zamieszkania, nie będącym miejscowością pobliską.

1.

W wypadku niemożliwości zapewnienia żołnierzowi miejsca w internacie, dyrektor oddziału

terenowego Agencji kwateruje uprawnionego żołnierza w kwaterze zastępczej lub w innym

pomieszczeniu mieszkalnym.

2.

Na wniosek żołnierza zawodowego w służbie stałej, uprawnionego do zakwaterowania w

internacie, dyrektor oddziału terenowego Agencji może tymczasowo zakwaterować go,

wraz z członkami rodziny uwzględnianymi przy ustalaniu przysługującej powierzchni

mieszkalnej kwatery, w kwaterze zastępczej.

3.

Dyrektor oddziału terenowego Agencji może, w miarę posiadanych możliwości, zakwaterować

żołnierza zawodowego w służbie kontraktowej, posiadającego członków rodziny, w innym

pomieszczeniu mieszkalnym wykorzystywanym na zakwaterowanie tymczasowe.

1.

Zakwaterowanie tymczasowe jest odpłatne. Z opłaty są zwolnieni żołnierze, którzy posiadają

członków rodziny uwzględnianych przy ustalaniu przysługującej powierzchni mieszkalnej

kwatery i zostali przeniesieni do miejscowości dalszej niż pobliska.

2.

Minister Obrony Narodowej, w drodze zarządzenia, określi szczegółowe zasady zakwaterowania

tymczasowego i odpłatności za to zakwaterowanie, a także szczegółowe zasady przeznaczania

kwater i innych pomieszczeń mieszkalnych na zakwaterowanie tymczasowe.

1.

Agencja, w miarę potrzeby, prowadzi hotele garnizonowe przeznaczone na krótkotrwałe

zakwaterowanie tymczasowe żołnierzy zawodowych i pracowników wojska, związane z czasowym

wykonywaniem obowiązków służbowych w danej miejscowości lub pobytem tych żołnierzy

lub pracowników w danej miejscowości z innego powodu, jak również na zakwaterowanie

czasowe innych osób.

2.

Minister Obrony Narodowej, w drodze zarządzenia, określi szczegółowe zasady i tryb

tworzenia, prowadzenia i likwidacji hoteli garnizonowych.

1.

Sprzedaż kwater lub lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących w zasobach

Agencji następuje na zasadach obowiązujących przy sprzedaży lokali mieszkalnych Skarbu

Państwa, ze zmianami wynikającymi z przepisów ustawy.

2.

Nie podlegają sprzedaży kwatery lub lokale mieszkalne

1)

znajdujące się w budynkach położonych na wojskowych terenach zamkniętych,

2)

przeznaczone, na podstawie decyzji dyrektora oddziału rejonowego Agencji, na zakwaterowanie

całości lub części kadry określonej jednostki wojskowej,

3)

funkcyjne,

4)

w okresie trzech lat od daty oddania budynku do eksploatacji.

1.

Prawo do nabycia zajmowanej kwatery lub lokalu mieszkalnego przysługuje

1)

osobom uprawnionym, które zajmują kwaterę na podstawie decyzji o przydziale,

2)

pracownikom wojska, z wyjątkiem pracowników, którym przydzielono lokal mieszkalny

na czas pracy na określonym stanowisku,

3)

osobom innym niż wymienione w pkt 1 i 2, które zajmują lokal mieszkalny na podstawie

decyzji o przydziale lokalu na czas nie oznaczony lub umowy najmu.

2.

Osoba, która z mocy przepisów prawa jest obowiązana zwolnić zajmowaną kwaterę lub

lokal mieszkalny, nie jest uprawniona do nabycia tej kwatery lub lokalu mieszkalnego.

1.

Sprzedaży kwater lub lokali mieszkalnych dokonuje w drodze umowy dyrektor oddziału

rejonowego Agencji, na wniosek osoby uprawnionej lub najemcy, jeżeli kwatera lub lokal

mieszkalny jest położona w budynku wytypowanym do sprzedaży.

