Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

1.

Ustawa określa zadania państwa w zakresie łagodzenia skutków bezrobocia, zatrudnienia

oraz aktywizacji zawodowej bezrobotnych i innych osób poszukujących pracy.

2.

Ustawa ma zastosowanie do

1)

obywateli polskich zamieszkałych w Polsce, poszukujących i podejmujących zatrudnienie

lub inną pracę zarobkową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zatrudnienie

za granicą u pracodawców zagranicznych,

2)

cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i posiadających

kartę stałego pobytu lub którym nadano status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej,

poszukujących i podejmujących zatrudnienie lub inną pracę zarobkową na terytorium

Polski,

3)

cudzoziemców, którym dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy udzielił zgody na zatrudnienie

lub inną pracę zarobkową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Na zasadach określonych w ustawie zasiłki i inne świadczenia z tytułu pozostawania

bez pracy przysługują osobom, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

absolwencie - oznacza to zarejestrowanego w rejonowym urzędzie pracy w okresie 12

miesięcy od dnia ukończenia szkoły lub nauki określonego w dyplomie, świadectwie lub

zaświadczeniu

a)

absolwenta dziennej ponadpodstawowej szkoły publicznej lub niepublicznej o uprawnieniach

szkoły publicznej albo szkoły wyższej państwowej lub niepaństwowej,

b)

absolwenta studiów podyplomowych lub doktoranckich, podjętych w okresie 6 miesięcy

od dnia ukończenia szkoły wyższej,

c)

absolwenta szkoły wieczorowej lub zaocznej, o której mowa pod lit. a), jeżeli w ostatnich

12 miesiącach trwania nauki nie był zatrudniony,

d)

absolwenta co najmniej 12-miesięcznego przygotowania zawodowego odbytego w ramach

Ochotniczych Hufców Pracy,

e)

absolwenta dziennych kursów zawodowych, trwających co najmniej 24 miesiące, jeżeli

w okresie ostatnich 12 miesięcy ich trwania nie był zatrudniony,

f)

absolwenta szkoły podstawowej specjalnej,

g)

niepełnosprawnego, który uzyskał uprawnienia do wykonywania zawodu,

2)

bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2, nie zatrudnioną

i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, z zastrzeżeniem art. 26 ust. 1, zdolną i

gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym

zawodzie lub służbie, z zastrzeżeniem lit. g), nie uczącą się w szkole w systemie

dziennym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego)

rejonowym urzędzie pracy, jeżeli

a)

ukończyła 18 lat, z wyjątkiem młodocianych absolwentów,

b)

kobieta nie ukończyła 60 lat, a mężczyzna 65 lat,

c)

nie nabyła prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej albo po ustaniu zatrudnienia

nie pobiera świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub

wychowawczego,

d)

nie jest właścicielem lub posiadaczem (samoistnym lub zależnym) nieruchomości rolnej,

w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, o powierzchni użytków rolnych powyżej 2 ha przeliczeniowych albo gospodarstwa stanowiącego

dział specjalny produkcji rolnej w rozumieniu przepisów podatkowych, chyba że dochód

z działów specjalnych produkcji rolnej obliczony dla celów podatku dochodowego od

osób fizycznych nie przekracza wysokości przeciętnego dochodu z pracy w rolnictwie

nieuspołecznionym z 2 ha przeliczeniowych, ustalonego przez Ministra Pracy i Polityki

Socjalnej na podstawie przepisów o podatku rolnym,

e)

nie podlega ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu z tytułu stałej pracy jako domownik

w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe

lub stanowiącym dział specjalny produkcji rolnej, z którego podatek dochodowy od osób

fizycznych przekracza dochody z 2 ha przeliczeniowych, o których mowa w lit. d),

f)

nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu

do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega - na podstawie

odrębnych przepisów - obowiązkowi ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego,

g)

jest osobą niepełnosprawną, której stan zdrowia pozwala na podjęcie zatrudnienia co

najmniej w połowie wymiaru czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie,

h)

nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności,

3)

cudzoziemcach - oznacza to osoby nie posiadające obywatelstwa polskiego,

4)

dochodach - oznacza to dochody podlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o

podatku dochodowym od osób fizycznych,

5)

dodatkowym miejscu pracy - oznacza to miejsce pracy utworzone dla bezrobotnego w wyniku

udzielenia pożyczki z Funduszu Pracy,

6)

klubie pracy - oznacza to zajęcia dla bezrobotnych w celu nabycia umiejętności poszukiwania

i uzyskiwania zatrudnienia,

7)

koszcie szkolenia - oznacza to

a)

uprzednio uzgodnioną należność przysługującą jednostce szkoleniowej,

b)

koszt ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków,

c)

koszt przejazdu i zakwaterowania, jeżeli szkolenie odbywa się w innej miejscowości

niż miejsce zamieszkania bezrobotnego,

d)

koszt niezbędnych badań lekarskich,

8)

najniższym wynagrodzeniu - oznacza to najniższe wynagrodzenie pracowników, ogłoszone

przez Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski” na podstawie odrębnych przepisów,

9)

nielegalnym zatrudnieniu lub innej nielegalnej pracy zarobkowej - oznacza to

a)

zatrudnienie przez pracodawcę osoby bez zawarcia z nią w wymaganym terminie umowy

o pracę na piśmie,

b)

niezgłoszenie osoby zatrudnionej lub wykonującej inną pracę zarobkową do ubezpieczenia

społecznego,

c)

zatrudnienie lub powierzenie innej pracy zarobkowej cudzoziemcowi nie posiadającemu

karty stałego pobytu lub statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej bez zezwolenia

lub zgody dyrektora właściwego wojewódzkiego urzędu pracy lub na innym stanowisku

albo na innych warunkach niż określone w zezwoleniu lub zgodzie,

d)

podjęcie przez cudzoziemca nie posiadającego karty stałego pobytu lub statusu uchodźcy

w Rzeczypospolitej Polskiej zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej bez zgody dyrektora

właściwego wojewódzkiego urzędu pracy,

10)

nielegalnej działalności - oznacza to

a)

prowadzenie pośrednictwa pracy albo kierowanie obywateli polskich do pracy za granicą

bez wymaganego upoważnienia,

b)

prowadzenie pośrednictwa pracy albo kierowanie obywateli polskich do pracy za granicą

u pracodawców zagranicznych, w celu osiągnięcia zysku,

11)

odpowiednim zatrudnieniu - oznacza to zatrudnienie, do którego bezrobotny ma przygotowanie

zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, jeżeli zatrudnienie jest odpowiednie

ze względu na stan zdrowia bezrobotnego, a łączny czas dojazdu do miejsca zatrudnienia

i z powrotem środkami komunikacji publicznej nie przekracza 3 godzin,

12)

organach zatrudnienia - oznacza to Prezesa Krajowego Urzędu Pracy oraz dyrektorów

wojewódzkich urzędów pracy i kierowników rejonowych urzędów pracy,

13)

osobie samotnie wychowującej dzieci - oznacza to osobę, o której mowa w przepisach

o podatku dochodowym od osób fizycznych,

14)

osobie współpracującej - oznacza to osobę współpracującą w rozumieniu przepisów o

ubezpieczeniu społecznym osób prowadzących działalność gospodarczą oraz ich rodzin,

a także przepisów o ubezpieczeniu społecznym osób wykonujących pracę na podstawie

umowy agencyjnej lub umowy zlecenia,

15)

poszukującym pracy - oznacza to osobę nie zatrudnioną, o której mowa w art. 1 ust.

2 pkt 1 i 2, poszukującą zatrudnienia oraz osobę zatrudnioną zgłaszającą zamiar i

gotowość podjęcia zatrudnienia w wyższym wymiarze czasu pracy, albo dodatkowego lub

innego zatrudnienia, zarejestrowaną w rejonowym urzędzie pracy,

16)

innej pracy zarobkowej - oznacza to wykonywanie pracy na podstawie umowy agencyjnej,

umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni

produkcyjnej lub spółdzielni kółek rolniczych (usług rolniczych),

17)

pracodawcy - oznacza to jednostkę organizacyjną, chociażby nie posiadała osobowości

prawnej, a także osobę fizyczną, jeżeli zatrudniają one pracowników,

18)

pracach interwencyjnych - oznacza to zatrudnienie bezrobotnego przez pracodawcę w

okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy, jeżeli zatrudnienie to nastąpiło w wyniku umowy

zawartej z rejonowym urzędem pracy,

19)

programach specjalnych - oznacza to działania, w celu promocji zatrudnienia, inicjowane

przez organy zatrudnienia na rzecz osób zakwalifikowanych do grup ryzyka na lokalnych

rynkach pracy,

20)

przeciętnym wynagrodzeniu - oznacza to przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce

narodowej w poprzednim kwartale od pierwszego dnia następnego miesiąca po ogłoszeniu

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”,

21)

robotach publicznych - oznacza to zatrudnienie bezrobotnego w okresie nie dłuższym

niż 12 miesięcy przy wykonywaniu prac zorganizowanych przez organy samorządu terytorialnego

lub administracji rządowej i finansowanych ze środków samorządu terytorialnego, budżetu

państwa lub funduszy celowych,

22)

szkoleniu - oznacza to przyuczenie do zawodu, przekwalifikowanie lub podwyższenie

kwalifikacji zawodowych,

23)

zasiłku - oznacza to zasiłek dla bezrobotnych,

24)

zasiłku szkoleniowym - oznacza to zasiłek wypłacany w okresie szkolenia,

25)

zatrudnieniu - oznacza to wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku

służbowego oraz umowy o pracę nakładczą.

2.

Okres, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, przedłuża się o czas odbywania przez absolwenta

zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia

wojskowego absolwentów szkół wyższych, służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata

na żołnierza zawodowego, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej oraz zasadniczej

służby w obronie cywilnej i służby zastępczej.

3.

Badania lekarskie, mające na celu stwierdzenie zdolności bezrobotnego do pracy, przeprowadzają,

na wniosek kierownika rejonowego urzędu pracy, lekarze publicznych zakładów opieki

zdrowotnej uprawnieni do przeprowadzania badań lekarskich pracowników na podstawie

odrębnych przepisów.

1.

Krajowy Urząd Pracy jest centralnym organem administracji państwowej i podlega Ministrowi

Pracy i Polityki Socjalnej.

2.

Prezes Krajowego Urzędu Pracy jest powoływany i odwoływany przez Prezesa Rady Ministrów

na wniosek Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, zaopiniowany przez Naczelną Radę Zatrudnienia.

3.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określa, w drodze rozporządzenia, organizację,

szczegółowe zasady i zakres działania Krajowego Urzędu Pracy oraz wojewódzkich i rejonowych

urzędów pracy.

1.

Zadania określone w ustawie realizuje Minister Pracy i Polityki Socjalnej przy pomocy

Krajowego Urzędu Pracy oraz wojewódzkich i rejonowych urzędów pracy, które współdziałają

z organizacjami, organami i instytucjami zajmującymi się problematyką zatrudnienia

i przeciwdziałania bezrobociu, a w szczególności z organami samorządu terytorialnego,

organizacjami związków zawodowych, pracodawców i bezrobotnych.

2.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej, w zakresie objętym ustawą, koordynuje działalność

innych organów, organizacji i instytucji.

1.

