Ustawa z dnia 23 grudnia 1994 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw.

Ustawa określa zasady i tryb kształtowania środków oraz limitów na wynagrodzenia w

państwowej sferze budżetowej.

1.

Przez użyte w ustawie określenie „państwowa sfera budżetowa” rozumie się państwowe

jednostki organizacyjne, które prowadzą gospodarkę finansową na zasadach określonych

w ustawie z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe

(Dz. U. z 1993 r. Nr 72, poz. 344 oraz z 1994 r. Nr 76, poz. 344, Nr 121, poz. 591 i Nr 133, poz. 685), oraz szkoły wyższe i inne jednostki prowadzące gospodarkę finansową na zasadach

określonych w art. 30 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. Nr 65, poz. 385, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 63, poz. 314 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 3, Nr 43, poz. 163, Nr 105, poz. 509 i Nr 121, poz. 591), z wyłączeniem placówek zagranicznych.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do pracowników zatrudnionych w Kancelarii Sejmu,

Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Trybunale Konstytucyjnym,

Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich, Sądzie Najwyższym, Naczelnym Sądzie Administracyjnym,

Najwyższej Izbie Kontroli, Państwowej Inspekcji Pracy, Krajowej Radzie Radiofonii

i Telewizji oraz Krajowym Biurze Wyborczym.

3.

Przez użyte w ustawie określenia „pracownicy” oraz „wynagrodzenia” rozumie się również

żołnierzy i funkcjonariuszy oraz uposażenia należne żołnierzom i funkcjonariuszom.

Wynagrodzenie Prezydenta składa się z wynagrodzenia zasadniczego odpowiadającego siedmiokrotności

prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej oraz dodatku

funkcyjnego odpowiadającego dwu- i półkrotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia

w państwowej sferze budżetowej.

1.

Podstawę do określenia środków i limitów na wynagrodzenia w danym roku budżetowym

stanowią

1)

w państwowej sferze budżetowej, z zastrzeżeniem pkt 2

a)

prognozowane przeciętne wynagrodzenie w państwowej sferze budżetowej, ustalone w trybie

określonym w art. 4, zwane dalej „prognozowanym przeciętnym wynagrodzeniem”,

b)

kalkulacyjna liczba etatów, określana co roku w ustawie budżetowej dla poszczególnych

części i działów klasyfikacji budżetowej,

c)

międzydziałowe relacje prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia, ustalone w trybie

określonym w art. 4,

d)

prognozowana wysokość najniższego wynagrodzenia ustalonego na podstawie odrębnych

przepisów,

2)

dla grup osób wymienionych w art. 11, 12 oraz 14-20 zasady określone w pkt 1 lit.

a) i b) oraz ustalone wielokrotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w państwowej

sferze budżetowej.

2.

Przez prognozowane przeciętne wynagrodzenie rozumie się średniomiesięczną wielkość

wynagrodzeń osobowych, nagród z zakładowego funduszu nagród oraz honorariów wypłaconych

niektórym grupom pracowników za pracę wynikającą ze stosunku pracy - w przeliczeniu

na 1 etat kalkulacyjny.

1.

Prognozowane przeciętne wynagrodzenie oraz międzydziałowe relacje tego wynagrodzenia

w państwowej sferze budżetowej są corocznie, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2, przedmiotem

negocjacji w ramach Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych, powołanej

na podstawie odrębnych przepisów, zwanej dalej „Trójstronną Komisją”, z udziałem przedstawicieli

organizacji związków zawodowych pracowników sfery budżetowej o zasięgu ogólnokrajowym.

2.

Rada Ministrów, w terminie do dnia 20 lipca każdego roku, przedkłada ogólnokrajowym

organizacjom związków zawodowych zrzeszających pracowników państwowej sfery budżetowej,

w celu wyrażenia opinii, propozycję prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia i międzydziałowych

relacji tego wynagrodzenia na rok następny. Wraz z tą propozycją przedkłada informację

o

1)

przewidywanych zmianach cen towarów i usług konsumpcyjnych,

2)

przewidywanym wzroście wynagrodzeń w sektorze przedsiębiorstw,

3)

innych założeniach makroekonomicznych, w tym zmiany realnej wartości przeciętnego

wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej na okresy wieloletnie.

Nieprzedstawienie opinii w terminie 20 dni od przedłożenia propozycji uważa się za

rezygnację z prawa jej wyrażenia.

3.