2.

Dyrektor oddziału rejonowego Agencji ustala wykazy budynków, w których kwatery lub

lokale mieszkalne są przeznaczone do sprzedaży.

1.

Sprzedaż kwater lub lokali mieszkalnych następuje po cenie ustalonej na zasadach określonych

w ustawie o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, pomniejszonej o 3%

za każdy rok podlegający zaliczeniu do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość

uposażenia według stopnia wojskowego, nie więcej niż o 80% tej ceny.

2.

Jeżeli powierzchnia użytkowa zajmowanej kwatery jest większa od należnej, do pomniejszenia

przyjmuje się należną maksymalną powierzchnię użytkową, obliczoną w sposób określony

w art. 47 ust. 2.

3.

Kwota odpowiadająca wysokości pomniejszenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może

być niższa niż 45%, z tym że do czasu spełnienia przez żołnierza warunków uzyskania

świadczeń emerytalnych kwota ta podlega zabezpieczeniu.

4.

Dla osób, o których mowa w art. 23 ust. 1 i 2, przyjmuje się wysługę lat ustaloną

na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej lub śmierci żołnierza zawodowego.

5.

W wypadku zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej bez zachowania prawa do

kwatery, który nabył zajmowaną kwaterę na warunkach określonych w ust. 3, stosuje

się odpowiednio przepis art. 47 ust. 7.

6.

Na wniosek nabywcy kwatery lub lokalu mieszkalnego należność z tytułu sprzedaży może

być rozłożona na raty roczne w okresie do 5 lat, według zasad określonych w przepisach

o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa.

7.

Jeżeli nabywca kwatery lub lokalu mieszkalnego dokona jednorazowej pełnej wpłaty należności

z tytułu jej nabycia, uzyskuje bonifikatę w wysokości 5% ceny nabycia.

8.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, określi szczegółowe zasady i tryb

sprzedaży osobnych kwater stałych.

1.

W wypadku nabycia kwater i lokali mieszkalnych przez wszystkich lokatorów w danym

budynku, osoby nie uprawnione do kwatery uzyskują bonifikatę w cenie sprzedaży w wysokości

65% należności za zajmowany lokal mieszkalny. Przepis art. 58 ust. 7 stosuje się odpowiednio.

2.

Jeżeli bonifikata ustalona na podstawie art. 58 jest niższa od określonej w ust. 1,

osoba uprawniona otrzymuje bonifikatę wyższą. Przepis art. 58 ust. 3 i 7 stosuje się

odpowiednio.

1.

Do czasu przekazania nabywcom kwater lub lokali mieszkalnych budynku mieszkalnego

wraz z gruntem i związaną z nim infrastrukturą techniczną stosuje się przepisy o własności

lokali.

2.

W wypadku utworzenia przez nabywców spółdzielni, dyrektor oddziału rejonowego Agencji

może przekazać, w drodze umowy, nieodpłatnie, na własność spółdzielni urządzenia wchodzące

w skład infrastruktury związanej z budynkami.

3.

Spółdzielni, o której mowa w ust. 2, przysługuje dotacja z budżetu państwa na częściowe

pokrycie kosztów związanych z dostawą energii cieplnej na potrzeby centralnego ogrzewania

i ciepłej wody, na zasadach określonych w przepisach dla spółdzielni mieszkaniowych.

Osoby, które stały się właścicielami kwater lub lokali mieszkalnych, ponoszą koszty

utrzymania nabytego lokalu mieszkalnego na zasadach określonych w przepisach o własności

lokali.

1.

Zakwaterowanie przejściowe następuje w razie konieczności czasowego rozmieszczenia

jednostek wojskowych, żołnierzy i pracowników wojska zatrudnionych w tych jednostkach

oraz osób towarzyszących Siłom Zbrojnym, a także magazynowania lub przechowywania

urządzeń, uzbrojenia, środków materiałowych i sprzętu wojskowego - poza budynkami,

lokalami i gruntami przeznaczonymi na zakwaterowanie stałe.