Do zadań dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy należy w szczególności

1)

koordynowanie działalności rejonowych urzędów pracy na terenie województwa, ustalanie

liczby i zasięgu właściwości terytorialnej rejonowych urzędów pracy, po zasięgnięciu

opinii wojewody i wojewódzkiej rady zatrudnienia,

2)

opracowywanie analiz i ocen dotyczących problematyki zatrudnienia w województwie na

potrzeby Ministra Pracy i Polityki Socjalnej oraz rad zatrudnienia,

3)

współdziałanie z wojewódzką radą zatrudnienia w podejmowaniu przedsięwzięć zmierzających

do zapobiegania negatywnym dla pracowników skutkom zwolnień z pracy oraz łagodzenia

tych skutków, a zwłaszcza pozyskiwania miejsc pracy i szkolenia bezrobotnych,

4)

opracowywanie propozycji do planów Funduszu Pracy oraz sprawozdań z wykorzystania

środków Funduszu,

5)

ustalanie zadań dla rejonowych urzędów pracy i limitów środków Funduszu Pracy oraz

kontrolowanie ich wykonania i wykorzystania,

6)

przyjmowanie zgłoszeń od osób podejmujących pracę za granicą na podstawie umów zawieranych

z pracodawcami zagranicznymi,

7)

wydawanie decyzji w sprawach zatrudnienia cudzoziemców lub wykonywania przez nich

innej pracy zarobkowej,

8)

organizowanie pośrednictwa pracy w skali międzywojewódzkiej,

9)

wykonywanie zadań określonych w przepisach o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej

osób niepełnosprawnych,

10)

współdziałanie z wojewódzkim organem rządowej administracji specjalnej do spraw oświaty

w planowaniu i podejmowaniu przedsięwzięć w zakresie szkolenia bezrobotnych oraz w

organizowaniu kształcenia zawodowego,

11)

realizacja zadań określonych w przepisach o służbie zastępczej,

12)

realizacja zadań wynikających z przepisów o ochronie roszczeń pracowniczych w razie

niewypłacalności pracodawcy,

13)

organizowanie i koordynowanie usług poradnictwa zawodowego oraz rozwoju informacji

zawodowej na terenie województwa, a także wspieranie działalności klubów pracy,

14)

realizacja zadań w zakresie kontroli przestrzegania przepisów ustawy,

15)

inicjowanie oraz koordynowanie realizacji programów specjalnych.

2.

Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzje o

1)

odstąpieniu od żądania zwrotu części lub całości nienależnie pobranego świadczenia,

2)

odroczeniu spłaty lub umorzeniu części lub całości pożyczki udzielonej bezrobotnemu

z Funduszu Pracy, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 4.

1.

Do zadań kierownika rejonowego urzędu pracy należy w szczególności

1)

udzielanie pomocy bezrobotnym i innym osobom poszukującym pracy w znalezieniu pracy,

a także pracodawcom w pozyskiwaniu pracowników,

2)

podejmowanie działań zmierzających do zapobiegania negatywnym skutkom zwolnień z pracy

oraz do łagodzenia tych skutków, a zwłaszcza pozyskiwania odpowiednich miejsc pracy,

oraz organizowanie szkolenia,

3)

rejestrowanie bezrobotnych i innych osób poszukujących pracy, przedstawianie im propozycji

zatrudnienia lub propozycji szkolenia, propozycji prac interwencyjnych i robót publicznych,

a w razie braku takich możliwości wypłacanie uprawnionym zasiłków,

4)

inicjowanie i finansowanie szkoleń,

5)

inicjowanie tworzenia dodatkowych miejsc pracy oraz udzielanie pomocy bezrobotnym

w podejmowaniu działalności na własny rachunek,

6)

inicjowanie i finansowanie

a)

prac interwencyjnych,

b)

robót publicznych,

c)

zatrudnienia absolwentów,

7)

prowadzenie poradnictwa zawodowego oraz informacji zawodowej dla bezrobotnych i innych

osób poszukujących pracy,

8)

wykonywanie kontroli w zakresie przestrzegania przepisów ustawy,

9)

refundowanie wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne młodocianych pracowników,

zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego,

10)

finansowanie dodatków i premii przysługujących pracownikom za wykonywanie obowiązków

opiekunów praktyk uczniowskich,

11)

wydawanie biletów kredytowych osobom skierowanym do pracy poza miejsce stałego zamieszkania,

12)

współdziałanie z rejonowymi radami zatrudnienia w zakresie przeciwdziałania negatywnym

skutkom bezrobocia, a w szczególności przy rozdziale środków finansowych z Funduszu

Pracy,

13)

inicjowanie i wspieranie działalności klubów pracy,

14)

realizacja programów specjalnych.

2.

Kierownik rejonowego urzędu pracy wydaje decyzje o

1)

uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz o utracie statusu osoby

bezrobotnej,

2)

przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu, wznowieniu wypłaty oraz o utracie prawa

do zasiłku lub zasiłku szkoleniowego,

3)

obowiązku zwrotu przez bezrobotnego nienależnie pobranego zasiłku, zasiłku szkoleniowego

lub kosztów szkolenia,

4)

odroczeniu zwrotu lub rozłożeniu na raty nienależnie pobranego świadczenia,

5)

umorzeniu części pożyczki udzielonej z Funduszu Pracy.

1.

Naczelna Rada Zatrudnienia jest organem opiniodawczo-doradczym Ministra Pracy i Polityki

Socjalnej w sprawach zatrudnienia.

2.

Do zakresu działania Naczelnej Rady Zatrudnienia należy w szczególności

1)

inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do pełnego i racjonalnego zatrudnienia,

2)

opiniowanie planów Funduszu Pracy oraz rocznych sprawozdań z działalności tego Funduszu,

3)

wydawanie opinii w sprawach, o których mowa w art. 57 ust. 1 pkt 21-23,

4)

opiniowanie projektów aktów prawnych dotyczących zatrudnienia oraz wnioskowanie w

sprawie wydania lub zmiany obowiązujących przepisów,

5)

współdziałanie z wojewódzkimi radami zatrudnienia,

6)

przedstawianie Ministrowi Pracy i Polityki Socjalnej okresowych informacji o swojej

działalności oraz o działalności wojewódzkich i rejonowych rad zatrudnienia.

1.

Wojewódzkie rady zatrudnienia są organami opiniodawczo-doradczymi wojewodów.

2.

Do zakresu działania wojewódzkich rad zatrudnienia należy w szczególności

1)

inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do pełnego i racjonalnego zatrudnienia w

województwie,

2)

ocena racjonalności gospodarki środkami Funduszu Pracy,

3)

opiniowanie projektów planów finansowych, opracowywanych przez wojewódzkie urzędy

pracy, oraz sprawozdań z ich wykonania,

4)

opiniowanie kierunków kształcenia, szkolenia zawodowego oraz zatrudnienia w województwie,

5)

opiniowanie liczby i zasięgu terytorialnego rejonowych urzędów pracy na terenie województwa,

6)

opiniowanie kryteriów wydawania decyzji w sprawach zatrudnienia cudzoziemców lub wykonywania

przez nich innej pracy zarobkowej na terenie województwa,

7)

ocenianie okresowych sprawozdań z działalności wojewódzkich urzędów pracy oraz przedstawianie

Naczelnej Radzie Zatrudnienia okresowych sprawozdań i wniosków w sprawach zatrudnienia,

8)

opiniowanie kryteriów przyznawania i umarzania pożyczek z Funduszu Pracy,

9)

opiniowanie kandydatów na stanowisko dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy oraz wnioskowanie

o jego odwołanie,

10)

delegowanie przedstawiciela do komisji konkursowej w przypadku powoływania dyrektora

wojewódzkiego urzędu pracy w drodze konkursu.

1.

Rejonowe rady zatrudnienia są organami opiniodawczo-doradczymi kierowników rejonowych

urzędów rządowej administracji ogólnej.

2.

Do zakresu działania rejonowych rad zatrudnienia stosuje się odpowiednio przepisy

art. 8 ust. 2 pkt 1-4 i 7-10.

1.

Naczelna Rada Zatrudnienia składa się z 24 osób, powoływanych w równych częściach

spośród przedstawicieli reprezentatywnych organizacji związkowych, organizacji pracodawców,

organów administracji rządowej oraz samorządu terytorialnego.

2.

Wojewódzkie rady zatrudnienia składają się z 16 osób, powoływanych w równych częściach

spośród przedstawicieli działających na terenie danego województwa organizacji związków

zawodowych, organizacji pracodawców, organów administracji rządowej oraz samorządu

terytorialnego. Przewodniczącym wojewódzkiej rady zatrudnienia jest wojewoda.

3.

Rejonowe rady zatrudnienia składają się z 12 osób, powoływanych w równych częściach

spośród przedstawicieli działających na terenie rejonu organizacji związków zawodowych,

organizacji pracodawców, organów administracji rządowej oraz samorządu terytorialnego.

Przewodniczącym rejonowej rady zatrudnienia jest kierownik rejonowego urzędu rządowej

administracji ogólnej.

4.

Członków Naczelnej Rady Zatrudnienia i wojewódzkich rad zatrudnienia powołuje Minister

Pracy i Polityki Socjalnej, natomiast członków rejonowych rad zatrudnienia powołuje

wojewoda spośród kandydatów zgłoszonych przez organy i organizacje, o których mowa

w ust. 1-3.

5.

Członek rady zatrudnienia może zostać odwołany

1)

na wniosek organu lub organizacji, która zgłosiła kandydaturę członka rady,

2)

z inicjatywy odpowiednio Ministra Pracy i Polityki Socjalnej oraz wojewody, po zasięgnięciu

opinii organu lub organizacji, które zgłosiły kandydaturę członka rady.

6.

Kadencja rad zatrudnienia trwa 4 lata.

7.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określa, w drodze rozporządzenia, organizację

oraz tryb działania rad zatrudnienia oraz zasady, na jakich mogą uczestniczyć w posiedzeniach

rad zatrudnienia przedstawiciele nauki oraz innych organów, organizacji i instytucji

nie reprezentowanych w radach zatrudnienia.

8.

Pracodawca jest obowiązany zwolnić pracownika od pracy w celu wzięcia udziału w posiedzeniach

rady zatrudnienia. Za czas zwolnienia pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia ustalonego

według zasad obowiązujących przy obliczaniu wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy. Koszty

wynagrodzenia ponoszone przez pracodawcę mogą być refundowane z Funduszu Pracy.

9.

Na wniosek członków rad zatrudnienia zamieszkałych poza miejscem obrad rady koszty

przejazdów publicznymi środkami komunikacji finansowane są ze środków Funduszu Pracy.

10.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady refundacji kosztów, o których mowa w ust. 8 i 9.

Organy zatrudnienia realizują zadania państwa w zakresie zatrudnienia, przeciwdziałania

bezrobociu i łagodzenia jego skutków.

1.

Pośrednictwo pracy polega na udzielaniu pomocy bezrobotnym i innym osobom poszukującym

pracy w uzyskaniu odpowiedniego zatrudnienia oraz pracodawcom w znalezieniu odpowiednich

pracowników.

2.

Pośrednictwo pracy prowadzą rejonowe urzędy pracy. Pośrednictwo pracy jest wykonywane

nieodpłatnie i opiera się na następujących zasadach

1)

dostępności usług pośrednictwa dla wszystkich osób poszukujących pracy oraz dla pracodawców,

2)

dobrowolności - oznaczającej wolne od przymusu korzystanie z usług pośrednictwa pracy

przez poszukujących pracy,

3)

równości - oznaczającej obowiązek rejonowych urzędów pracy udzielania wszystkim poszukującym

pracy pomocy w znalezieniu zatrudnienia, bez względu na ich narodowość, przynależność

do organizacji politycznych, społecznych, na płeć, wyznanie i inne okoliczności,

4)

jawności - oznaczającej, że każde wolne miejsce pracy zgłoszone do urzędu podawane

jest do wiadomości poszukującym pracy.