Rada Ministrów przedstawia Trójstronnej Komisji w terminie do dnia 15 sierpnia każdego

roku propozycję prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia i międzydziałowych relacji

tego wynagrodzenia na rok następny. Wraz z tą propozycją przedkłada informację, o

której mowa w ust. 2, oraz prognozowaną kalkulacyjną liczbę etatów w państwowej sferze

budżetowej.

4.

Jeżeli Trójstronna Komisja uzgodni wysokość prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia

oraz międzydziałowe relacje tego wynagrodzenia, Rada Ministrów jest zobowiązana do

uwzględnienia w projekcie ustawy budżetowej środków na wynagrodzenia zapewniających

osiągnięcie ustalonej wysokości prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia.

5.

Jeżeli w ciągu dwóch tygodni od przedstawienia propozycji, o których mowa w ust. 3,

nie nastąpi uzgodnienie stanowiska Trójstronnej Komisji, Rada Ministrów przyjmie do

projektu ustawy budżetowej wysokość prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia, z tym

że nie może być ona niższa od prognozowanego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 3.

1.

W 1995 r. wzrost prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej

będzie wyższy co najmniej o sześć punktów procentowych od planowanego w ustawie budżetowej

średniorocznego wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych.

2.

Pierwsze negocjacje, o których mowa w art. 4 ust. 1, dotyczyć będą 1996 roku.

3.

W latach 1996-1998 prognozowane przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w art. 4 ust.

3, będzie wzrastać w stopniu wyższym niż wskaźnik zmian cen towarów i usług konsumpcyjnych.

4.

W razie gdy w latach 1995-1998 prognozowane roczne przeciętne wynagrodzenie wzrośnie

w stopniu niższym niż wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych, Rada Ministrów

dokonuje korekty wynagrodzenia bazowego, o którym mowa w art. 8, gwarantującej zachowanie

realnej wartości przeciętnego wynagrodzenia. Korekta będzie dokonywana nie później

niż w terminie dokonywania podwyżek wynagrodzeń, określonym w ustawie budżetowej.

1.

W ustawie budżetowej ustala się

1)

wysokość prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia,

2)

dla poszczególnych części i działów klasyfikacji budżetowej kwoty środków na wynagrodzenia

w państwowych jednostkach budżetowych, bez środków na podwyżki wynagrodzeń, kalkulacyjne

liczby etatów z wyodrębnieniem etatów sędziów i prokuratorów, żołnierzy i funkcjonariuszy

oraz kandydatów i żołnierzy niezawodowych,

3)

w poszczególnych częściach i działach klasyfikacji budżetowej limity wynagrodzeń bazowych

oraz kalkulacyjne liczby etatów dla gospodarki pozabudżetowej, szkół wyższych i innych

jednostek prowadzących gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie o szkolnictwie

wyższym oraz jednostek prowadzących gospodarkę finansową na zasadach ustalonych dla

zakładów budżetowych,

4)

kwoty środków i limitów na podwyżki wynagrodzeń w podziale na

a)

działy klasyfikacji budżetowej,

b)

jednostki budżetowe i jednostki, o których mowa w pkt 3, w podziale na nie dotowane

i dotowane, z uwzględnieniem stopnia dotowania,

c)

grupy osób wymienione w pkt 2,

5)

terminy dokonywania podwyżek wynagrodzeń,

6)

rezerwę etatów kalkulacyjnych, środków i limitów na wynagrodzenia, przeznaczoną do

dyspozycji Rady Ministrów, na nieprzewidziane zmiany organizacyjne.

2.

Do przenoszenia środków i limitów na wynagrodzenia stosuje się odpowiednio przepisy

art. 45 ust. 3 i 5 ustawy - Prawo budżetowe.

3.

Przez limit wynagrodzeń, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, rozumie się dopuszczalną wysokość

środków, jakie jednostki, o których mowa w tym przepisie, mogą przeznaczyć na wynagrodzenia

pracowników.

4.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, wypadki, w których wynagrodzenia

w gospodarce pozabudżetowej oraz w innych jednostkach, o których mowa w ust. 1 pkt

3, mogą być wypłacane poza limitem.

5.

Rezerwa środków na podwyżki wynagrodzeń oraz rezerwa, o której mowa w ust. 1 pkt 6,

jest planowana w ustawie budżetowej wyłącznie w części „Rezerwy celowe”.

1.

Rada Ministrów dokonuje, w drodze rozporządzenia, podziału środków rezerwy na podwyżki

wynagrodzeń w państwowych jednostkach budżetowych i limitu wynagrodzeń na podwyżki

dla jednostek, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3, na części budżetowe, z podziałem

na działy.

2.

