Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 lipca 1995 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym.

Ustawa reguluje zasady i tryb przeciwdziałania praktykom monopolistycznym podmiotów

gospodarczych oraz ich związków, które wywołują lub mogą wywołać skutki na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, a także określa organy właściwe w tych sprawach.

W ustawie z dnia 25 lutego 1958 r. o Państwowej Inspekcji Handlowej

(Dz. U. z 1969 r. Nr 26, poz. 206, z 1975 r. Nr 16, poz. 91 i z 1990 r. Nr 14, poz. 88) w art. 1 skreśla się pkt 4.

1.

Do stosunków prawnych dotyczących przeciwdziałania praktykom monopolistycznym, powstałych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe,

z wyjątkiem art. 11 - 11 c.

2.

Postępowanie przed Urzędem Antymonopolowym wszczęte i nie zakończone ostateczną decyzją

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy toczy się według przepisów tej ustawy.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1

podmiotach gospodarczych - rozumie się przez to osoby fizyczne i prawne, a także jednostki

organizacyjne nie mające osobowości prawnej, prowadzące działalność gospodarczą albo

organizujące lub świadczące usługi o charakterze użyteczności publicznej, które nie

są działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej

(Dz. U. Nr 41, poz. 324, z 1990 r. Nr 26, poz. 149 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 31, poz. 128, Nr 41, poz. 179, Nr 73, poz. 321, Nr 105, poz. 452, Nr 106, poz. 457 i Nr 107, poz. 460, z 1993 r. Nr 28, poz. 127, Nr 47, poz. 212 i Nr 134, poz. 646, z 1994 r. Nr 27, poz. 96 i Nr 127, poz. 627 oraz z 1995 r. Nr 60, poz. 310),

2)

związkach - rozumie się przez to izby, zrzeszenia i inne organizacje zrzeszające podmioty

gospodarcze,

3)

porozumieniach - rozumie się przez to sprzeczne z niniejszą ustawą

a

umowy zawierane między podmiotami gospodarczymi, między związkami tych podmiotów oraz

między podmiotami gospodarczymi i związkami, albo niektóre postanowienia tych umów,

b)

podjęte w jakiejkolwiek formie uzgodnienia dwóch lub więcej podmiotów gospodarczych

lub ich związków,

c)

uchwały lub inne akty związków podmiotów gospodarczych,

4)

cenach - rozumie się przez to również opłaty o charakterze cen, marze handlowe, prowizje

i narzuty do cen,

5)

towarach - rozumie się przez to rzeczy, wszelkie formy energii, usługi, obiekty i

roboty budowlane, papiery wartościowe oraz inne prawa majątkowe,

6)

pozycji monopolistycznej - rozumie się przez to pozycję podmiotu gospodarczego, polegającą

na tym, że podmiot ten nie spotyka się z konkurencją na rynku krajowym lub lokalnym,

7)

pozycji dominującej - rozumie się przez to pozycję podmiotu gospodarczego, polegającą

na tym, że podmiot ten nie spotyka się z istotną konkurencją na rynku krajowym lub

lokalnym; domniemywa się, że podmiot gospodarczy ma pozycję dominującą, jeżeli jego

udział w rynku przekracza 40%,

8

konkurentach - rozumie się przez to podmioty gospodarcze, które wprowadzają lub mogą

wprowadzić albo nabywają lub mogą nabyć, w tym samym czasie i na tym samym rynku,

towary takie same lub inne, jeżeli przez ich odbiorców uznane są za substytuty,

9

przeciętnym wynagrodzeniu - rozumie się przez to przeciętne miesięczne wynagrodzenie

w sektorze przedsiębiorstw, za ostatni miesiąc kwartału poprzedzającego dzień wydania

decyzji Urzędu Antymonopolowego, ogłaszane przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

na podstawie odrębnych przepisów,

10

przychodzie - rozumie się przez to 1/12 przychodu uzyskanego w roku podatkowym poprzedzającym

dzień wydania decyzji Urzędu Antymonopolowego, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym

od osób prawnych lub od osób fizycznych.

1.

Ustawa nie narusza praw wyłącznych wynikających z przepisów dotyczących ochrony własności

intelektualnej i przemysłowej, w szczególności przepisów o wynalazczości, znakach

towarowych, wzorach zdobniczych, ochronie topografii układów scalonych, prawie autorskim

i prawach pokrewnych oraz porozumień zawieranych przez pracowników i związki zawodowe

z pracodawcami, mających na celu ochronę praw pracowniczych.

2.

Ustawę stosuje się do

1)

umów licencyjnych i innych aktów wykonywania praw wyłącznych wymienionych w ust. 1,

2)

umów dotyczących informacji technicznych lub technologicznych nie ujawnionych do wiadomości

publicznej, do których podjęto niezbędne działania w celu zachowania ich poufności,

jeżeli skutkiem tych umów jest nieuzasadnione ograniczenie swobody działalności gospodarczej

stron oraz istotne ograniczenie konkurencji na rynku.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Praktykami monopolistycznymi są porozumienia polegające w szczególności na

1)

ustalaniu, bezpośrednio lub pośrednio, cen oraz zasad ich kształtowania między konkurentami

w stosunkach z osobami trzecimi,

2)

podziale rynku według kryteriów terytorialnych, asortymentowych lub podmiotowych,

3)

ustaleniu lub ograniczeniu wielkości produkcji, sprzedaży lub skupu towarów,

4)

ograniczeniu dostępu do rynku lub eliminowaniu z rynku podmiotów gospodarczych nie

objętych porozumieniem,

5)

ustaleniu przez konkurentów lub ich związki warunków umów zawieranych z osobami trzecimi.