3.

Pracodawcy mają obowiązek na bieżąco informować rejonowe urzędy pracy, właściwe dla

siedziby pracodawcy, o wolnych miejscach pracy lub miejscach przygotowania zawodowego.

4.

Pracodawca przed zatrudnieniem pracownika obowiązany jest uzyskać od niego oświadczenie

o pozostawaniu lub niepozostawaniu w rejestrze bezrobotnych.

5.

Pracodawca obowiązany jest zawiadomić w formie pisemnej w ciągu 7 dni właściwy rejonowy

urząd pracy o zatrudnieniu osoby zarejestrowanej jako bezrobotna lub o powierzeniu

jej innej pracy zarobkowej.

1.

Rejonowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i inne osoby poszukujące pracy oraz

prowadzą karty rejestracyjne tych osób.

2.

Bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego rejonowego urzędu pracy w wyznaczonych

terminach w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji

o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia.

3.

Kierownik rejonowego urzędu pracy, z zastrzeżeniem art. 27 ust. 3, pozbawia statusu

bezrobotnego osobę, która

1)

nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2,

2)

uzyskała w miesiącu dochód w wysokości połowy najniższego wynagrodzenia lub wyższy,

3)

otrzymała pożyczkę z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej lub rolniczej,

4)

trzykrotnie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny, w okresie 6 miesięcy, przyjęcia propozycji

odpowiedniego zatrudnienia albo wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych;

pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 6 miesięcy,

5)

nie stawiła się w rejonowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła

o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego

następuje po upływie 14 dni od wyznaczonego terminu stawienia się w rejonowym urzędzie

pracy,

6)

odmówiła poddania się badaniom lekarskim mającym na celu ustalenie zdolności do pracy,

7)

na wniosek bezrobotnego.

Rejonowe urzędy pracy w razie braku możliwości zapewnienia bezrobotnym odpowiedniego

zatrudnienia

1)

inicjują i finansują szkolenie bezrobotnych oraz przyznają i wypłacają zasiłki szkoleniowe,

2)

inicjują organizowanie dodatkowych miejsc pracy i udzielają pracodawcom pomocy finansowej

w zakresie określonym w ustawie,

3)

inicjują oraz finansują, w zakresie ustalonym w ustawie, prace interwencyjne, a także

roboty publiczne,

4)

udzielają pożyczek z Funduszu Pracy na podjęcie działalności na własny rachunek,

5)

przyznają i wypłacają zasiłki,

6)

aktywizują bezrobotnych w ramach programów specjalnych oraz w ramach zajęć w klubach

pracy.

1.

Rejonowy urząd pracy inicjuje szkolenie bezrobotnych w celu zwiększenia ich szans

na uzyskanie zatrudnienia, podwyższenia dotychczasowych kwalifikacji zawodowych lub

zwiększenia aktywności zawodowej, a w szczególności w razie

1)

braku kwalifikacji zawodowych,

2)

konieczności zmiany kwalifikacji w związku z brakiem propozycji odpowiedniego zatrudnienia,

3)

utraty zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie.

2.

Rejonowy urząd pracy kieruje bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli

zostanie uprawdopodobnione, że szkolenie to zapewni uzyskanie pracy, koszt tego szkolenia

nie przekroczy dwukrotnego przeciętnego wynagrodzenia, a także spełniony jest przynajmniej

jeden z warunków, o których mowa w ust. 1.

3.

Szkolenie powinno trwać nie dłużej niż 6 miesięcy, a w przypadkach uzasadnionych programem

szkolenia w danym zawodzie - nie dłużej niż 12 miesięcy.

4.

Skierowanie na szkolenie może być poprzedzone określeniem przez doradcę zawodowego

rejonowego urzędu pracy predyspozycji bezrobotnego do wykonywania zawodu, który uzyska

w wyniku szkolenia, oraz, w uzasadnionych przypadkach, skierowaniem na specjalistyczne

badania lekarskie.

5.

Na wniosek pracodawcy, który zatrudnia co najmniej 50 pracowników, rejonowy urząd

pracy, po zasięgnięciu opinii rejonowej rady zatrudnienia, może z refundować z Funduszu

Pracy koszty szkolenia pracowników, do wysokości 50%, nie więcej jednak niż do wysokości

przeciętnego wynagrodzenia na jedną osobę, jeżeli po ukończeniu szkolenia zostaną

zatrudnieni zgodnie z kierunkiem odbytego szkolenia przez tego pracodawcę na innych

stanowiskach pracy przez okres co najmniej 12 miesięcy.

6.

Pracodawca, który nie spełnił warunku, o którym mowa w ust. 5, obowiązany jest do

zwrotu kosztów szkolenia finansowanych ze środków Funduszu Pracy.

1.

Zasiłek szkoleniowy przysługuje bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, jeżeli

w dniu jego rozpoczęcia miał prawo do zasiłku. Jeżeli prawo do zasiłku powstałoby

w okresie odbywania szkolenia, zasiłek szkoleniowy przysługuje od dnia nabycia tego

prawa.

2.

Wysokość zasiłku szkoleniowego wynosi 115% zasiłku.

3.

W przypadku skierowania bezrobotnego na szkolenie, koszty tego szkolenia są finansowane

z Funduszu Pracy, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Bezrobotny, który z własnej winy nie ukończył szkolenia, jest obowiązany do zwrotu

kosztów szkolenia, chyba że powodem nieukończenia szkolenia było podjęcie zatrudnienia.

5.

Osobom pobierającym zasiłki szkoleniowe przysługują, na zasadach przewidzianych dla

pracowników

1)

zasiłki porodowe, rodzinne, pielęgnacyjne i pogrzebowe,

2)

świadczenia z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych powstałych w okresie

szkolenia,

3)

świadczenia zakładów opieki zdrowotnej, które są udzielane na podstawie wpisu w legitymacji

ubezpieczeniowej, dokonywanego przez rejonowy urząd pracy.

6.

Zasiłki szkoleniowe przysługują również za udokumentowane okresy niezdolności do pracy,

za które przysługiwałyby zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

7.

Zasiłki, o których mowa w ust. 5 pkt 1, oraz zasiłki szkoleniowe wypłacane na warunkach

określonych w ust. 6 podlegają rozliczeniu przez rejonowe urzędy pracy w ciężar składek

na ubezpieczenie społeczne, w trybie przewidzianym dla tych składek.

8.

Świadczenia, o których mowa w ust. 5 pkt 2, z wyjątkiem renty inwalidzkiej lub rodzinnej,

wypłacane są przez rejonowy urząd pracy na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej

do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, po sporządzeniu protokołu okoliczności i przyczyn

wypadku przez zespół powypadkowy jednostki szkolącej lub po stwierdzeniu przez państwowego

inspektora sanitarnego choroby zawodowej. Świadczenia te rozliczane są w ciężar składek

na ubezpieczenie społeczne, w trybie przewidzianym dla tych składek.

9.

Świadczenia określone w ust. 5 pkt 3 przysługują także członkowi rodziny osoby pobierającej

zasiłek szkoleniowy na zasadach przewidzianych dla członków rodzin pracowników, na

podstawie wpisu w legitymacji ubezpieczeniowej, dokonywanego przez rejonowy urząd

pracy.

10.

Rejonowy urząd pracy może sfinansować ze środków Funduszu Pracy w części lub w całości

koszty szkolenia pracowników będących w okresie wypowiedzenia, zwalnianych z przyczyn

dotyczących zakładu pracy.

1.

Poradnictwo zawodowe polega na udzieleniu bezrobotnym i innym osobom poszukującym

pracy pomocy w wyborze odpowiedniego zawodu i miejsca zatrudnienia oraz pracodawcom

w doborze kandydatów do pracy na stanowiska wymagające szczególnych predyspozycji

psychofizycznych.

2.

Poradnictwo zawodowe kieruje się następującymi zasadami

1)

dostępności usług dla wszystkich osób bezrobotnych i innych osób poszukujących pracy

oraz dla pracodawców,

2)

dobrowolności korzystania z usług poradnictwa zawodowego,

3)

równości w korzystaniu z usług poradnictwa zawodowego bez względu na narodowość, płeć,

wyznanie, przynależność do organizacji politycznych i społecznych oraz inne okoliczności,

4)

swobody wyboru zawodu i miejsca zatrudnienia,

5)

bezpłatności korzystania z usług poradnictwa zawodowego,

6)

poufności i ochrony danych osobistych bezrobotnych i innych osób poszukujących pracy,

korzystających z usług poradnictwa zawodowego.

3.

Poradnictwo zawodowe prowadzą rejonowe urzędy pracy.

4.

Poradnictwo zawodowe świadczone jest w formie porad indywidualnych i grupowych.

5.

Porady indywidualne mogą być poprzedzone specjalistycznymi badaniami lekarskimi i

psychologicznymi. Koszty badań nie obciążają bezrobotnego i innych osób poszukujących

pracy.

6.

Przeprowadzenie badań, o których mowa w ust. 5, może nastąpić wyłącznie za zgodą bezrobotnego

lub innej osoby poszukującej pracy.

1.

Rejonowy urząd pracy może udzielać z Funduszu Pracy pożyczek

1)

pracodawcom na zorganizowanie dodatkowych miejsc pracy dla bezrobotnych skierowanych

na te miejsca,

2)

jednorazowo bezrobotnym oraz pracownikom w okresie wypowiedzenia, zwalnianym z pracy

z przyczyn dotyczących zakładu pracy, na podjęcie działalności gospodarczej lub rolniczej,

z wyjątkiem zakupu ziemi.

2.

Wysokość pożyczki nie może przekraczać dwudziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia;

w razie pożyczki na zorganizowanie dodatkowych miejsc pracy wysokość ta dotyczy utworzenia

jednego miejsca pracy.

3.

Pracodawca, któremu udzielono pożyczki, jest zobowiązany do zorganizowania dodatkowych

miejsc pracy w terminach określonych w umowie pożyczki i zatrudniania skierowanych

bezrobotnych przez okres co najmniej 24 miesięcy.

4.

Pożyczka dla osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2, może być umorzona na wniosek pożyczkobiorcy

przez kierownika rejonowego urzędu pracy do wysokości 50%, pod warunkiem prowadzenia

działalności przez okres co najmniej 24 miesięcy oraz po spełnieniu innych warunków

określonych w umowie.

5.

Warunki udzielania pożyczek, wysokość stopy procentowej oraz warunki spłaty określa

się w umowie zawieranej przez rejonowy urząd pracy z pożyczkobiorcą.

6.

Wykazy pracodawców i osób, którym udzielono pożyczki, podawane są do wiadomości publicznej

w rejonowym urzędzie pracy.

7.

Przepisy ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2, 3, 5 i 6 stosuje się odpowiednio do jednoosobowego

podmiotu gospodarczego w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej, zwanego

dalej „jednoosobowym podmiotem gospodarczym”, jeżeli zamierza zatrudnić pracownika.

8.