Dysponenci części budżetowych dokonują podziału między poszczególne jednostki sfery

budżetowej

1)

środków bazowego wynagrodzenia i środków na podwyżki w jednostkach budżetowych,

2)

limitów wynagrodzeń bazowych i limitów na podwyżki w jednostkach, o których mowa w

art. 6 ust. 1 pkt 3.

3.

Minister Finansów dokonuje odpowiednich zmian planu wydatków budżetowych na wniosek

właściwego dysponenta części budżetowej.

1.

Przez bazowe wynagrodzenie, o którym mowa w art. 7 ust. 2, z zastrzeżeniem art. 5

ust. 4, rozumie się miesięczną kwotę prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia osobowego

i honorariów wynikających ze stosunku pracy ze stycznia roku poprzedniego bez podwyżek,

powiększoną o miesięczną kwotę przyznaną na podwyżki wynagrodzeń w poprzednim roku,

pomnożoną przez kalkulacyjną liczbę etatów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 lit.

b), oraz przez 12.

2.

W wypadku zmian organizacyjnych przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

W jednostkach budżetowych ogólna kwota wynagrodzeń, łącznie ze środkami wykorzystanymi

z tytułu niższego zatrudnienia niż kalkulacyjna liczba etatów, nie może przekroczyć

kwoty środków przydzielonych jednostce w trybie określonym w art. 7 ust. 2 pkt 1.

2.

W jednostkach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3, ogólna kwota wynagrodzeń, łącznie

ze środkami wykorzystanymi z tytułu niższego zatrudnienia niż kalkulacyjna liczba

etatów, nie może, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 4, przekroczyć limitu określonego w

trybie art. 7 ust. 2 pkt 2.

W wypadku przejęcia przez gminę, na podstawie umowy zawartej z organem administracji

państwowej, zadań, na których realizację określono w ustawie budżetowej kwoty środków

i limitów na wynagrodzenia w trybie art. 7 ust. 2 - środki i limity na wynagrodzenia

w części przypadającej na realizację tych zadań nie mogą być wykorzystane przez organ

administracji państwowej.

W ustawie z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. z 1984 r. Nr 29, poz. 149, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 105, poz. 453, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 oraz z 1994 r. Nr 53, poz. 214 i Nr 105, poz. 509) w art. 68 wprowadza się następujące zmiany

1)

w ust. 1 skreśla się wyrazy „wolne od podatku od wynagrodzeń”,

2)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność prognozowanego przeciętnego

wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej.

3.

Wielokrotność prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia, o której mowa w ust. 2, określa

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

”

W ustawie z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy

(Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18) w art. 2 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Przeciętne uposażenie żołnierzy zawodowych stanowi wielokrotność prognozowanego przeciętnego

wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej.

4.

Wielokrotność prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia, o której mowa w ust. 3, określa

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w drodze rozporządzenia.

”

W ustawie z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska

państwowe

(Dz. U. Nr 20, poz. 101, z 1982 r. Nr 31, poz. 214, z 1985 r. Nr 22, poz. 98 i Nr 50, poz. 262, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1989 r. Nr 34, poz. 178, z 1991 r. Nr 100, poz. 443 oraz z 1993 r. Nr 1, poz. 1) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 2a otrzymuje brzmienie

„

Art. 2a.

Wynagrodzenie Prezydenta składa się z wynagrodzenia zasadniczego odpowiadającego siedmiokrotności

prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej oraz dodatku

funkcyjnego odpowiadającego dwu- i półkrotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia

w państwowej sferze budżetowej.

”

,

2)

w art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wynagrodzenie ustala się na podstawie prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w

państwowej sferze budżetowej.

”

,

3)

skreśla się art. 3a.

W ustawie z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz. U. z 1994 r. Nr 13, poz. 48) art. 45 otrzymuje brzmienie

„

Art. 45.

1.

Wynagrodzenie zasadnicze sędziów jest równe i stanowi, odpowiednio do rangi stanowiska

sędziego, wielokrotność prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w państwowej sferze

budżetowej; wysokość wynagrodzenia sędziów różnicuje staż pracy i pełnione funkcje.

2.

Wynagrodzenie sędziów i członków Biura Orzecznictwa określa, w drodze rozporządzenia,

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa.

”

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25, Nr 77, poz. 355, Nr 91, poz. 421 i Nr 105, poz. 509) art. 71 otrzymuje brzmienie

„

Art. 71.

§ 1.

Wynagrodzenie zasadnicze sędziów równorzędnych sądów jest równe i stanowi, odpowiednio

do rangi stanowiska sędziego, wielokrotność prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia

w państwowej sferze budżetowej; wysokość wynagrodzenia sędziów sądów równorzędnych

różnicuje staż pracy i pełnione funkcje.