2.

Zakwaterowanie przejściowe następuje w szczególności w razie

1)

ćwiczeń, przemarszów lub przewozów wojska,

2)

podróży służbowych lub czasowego wykonywania obowiązków przez żołnierzy i pracowników

wojska poza stałym miejscem służby lub pracy,

3)

wprowadzenia stanu wyjątkowego lub wojennego, ogłoszenia mobilizacji albo w czasie

wojny.

Zajęciu na zakwaterowanie przejściowe podlegają nieruchomości Skarbu Państwa lub gminy,

a w szczególnych wypadkach nieruchomości będące własnością innych osób prawnych lub

fizycznych.

1.

Nie podlegają zajęciu na zakwaterowanie przejściowe nieruchomości

1)

Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz

Służby Więziennej,

2)

państwowych jednostek organizacyjnych wykonujących zadania szczególnie ważne dla obronności

lub bezpieczeństwa państwa,

3)

objęte ochroną ogólną w rozumieniu Konwencji haskiej z dnia 14 maja 1954 r. o ochronie

dóbr kulturalnych w razie konfliktu zbrojnego; zajęcie tych nieruchomości może nastąpić

jedynie za zgodą właściwego organu służby konserwatorskiej,

4)

oznakowane i objęte ochroną w rozumieniu Protokołu dodatkowego do Konwencji genewskiej

z dnia 12 sierpnia 1949 r. o ochronie ofiar międzynarodowych konfliktów zbrojnych

- przeznaczone do ochrony ludności cywilnej,

5)

szkół wyższych lub jednostek badawczo-rozwojowych,

6)

przeznaczone do wykonywania kultu religijnego,

7)

w których mają siedzibę domy pomocy społecznej,

8)

użytkowane przez

a)

obce misje dyplomatyczne i specjalne oraz urzędy konsularne,

b)

członków personelu dyplomatycznego obcych misji dyplomatycznych i specjalnych oraz

personelu konsularnego,

c)

członków personelu administracyjnego i technicznego oraz członków personelu służby

obcych misji dyplomatycznych i specjalnych oraz urzędów konsularnych, jeżeli nie są

obywatelami polskimi i nie posiadają w Rzeczypospolitej Polskiej stałego miejsca zamieszkania

- pod warunkiem wzajemności,

d)

inne osoby lub instytucje międzynarodowe korzystające z immunitetów lub przywilejów

dyplomatycznych albo konsularnych na mocy ustaw, umów międzynarodowych, a także powszechnie

uznanych zwyczajów międzynarodowych.

2.

Zakłady opieki zdrowotnej i weterynaryjne mogą być zajęte wyłącznie na potrzeby wojskowej

służby zdrowia lub wojskowej służby weterynaryjnej.

3.

Nie podlegają zajęciu grunty podlegające szczególnym formom ochrony przyrody w rozumieniu

przepisów o ochronie przyrody, z wyjątkiem wypadków, o których mowa w art. 62 ust.

2 pkt 3 niniejszej ustawy.

Nieruchomości zajęte na zakwaterowanie przejściowe podlegają zwolnieniu nie później

niż w ciągu 6 miesięcy od dnia ich zajęcia. Ograniczenia tego nie stosuje się w razie

wprowadzenia stanu wojennego, ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

Zajęcie nieruchomości na zakwaterowanie przejściowe następuje na podstawie

1)

decyzji administracyjnej wydanej przez

a)

kierownika rejonowego organu rządowej administracji ogólnej - w stosunku do nieruchomości

Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem lit. c) oraz d),

b)

wójta (burmistrza, prezydenta miasta) - w stosunku do nieruchomości stanowiących własność

gminy,

c)

dyrektora regionalnej dyrekcji lasów państwowych - w stosunku do obiektów i gruntów

leśnych Skarbu Państwa będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego „Lasy

Państwowe”,

d)

Prezesa Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa - w stosunku do nieruchomości rolnych

Skarbu Państwa wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa,

2)

pisemnej umowy zawartej przez organ wojskowy z osobą fizyczną lub prawną będącą właścicielem

nieruchomości.

1.

Decyzję w sprawie zakwaterowania przejściowego organ wydaje na wniosek właściwego

organu wojskowego.

2.

Wniosek powinien zawierać nazwę lub numer jednostki wojskowej, ilość i rodzaj nieruchomości,

czas trwania zakwaterowania oraz termin jego rozpoczęcia i zakończenia.

Zajęcie nieruchomości następuje po uprawomocnieniu się decyzji. Przejęcie i zwrot

nieruchomości odbywa się na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego.

1.

Przepisów art. 66-68 nie stosuje się w razie wprowadzenia stanu wyjątkowego i wojennego,

ogłoszenia mobilizacji oraz w czasie wojny.

2.

Zajęcie nieruchomości na zakwaterowanie przejściowe w sytuacjach, o których mowa w

ust. 1, następuje na podstawie pisemnej decyzji dowódcy jednostki wojskowej, określającej

nieruchomości zajęte na zakwaterowanie przejściowe, a także czas jego trwania. Decyzji

nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności i doręcza się ją właścicielowi nieruchomości.

1.

Należność za zakwaterowanie przejściowe ustala się w drodze umowy z właścicielem nieruchomości

przy uwzględnieniu cen rynkowych na danym terenie.

2.

Należność wypłaca się właścicielowi nieruchomości po zakończeniu zakwaterowania przejściowego

w terminie do 30 dni od dnia zwolnienia nieruchomości. W wypadku gdy zakwaterowanie

przejściowe trwa dłużej niż miesiąc, należność wypłaca się co miesiąc z dołu.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w razie wprowadzenia stanu wyjątkowego i wojennego,

ogłoszenia mobilizacji oraz w czasie wojny; w takich wypadkach zasady i tryb wypłacania

należności za zakwaterowanie przejściowe określi Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

1.

Wokół nieruchomości zajętych na zakwaterowanie przejściowe może być utworzona strefa

niebezpieczeństwa na podstawie decyzji wojewody, wydanej na wniosek dowódcy jednostki

wojskowej korzystającej z tego zakwaterowania.

2.

Strefą niebezpieczeństwa jest obszar gruntu, na którym występuje czasowe zagrożenie

zdrowia lub życia osób w niej przebywających, w związku z działaniami wojskowymi.

3.

W strefie niebezpieczeństwa obowiązuje zakaz wstępu dla osób nieuprawnionych.

4.

W razie objęcia strefą niebezpieczeństwa obszarów zamieszkałych, można zarządzić ewakuację

z niej mieszkańców na czas, na jaki obszary te są uznane za strefę niebezpieczeństwa.

5.

Decyzja o utworzeniu strefy niebezpieczeństwa powinna określać obszar tej strefy,

sposób jej oznaczenia i termin czasowej ewakuacji z niej mieszkańców.

6.

O utworzeniu strefy niebezpieczeństwa na obszarach zamieszkałych i wprowadzeniu obowiązku

czasowej ewakuacji oraz zakazu wstępu na ten obszar właściwy wójt (burmistrz, prezydent

miasta) jest obowiązany poinformować mieszkańców.

1.

W razie utworzenia strefy niebezpieczeństwa, rejonowy organ rządowej administracji

ogólnej zapewnia pomieszczenia zastępcze dla mieszkańców czasowo ewakuowanych z tej

strefy oraz organizuje ich przeniesienie do tych pomieszczeń.

2.

Mienie pozostawione przez mieszkańców, po uprzednim protokolarnym przejęciu, zabezpiecza

jednostka wojskowa, która zajmuje teren objęty tą strefą.

3.

Środki transportu niezbędne do ewakuacji mieszkańców i ich mienia ruchomego dostarcza

jednostka wojskowa.

4.

Zwrot mienia zabezpieczonego przez jednostkę wojskową następuje na podstawie protokołu.

1.

Za szkody wyrządzone w związku z zajęciem nieruchomości na zakwaterowanie przejściowe

lub z utworzeniem strefy niebezpieczeństwa odpowiedzialność ponosi jednostka wojskowa,

o której mowa w art. 72 ust. 2.

2.

Za szkodę, o której mowa w ust. 1, uważa się szkodę w mieniu znajdującym się na nieruchomości

zajętej na zakwaterowanie przejściowe oraz powstałą wskutek przymusowej ewakuacji

z terenu objętego strefą niebezpieczeństwa lub w mieniu pozostającym w tej strefie.

3.

Roszczenie o odszkodowanie ulega przedawnieniu po upływie 3 lat od dnia, w którym

szkoda została wyrządzona.

1.

Postępowanie o odszkodowanie wszczyna się na wniosek poszkodowanego.

2.

Wniosek o odszkodowanie składa się do dowódcy jednostki wojskowej, która wyrządziła

szkodę, a jeżeli miejsce postoju tej jednostki nie jest znane - do dowódcy okręgu

wojskowego właściwego ze względu na miejsce powstania szkody.

3.

Niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o odszkodowanie dowódca jednostki wojskowej zarządza

przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego.

4.

Z przebiegu postępowania wyjaśniającego sporządza się protokół, który powinien w szczególności

zawierać

1)

opis stanu faktycznego z określeniem rodzaju, rozmiaru i wielkości szkody oraz miejsce

i datę jej powstania albo stwierdzenie, że szkoda nie powstała,

2)

określenie wysokości proponowanego odszkodowania.

5.

Protokół podpisuje osoba prowadząca postępowanie wyjaśniające oraz poszkodowany.

1.

Przed wydaniem decyzji dowódca jednostki wojskowej powinien dążyć do zawarcia z poszkodowanym

ugody określającej wielkość szkody i sposób jej naprawienia.

2.

Naprawienie szkody może nastąpić przez przywrócenie stanu poprzedniego lub zapłatę

odpowiedniej sumy pieniężnej.

1.

W razie niezawarcia ugody, dowódca jednostki wojskowej wydaje decyzję o sposobie załatwienia

wniosku o odszkodowanie.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, w terminie miesiąca od daty doręczenia, a także

w wypadku niewydania jej przez organ wojskowy w terminie trzech miesięcy od dnia zgłoszenia

wniosku o przyznanie odszkodowania, poszkodowany może dochodzić roszczeń na drodze

postępowania sądowego.

Przepisów art. 73-76 nie stosuje się w okresie obowiązywania stanu wyjątkowego i wojennego

oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.

W czasie podróży służbowych i czasowego wykonywania obowiązków poza stałym miejscem

służby lub pracy żołnierze i pracownicy wojska korzystają z zakwaterowania w służbowych

pokojach noclegowych, hotelach garnizonowych lub w innych placówkach hotelarskich,

a w razie braku takich możliwości - z zakwaterowania przejściowego na zasadach określonych

w niniejszym rozdziale.

Kto narusza zakaz wstępu na teren zajęty na zakwaterowanie Sił Zbrojnych lub na teren

objęty strefą niebezpieczeństwa,

podlega karze grzywny.

1.

Kto wbrew przepisom ustawy zajmuje samowolnie kwaterę lub lokal mieszkalny albo oddaje

je w podnajem lub użycza,

podlega karze grzywny.

2.

Osoba przebywająca w kwaterze lub lokalu mieszkalnym, która w sposób złośliwy lub

uporczywy zakłóca osobom zamieszkującym w danym budynku korzystanie z zajmowanego

lokalu mieszkalnego lub pomieszczeń przynależnych do tego lokalu,

podlega karze grzywny.

3.

Kto, będąc obowiązany do zwolnienia zajmowanej kwatery lub lokalu mieszkalnego, opuszcza

je bez zawiadomienia o tym Agencji,

podlega karze grzywny.

1.

Kto nie stosuje się do decyzji organu w sprawie oddania na zakwaterowanie przejściowe

nieruchomości albo w sprawie usunięcia mieszkańców z terenu objętego strefą niebezpieczeństwa,

podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto uniemożliwia lub utrudnia korzystanie z nieruchomości

zajętych na zakwaterowanie przejściowe.

Orzekanie w sprawach o wykroczenia określone w art. 79-81 następuje w trybie przepisów

o postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Żołnierze odpowiadają za te czyny na zasadach

określonych w przepisach o dyscyplinie wojskowej.

1.

Minister Obrony Narodowej, w drodze rozporządzenia, określi

1)

szczegółowe zasady i tryb administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez

Agencję,

2)

szczegółowy tryb postępowania w sprawach przekwaterowania żołnierzy i innych osób

zamieszkujących w kwaterach lub lokalach mieszkalnych oraz ustalania kosztów przekwaterowania,

3)

szczegółowe warunki i tryb oddawania w najem lokali mieszkalnych pracownikom zatrudnionym

w jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej oraz zwalniania

tych lokali.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może określić szczegółowe zasady i tryb postępowania

w sprawach zakwaterowania przejściowego.

3.

Ministrowie Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa oraz Obrony Narodowej,

w drodze rozporządzenia, mogą określić szczegółowe zasady udostępniania lasów i związanych

z nimi nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa na potrzeby zakwaterowania

Sił Zbrojnych oraz szczegółowe zasady korzystania z tych lasów i prowadzenia na nich

gospodarki leśnej.

1.

Uprawnienia przewidziane w art. 1 ust. 2, art. 22 ust. 4, art. 26, ust. 7, art. 28

ust. 6, art. 35 ust. 3, art. 39 ust. 3, art. 48 ust. 2, art. 49 ust. 6, art. 53 ust.

2, art. 54 ust. 2, art. 58 ust. 8 oraz art. 83 ust. 1 i 3 przysługują odpowiednio

Ministrowi Spraw Wewnętrznych w stosunku do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową

w podporządkowanych mu jednostkach wojskowych oraz emerytów, rencistów wojskowych

i członków ich rodzin.

2.

Minister Spraw Wewnętrznych może, w odniesieniu do zasobów mieszkaniowych będących

w zarządzie podporządkowanych mu jednostek wojskowych, powołać jednostkę organizacyjną

działającą na zasadach określonych w rozdziale 3. W takim wypadku Ministrowi Spraw

Wewnętrznych przysługują uprawnienia określone w art. 8 ust. 2, art. 9 ust. 1, art.

11 ust. 2, art. 12, art. 16 ust. 2, art. 19 ust. 2 pkt 4 i ust. 6 oraz art. 20 ust.

2.

Do lokali mieszkalnych przydzielonych na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów

pracownikom jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej oraz

osobom nieuprawnionym do kwater stosuje się przepisy o najmie lokali mieszkalnych

i dodatkach mieszkaniowych, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

1.

Jeżeli gmina lub zakład pracy dokonuje sprzedaży lokalu mieszkalnego zajmowanego przez

osobę uprawnioną do kwatery i udzieli jej ulgi lub obniżki w cenie nabycia w wysokości

niższej niż wynikająca z art. 58 ust. 1, na wniosek zainteresowanego, Agencja przekazuje

tę różnicę właściwej gminie lub zakładowi pracy.

2.

Do ustalenia różnicy, o której mowa w ust. 1, przyjmuje się cenę 1 m

1.

Pomoc finansowa przyznana na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów stanowi

ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2.

2.

Osobie, która otrzymała pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe na podstawie dotychczas

obowiązujących przepisów i zajmuje w dniu wejścia ustawy w życie lokal spółdzielczy

o powierzchni mieszkalnej mniejszej od przysługującej minimalnej normy, wypłaca się

ekwiwalent pieniężny w wysokości odpowiadającej różnicy między zajmowaną powierzchnią

a powierzchnią przysługującą, według zasad określonych w art. 47.

1.

Przepisów art. 24 ust. 3 i 4 nie stosuje się do żołnierzy zawodowych pełniących czynną

służbę wojskową jako służbę stałą przed dniem wejścia ustawy w życie.

2.

Żołnierze zawodowi, którzy w dniu wejścia ustawy w życie pobierają równoważnik pieniężny,

o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy powołanej w art. 93 ust. 1, zachowują prawo

do jego otrzymywania do czasu zrealizowania uprawnień wynikających z art. 24 ust.

1 lub 2.

3.

Przepis art. 55 ust. 2 pkt 4 stosuje się również do budynków oddanych do eksploatacji

przed dniem wejścia ustawy w życie.

Do czasu uregulowania w odrębnej ustawie form zadośćuczynienia z tytułu utraty mienia

i zasad przywracania własności osobom, które na podstawie art. 81 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości

(Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, Nr 103, poz. 446, Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 47, poz. 212 i Nr 131, poz. 629 oraz z 1994 r. Nr 27, poz. 96, Nr 31, poz. 118, Nr 84, poz. 384, Nr 85, poz. 388, Nr 89, poz. 415 i Nr 123, poz. 601) złożyły wniosek o zaliczenie wartości mienia nieruchomego pozostawionego poza granicami

kraju w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r., nie zalicza się wartości tego mienia

na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości wchodzących w skład zasobu Agencji, jeżeli

osoby te skorzystały z pomniejszenia ceny sprzedaży, o której mowa w art. 58, w wysokości

równej lub wyższej od wartości tego mienia.

W ustawie z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej

(Dz. U. Nr 4, poz. 23 i Nr 74, poz. 443, z 1992 r. Nr 21, poz. 86 oraz z 1993 r. Nr 11, poz. 50) w art. 3 w ust. 1 w pkt 5 dodaje się lit. c) w brzmieniu

„

c)

umowy sprzedaży osobnych kwater stałych i lokali mieszkalnych, których stroną jest

Wojskowa Agencja Mieszkaniowa.

”

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 43, poz. 163, Nr 80, poz. 368, Nr 87, poz. 406, Nr 90, poz. 419, Nr 113, poz. 547, Nr 123, poz. 602 i Nr 127, poz. 627 oraz z 1995 r. Nr 5, poz. 25) w art. 17 w ust. 1 po pkt 4h dodaje się pkt 4i w brzmieniu

„

4i)

dochody Wojskowej Agencji Mieszkaniowej uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi

i z innych źródeł - w części przeznaczonej na cele związane z budownictwem i gospodarką

zasobami mieszkaniowymi oraz internatowo-hotelowymi,

”

.

W ustawie z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych

(Dz. U. Nr 105, poz. 509) w art. 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się, z wyjątkiem rozdziału 6, do lokali mieszkalnych

będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez

Ministrów Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych oraz Ministra Sprawiedliwości w zakresie

Służby Więziennej.

”

1.

Traci moc ustawa z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych

(Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 i z 1994 r. Nr 10, poz. 36), z zastrzeżeniem art. 94 ust. 2.

2.

Do czasu zrealizowania uprawnień, o których mowa w art. 88 ust. 2, zachowują moc dotychczas

obowiązujące przepisy dotyczące równoważnika pieniężnego.

3.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów

wykonawczych, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy,

jeżeli nie są z nią sprzeczne, z zastrzeżeniem ust. 2.

1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

Przepisy rozdziałów 4-6 oraz art. 86-91 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1996 r.