W przypadkach szczególnie uzasadnionych trudną sytuacją materialną osoby, o której

mowa w ust. 1 pkt 2, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy po zasięgnięciu opinii kierownika

rejonowego urzędu pracy oraz rejonowej rady zatrudnienia może, na wniosek pożyczkobiorcy,

odroczyć termin spłaty pożyczki albo umorzyć jej spłatę w części lub w całości.

9.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady udzielania pożyczek, wysokość stopy procentowej oraz warunki spłat, o których

mowa w ust. 5.

1.

Rejonowy urząd pracy zwraca pracodawcy, który zatrudnił w ramach prac interwencyjnych

na okres do 6 miesięcy skierowanych bezrobotnych, część kosztów poniesionych na wynagrodzenia,

nagrody i zasiłki z ubezpieczenia społecznego oraz składki na ubezpieczenie społeczne

skierowanych bezrobotnych w wysokości uprzednio uzgodnionej, nie przekraczającej jednak

kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych w miesiącu w przeliczeniu na pełny

wymiar czasu pracy oraz 36% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w ostatnim dniu

zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca i składki na ubezpieczenie społeczne od

refundowanego wynagrodzenia.

2.

Rejonowy urząd pracy może dokonywać, w zakresie i na zasadach określonych w ust. 1,

zwrotu poniesionych przez pracodawcę kosztów, z tytułu zatrudnienia do 12 miesięcy

skierowanych bezrobotnych w ramach prac interwencyjnych, w wysokości uprzednio uzgodnionej,

nie przekraczającej jednak najniższego wynagrodzenia i składki na ubezpieczenie społeczne

od refundowanego wynagrodzenia za każdego bezrobotnego, jeżeli refundacja obejmuje

koszty poniesione za co drugi miesiąc ich zatrudnienia.

3.

Jeżeli pracodawca bezpośrednio po zakończeniu prac interwencyjnych trwających co najmniej

6 miesięcy zatrudniał skierowanego bezrobotnego przez okres dalszych 6 miesięcy, zawierając

po upływie tego okresu umowę o pracę na czas nie określony w pełnym wymiarze czasu

pracy, rejonowy urząd pracy może przyznać pracodawcy jednorazową refundację wynagrodzenia

w wysokości uprzednio uzgodnionej, nie wyższej jednak niż 150% przeciętnego wynagrodzenia

obowiązującego w dniu spełnienia tego warunku.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do jednoosobowego podmiotu gospodarczego,

jeżeli zamierza zatrudnić bezrobotnego w ramach prac interwencyjnych.

5.

Rejonowy urząd pracy, kierując bezrobotnego do prac interwencyjnych, ma obowiązek

wziąć pod uwagę jego wiek, stan zdrowia oraz rodzaje uprzednio wykonywanej pracy.

1.

Rejonowy urząd pracy zwraca organizatorowi robót publicznych, który zatrudniał skierowanych

bezrobotnych przez okres do 6 miesięcy, część kosztów poniesionych na wynagrodzenia,

nagrody, zasiłki z ubezpieczenia społecznego oraz składki na ubezpieczenie społeczne

bezrobotnych w wysokości uprzednio uzgodnionej, nie przekraczającej jednak kwoty ustalonej

jako iloczyn liczby zatrudnionych w miesiącu w przeliczeniu na pełny wymiar czasu

pracy oraz 75% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w ostatnim dniu zatrudnienia

każdego rozliczanego miesiąca i składki na ubezpieczenie społeczne od refundowanego

wynagrodzenia.

2.

Rejonowy urząd pracy może dokonywać, w zakresie i na zasadach określonych w ust. 1,

zwrotu poniesionych przez organizatora robót publicznych kosztów, z tytułu zatrudnienia

do 12 miesięcy skierowanych bezrobotnych, w wysokości uprzednio uzgodnionej, nie przekraczającej

jednak przeciętnego wynagrodzenia i składki na ubezpieczenie społeczne od refundowanego

wynagrodzenia za każdego bezrobotnego, jeżeli refundacja obejmuje koszty poniesione

za co drugi miesiąc ich zatrudnienia.

3.

Na wniosek organizatora robót publicznych kierownik rejonowego urzędu pracy może przyznawać

zaliczki ze środków Funduszu Pracy na poczet wypłat wynagrodzeń oraz składki na ubezpieczenie

społeczne.

4.

Na wniosek organizatora robót publicznych, w rejonach administracyjnych (gminach)

zagrożonych szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, dyrektor wojewódzkiego

urzędu pracy, po uzyskaniu opinii rejonowej rady zatrudnienia, może wyrazić zgodę

na refundowanie do 50% rzeczowych kosztów organizacji robót publicznych, jednakże

w wysokości nie wyższej niż 25% kwoty wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne

bezrobotnych, finansowanych z Funduszu Pracy.

5.

Przepis art. 19 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

1.

Rejonowy urząd pracy zwraca organowi samorządu terytorialnego, który zatrudnił skierowanego

bezrobotnego w ramach robót publicznych trwających nie dłużej niż 7 dni w miesiącu,

wynagrodzenie w wysokości jednej dwudziestej piątej najniższego wynagrodzenia wraz

ze składką na ubezpieczenie społeczne za każdy dzień zatrudnienia w pełnym wymiarze

czasu pracy.

2.

Przepis art. 19 ust. 5 stosuje się odpowiednio.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady organizowania prac interwencyjnych i robót publicznych oraz przyznawania zaliczek

i finansowania rzeczowych kosztów organizacji robót publicznych.

1.

Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po dniu zarejestrowania

się we właściwym rejonowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 25 ust. 2 i art. 27,

jeżeli

1)

nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, propozycji szkolenia, skierowania

do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy

oraz

2)

w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co

najmniej 180 dni

a)

był zatrudniony co najmniej w połowie wymiaru czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie

lub służbie albo osiągał wynagrodzenie co najmniej w wysokości połowy najniższego

wynagrodzenia, z wyłączeniem okresu urlopu bezpłatnego trwającego dłużej niż jeden

miesiąc, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2,

b)

wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą, jeżeli osiągał z tego tytułu

dochód w wysokości co najmniej połowy najniższego wynagrodzenia,

c)

był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego,

d)

wykonywał pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo też współpracował

przy wykonywaniu tych umów, jeżeli podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne

i Fundusz Pracy wynosiła co najmniej połowę najniższego wynagrodzenia,

e)

podlegał ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu prowadzenia

pozarolniczej działalności gospodarczej lub współpracy, jeżeli podstawa wymiaru składki

na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy wynosiła co

najmniej połowę najniższego wynagrodzenia,

f)

wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia

wolności, jeżeli podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy

wynosiła co najmniej połowę najniższego wynagrodzenia,

g)

wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub spółdzielni kółek rolniczych

(usług rolniczych), będąc członkiem tej spółdzielni, jeżeli podstawa wymiaru składki

na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy wynosiła co najmniej połowę najniższego

wynagrodzenia,

h)

opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem za granicą u pracodawcy

zagranicznego.

2.

Do 180 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy

1)

zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia

wojskowego absolwentów szkół wyższych, służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata

na żołnierza zawodowego, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej oraz zasadniczej

służby w obronie cywilnej i służby zastępczej,

2)

okresy urlopów bezpłatnych udzielanych dla opiekujących się małymi dziećmi oraz wychowawczych

zaliczanych do okresów zatrudnienia na podstawie odrębnych przepisów,

3)

pobierania renty inwalidzkiej, świadczenia rehabilitacyjnego lub - po ustaniu zatrudnienia

- zasiłku chorobowego, macierzyńskiego albo zasiłku opiekuńczego,

4)

nie wymienione w ust. 1 pkt 2, za które opłacana była składka na ubezpieczenie społeczne

lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy, której podstawa wymiaru wynosiła co najmniej

połowę najniższego wynagrodzenia.

3.

Warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, nie stosuje się do bezrobotnych absolwentów

zarejestrowanych po raz pierwszy.

4.

Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów

śledczych, zarejestrowanym w okresie 3 miesięcy od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 i w ust. 2, przypadających w okresie 12 miesięcy przed

pozbawieniem wolności, oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła

co najmniej 180 dni. W przypadku pobierania zasiłków w trakcie przerw w odbywaniu

kary, przepis art. 25 ust. 11 stosuje się odpowiednio.

5.

W razie równoczesnego spełnienia kilku warunków uprawniających do zasiłku, bezrobotnemu

przysługuje wybór podstawy jego przyznania.

1.

Wysokość zasiłku wynosi 36% przeciętnego wynagrodzenia, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3

oraz ust. 5.

2.

Absolwentom przysługuje zasiłek w wysokości

1)

12% przeciętnego wynagrodzenia - w przypadku młodocianych, do czasu osiągnięcia pełnoletności,

2)

28% przeciętnego wynagrodzenia - w przypadku pełnoletnich.

3.

Bezrobotnemu, z którym rozwiązany został stosunek pracy z przyczyn dotyczących zakładu

pracy, przysługuje zasiłek w wysokości 75% wynagrodzenia obliczonego według zasad

dotyczących obliczania podstawy wymiaru emerytury, określonych w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin, jednakże w kwocie nie niższej od najniższego

wynagrodzenia. Zasiłek podlega waloryzowaniu na zasadach przewidzianych w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

4.

Zasiłek, o którym mowa w ust. 3, przysługuje osobie, która ukończyła lub ukończy wiek

55 lat kobieta, 60 lat mężczyzna w roku kalendarzowym, w którym rozwiązano stosunek

pracy lub stosunek służbowy, i posiada co najmniej minimalny okres zatrudnienia uprawniający

do emerytury, jeżeli dla tej osoby nie ma propozycji odpowiedniego zatrudnienia.

5.

W razie rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących

zakładu pracy z osobami, o których mowa w art. 25 ust. 4 pkt 1-3, zamieszkałymi w

dniu rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego w rejonach administracyjnych

(gminach) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, wysokość

zasiłku wynosi 52% przeciętnego wynagrodzenia; zasiłek ten nie może być jednak wyższy

od zasiłku, o którym mowa w ust. 3, oraz nie może być niższy od najniższego wynagrodzenia.

6.

W rejonach administracyjnych (gminach), które utraciły status rejonu zagrożonego szczególnie

wysokim bezrobociem strukturalnym, przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio przez okres

12 miesięcy od dnia utraty tego statusu.

7.

Zasiłki wypłaca się w okresach miesięcznych z dołu. Zasiłek ustala się dzieląc kwotę

przysługującego zasiłku przez 30 dni i mnożąc przez liczbę dni kalendarzowych przypadających

w okresie, za który przysługuje zasiłek.

8.

Uprawnionym do zasiłku lub zasiłku szkoleniowego przysługują odsetki, jeżeli rejonowy

urząd pracy, z przyczyn niezależnych od bezrobotnego, nie wypłacił zasiłków w terminie.

1.

Okres pobierania zasiłku nie może przekraczać 12 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 2-9.

2.

Bezrobotnym absolwentom przysługuje zasiłek za okres od pierwszego dnia czwartego

miesiąca po zarejestrowaniu się w rejonowym urzędzie pracy do końca dwunastego miesiąca

od dnia określonego w dyplomie, świadectwie lub zaświadczeniu jako data ukończenia

szkoły albo nauki.

3.

Bezrobotni, którzy nabyli prawo do zasiłku, a okresy ich zatrudnienia, innej pracy

zarobkowej lub działalności oraz okresy wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz w ust.