§ 2.

Wynagrodzenie sędziów określa, w drodze rozporządzenia, Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa.

”

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze

(Dz. U. z 1994 r. Nr 19, poz. 70 i Nr 105, poz. 509) art. 62 otrzymuje brzmienie

„

Art. 62.

1.

Wynagrodzenie zasadnicze prokuratorów równorzędnych powszechnych jednostek organizacyjnych

prokuratury jest równe i stanowi, odpowiednio do rangi stanowiska prokuratora, wielokrotność

prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej; wysokość

wynagrodzenia prokuratorów równorzędnych powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury

różnicuje staż pracy i pełnione funkcje.

2.

Wynagrodzenie prokuratorów określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

”

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. Nr 30, poz. 179, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 107, poz. 461, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 oraz z 1994 r. Nr 53, poz. 214) w art. 99 wprowadza się następujące zmiany

1)

w ust. 2 skreśla się wyrazy „wolne od podatku od wynagrodzeń”,

2)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność prognozowanego przeciętnego

wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej.

4.

Wielokrotność prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia, o której mowa w ust. 3, określa

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

”

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa

(Dz. U. Nr 30, poz. 180, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 107, poz. 461, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 oraz z 1994 r. Nr 53, poz. 214) w art. 86 wprowadza się następujące zmiany

1)

w ust. 2 skreśla się wyrazy „wolne od podatku od wynagrodzeń”,

2)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność prognozowanego przeciętnego

wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej.

4.

Wielokrotność prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia, o której mowa w ust. 3, określa

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

”

W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. Nr 78, poz. 462, z 1991 r. Nr 94, poz. 422, z 1992 r. Nr 54, poz. 254, z 1993 r. Nr 12, poz. 52 oraz z 1994 r. Nr 53, poz. 214) w art. 103 wprowadza się następujące zmiany

1)

w ust. 2 skreśla się wyrazy „wolne od podatku od wynagrodzeń”,

2)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność prognozowanego przeciętnego

wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej.

4.

Wielokrotność prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia, o której mowa w ust. 3, określa

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

”

W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. Nr 88, poz. 400, z 1992 r. Nr 21, poz. 86 i Nr 54, poz. 254 oraz z 1994 r. Nr 53, poz. 214) w art. 85 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Przeciętne uposażenie funkcjonariuszy stanowi wielokrotność prognozowanego przeciętnego

wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej.

4.

Wielokrotność prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia, o której mowa w ust. 3, określa

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

”

Ilekroć w przepisach prawa jest mowa o

1)

„przeciętnym wynagrodzeniu w sferze produkcji materialnej”, „przeciętnym wynagrodzeniu

w sześciu podstawowych działach”, „przeciętnym wynagrodzeniu w pięciu podstawowych

działach” - oznacza to „przeciętne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw”,

2)

„przeciętnym wynagrodzeniu w gospodarce uspołecznionej” - oznacza to „przeciętne wynagrodzenie

w gospodarce narodowej”.

Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1989 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w sferze

budżetowej

(Dz. U. Nr 4, poz. 24, Nr 48, poz. 261 i Nr 64, poz. 389 oraz z 1990 r. Nr 71, poz. 417).

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1995 r.

1.

Wynagrodzenie zasadnicze sędziów jest równe i stanowi, odpowiednio do rangi stanowiska

sędziego, wielokrotność prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w państwowej sferze

budżetowej; wysokość wynagrodzenia sędziów różnicuje staż pracy i pełnione funkcje.

2.

Wynagrodzenie sędziów i członków Biura Orzecznictwa określa, w drodze rozporządzenia,

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa.

1.

Wynagrodzenie zasadnicze prokuratorów równorzędnych powszechnych jednostek organizacyjnych

prokuratury jest równe i stanowi, odpowiednio do rangi stanowiska prokuratora, wielokrotność

prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej; wysokość

wynagrodzenia prokuratorów równorzędnych powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury

różnicuje staż pracy i pełnione funkcje.

2.

Wynagrodzenie prokuratorów określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia.

§ 1.

Wynagrodzenie zasadnicze sędziów równorzędnych sądów jest równe i stanowi, odpowiednio

do rangi stanowiska sędziego, wielokrotność prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia

w państwowej sferze budżetowej; wysokość wynagrodzenia sędziów sądów równorzędnych

różnicuje staż pracy i pełnione funkcje.

§ 2.

Wynagrodzenie sędziów określa, w drodze rozporządzenia, Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa.