Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

1.

Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym

charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia

i sposobu wyrażenia (utwór).

2.

W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory

1)

wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne,

naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe),

2)

plastyczne,

3)

fotograficzne,

4)

lutnicze,

5)

wzornictwa przemysłowego,

6)

architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne,

7)

muzyczne i słowno-muzyczne,

8)

sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne,

9)

audiowizualne (w tym wizualne i audialne).

3.

Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać

nie ukończoną.

4.

Ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności.

1.

Opracowanie cudzego utworu, w szczególności tłumaczenie, przeróbka, adaptacja, jest

przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa do utworu pierwotnego.

2.

Rozporządzanie i korzystanie z opracowania zależy od zezwolenia twórcy utworu pierwotnego

(prawo zależne), chyba że autorskie prawa majątkowe do utworu pierwotnego wygasły.

3.

Twórca utworu pierwotnego może cofnąć zezwolenie, jeżeli w ciągu pięciu lat od jego

udzielenia opracowanie nie zostało rozpowszechnione. Wypłacone twórcy wynagrodzenie

nie podlega zwrotowi.

4.

Za opracowanie nie uważa się utworu, który powstał w wyniku inspiracji cudzym utworem.

5.

Na egzemplarzach opracowania należy wymienić twórcę i tytuł utworu pierwotnego.

Zbiory, antologie, wybory, bazy danych są przedmiotem prawa autorskiego, nawet jeżeli

zawierają nie chronione materiały, o ile przyjęty w nich dobór, układ lub zestawienie

ma twórczy charakter, bez uszczerbku dla praw do wykorzystanych utworów.

Nie stanowią przedmiotu prawa autorskiego

1)

akty normatywne lub ich urzędowe projekty,

2)

urzędowe dokumenty, materiały, znaki i symbole,

3)

opublikowane opisy patentowe lub ochronne,

4)

proste informacje prasowe.

Przepisy ustawy stosuje się do utworów

1)

których twórca lub współtwórca jest obywatelem polskim lub

2)

które zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

albo równocześnie na tym terytorium i za granicą, lub

3)

które zostały opublikowane po raz pierwszy w języku polskim, lub

4)

których ochrona wynika z umów międzynarodowych.

W rozumieniu ustawy

1)

utworem opublikowanym jest utwór, który za zezwoleniem twórcy został zwielokrotniony

i którego egzemplarze zostały udostępnione publicznie,

2)

opublikowaniem równoczesnym utworu jest opublikowanie utworu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i za granicą w okresie trzydziestu dni od jego pierwszej publikacji,

3)

utworem rozpowszechnionym jest utwór, który za zezwoleniem twórcy został udostępniony

publicznie.

Jeżeli umowy międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, przewidują

dalej idącą ochronę, niż to wynika z ustawy, do nie opublikowanych utworów obywateli

polskich albo do utworów opublikowanych po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub równocześnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo opublikowanych

po raz pierwszy w języku polskim - stosuje się postanowienia tych umów.

1.

Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

2.

Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono

na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek

inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

3.

Dopóki twórca nie ujawnił swojego autorstwa, w wykonywaniu prawa autorskiego zastępuje

go producent lub wydawca, a w razie ich braku - właściwa organizacja zbiorowego zarządzania

prawami autorskimi.

1.

Współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że wielkości udziałów

są równe. Każdy ze współtwórców może żądać określenia wielkości udziałów przez sąd,

na podstawie wkładów pracy twórczej.

2.

Każdy ze współtwórców może wykonywać prawo autorskie do swojej części utworu mającej

samodzielne znaczenie, bez uszczerbku dla praw pozostałych współtwórców.

3.

Do wykonywania prawa autorskiego do całości utworu potrzebna jest zgoda wszystkich

współtwórców. W przypadku braku takiej zgody każdy ze współtwórców może żądać rozstrzygnięcia

przez sąd, który orzeka uwzględniając interesy wszystkich współtwórców.

4.

Każdy ze współtwórców może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia prawa autorskiego

do całości utworu. Uzyskane świadczenie przypada wszystkim współtwórcom, stosownie

do wielkości ich udziałów.

5.

Do autorskich praw majątkowych przysługujących współtwórcom stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności w częściach ułamkowych.