2 pkt 1, 2 i 4 wynosiły łącznie do dnia rejestracji co najmniej 25 lat dla kobiet

i 30 lat dla mężczyzn, zachowują prawo do zasiłku przez okres do 18 miesięcy.

4.

Bezrobotni, którzy nabyli prawo do zasiłku, zachowują do niego prawo do czasu uzyskania

uprawnień emerytalnych, jeżeli

1)

okresy ich zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności oraz okresy wymienione

w art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1, 2 i 4 do dnia rejestracji wynosiły łącznie

co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn,

2)

w okresach wymienionych w ust. 3 wykonywali prace uznane w przepisach emerytalnych

za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przez okres

co najmniej 15 lat,

3)

osiągnęły wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna, jeżeli z chwilą ukończenia

wieku odpowiednio 60 i 65 lat spełniać będą warunki do uzyskania emerytury, lub

4)

spełniają warunki wymienione w art. 24 ust. 3 i 4.

5.

W razie urodzenia dziecka przez kobietę pobierającą zasiłek w okresie, o którym mowa

w ust. 1-3, lub w ciągu miesiąca po jego zakończeniu, okres ten ulega przedłużeniu

o czas, przez który przysługiwałby jej, zgodnie z odrębnymi przepisami, zasiłek macierzyński.

6.

Prawo do zasiłku do czasu otrzymania i przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia,

wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych zachowuje, na warunkach określonych

w ustawie, bezrobotny, który ma na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko, na które

przysługuje zasiłek rodzinny, jeżeli

1)

bezrobotny jest osobą samotnie wychowującą dzieci i utracił prawo do zasiłku z powodu

upływu okresu jego pobierania lub

2)

małżonek bezrobotnego jest również bezrobotny i oboje utracili prawo do zasiłku z

powodu upływu okresu jego pobierania.

7.

Okres pobierania zasiłku przedłuża się o jeden miesiąc, jeżeli bezrobotny ukończył

szkolenie, na które został skierowany w ostatnim miesiącu posiadania prawa do zasiłku,

i szkolenie trwało co najmniej 14 dni.

8.

Okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1-3, 5 i 7, ulega skróceniu o czas

nieprzysługiwania zasiłku z przyczyn wymienionych w art. 27 ust. 1 pkt 1-3 oraz o

okres pobierania zasiłku szkoleniowego w przypadku nieukończenia szkolenia z własnej

winy.

9.

Prawo do zasiłku, o którym mowa w ust. 6, wygasa z dniem nieuzasadnionej odmowy przyjęcia

propozycji odpowiedniego zatrudnienia, wykonywania prac interwencyjnych lub robót

publicznych przez pobierającego zasiłek lub jego małżonka, a także utraty statusu

bezrobotnego.

10.

Do bezrobotnych, o których mowa w ust. 4, nie stosuje się przepisu art. 13 ust. 2.

Bezrobotni ci mają jednak obowiązek zgłaszania się na wezwanie do właściwego rejonowego

urzędu pracy wystosowane w celu przedłożenia propozycji zatrudnienia oraz przedstawiania

raz w miesiącu oświadczenia o uzyskiwanych dochodach. Przepis art. 27 ust. 4 stosuje

się odpowiednio.

11.

Bezrobotny, który w okresie pobierania zasiłku lub zasiłku szkoleniowego podjął zatrudnienie

lub inną pracę zarobkową, uzyskując dochód w wysokości co najmniej połowy najniższego

wynagrodzenia w okresie miesiąca, lecz nie przepracował 180 dni z przyczyn leżących

po stronie pracodawcy i zarejestrował się w ciągu 7 dni od dnia ustania zatrudnienia

lub innej pracy zarobkowej, ponownie nabywa prawo do zasiłku

1)

na okres, o którym mowa w ust. 1-3, 5 i 7, pomniejszony o okres pobierania zasiłku

przed utratą statusu bezrobotnego,

2)

o którym mowa w ust. 4 i 6.

12.

Osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 180 dni status bezrobotnego, a w dniu

kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 23, uzyskuje prawo do zasiłku

na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku.

1.

Zachowuje status bezrobotnego oraz prawo do zasiłku bezrobotny, który po upływie co

najmniej 30 dni od dnia zarejestrowania w rejonowym urzędzie pracy

1)

podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową i uzyskuje dochód w wysokości niższej

od połowy najniższego wynagrodzenia albo

2)

uzyskuje dochód z innego tytułu, w wysokości określonej w pkt 1, z wyłączeniem osób,

o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d) i f).

2.

Bezrobotny jest obowiązany zawiadomić niezwłocznie rejonowy urząd pracy o podjęciu

zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności.

1.

Prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który

1)

z przyczyn nie usprawiedliwionych nie stawił się w wyznaczonym terminie w rejonowym

urzędzie pracy,

2)

odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia,

szkolenia, wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych,

3)

u ostatniego pracodawcy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy (stosunku

służbowego) bez wypowiedzenia,

4)

otrzymał jednorazowy ekwiwalent pieniężny za urlop górniczy będący świadczeniem socjalnym

lub jednorazową odprawę zamiast zasiłku socjalnego - przewidziane w Układzie zbiorowym

pracy dla pracowników zakładów górniczych.

2.

Bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, zasiłek przysługuje

1)

po okresie 90 dni - w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 1-3,

2)

po upływie okresu, za jaki został wypłacony ekwiwalent lub odprawa, o których mowa

w ust. 1 pkt 4.

3.

Bezrobotny pobierający zasiłek, który w okresie krótszym niż 30 dni przebywa za granicą

lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia,

nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu

w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił rejonowy

urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje.

4.

Bezrobotny obowiązany jest do składania rejonowemu urzędowi pracy co miesiąc pisemnego

oświadczenia o dochodach oraz innych dokumentów niezbędnych dla ustalenia jego uprawnień

do świadczeń przewidzianych w ustawie. W razie niedokonania tych czynności zasiłek

lub inne świadczenia przysługują od dnia złożenia oświadczenia i innych wymaganych

dokumentów.

1.

Bezrobotny, który pobrał nienależnie świadczenie pieniężne, obowiązany jest do jego

zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

2.

Za nienależnie pobrane świadczenia w rozumieniu ust. 1 uważa się

1)

świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do

świadczeń, jeżeli bezrobotny pobierający świadczenia był pouczony o tych okolicznościach,

2)

świadczenia wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów

albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd rejonowego urzędu pracy przez

bezrobotnego.

3.

Roszczenia bezrobotnego i urzędu pracy z tytułu zasiłków i zasiłków szkoleniowych

ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

4.

Zwrotu nienależnie pobranych zasiłków i zasiłków szkoleniowych można żądać w kwocie

nie przekraczającej 12 ostatnio pobranych zasiłków.

5.

Roszczenia pracodawców i jednoosobowych podmiotów gospodarczych z tytułu refundacji

z Funduszu Pracy należnych świadczeń ulegają przedawnieniu z upływem 12 miesięcy od

dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

6.

Kierownik rejonowego urzędu pracy na wniosek bezrobotnego może, po zasięgnięciu opinii

rejonowej rady zatrudnienia, odroczyć zwrot nienależnie pobranego świadczenia na okres

nie dłuższy niż 2 lata lub rozłożyć jego spłatę na raty. W wyjątkowych przypadkach,

uzasadnionych szczególnie trudną sytuacją materialną bezrobotnego dyrektor wojewódzkiego

urzędu pracy może, po zasięgnięciu opinii kierownika rejonowego urzędu pracy i rejonowej

rady zatrudnienia, odstąpić od żądania zwrotu części lub całości tego świadczenia.

7.

Kwoty nienależnie pobranych świadczeń, o których mowa w ust. 2, podlegają ściągnięciu

w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Bezrobotnemu, któremu przyznano prawo do emerytury lub renty za okres, za który otrzymał

zasiłek lub zasiłek szkoleniowy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych wypłaca świadczenie

pomniejszone o kwotę odpowiadającą wysokości wypłaconych temu bezrobotnemu za ten

okres zasiłków i przekazuje tę kwotę na konto Funduszu Pracy właściwego rejonowego

urzędu pracy.

2.

Kwota pomniejszenia, o której mowa w ust. 1, za okres pobierania zasiłku nie może

być wyższa niż przyznana za ten okres kwota emerytury lub renty.

1.

Okresy pobierania zasiłków i zasiłków szkoleniowych wlicza się do okresów pracy wymaganych

do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych oraz do okresów składkowych w rozumieniu

przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

2.

Okresów pobierania zasiłków i zasiłków szkoleniowych nie wlicza się jednak do

1)

okresów wymaganych do nabycia prawa i długości okresu pobierania zasiłku,

2)

okresu zatrudnienia, od którego zależy nabycie prawa do urlopu wypoczynkowego,

3)

stażu pracy określonego w odrębnych przepisach, wymaganego do wykonywania niektórych

zawodów.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do okresu pobierania świadczeń socjalnych

i zasiłków socjalnych wypłacanych na podstawie Układu zbiorowego pracy dla pracowników

zakładów górniczych.

1.

Bezrobotnym pobierającym zasiłki przysługują świadczenia, o których mowa w art. 16

ust. 5 pkt 1 i 3 oraz ust. 6, a członkom ich rodzin - świadczenia, o których mowa

w art. 16 ust. 5 pkt 3.

2.

Świadczenia wymienione w art. 16 ust. 5 pkt 1 i 3 przysługują również absolwentom

w okresie pierwszych 3 miesięcy po dniu zarejestrowania się, a członkom ich rodzin

- świadczenia, o których mowa w art. 16 ust. 5 pkt 3.

3.

Świadczenia wymienione w art. 16 ust. 5 pkt 3 przysługują bezrobotnemu nie uprawnionemu

do zasiłku, dla którego nie ma propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub szkolenia

albo skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe

miejsce pracy, oraz członkom jego rodziny.

4.

Rejonowy urząd pracy wydaje osobie skierowanej w celu podjęcia zatrudnienia poza miejscem

stałego zamieszkania bilet kredytowy na przejazd do miejsca przyszłego zatrudnienia

najtańszym środkiem komunikacji publicznej. W przypadku niepodjęcia zatrudnienia z

przyczyn nie zawinionych przez osobę skierowaną, bilet powrotny wydaje rejonowy urząd

pracy właściwy dla pracodawcy, do którego wydano skierowanie.

5.

Do świadczeń określonych w ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 16 ust.

7.

Pracodawca, który zatrudnił skierowanego absolwenta, zwolniony jest przez okres 12

miesięcy od dnia zatrudnienia absolwenta od ustalania składki od wynagrodzeń na Fundusz

Pracy.

1.

Rejonowy urząd pracy może dokonywać z Funduszu Pracy, przez okres do 12 miesięcy,

zwrotu poniesionych przez pracodawcę, z tytułu zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu

pracy skierowanego absolwenta, kosztów wypłaconego wynagrodzenia, nagród, zasiłków

z ubezpieczenia społecznego oraz składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości uprzednio

uzgodnionej, nie przekraczającej jednak kwoty 36% przeciętnego wynagrodzenia i składki

na ubezpieczenie społeczne od tego wynagrodzenia, obowiązującego w ostatnim dniu każdego

rozliczonego miesiąca.

2.

Rejonowy urząd pracy może dokonywać z Funduszu Pracy, przez okres do 18 miesięcy,

zwrotu poniesionych przez pracodawcę, z tytułu zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu

pracy skierowanego absolwenta, kosztów wypłaconego wynagrodzenia, nagród, zasiłków

z ubezpieczenia społecznego oraz składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości uprzednio

uzgodnionej, nie przekraczającej jednak najniższego wynagrodzenia i składki na ubezpieczenie

społeczne od tego wynagrodzenia, jeżeli zwrot obejmuje koszty poniesione za co drugi

miesiąc.

3.

Przepis ust. 1 stosuje się także do jednoosobowego podmiotu gospodarczego, jeżeli

zatrudni absolwenta.

Kwoty obliczonych zasiłków i zasiłków szkoleniowych za należny okres zaokrągla się

w górę do dziesięciu groszy.

1.

W rejonach administracyjnych (gminach), w których stopa bezrobocia nie przekracza

połowy średniej stopy bezrobocia w kraju, okres pobierania zasiłków może być skrócony

do 6 miesięcy.

2.

Rada Ministrów, przyjmując jako podstawowe kryteria stopę bezrobocia i przewidywany

jego wzrost, określa w drodze rozporządzenia rejony administracyjne (gminy) zagrożone

szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, w których na podstawie odrębnych przepisów

mogą być stosowane szczególne instrumenty ekonomiczno-finansowe i inne preferencje

w celu ograniczenia bezrobocia i jego skutków.

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia

1)

może wprowadzić we wszystkich lub niektórych rejonach, o których mowa w ust. 2, wydłużony

okres pobierania zasiłków, określając równocześnie okres i dodatkowe warunki wymagane

do wydłużonej wypłaty zasiłków,

2)

określa rejony, o których mowa w ust. 1.

1.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady

1)

prowadzenia pośrednictwa pracy, poradnictwa zawodowego, organizowania szkoleń bezrobotnych

oraz tworzenia zaplecza metodycznego dla potrzeb informacji zawodowej i poradnictwa

zawodowego,

2)

prowadzenia rejestracji i ewidencji bezrobotnych oraz innych osób poszukujących pracy,

3)

przyznawania świadczeń określonych w ustawie,

4)

ustalania trybu opłacania składek na Fundusz Pracy przez osoby, o których mowa w art.

53 ust. 1 pkt 3,

5)

organizowania i finansowania klubów pracy.

2.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Finansów określi, w

drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady organizacji i realizacji programów specjalnych,

zakres ich stosowania, sposób klasyfikacji grup ryzyka oraz wysokość i sposób finansowania

tych programów z Funduszu Pracy.

3.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi, w drodze rozporządzenia, klasyfikację

zawodów i specjalności dla potrzeb rynku pracy oraz zakres jej stosowania.

1.

Prezes Krajowego Urzędu Pracy może upoważnić do prowadzenia pośrednictwa pracy lub

kierowania do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych inne niż urzędy pracy organy,

organizacje lub instytucje.

2.

Jeżeli warunki i obowiązki określone w upoważnieniu, o którym mowa w ust. 1, nie są

przestrzegane, Prezes Krajowego Urzędu Pracy może cofnąć upoważnienie.

3.

Przy udzielaniu, odmowie udzielenia lub cofnięciu upoważnień, o których mowa w ust.

1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem rozdziału 7.

4.

Prowadzenie pośrednictwa pracy lub kierowanie do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych

w celu osiągnięcia zysku jest zakazane.

Osobom podlegającym ubezpieczeniu społecznemu rolników, które zostały zwolnione z

pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy i nie są uprawnione do zasiłku dla bezrobotnych,

przysługują świadczenia na warunkach i w zakresie określonych w niniejszym rozdziale.

Świadczenia obejmują

1)

pokrycie składek na ubezpieczenie społeczne rolników za osobę, o której mowa w art.

38, w okresie pierwszych czterech kwartałów po rozwiązaniu stosunku pracy, z wyłączeniem

okresu pobierania zasiłku szkoleniowego,

2)

finansowanie kosztów szkolenia w celu podjęcia zatrudnienia lub działalności gospodarczej

poza gospodarstwem rolnym; przepis art. 16 ust. 4 stosuje się odpowiednio,

3)

prawo do zasiłku szkoleniowego w wysokości 2/3 zasiłku określonego w art. 16 ust.

2,

4)

świadczenie z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, powstałych w związku

z odbywaniem szkolenia, na zasadach przewidzianych dla pracowników,

5)

jednorazową pożyczkę, o której mowa w art. 18, na podjęcie działalności gospodarczej

lub na zakup ziemi, nie wyłączając działalności wytwórczej lub usługowej związanej

z rolnictwem.

Świadczenia określone w art. 39 przysługują osobie, o której mowa w art. 38, jeżeli

1)

w okresie 12 miesięcy poprzedzających dzień zgłoszenia wniosku o przyznanie świadczenia

pozostawała w stosunku pracy i osiągała wynagrodzenie stanowiące podstawę wymiaru

składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy wynoszące co najmniej połowę najniższego

wynagrodzenia przez okres 180 dni i stosunek ten został rozwiązany z przyczyn dotyczących

zakładu pracy,

2)

podatek z gospodarstwa rolnego lub działu specjalnego nie przekracza kwoty podatku

rolnego z 5 ha przeliczeniowych albo w przeliczeniu na 1 członka gospodarstwa domowego

nie mającego stałych pozarolniczych źródeł dochodu nie przekracza kwoty podatku rolnego

z 1 ha przeliczeniowego.

Pokrycie składek, przewidziane w art. 39 pkt 1, polega na przekazaniu z Funduszu Pracy

na odpowiednie fundusze ubezpieczenia społecznego rolników, na podstawie decyzji kierownika

właściwego rejonowego urzędu pracy, wydanej na wniosek rolnika zobowiązanego do zapłacenia

składki, kwot należności z tytułu poszczególnych rat kwartalnych. Świadczenie to przysługuje

począwszy od najbliższej raty kwartalnej, której wymagalność przypada po dniu rozwiązania

stosunku pracy.

1.

Zadania w zakresie zatrudnienia wykonują także Ochotnicze Hufce Pracy.

2.

Ochotnicze Hufce Pracy są państwową jednostką organizacyjną, nadzorowaną przez Ministra

Pracy i Polityki Socjalnej.

Do zadań Ochotniczych Hufców Pracy należy w szczególności

1)

organizowanie zatrudnienia młodzieży,

2)

tworzenie warunków uzyskiwania i podwyższania kwalifikacji zawodowych i ogólnych oraz

przekwalifikowania zawodowego młodzieży,

3)

udzielanie pomocy młodzieży zaniedbanej wychowawczo i wymagającej specjalnej troski.

Zatrudnianie uczestników Ochotniczych Hufców Pracy odbywa się na zasadach określonych

w Kodeksie pracy.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zadania, organizację,

sposób finansowania i sprawowania nadzoru nad Ochotniczymi Hufcami Pracy, a także

zadania rządowej administracji ogólnej oraz państwowych jednostek organizacyjnych

w tworzeniu warunków działalności Ochotniczych Hufców Pracy.

Obywatele polscy mogą podejmować pracę za granicą u pracodawców zagranicznych w trybie

i na zasadach obowiązujących w kraju zatrudnienia oraz określonych w umowach międzynarodowych.

1.

Zatrudnienie za granicą następuje w drodze bezpośrednich uzgodnień i umów zawieranych

przez obywateli polskich z pracodawcami zagranicznymi lub za pośrednictwem upoważnionych

w trybie art. 37 ust. 1 organów, organizacji i instytucji, zwanych dalej „jednostkami

kierującymi”.

2.

Kierowanie do zatrudnienia za granicą przez upoważnione jednostki kierujące odbywa

się na podstawie umów cywilnoprawnych zawieranych przez te jednostki z obywatelami

polskimi. Umowy te powinny określać

1)

pracodawcę zagranicznego,

2)

okres zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej,

3)

rodzaj oraz warunki pracy i wynagradzania, a także przysługujące kierowanej osobie

świadczenia socjalne,

4)

zasady i warunki ubezpieczenia społecznego oraz od następstw nieszczęśliwych wypadków

i chorób tropikalnych,

5)

obowiązki i uprawnienia osoby kierowanej oraz jednostki kierującej,

6)

inne zobowiązania stron,

7)

zakres odpowiedzialności cywilnej stron w przypadku niewykonania lub nienależytego

wykonania umowy zawartej między jednostką kierującą a obywatelem polskim oraz tryb

dochodzenia związanych z tym roszczeń,

8)

kwotę należną jednostce kierującej z tytułu faktycznie poniesionych kosztów związanych

ze skierowaniem do pracy za granicą.

3.

Jednostka kierująca ma obowiązek poinformować osobę kierowaną do pracy za granicą

o przysługujących jej uprawnieniach, o których mowa w art. 48.

4.

Umów, o których mowa w ust. 2, nie zawiera się w razie wakacyjnego zatrudnienia młodzieży

uczącej się i studiującej.

5.

Minister Kultury i Sztuki w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej określi,

w drodze rozporządzenia, warunki podejmowania zatrudnienia za granicą przez obywateli

polskich w ramach umów o świadczenie usług artystycznych.

1.

Jeżeli umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej, udokumentowane okresy zatrudnienia

obywateli polskich za granicą u pracodawców zagranicznych zaliczane są do okresów

pracy w Polsce w zakresie uprawnień pracowniczych, pod warunkiem opłacania składek

na Fundusz Pracy, natomiast do okresów składkowych w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin, o ubezpieczeniu społecznym i rodzinnym oraz

o świadczeniach pieniężnych z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, pod

warunkiem opłacania składek na ubezpieczenie społeczne.

2.

Okres zatrudnienia obywateli polskich za granicą jest traktowany jak okres zatrudnienia

w Polsce w zakresie uprawnień, o których mowa w ust. 1, od dnia

1)

zawiadomienia właściwego terytorialnie wojewódzkiego urzędu pracy o podjęciu pracy

za granicą i przystąpienia do płatności składki na Fundusz Pracy w wysokości 12% przeciętnego

wynagrodzenia za każdy miesiąc tego zatrudnienia,

2)

zawiadomienia właściwego terytorialnie oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o

podjęciu pracy za granicą i przystąpienia do opłacania składki na ubezpieczenie społeczne

w wysokości ustalonej jak dla pracowników w kraju od zadeklarowanej kwoty, nie niższej

jednak od przeciętnego wynagrodzenia.

1.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określa, w drodze rozporządzenia

1)

tryb dokonywania wpłat na Fundusz Pracy, o których mowa w art. 48 ust. 2 pkt 1,

2)

tryb opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 48 ust. 2

pkt 2,

3)

szczegółowe zasady nabywania uprawnień i tryb wypłat zasiłków z ubezpieczenia społecznego

obywatelom polskim zatrudnionym za granicą u pracodawców zagranicznych.

2.

Minister Współpracy Gospodarczej z Zagranicą w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki

Socjalnej określa, w drodze rozporządzenia, kryteria rozdziału limitu zatrudnienia

pracowników polskich za granicą, jeżeli został on ustanowiony w umowie międzynarodowej.

1.

Pracodawca może zatrudnić lub powierzyć inną pracę zarobkową na terenie Polski cudzoziemcowi

nie posiadającemu karty stałego pobytu lub statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej,

jeżeli uzyska na to zezwolenie dyrektora właściwego terytorialnie dla swej siedziby

wojewódzkiego urzędu pracy, a cudzoziemiec uzyskał prawo pobytu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz zgodę na zatrudnienie lub wykonywanie innej pracy zarobkowej u tego

pracodawcy.

2.

Zezwolenie i zgoda na zatrudnianie lub powierzenie innej pracy zarobkowej cudzoziemcom

w jednostkach podległych Ministrowi Kultury i Sztuki, Ministrowi Zdrowia i Opieki

Społecznej, Ministrowi Edukacji Narodowej oraz Sekretarzowi Naukowemu Polskiej Akademii

Nauk wydawane są przez dyrektorów wojewódzkich urzędów pracy, jeżeli spełnione są

warunki określone w przepisach tej ustawy oraz przepisach innych ustaw.

3.

Zezwolenie i zgodę, o których mowa w ust. 1, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje

uwzględniając sytuację na rynku pracy. Zezwolenie i zgoda są wydawane na czas oznaczony

dla określonego cudzoziemca, na określone stanowisko lub rodzaj wykonywanej pracy.

4.

Pracodawca zawiera z cudzoziemcem umowę dotyczącą zatrudnienia lub wykonywania innej

pracy zarobkowej na czas udzielonego zezwolenia.

5.

Jeżeli odrębne przepisy uzależniają możliwość zajmowania określonego stanowiska, wykonywania

zawodu lub innej pracy zarobkowej od uzyskania zgody właściwego organu na ich wykonywanie,

pracodawca przed wystąpieniem do wojewódzkiego urzędu pracy obowiązany jest uzyskać

taką zgodę.

6.

Zezwolenie i zgoda, o których mowa w ust. 1, podlegają cofnięciu przez dyrektora wojewódzkiego

urzędu pracy, jeżeli cudzoziemiec jest zatrudniony lub wykonuje inną pracę zarobkową

niezgodnie z uzyskanym zezwoleniem i zgodą albo nastąpiła utrata uprawnień do wykonywania

zatrudnienia lub powierzonej pracy.

7.

Cofnięcie zezwolenia i zgody, o których mowa w ust. 1, przed upływem okresu, na który

zostały wydane, zobowiązuje pracodawcę do rozwiązania umowy, na podstawie której nastąpiło

zatrudnienie lub powierzenie innej pracy zarobkowej, nie później niż w ciągu 3 dni

od daty powiadomienia go o cofnięciu zezwolenia lub zgody.

8.

Przepisy ust. 1 oraz ust. 3-7 stosuje się odpowiednio do jednoosobowego podmiotu gospodarczego

oraz do osoby fizycznej, zamierzających zatrudnić cudzoziemca.

9.

Przepisy ust. 1 i 5 nie naruszają przepisów regulujących odrębne warunki zatrudniania

lub powierzania innej pracy zarobkowej cudzoziemcom lub zawierających zakaz ich wykonywania

przez cudzoziemca.

10.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy polski pracodawca zatrudnia cudzoziemca

lub powierza mu wykonywanie innej pracy zarobkowej poza granicami Polski.

11.

Pracodawca, który uzyskał zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dokonuje na konto Funduszu

Pracy wojewódzkiego urzędu pracy wydającego zezwolenie jednorazowej wpłaty w wysokości

najniższego wynagrodzenia, za każdą osobę objętą zezwoleniem. W przypadku przedłużenia

ważności zezwolenia wpłata wynosi połowę najniższego wynagrodzenia.

12.

Przepis ust. 11 stosuje się odpowiednio do pracodawców zagranicznych świadczących

usługi eksportowe w Polsce.

13.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej, na wniosek właściwego ministra, może zwolnić

niektórych pracodawców z obowiązku dokonywania wpłat na Fundusz Pracy, o którym mowa

w ust. 11.

1.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych

i Ministrem Spraw Zagranicznych określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

i tryb wydawania zezwoleń i zgód, o których mowa w art. 50 ust. 1.

2.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określa, w drodze rozporządzenia, tryb zatrudniania

cudzoziemców przy realizacji usług eksportowych świadczonych przez pracodawców zagranicznych

w Polsce.

3.

Minister Kultury i Sztuki w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej określa,

w drodze rozporządzenia, warunki zatrudniania i powierzania innej pracy zarobkowej

cudzoziemcom w ramach usług artystycznych.

4.

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej

określa, w drodze rozporządzenia, warunki zatrudniania i powierzania innej pracy zarobkowej

cudzoziemcom w służbie zdrowia.

5.

Sekretarz Naukowy Polskiej Akademii Nauk określa, w drodze zarządzenia, warunki zatrudniania

lub powierzenia cudzoziemcom wykonywania innej pracy zarobkowej w placówkach Polskiej

Akademii Nauk.

1.

Fundusz Pracy jest państwowym funduszem celowym, zwanym dalej „Funduszem Pracy”.

2.

Dysponentem Funduszu Pracy jest Prezes Krajowego Urzędu Pracy.

1.

Obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru

składek na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne, wynoszących co najmniej

połowę najniższego wynagrodzenia, opłacają

1)

pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby

a)

pozostające w stosunku pracy lub stosunku służbowym,

b)

wykonujące pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą, umowy agencyjnej lub umowy

zlecenia oraz za osoby z nimi współpracujące,

c)

wykonujące pracę w okresie odbywania kary pozbawienia wolności,

d)

pobierające stypendia sportowe,

e)

będące członkami zespołów adwokackich,

2)

rolnicze spółdzielnie produkcyjne i spółdzielnie kółek rolniczych (usług rolniczych)

za swoich członków, z wyjątkiem członków, którzy wnieśli wkład gruntowy o powierzchni

użytków rolnych powyżej 2 ha przeliczeniowych,

3)

inne niż wymienione w pkt 1 i 2 osoby podlegające ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu

emerytalnemu, z wyjątkiem osób duchownych i osób podlegających ubezpieczeniu społecznemu

rolników.

2.

Wysokość składki, o której mowa w ust. 1, określa ustawa budżetowa.

3.

W przypadku gdy kwoty, o których mowa w ust. 1, pochodzą z różnych źródeł, obowiązek

opłacania składek na Fundusz Pracy powstaje wtedy, gdy łączna kwota stanowiąca podstawę

wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne wynosi co najmniej połowę najniższego wynagrodzenia.

4.

Osoba, do której ma zastosowanie przepis ust. 3, składa stosowne oświadczenie każdemu

pracodawcy bądź w oddziale Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli sama opłaca składki

na ubezpieczenie społeczne.

Zakłady pracy chronionej oraz podmioty gospodarcze Polskiego Związku Głuchych i Polskiego

Związku Niewidomych oraz Związku Ociemniałych Żołnierzy Rzeczypospolitej Polskiej,

Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi oraz Zakład dla Niewidomych w Laskach nie opłacają

składek na Fundusz Pracy za zatrudnionych pracowników.

1.

Dochodami Funduszu Pracy są

1)

obowiązkowe składki na Fundusz Pracy,

2)

dotacje budżetu państwa na uzupełnienie środków Funduszu Pracy przeznaczonych na wypłatę

obowiązkowych świadczeń, po wykorzystaniu środków ze składek, o których mowa w pkt

1,

3)

dochody z tytułów określonych w art. 57 ust. 1 pkt 22-24,

4)

wpłaty dokonywane przez partnerów zagranicznych z tytułu rekrutacji pracowników polskich

zatrudnionych w ramach umów międzynarodowych,

5)

inne wpływy.

2.

Dochodami Funduszu Pracy są również wpłaty dokonywane przez obywateli polskich podejmujących

zatrudnienie za granicą u pracodawców zagranicznych, o których mowa w art. 48 ust.

2 pkt 1, oraz wpłaty pracodawców z tytułu uzyskania zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca,

o których mowa w art. 50 ust. 11 i 12.

1.

Składki na Fundusz Pracy opłaca się za okres trwania obowiązkowego ubezpieczenia społecznego,

w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenie społeczne i zaopatrzenie

emerytalne.

2.

Poboru składek na Fundusz Pracy dokonuje Zakład Ubezpieczeń Społecznych w okresach

miesięcznych, łącznie ze składkami na ubezpieczenie społeczne i zaopatrzenie emerytalne,

oraz przekazuje zebrane tytułem składek kwoty na Fundusz Pracy, po potrąceniu bieżących

składek na ubezpieczenie społeczne, od zasiłków i zasiłków szkoleniowych w terminie

do 20 dnia następnego miesiąca.

3.

Od składek na Fundusz Pracy nie opłaconych w terminie Zakład Ubezpieczeń Społecznych

pobiera odsetki za zwłokę, na zasadach i w wysokości określonych przepisami o zobowiązaniach

podatkowych. Składki te oraz należności z tytułu odsetek za zwłokę i dodatkowych opłat,

o których mowa w ust. 4, nie opłacone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

4.

W razie nieopłacania składek na Fundusz Pracy lub opłacenia ich w niższej od należnej

wysokości, Zakład Ubezpieczeń Społecznych może obciążyć pracodawcę lub osobę podlegającą

ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu dodatkową opłatą do wysokości

100% należnej kwoty składek.

1.

Środki Funduszu Pracy przeznacza się na finansowanie

1)

kosztów przejazdu i wynagrodzenia członków rad zatrudnienia, o których mowa w art.

10 ust. 8 i 9,

2)

kosztów szkolenia pracowników, o których mowa w art. 15 ust. 5 i w art. 16 ust. 10,

bezrobotnych i innych uprawnionych osób,

3)

zasiłków szkoleniowych oraz składki na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art.

16 ust. 1 i art. 39 pkt 3,

4)

pożyczek, o których mowa w art. 18, kosztów obsługi, a także kosztów postępowania

sądowego i egzekucyjnego oraz, w przypadku zawarcia porozumienia w sprawie udzielania

kredytów przez instytucje finansowe bezrobotnym i uprawnionym do pożyczek z Funduszu

Pracy osobom, różnicy między stopą procentową kredytu refinansowego a preferencyjną

stopą procentową stosowaną wobec pożyczkobiorców Funduszu Pracy,

5)

kosztów, o których mowa w art. 19-21, refundowanych z tytułu zatrudnienia bezrobotnych

w ramach prac interwencyjnych i robót publicznych,

6)

zasiłków wypłacanych bezrobotnym oraz składek na ubezpieczenie społeczne od tych zasiłków,

7)

kosztów, o których mowa w art. 33, z tytułu zatrudnienia skierowanego absolwenta,

8)

biletów kredytowych wydawanych osobom skierowanym w celu zatrudnienia w innej miejscowości,

o których mowa w art. 31 ust. 4, oraz poborowym skierowanym do odbycia służby zastępczej,

9)

opracowywania i rozpowszechniania informacji zawodowych oraz wyposażenia dla prowadzenia

poradnictwa zawodowego we współpracy z instytucjami wykonującymi statutowe zadania

w zakresie informacji i poradnictwa zawodowego,

10)

wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom, zatrudnionym na podstawie umowy o

pracę w celu przygotowania zawodowego, oraz składki na ubezpieczenie społeczne od

refundowanych wynagrodzeń,

11)

opracowywania, wydawania i rozpowszechniania informacji o usługach organów zatrudnienia

oraz innych partnerów na rynku pracy, dla bezrobotnych i innych osób poszukujących

pracy oraz pracodawców,

12)

dodatków i premii wypłacanych pracownikom za wykonywanie obowiązków opiekunów praktyk

uczniowskich,

13)

przedsięwzięć związanych z realizacją programów specjalnych,

14)

składek na ubezpieczenie społeczne rolników, o których mowa w art. 39,

15)

kosztów wysyłki wezwań, zawiadomień i przekazywania bezrobotnym należnych świadczeń

pieniężnych oraz kosztów korespondencji z pracodawcami,

16)

badań, opracowania programów, ekspertyz, analiz, wydawnictw i konkursów dotyczących

rynku pracy,

17)

kosztów wprowadzania, rozwijania i eksploatacji systemu informatycznego w wojewódzkich

i rejonowych urzędach pracy,

18)

wydatków związanych z promocją oraz pomocą prawną zatrudnionym za granicą w ramach

umów międzynarodowych,

19)

kosztów opracowywania i rozpowszechniania materiałów informacyjno-szkoleniowych dla

klubów pracy, ich wyposażenia oraz kosztów prowadzenia zajęć przez instytucje oraz

osoby nie będące pracownikami urzędów pracy,

20)

kosztów postępowania sądowego i egzekucyjnego nienależnie pobranych świadczeń i innych

wypłat z Funduszu Pracy,

21)

części kosztów realizacji zadań na rzecz bezrobotnych wykonywanych w ramach działań

statutowych przez organizacje i instytucje,

22)

udziałów i wkładów finansowych wnoszonych do spółek, fundacji i innych osób prawnych,

23)

nabywania bonów skarbowych i obligacji emitowanych lub gwarantowanych przez Skarb

Państwa lub przez Narodowy Bank Polski,

24)

depozytów celowych w bankach i innych instytucjach państwowych lub gwarantowanych

przez Skarb Państwa,

25)

odsetek za nieterminowe regulowanie zobowiązań finansowych z Funduszu Pracy.

2.

Środki Funduszu Pracy mogą być przeznaczone na finansowanie zadań zleconych Ochotniczym

Hufcom Pracy przez dysponentów Funduszu Pracy, określonych w ust. 1 pkt 2, 9-13 i

19, które wynikają z realizowanych przez nie zadań.

3.

Wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 10 i 12, zwracane są z Funduszu Pracy do wysokości

najniższych stawek, określonych w odrębnych przepisach obowiązujących w okresie, za

który dokonywana jest refundacja.

4.

Prezes Krajowego Urzędu Pracy za zgodą Ministra Pracy i Polityki Socjalnej może dokonywać

przesunięć środków przewidzianych w planie Funduszu Pracy, stanowiącym załącznik do

ustawy budżetowej, na finansowanie poszczególnych zadań, z tym jednak że łączna kwota

środków przewidzianych na finansowanie zadań wymienionych w ust. 1 pkt 2-5 i 7 nie

może być zmniejszona w celu przeznaczenia na inne cele.

5.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Finansów oraz po zasięgnięciu

opinii Naczelnej Rady Zatrudnienia może określić, w drodze rozporządzenia, inne niż

wymienione w ust. 1 cele, na które mogą być przeznaczone środki Funduszu Pracy.

6.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe

zasady finansowania wydatków z Funduszu Pracy, o których mowa w ust. 1, oraz sposób

współpracy organów zatrudnienia z bankami i instytucjami finansującymi.

7.

Od wypłat finansowanych z Funduszu Pracy nie ustala się składki na Fundusz Pracy.

Dochody Funduszu Pracy zwolnione są od podatku dochodowego.

W sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy

prawa budżetowego w zakresie gospodarki funduszami celowymi.

1.

Urzędy pracy sprawują kontrolę przestrzegania przepisów ustawy.

2.

Kontrola obejmuje badanie przestrzegania

1)

legalności zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności,

2)

obowiązku informowania rejonowych urzędów pracy o zatrudnianiu osoby zarejestrowanej

jako bezrobotna lub powierzeniu jej wykonywania innej pracy zarobkowej,

3)

obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy,

4)

warunków zawartych w upoważnieniach do prowadzenia pośrednictwa pracy lub kierowania

obywateli polskich do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych.

3.

Kontrolą mogą być objęte jednostki, wobec których zachodzi podejrzenie, że prowadzą

pośrednictwo pracy lub kierują obywateli polskich do pracy za granicą u pracodawców

zagranicznych bez wymaganych upoważnień.

4.

Kontrolą mogą być objęci pracodawcy, jednoosobowe podmioty gospodarcze i inne instytucje

oraz osoby fizyczne.

5.

Przeprowadzający kontrolę mogą badać dokumenty objęte jej zakresem, sporządzać niezbędne

ich kopie, przesłuchiwać świadków, sprawdzać tożsamość osób zatrudnionych i wykonujących

inne prace zarobkowe, a także innych osób w celu ustalenia charakteru pobytu na terenie

kontrolowanej jednostki w czasie przeprowadzania kontroli.

6.

Kontrolowani obowiązani są udostępniać wszelkie dokumenty i udzielać wyjaśnień w sprawach

objętych zakresem kontroli.

7.

Pracownicy urzędów pracy są uprawnieni do przeprowadzenia kontroli bez uprzedzenia.

Kontrolujący obowiązani są do okazania legitymacji służbowej i upoważnienia.

1.

Urzędy pracy w zakresie kontroli współdziałają w szczególności ze związkami zawodowymi,

Państwową Inspekcją Pracy, Policją, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych oraz urzędami

kontroli skarbowej.

2.

Organy Policji, w razie uzasadnionej potrzeby oraz w celu zapewnienia bezpieczeństwa

kontrolującym, zobowiązane są, na wniosek właściwego urzędu pracy, do udzielenia stosownej

pomocy.

3.

Rada Ministrów określa, w drodze rozporządzenia, organizację i tryb przeprowadzania

przez urzędy pracy kontroli oraz zasady współdziałania z innymi organami.

Prezes Krajowego Urzędu Pracy przedstawia Ministrowi Pracy i Polityki Socjalnej do

końca pierwszego kwartału roku zbiorcze wyniki przeprowadzonych w roku poprzednim

kontroli oraz ocenę przestrzegania przepisów ustawy.

1.

Kto zatrudnia lub powierza wykonywanie innej pracy zarobkowej bezrobotnemu nie zawiadamiając

o tym właściwego rejonowego urzędu pracy,

podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega bezrobotny, który podjął zatrudnienie, inną pracę zarobkową

lub działalność przynoszącą dochód bez powiadomienia o tym właściwego urzędu pracy.

1.

Kto zatrudnia lub powierza wykonywanie innej pracy zarobkowej cudzoziemcowi nie posiadającemu

karty stałego pobytu lub statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej bez zezwolenia

lub zgody dyrektora właściwego wojewódzkiego urzędu pracy lub na innym stanowisku

albo na innych warunkach niż określone w zezwoleniu lub zgodzie,

podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega cudzoziemiec nie posiadający karty stałego pobytu lub statusu

uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, który podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową

bez zgody dyrektora właściwego wojewódzkiego urzędu pracy.

1.

Kto bez wymaganego upoważnienia prowadzi pośrednictwo pracy albo kieruje obywateli

polskich do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych,

podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto prowadząc pośrednictwo pracy lub kierując obywateli polskich

do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych

1)

pobiera od bezrobotnego lub innych osób poszukujących pracy dodatkowe opłaty nie wymienione

w art. 47 ust. 2 pkt 8 lub

2)

osiąga zysk.

Kto

1)

nie dopełnia obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy lub nie opłaca ich w przewidzianym

przepisami terminie,

2)

nie zgłasza wymaganych przepisami danych lub zgłasza nieprawdziwe dane mające wpływ

na wymiar składek na Fundusz Pracy bądź udziela w powyższym zakresie nieprawdziwych

wyjaśnień lub odmawia ich udzielania,

podlega karze grzywny.

Kto udaremnia lub utrudnia przeprowadzenie kontroli przestrzegania przepisów ustawy,

podlega karze grzywny.

W ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w art. 210 po wyrazach „ubezpieczeń społecznych” skreśla się przecinek i dodaje wyrazy „oraz z zakresu zatrudnienia i bezrobocia”.

W ustawie z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych

(Dz. U. Nr 46, poz. 201, Nr 80, poz. 350 i Nr 110, poz. 472, z 1992 r. Nr 21, poz. 85 oraz z 1993 r. Nr 11, poz. 50 i Nr 28, poz. 127) w art. 26 w ust. 1 w pkt 2 wyraz „bezrobotni” zastępuje się wyrazami „poszukujący pracy”.

W ustawie z dnia 10 marca 1994 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu oraz

o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 43, poz. 165) skreśla się art. 3.

W ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu oraz

o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

(Dz. U. Nr 108, poz. 516) skreśla się art. 3.

1.

Bezrobotnemu, który z mocy art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu utracił prawo do zasiłku, przyznane na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu

(Dz. U. Nr 75, poz. 446, z 1990 r. Nr 9, poz. 57 i Nr 56, poz. 323 oraz z 1991 r. Nr 7, poz. 24 i Nr 46, poz. 201), przywraca się, od dnia 1 stycznia 1995 r., prawo do zasiłku uzupełniającego przez

okres do 9 miesięcy, jeżeli od dnia utraty prawa do zasiłku posiada status bezrobotnego.

2.

Przywrócenie prawa do zasiłku na okres uzupełniający, o którym mowa w ust. 1, następuje

na wniosek bezrobotnego.

1.

Zasiłki, zasiłki szkoleniowe oraz inne świadczenia przyznane bezrobotnym przed dniem

wejścia w życie ustawy wypłaca się nadal według dotychczas obowiązujących przepisów,

z zastrzeżeniem ust. 2-4.

2.

Skrócenie okresu pobierania zasiłku, o którym mowa w art. 25 ust. 8, może nastąpić

jedynie, gdy przyczyny wymienione w art. 27 ust. 1 pkt 1-3 wystąpiły po dniu wejścia

w życie ustawy.

3.

Zasiłek, w wysokości określonej w art. 24 ust. 2, przysługuje absolwentom zarejestrowanym

w rejonowym urzędzie pracy po dniu wejścia w życie ustawy.

4.

Prawo do zasiłku i innych świadczeń przewidzianych dla bezrobotnych ustaje z dniem

utraty statusu bezrobotnego.

1.

Po dniu wejścia w życie ustawy rady zatrudnienia działają w składzie powołanym według

dotychczasowych przepisów do końca kadencji, na którą zostały powołane, z zastrzeżeniem

ust. 2.

2.

W przypadku gdy na obszarze rejonu rządowej administracji ogólnej działa więcej niż

jedna rejonowa rada zatrudnienia, powołuje się nową rejonową radę zatrudnienia na

zasadach określonych w niniejszej ustawie.

3.

Do czasu powołania rejonowych rad zatrudnienia, o których mowa w ust. 2, działają

rejonowe rady zatrudnienia powołane na podstawie dotychczasowych przepisów.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie, nie dłużej jednak

niż przez okres 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie, obowiązują dotychczasowe akty

wykonawcze, jeżeli nie są sprzeczne z niniejszą ustawą.

Ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o

1)

Urzędzie Pracy - należy przez to rozumieć Krajowy Urząd Pracy,

2)

Kierowniku Urzędu Pracy - należy przez to rozumieć Prezesa Krajowego Urzędu Pracy,

3)

kierowniku wojewódzkiego urzędu pracy - należy przez to rozumieć dyrektora wojewódzkiego

urzędu pracy.

Traci moc ustawa z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu

(Dz. U. Nr 106, poz. 457, z 1992 r. Nr 21, poz. 84 i Nr 78, poz. 394 oraz z 1994 r. Nr 43, poz. 165 i Nr 108, poz. 516).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.