1

Za praktyki monopolistyczne uznaje się także nadużywanie pozycji dominującej na rynku,

a w szczególności

1)

przeciwdziałanie ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju

konkurencji,

2)

podział rynku według kryteriów terytorialnych, asortymentowych lub podmiotowych,

3)

sprzedaż towarów w sposób powodujący uprzywilejowanie niektórych podmiotów gospodarczych

lub innych podmiotów,

4)

odmowę sprzedaży lub skupu towarów, dyskryminującą niektóre podmioty gospodarcze przy

braku alternatywnych źródeł zaopatrzenia lub zbytu,

5)

nieuczciwe oddziaływanie na kształtowanie cen, w tym cen odsprzedaży, oraz sprzedaż

poniżej kosztów w celu eliminacji konkurentów,

6

narzucanie uciążliwych warunków umów, przynoszących podmiotowi gospodarczemu narzucającemu

te warunki nieuzasadnione korzyści,

7

uzależnianie zawarcia umowy od przyjęcia lub spełnienia przez drugą stronę innego

świadczenia nie związanego z przedmiotem umowy, którego nie przyjęłaby lub nie spełniłaby

mając zapewnioną możliwość wyboru.

2

Nie uznaje się za praktyki monopolistyczne udzielanie przez spółdzielnię swoim członkom

w obrotach z nimi bonifikat, ulg i innych korzyści ekonomicznych.

Zakazuje się stosowania praktyk określonych w art. 4 i 5, chyba że są one niezbędne

ze względów techniczno-organizacyjnych lub ekonomicznych do prowadzenia działalności

gospodarczej i nie powodują istotnego ograniczenia konkurencji; ciężar udokumentowania

tych okoliczności spoczywa na podmiocie, który się na nie powołuje.

1.

Podmiotom gospodarczym zajmującym pozycję monopolistyczną zakazuje się również

1)

ograniczania, mimo posiadanych możliwości, produkcji, sprzedaży lub skupu towarów,

w szczególności prowadzącego do podwyższania cen sprzedaży lub obniżania cen skupu,

2)

wstrzymywania sprzedaży towarów prowadzącego do podwyższania cen,

3)

pobierania nadmiernie wygórowanych cen.

2.

Zakazy określone w ust. 1 dotyczą również podmiotów gospodarczych zajmujących pozycję

dominującą, o ile ich udział w rynku i stosowane przez nie praktyki wywołują skutki

podobne do skutków zachowań podmiotów gospodarczych o pozycji monopolistycznej.

1

W razie stwierdzenia praktyk monopolistycznych wymienionych w art. 4, art. 5 i art.

7, Urząd Antymonopolowy wydaje decyzję nakazującą zaniechanie tych praktyk oraz może

określić warunki tego zaniechania.

2.

Umowy zawarte z naruszeniem art. 4, art. 5 oraz art. 7 są w całości lub w odpowiedniej

części nieważne.

3

Jeżeli wskutek stosowania praktyk monopolistycznych, o których mowa w ust. 1, nastąpiło

podwyższenie cen, Urząd Antymonopolowy może wydać decyzję o obniżeniu cen oraz określić

w niej czas obowiązywania ceny i warunki jej zmiany przez podmiot gospodarczy w tym

czasie. W decyzji za dotychczasowy okres stosowania ceny podwyższonej Urząd Antymonopolowy

może określić również kwotę nienależną albo kwotę nienależną i kwotę dodatkową; przepisy

art. 20 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o cenach

(Dz. U. z 1988 r. Nr 27, poz. 195, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 100, poz. 442, z 1993 r. Nr 11, poz. 50 oraz z 1994 r. Nr 111, poz. 536) stosuje się odpowiednio.

1.

Urząd Antymonopolowy może wydać decyzję zakazującą wykonywania porozumienia, które

1)

wprowadza specjalizację asortymentową produkcji lub sprzedaży towarów albo

2)

przewiduje wspólną sprzedaż lub wspólne zakupy towarów,

jeżeli porozumienie takie godzi w interes innych podmiotów gospodarczych lub konsumentów.

2.

Urząd Antymonopolowy wyda decyzję zakazującą wykonywania porozumienia określonego

w ust. 1, jeżeli prowadzi ono do istotnego ograniczenia konkurencji lub warunków do

jej powstania na danym rynku, a nie przynosi korzyści gospodarczych polegających w

szczególności na

1)

znacznym obniżeniu kosztów produkcji lub sprzedaży albo

2)

poprawie jakości towarów.

1

Od decyzji Urzędu Antymonopolowego służy odwołanie do Sądu Wojewódzkiego w Warszawie

- sądu antymonopolowego w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji.

2.

Postępowanie w sprawach odwołań od decyzji Urzędu Antymonopolowego toczy się według

przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w sprawach gospodarczych.

3.

Urząd Antymonopolowy może nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

4

Do postanowień Urzędu Antymonopolowego, od których służy zażalenie, stosuje się odpowiednio

przepisy ust. 1 i 2, z tym że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni.

1.

Zamiar łączenia podmiotów gospodarczych, w wypadkach określonych w ust. 2 i 3, podlega

zgłoszeniu Urzędowi Antymonopolowemu w terminie 14 dni od dokonania czynności, z którą

ustawa wiąże ten obowiązek.

2.

Wynikający z ust. 1 obowiązek zgłoszenia zamiaru łączenia dotyczy

1)

połączenia podmiotów gospodarczych, których łączna wartość rocznej sprzedaży towarów

- w roku kalendarzowym poprzedzającym rok zgłoszenia zamiaru łączenia - przekracza

5 milionów ECU,

2)

nabycia lub przejęcia w posiadanie przez podmiot gospodarczy, jednorazowo lub wielokrotnie

w ciągu 12 kolejnych miesięcy, zorganizowanej części mienia innego podmiotu gospodarczego,

jeżeli łączna wartość tego mienia przekracza 2 miliony ECU,

3)

objęcia lub nabycia akcji albo udziałów innego podmiotu gospodarczego, powodującego

osiągnięcie lub przekroczenie 10%, 25%, 33% lub 50% głosów na walnym zgromadzeniu

lub zgromadzeniu wspólników, jeżeli łączna wartość rocznej sprzedaży towarów obu podmiotów

- w roku kalendarzowym poprzedzającym rok zgłoszenia zamiaru - przekracza 5 milionów

ECU,

4)

objęcia lub nabycia przez instytucje finansowe, dla których obrót papierami wartościowymi

jest przedmiotem działalności gospodarczej, akcji lub udziałów innego podmiotu gospodarczego,

powodującego osiągnięcie lub przekroczenie 10%, 25%, 33% lub 50% głosów na walnym

zgromadzeniu lub zgromadzeniu wspólników, jeżeli łączna wartość rocznej sprzedaży

towarów podmiotu nabywanego - w roku kalendarzowym poprzedzającym rok zgłoszenia zamiaru

- przekracza 5 milionów ECU, chyba że objęcie albo nabycie akcji lub udziałów dokonane

zostało z zamiarem zbycia ich przed upływem 1 roku i z równoczesnym niewykonywaniem

do tego czasu praw wynikających z posiadania akcji lub udziałów, poza prawem do dywidendy

oraz prawem zbycia akcji lub udziałów,

5)

objęcia przez tę samą osobę funkcji dyrektora, wicedyrektora, członka zarządu, członka

rady nadzorczej, członka komisji rewizyjnej albo głównego księgowego w konkurujących

ze sobą podmiotach gospodarczych, jeżeli łączna wartość rocznej sprzedaży towarów

- w roku kalendarzowym poprzedzającym rok zgłoszenia zamiaru - przekracza 5 milionów

ECU,

6)

przejęcia w inny sposób, bezpośrednio lub pośrednio, kontroli nad innym podmiotem

gospodarczym, jeżeli łączna wartość rocznej sprzedaży towarów - w roku kalendarzowym

poprzedzającym rok zgłoszenia zamiaru - przekracza 5 milionów ECU.

3.

Obowiązek zgłoszenia zamiaru łączenia banków, w zakresie określonym w ust. 2, dotyczy

banków, jeżeli łączna wartość ich funduszy własnych przekracza 50 milionów ECU na

koniec roku kalendarzowego poprzedzającego rok zgłoszenia zamiaru łączenia.

4.

Łączna wartość rocznej sprzedaży towarów, o której mowa w ust. 2, obejmuje zarówno

sprzedaż dokonywaną przez podmiot dominujący, jak i zależny w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 22 marca 1991 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami

wartościowymi i funduszach powierniczych

(Dz. U. z 1994 r. Nr 58, poz. 239, Nr 71, poz. 313 i Nr 121, poz. 591).

5.

Wartość ECU, wymieniona w ust. 2 i 3, podlega przeliczeniu na złote według kursu kupna

walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski

1)

z ostatniego dnia roku kalendarzowego poprzedzającego rok zgłoszenia zamiaru, o którym

mowa w ust. 2 pkt 1 i 3 - 6 oraz w ust. 3,

2)

z dnia poprzedzającego zgłoszenie zamiaru nabycia mienia, o którym mowa w ust. 2 pkt

2.

6.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do nabywania akcji dopuszczonych do publicznego

obrotu.

7.

Zgłoszenia zamiaru łączenia podmiotów gospodarczych dokonują organy podmiotów gospodarczych,

o których mowa w art. 11e.

8.

Zgłoszenie zamiaru łączenia powinno zawierać informacje dotyczące wpływu łączenia

na zmianę pozycji podmiotów gospodarczych i jego skutków dla konkurencji, a zwłaszcza

1)

rodzaj, przyczynę i zakres łączenia podmiotów gospodarczych,

2)

dane charakteryzujące podmioty gospodarcze uczestniczące w łączeniu, ich związki z

innymi podmiotami gospodarczymi oraz zakres i obszar ich działania,

3)

udział podmiotów gospodarczych w poszczególnych rynkach.

1.

Urząd Antymonopolowy może

1)

zwrócić w terminie 14 dni zgłoszenie zamiaru łączenia, jeżeli nie spełnia ono warunków

określonych w art. 11 ust. 8 oraz warunków, jakim powinno odpowiadać zgłoszenie zamiaru

łączenia i przekształcenia podmiotów gospodarczych,

2)

wezwać zgłaszającego zamiar łączenia do usunięcia wskazanych braków w zgłoszeniu lub

uzupełnienia niezbędnych informacji, z pouczeniem, że bezskuteczny upływ wyznaczonego

terminu może spowodować nałożenie kary pieniężnej w myśl art. 16 ust. 2 pkt 1.

2.

Urząd Antymonopolowy może również przedstawić podmiotom gospodarczym - przed wydaniem

decyzji zakazującej łączenia - warunki, na jakich łączenie może nastąpić, wyznaczając

termin na ustosunkowanie się do zgłoszonej propozycji; brak odpowiedzi w terminie

lub negatywne ustosunkowanie się do przedstawionych warunków skutkuje wydaniem zawiadomienia

lub decyzji, o których mowa w ust. 3 i 4.

3.

W wypadku braku zastrzeżeń co do zamiaru łączenia, Urząd Antymonopolowy, w terminie

nie dłuższym niż 2 miesiące, zawiadamia o tym zgłaszającego zamiar.

4.

Urząd Antymonopolowy, w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące, może wydać decyzję

1)

zakazującą łączenia podmiotów gospodarczych, jeżeli w jego wyniku podmioty te uzyskałyby

lub umocniły pozycję dominującą na rynku,

2)

zakazującą objęcia przez tę samą osobę funkcji wymienionych w art. 11 ust. 2 pkt 5,

jeżeli w wyniku tego nastąpiłoby istotne osłabienie konkurencji; domniemywa się, że

istotne osłabienie konkurencji ma miejsce, jeżeli łączny udział tych podmiotów w rynku

przekracza 10%.

5.

W wypadku zamiaru łączenia banków Urząd Antymonopolowy, w terminie nie dłuższym niż

2 tygodnie, zawiadamia zgłaszającego zamiar o braku zastrzeżeń bądź w tym terminie

może wydać decyzję zakazującą łączenia banków.

6.

Do terminów określonych w ust. 3-5 nie wlicza się okresów oczekiwania na usunięcie

braków, uzupełnienie informacji lub ustosunkowanie się do zgłoszonych przez Urząd

Antymonopolowy warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2.

Sąd rejestrowy, działając na podstawie odrębnych przepisów, dokona wpisu w rejestrze,

jeżeli

1)

Urząd Antymonopolowy zawiadomi wnioskodawcę o braku zastrzeżeń co do zamiaru łączenia,

o którym mowa w art. 11 a ust. 3 i 5,

2)

podmiot gospodarczy wykaże, że zamiar łączenia podmiotów gospodarczych nie podlega

obowiązkowi zgłoszenia.

1.

Zamiar przekształcenia spółek prawa handlowego, przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową

spółkę Skarbu Państwa oraz przedsiębiorstwa komunalnego w spółkę gminy podlega zgłoszeniu

Urzędowi Antymonopolowemu w terminie 14 dni od dokonania czynności, z którą ustawa

wiąże ten obowiązek.

2.

Wynikający z ust. 1 obowiązek zgłoszenia zamiaru przekształcenia dotyczy podmiotów,

których wartość rocznej sprzedaży towarów w roku kalendarzowym poprzedzającym rok

zgłoszenia tego zamiaru przekracza 5 milionów ECU.

3.

Urząd Antymonopolowy może, w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące, wydać decyzję zakazującą

przekształcenia, jeżeli spółka powstała w wyniku tego przekształcenia zachowałaby

pozycję dominującą na rynku.

4.

Przepisy art. 11 ust. 4, ust. 5 i 7, art. 11 a ust. 1 - 3, ust. 5 i 6 oraz art. 11b

stosuje się odpowiednio.

Podmioty gospodarcze, których zamiar łączenia lub przekształcenia podlega zgłoszeniu,

do czasu otrzymania zawiadomienia Urzędu Antymonopolowego o braku zastrzeżeń co do

zamiaru łączenia bądź przekształcenia, lub upływu terminu na wydanie decyzji zakazującej

łączenia bądź przekształcenia, są obowiązane wstrzymać się z podejmowaniem czynności,

które powodują lub mogą spowodować uzyskanie bądź umocnienie pozycji dominującej na

rynku przez łączące się lub przekształcane podmioty albo przez jednego z nich, chociażby

czynności te nie stanowiły praktyk monopolistycznych w rozumieniu przepisów ustawy.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, jakim powinno

odpowiadać zgłoszenie zamiaru łączenia i przekształcenia podmiotów gospodarczych,

oraz organy podmiotów zobowiązanych do dokonania zgłoszenia zamiaru.

1.

Przedsiębiorstwa państwowe i spółdzielnie oraz spółki prawa handlowego posiadające

pozycję dominującą na rynku mogą ulec podziałowi lub rozwiązaniu, jeżeli trwale ograniczają

konkurencję lub warunki jej powstawania.

2

W razie stwierdzenia, że podmioty gospodarcze spełniają warunki, o których mowa w

ust. 1, Urząd Antymonopolowy może wydać decyzję nakazującą podział przedsiębiorstwa

lub spółdzielni albo rozwiązanie spółki, określając warunki i termin tego podziału

lub rozwiązania. Przed wydaniem decyzji nakazującej podział przedsiębiorstwa państwowego

lub rozwiązanie jednoosobowej spółki Skarbu Państwa Urząd Antymonopolowy zasięga opinii

organu założycielskiego lub organu reprezentującego Skarb Państwa.

3

Wykonanie decyzji należy do organów przedsiębiorstwa państwowego lub do organów spółdzielni

albo władz spółki i następuje z zastosowaniem odpowiednio przepisów określających

tryb podziału lub rozwiązania danego podmiotu; dokonanie podziału nie wymaga zgody

lub opinii przewidzianych w tych przepisach. Przedsiębiorstwo państwowe, powstające

w wyniku podziału, tworzy organ założycielski.

4.

W razie stwierdzenia, że podmiot gospodarczy posiada pozycję dominującą na rynku,

Urząd Antymonopolowy może wydać decyzję nakazującą ograniczenie jego działalności

gospodarczej, określając warunki i termin tego ograniczenia.

5.

Przepis ust. 1 nie wyłącza możliwości podziału i rozwiązania podmiotów gospodarczych,

uregulowanych w odrębnych ustawach.

Przepisy art. 10 stosuje się odpowiednio do decyzji i postanowień wydanych w sprawach

łączenia, przekształcenia, podziału i rozwiązania podmiotów gospodarczych oraz ograniczenia

ich działalności gospodarczej.

1

W decyzjach wydanych na podstawie art. 8 ust. 1 i 3 oraz art. 9 Urząd Antymonopolowy

może ustalić karę pieniężną, płatną do budżetu państwa. Kary tej nie stosuje się w

wypadku, gdy Urząd Antymonopolowy wydał decyzję ustalającą wysokość kwoty nienależnej

i kwoty dodatkowej, o których mowa w art. 8 ust. 3.

2

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, można ustalić w wysokości do 15% przychodu

ukaranego podmiotu gospodarczego.

3.

Kara pieniężna, o której mowa w ust. 1, jest płatna z dochodu po opodatkowaniu lub

z innej formy nadwyżki przychodów nad wydatkami, zmniejszonej o podatki.

4

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do związków. W wypadku gdy związek nie osiąga

przychodu, karę pieniężną Urząd Antymonopolowy może ustalić do wysokości pięćdziesięciokrotnego

przeciętnego wynagrodzenia.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z tym że art. 3 i 6 wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.

1

W wypadku gdy podmiot gospodarczy nie wykonuje decyzji, o których mowa w art. 8 ust.

1 i 3, art. 9, art. 11a ust. 4 i 5 oraz w art. 11c, lub wyroków sądów zmieniających

taką decyzje, jest obowiązany wpłacić za każdy rozpoczęty miesiąc niewykonania w terminie

decyzji lub wyroku sądu karę pieniężną w wysokości 1 % przychodu. Decyzję w tej sprawie

wydaje Urząd Antymonopolowy, z tym że nie może być ona wydana, jeżeli od daty wydania

decyzji, o których mowa w zdaniu poprzednim, upłynęły trzy lata.

2.

W przypadku niewykonania decyzji, o których mowa w art. 12 ust. 2 i 4, lub wyroku

sądu zmieniającego te decyzje, kara wynosi od 1 do 10%; przepis ust. 1 stosuje się

odpowiednio.

3.

Kary, o których mowa w ust. 1 i 2, podlegają wpłacie do budżetu państwa.

4.

Przepisy art. 10 i art. 14 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do związków. W wypadku gdy związek nie osiąga

przychodu, karę pieniężną za każdy rozpoczęty miesiąc niewykonania w terminie decyzji

lub wyroku sądu Urząd Antymonopolowy ustala do wysokości pięćdziesięciokrotnego przeciętnego

wynagrodzenia.

1.

Urząd Antymonopolowy może w drodze decyzji nałożyć na podmiot gospodarczy karę pieniężną

do wysokości

1)

1 % przychodu za każdy rozpoczęty miesiąc niewykonania obowiązku zgłoszenia, o którym

mowa w art. 11 i art. 11c, z zastrzeżeniem pkt 3 i 4,

2)

15% przychodu z tytułu wykonania czynności, o których mowa w art. 11 d,

3)

15% przychodu, jeżeli po objęciu lub nabyciu akcji bądź udziałów wykonuje prawa wynikające

z tych akcji lub udziałów z naruszeniem art. 11 ust. 2 pkt 4,

4)

1 % przychodu za każdy rozpoczęty miesiąc posiadania akcji lub udziałów po upływie

roku, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4, chyba że wykaże, iż przy zachowaniu należytej

staranności nie mógł wcześniej ich zbyć z powodu okoliczności, za które odpowiedzialności

nie ponosi.

2.

Urząd Antymonopolowy może w drodze decyzji nałożyć na osobę nie wykonującą obowiązku

zgłoszenia, o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 5, karę pieniężną w wysokości do pięciokrotnego

przeciętnego wynagrodzenia za każdy rozpoczęty miesiąc niewykonania tego obowiązku.

3.

Przepisy art. 10, art. 14 ust. 3 i art. 15 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1

W razie gdy osoba kierująca podmiotem gospodarczym lub związkiem nie wykonuje decyzji

wydanych na podstawie niniejszej ustawy i wyroków sądów, Urząd Antymonopolowy może

wydać decyzję nakładającą na nią karę pieniężną, do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego

wynagrodzenia.

2.

Karze pieniężnej, o której mowa w ust. 1, może podlegać

1

osoba kierująca podmiotem gospodarczym lub związkiem za nieudzielenie danych i informacji

na żądanie Urzędu Antymonopolowego bądź jeżeli dane te i informacje są nierzetelne,

2

osoba działająca w imieniu osób prawnych lub spółek i innych jednostek organizacyjnych

nie mających osobowości prawnej podejmujących działania zmierzające do łączenia i

przekształcenia podmiotów gospodarczych, jeżeli nie zgłosi zamiaru, o którym mowa

w art. 11 i art. 11c, bądź zgłoszenie zamiaru zawiera dane i informacje nierzetelne.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli funkcję kierownika podmiotu gospodarczego

pełni osoba prowadząca działalność gospodarczą we własnym imieniu.

4.

Przepisy art. 10 i art. 15 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Tworzy się Urząd Antymonopolowy jako centralny organ administracji państwowej w sprawach

przeciwdziałania praktykom monopolistycznym, podległy Radzie Ministrów.

2.

Urzędem Antymonopolowym kieruje Prezes, powoływany i odwoływany przez Prezesa Rady

Ministrów.

3.

Wiceprezesa Urzędu Antymonopolowego powołuje i odwołuje, na wniosek Prezesa Urzędu

Antymonopolowego, Prezes Rady Ministrów.

4.

Organizację Urzędu Antymonopolowego określa statut, nadany przez Radę Ministrów.

1.

Prezes Urzędu Antymonopolowego może utworzyć delegatury Urzędu Antymonopolowego oraz

określić ich siedziby, właściwość terytorialną i rzeczową.

2.

Delegaturami Urzędu Antymonopolowego kierują dyrektorzy, powoływani i odwoływani przez

Prezesa Urzędu Antymonopolowego.

3.

Wicedyrektorów delegatur Urzędu Antymonopolowego powołuje i odwołuje, na wniosek dyrektorów

tych delegatur, Prezes Urzędu Antymonopolowego.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, utworzy w Sądzie Wojewódzkim w

Warszawie odrębną jednostkę organizacyjną do spraw antymonopolowych (sąd antymonopolowy)

1.

Do zakresu działania Urzędu Antymonopolowego należy

1)

sprawowanie kontroli przestrzegania przez podmioty gospodarcze przepisów o przeciwdziałaniu

praktykom monopolistycznym,

2)

badanie kształtowania się cen w warunkach ograniczenia konkurencji,

3)

wydawanie, w wypadkach przewidzianych ustawą, decyzji w sprawach przeciwdziałania

praktykom monopolistycznym, kształtowania struktur organizacyjnych podmiotów gospodarczych

oraz decyzji określających odpowiedzialność podmiotów za stosowanie tych praktyk,

4)

prowadzenie rejestru podmiotów gospodarczych, których udział w rynku krajowym przekracza

80%,

5)

prowadzenie badań stanu koncentracji gospodarki oraz przedstawienie zainteresowanym

podmiotom wniosków w sprawie działań zmierzających do zrównoważenia rynku,

6)

opracowywanie lub opiniowanie projektów aktów prawnych dotyczących praktyk monopolistycznych,

rozwoju konkurencji lub warunków jej powstawania,

7)

przygotowywanie rządowych projektów polityki rozwoju konkurencji,

8)

wykonywanie innych zadań przewidzianych w niniejszej ustawie lub ustawach odrębnych.

2.

Decyzje, o których mowa w ust. 1 pkt 3, podpisuje Prezes Urzędu Antymonopolowego lub

osoba przez niego upoważniona.

1.

Każdy podmiot gospodarczy i związek podmiotów gospodarczych, posiadający dokumenty,

dane i informacje niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy toczącej się przed Urzędem Antymonopolowym,

jest obowiązany do ich udostępnienia lub przekazania Urzędowi Antymonopolowemu na

jego żądanie.

2.

Wynikający z ust. 1 obowiązek odnosi się również do spraw wymienionych w art. 19 ust.

1 pkt 2, 4 i 5.

3.

Do wiadomości uzyskanych na podstawie ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio art. 20 ust.

4.

1

Podmioty gospodarcze oraz ich związki są obowiązane na żądanie Urzędu Antymonopolowego

przeprowadzającego kontrolę zapewnić mu warunki do jej wykonania.

2.

Przedmiotem kontroli, o której mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1, jest ustalenie, czy kontrolowany

podmiot gospodarczy przestrzega przepisów o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym,

a w razie naruszenia tych przepisów i wydania decyzji lub wyroków - czy decyzje te

i wyroki zostały wykonane.

3.

Upoważnieni do przeprowadzania kontroli pracownicy Urzędu Antymonopolowego mają prawo

1)

wstępu do wszystkich pomieszczeń kontrolowanego podmiotu gospodarczego,

2)

wglądu do dokumentów kontrolowanego podmiotu oraz żądania odpisów i wyciągów z tych

dokumentów,

3)

żądania wyjaśnień, także pisemnych, od pracowników kontrolowanego podmiotu,

4)

zbierania danych i informacji dotyczących działalności podmiotu kontrolowanego również

w innych jednostkach organizacyjnych bez potrzeby uzyskiwania dodatkowego upoważnienia,

5)

udziału w posiedzeniach organów kolegialnych podmiotu kontrolowanego,

6)

zabezpieczenia dokumentów i innych dowodów,

7)

korzystania z opinii biegłych i rzeczoznawców.

4.

Wiadomości uzyskane w toku czynności kontrolnych przez pracowników Urzędu Antymonopolowego

i osoby upoważnione przez ten organ objęte są tajemnicą służbową.

1.

Wiadomości uzyskane w toku czynności służbowej przez pracowników Urzędu Antymonopolowego

i osoby upoważnione przez ten organ objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa w rozumieniu

przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, jeżeli podmiot gospodarczy lub związek

podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

2.

Wiadomości, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wykorzystane na potrzeby innych

postępowań, prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Przepis ust. 2 nie dotyczy postępowań karnych prowadzonych przez organy prokuratury

lub sądy, z wyłączeniem postępowań z oskarżenia prywatnego.

1

Postępowanie administracyjne w wypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie wszczyna

się z urzędu lub na wniosek uprawnionego. Nie wszczyna się postępowania, jeżeli od

końca roku, w którym zaprzestano stosowania praktyki monopolistycznej, upłynął rok.

Odmowa wszczęcia postępowania następuje w drodze decyzji.

2.

Uprawnionymi do żądania wszczęcia postępowania są

1)

podmioty gospodarcze, których interes został lub może być naruszony przez praktykę

monopolistyczną, oraz związki takich podmiotów gospodarczych,

2)

organy kontroli państwowej i społecznej,

3)

organizacje społeczne, do których zadań statutowych należy ochrona interesów konsumentów,

4)

organy gmin.

3.

Żądanie wszczęcia postępowania wnosi się na piśmie wraz z uzasadnieniem.

4

Nie wszczyna się postępowania administracyjnego, jeżeli z zawartych w żądaniu (wniosku)

oraz posiadanych przez Urząd Antymonopolowy informacji wynika, iż nie zostały naruszone

przepisy art. 4, art. 5, art. 7, art. 9, art. 11 a ust. 4 i 5, art. 11c oraz art.

12 ust. 2 i 4. W tym wypadku Urząd Antymonopolowy informuje na piśmie występującego

z żądaniem (wnioskiem) o niewszczynaniu postępowania administracyjnego, podając uzasadnienie.

Postępowanie jednak wszczyna się, jeżeli w terminie dwutygodniowym uprawniony lub

zobowiązany żądanie (wniosek) podtrzyma.

1.

Urząd Antymonopolowy na wniosek strony lub z urzędu może w niezbędnym zakresie ograniczyć

pozostałym stronom prawo wglądu w materiał dowodowy załączony przez strony do akt

sprawy, jeżeli udostępnienie tego materiału groziłoby ujawnieniem istotnych tajemnic

przedsiębiorstwa.

2.

Urząd Antymonopolowy może w drodze postanowienia zobowiązać wnioskodawcę lub stronę,

która wniosła o podjęcie czynności połączonej z kosztami, o złożenie zaliczki na poczet

kosztów postępowania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia lub niewykonania

tej czynności dowodowej.

3.

Urząd Antymonopolowy postanowieniem rozstrzyga o kosztach postępowania.

4.

W postępowaniu przed Urzędem Antymonopolowym stosuje się odpowiednio art. 98-110 i art. 235-315 Kodeksu postępowania cywilnego.

Od postanowień wydanych na podstawie art. 21a ust. 1 i 3 służy zażalenie. Przepis

art. 10 stosuje się odpowiednio.

1.

Udostępnienie przez podmiot gospodarczy danych lub złożenie wyjaśnień w zagranicznym

postępowaniu, opartym na zarzucie dokonania działań ograniczających konkurencję, może

być objęte zakazem wydanym przez Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą.

2.

Podmiot gospodarczy zawiadamia Ministra Współpracy Gospodarczej z Zagranicą o wszczętym

za granicą postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w toku postępowania został

zobowiązany do udostępnienia danych lub składania wyjaśnień.

3.

Minister Współpracy Gospodarczej z Zagranicą wydaje zakaz, o którym mowa w ust. 1,

jeżeli w toku postępowania zagranicznego mogłoby zapaść orzeczenie lub decyzja, powodujące

negatywne następstwa dla gospodarki polskiej lub polskich podmiotów gospodarczych

w dziedzinie handlu zagranicznego lub działalności gospodarczej prowadzonej w całości

albo w części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1, może

1)

być skierowany do poszczególnych podmiotów gospodarczych, grupy podmiotów gospodarczych

lub ich związków,

2)

odnosić się do określonego postępowania zagranicznego lub różnych postępowań danego

rodzaju,

3)

obejmować poszczególne dane i wyjaśnienia lub ich rodzaje.

5.

Przepisy ust. 1-4 mają także zastosowanie do danych udostępnionych i wyjaśnień składanych

przez podmioty gospodarcze polskim organom wymiaru sprawiedliwości, w ramach pomocy

prawnej wykonywanej na wniosek organów państw obcych na podstawie umów międzynarodowych.

W razie złożenia, w wypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie, odwołania od decyzji

Urzędu Antymonopolowego do sądu antymonopolowego, stronie nie przysługują środki prawne

wzruszenia decyzji, przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności dotyczące wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia

nieważności decyzji.

Ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o organie antymonopolowym, rozumie się przez

to Urząd Antymonopolowy.

W Kodeksie postępowania cywilnego wprowadza się następujące zmiany

1)

w dziale IVa tytułu VII księgi pierwszej części pierwszej po wyrazach «Postępowanie

w sprawach gospodarczych» dodaje się wyrazy «Rozdział 1. Przepisy ogólne»,

2)

w art. 479

3)

w art. 479

4)

po art. 479

«

Rozdział 2.

Postępowanie w sprawach z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym

Art. 479

§ 1.

Od decyzji Urzędu Antymonopolowego lub jego delegatury można wnieść do Sądu Wojewódzkiego

w Warszawie - sądu antymonopolowego odwołanie w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia

decyzji.

§ 2.

Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu.

Art. 479

§ 1.

Urząd Antymonopolowy przekazuje niezwłocznie odwołanie wraz z aktami sprawy do sądu.

§ 2.

Jeżeli Urząd Antymonopolowy uzna odwołanie za słuszne, może - nie przekazując akt

sądowi - uchylić albo zmienić swoją decyzję w całości lub w części, o czym bezzwłocznie

powiadamia stronę, przesyłając jej nową decyzję, od której stronie służy odwołanie.

Art. 479

Odwołanie od decyzji Urzędu Antymonopolowego powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym

dla pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji, przytoczenie zarzutów,

zwięzłe ich uzasadnienie, wskazanie dowodów, a także zawierać wniosek o uchylenie

albo zmianę decyzji w całości lub w części.

Art. 479

§ 1.

W sprawach z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym stronami są także

Urząd Antymonopolowy i zainteresowany.

§ 2.

Zainteresowanym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia procesu.

Jeżeli zainteresowany nie został wezwany do udziału w sprawie, sąd wezwie go na wniosek

strony albo z urzędu.

Art. 479

Pełnomocnikiem Urzędu Antymonopolowego może być pracownik tego Urzędu.

Art. 479

W razie wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Antymonopolowego, sąd może, na wniosek

powoda, wstrzymać wykonanie decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy. Postanowienie

może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Art. 479

§ 1.

Sąd oddala odwołanie od decyzji Urzędu Antymonopolowego, jeżeli nie ma podstaw do

jego uwzględnienia.

§ 2.

W razie uwzględnienia odwołania, sąd zaskarżoną decyzję albo uchyla, albo zmienia

w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy.

Art. 479

Orzeczenia Sądu Antymonopolowego są prawomocne.

»

W ustawie z dnia 29 grudnia 1982 r. o urzędzie Ministra Finansów oraz o urzędach i izbach

skarbowych

(Dz. U. Nr 45, poz. 289, z 1985 r. Nr 12, poz. 50, z 1987 r. Nr 3, poz. 18 i Nr 33, poz. 180 oraz z 1988 r. Nr 16, poz. 112 i Nr 19, poz. 132) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 pkt 11 skreśla się,

2)

art. 5a skreśla się.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. Nr 31, poz. 137 oraz z 1989 r. Nr 4, poz. 24, Nr 33, poz. 175 i Nr 73, poz. 436) po art. 19

«

Art. 19

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, utworzy w Sądzie Wojewódzkim w

Warszawie odrębną jednostkę organizacyjną do spraw antymonopolowych (sąd antymonopolowy)

»

.

W ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o Funduszu Rozwoju Rynku i Demonopolizacji Handlu

(Dz. U. Nr 30, poz. 159) w art. 3 w ust. 1 pkt 4 skreśla się.

W ustawie z dnia 24 maja 1989 r. o rozpoznawaniu przez sądy spraw gospodarczych

(Dz. U. Nr 33, poz. 175 i Nr 41, poz. 229) w art. 2 w ust. 2 pkt 5 skreśla się.

1.

Nie zakończone prawomocnie do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy sprawy, rozpatrywane

przez Ministra Finansów, przekazuje się do dalszego rozpoznania Urzędowi Antymonopolowemu.

2.

Skargi na decyzje Ministra Finansów, wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, rozpatruje Naczelny Sąd Administracyjny według przepisów dotychczasowych.

W razie uchylenia decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny przekazuje do rozpoznania

sprawę Urzędowi Antymonopolowemu.

3.

Wznowienie postępowania, uchylenie, zmiana lub stwierdzenie nieważności decyzji, wydanej

przez Ministra Finansów przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, następuje według

przepisów dotychczasowych, z tym że właściwym do rozpoznania sprawy jest Urząd Antymonopolowy.

Traci moc ustawa z dnia 28 stycznia 1987 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym w

gospodarce narodowej

(Dz. U. Nr 3, poz. 18 oraz z 1989 r. Nr 10, poz. 57, Nr 30, poz. 159 i Nr 35, poz. 192).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 27 maja 1990 r.

§ 1.

Od decyzji Urzędu Antymonopolowego lub jego delegatury można wnieść do Sądu Wojewódzkiego

w Warszawie - sądu antymonopolowego odwołanie w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia

decyzji.

§ 2.

Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu.

§ 1.

Urząd Antymonopolowy przekazuje niezwłocznie odwołanie wraz z aktami sprawy do sądu.

§ 2.

Jeżeli Urząd Antymonopolowy uzna odwołanie za słuszne, może - nie przekazując akt

sądowi - uchylić albo zmienić swoją decyzję w całości lub w części, o czym bezzwłocznie

powiadamia stronę, przesyłając jej nową decyzję, od której stronie służy odwołanie.

Odwołanie od decyzji Urzędu Antymonopolowego powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym

dla pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji, przytoczenie zarzutów,

zwięzłe ich uzasadnienie, wskazanie dowodów, a także zawierać wniosek o uchylenie

albo zmianę decyzji w całości lub w części.

§ 1.

W sprawach z zakresu przeciwdziałania praktykom monopolistycznym stronami są także

Urząd Antymonopolowy i zainteresowany.

§ 2.

Zainteresowanym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia procesu.

Jeżeli zainteresowany nie został wezwany do udziału w sprawie, sąd wezwie go na wniosek

strony albo z urzędu.

Pełnomocnikiem Urzędu Antymonopolowego może być pracownik tego Urzędu.

W razie wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Antymonopolowego, sąd może, na wniosek

powoda, wstrzymać wykonanie decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy. Postanowienie

może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

§ 1.

Sąd oddala odwołanie od decyzji Urzędu Antymonopolowego, jeżeli nie ma podstaw do

jego uwzględnienia.

§ 2.

W razie uwzględnienia odwołania, sąd zaskarżoną decyzję albo uchyla, albo zmienia

w całości lub w części i orzeka co do istoty sprawy.

Orzeczenia Sądu Antymonopolowego są prawomocne.