Jeżeli twórcy połączyli swoje odrębne utwory w celu wspólnego rozpowszechniania, każdy

z nich może żądać od pozostałych twórców udzielenia zezwolenia na rozpowszechnianie

tak powstałej całości, chyba że istnieje słuszna podstawa odmowy, a umowa nie stanowi

inaczej. Przepisy art. 9 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

Autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego, w szczególności do encyklopedii lub

publikacji periodycznej, przysługują producentowi lub wydawcy, a do poszczególnych

części mających samodzielne znaczenie - ich twórcom. Domniemywa się, że producentowi

lub wydawcy przysługuje prawo do tytułu.

1.

Jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego pracownik

stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z chwilą

przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach wynikających z celu umowy o

pracę i zgodnego zamiaru stron.

2.

Jeżeli pracodawca, w okresie dwóch lat od daty przyjęcia utworu, nie przystąpi do

rozpowszechniania utworu przeznaczonego w umowie o pracę do rozpowszechnienia, twórca

może wyznaczyć pracodawcy na piśmie odpowiedni termin na rozpowszechnienie utworu

z tym skutkiem, że po jego bezskutecznym upływie prawa uzyskane przez pracodawcę wraz

z własnością przedmiotu, na którym utwór utrwalono, powracają do twórcy, chyba że

umowa stanowi inaczej. Strony mogą określić inny termin na przystąpienie do rozpowszechniania

utworu.

3.

Jeżeli umowa o pracę nie stanowi inaczej, z chwilą przyjęcia utworu pracodawca nabywa

własność przedmiotu, na którym utwór utrwalono.

Jeżeli pracodawca nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy od dostarczenia

utworu o jego przyjęciu, nieprzyjęciu lub uzależnieniu przyjęcia od dokonania określonych

zmian w wyznaczonym w tym celu odpowiednim terminie, uważa się, że utwór został przyjęty

bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin.

1.

Jeżeli w umowie o pracę nie postanowiono inaczej, instytucji naukowej przysługuje

pierwszeństwo opublikowania utworu naukowego pracownika, który stworzył ten utwór

w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy. Twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.

Pierwszeństwo opublikowania wygasa, jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od dostarczenia

utworu nie zawarto z twórcą umowy o wydanie utworu albo jeżeli w okresie dwóch lat

od daty jego przyjęcia utwór nie został opublikowany.

2.

Instytucja naukowa może, bez odrębnego wynagrodzenia, korzystać z materiału naukowego

zawartego w utworze, o którym mowa w ust. 1, oraz udostępniać ten materiał osobom

trzecim, jeżeli to wynika z uzgodnionego przeznaczenia utworu lub zostało postanowione

w umowie.

Domniemywa się, że producentem lub wydawcą jest osoba, której nazwisko lub nazwę uwidoczniono

w tym charakterze na przedmiotach, na których utwór utrwalono, albo podano do publicznej

wiadomości w jakikolwiek sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią nieograniczoną

w czasie i nie podlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem, a w szczególności

prawo do

1)

autorstwa utworu,

2)

oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania go anonimowo,

3)

nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania,

4)

decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności,

5)

nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania

z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia

za korzystanie z utworu.

1.

Autorskie prawa majątkowe nie podlegają egzekucji, dopóki służą twórcy. Nie dotyczy

to wymagalnych wierzytelności.

2.

Po śmierci twórcy, spadkobiercy mogą sprzeciwić się egzekucji z prawa autorskiego

do utworu nie opublikowanego, chyba że sprzeciw byłby niezgodny z ujawnioną wolą twórcy

co do rozpowszechniania utworu.

3.

Prawo do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 20 ust. 2, art. 30 ust. 2 oraz w art.

70 ust. 3, nie podlega zrzeczeniu się, zbyciu ani egzekucji. Nie dotyczy to wymagalnych

wierzytelności.

1.

Twórcy i jego spadkobiercom przysługuje prawo do wynagrodzenia w wysokości 5% ceny

dokonanych zawodowo odsprzedaży oryginalnych egzemplarzy utworu plastycznego oraz

rękopisów utworów literackich i muzycznych. Do zapłaty tego wynagrodzenia jest obowiązany

sprzedawca, a gdy działa na rzecz osoby trzeciej, odpowiada z nią solidarnie.

2.

Sprzedawca jest obowiązany do ujawnienia osoby trzeciej, o której mowa w ust. 1. Z

obowiązku tego może się zwolnić płacąc należne wynagrodzenie.

3.

Zrzeczenie się wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, jest nieważne, chyba że dotyczy

wymagalnej wierzytelności.

1.

Producenci i importerzy magnetofonów, magnetowidów i innych podobnych urządzeń, czystych

nośników służących do utrwalania przy użyciu tych urządzeń utworów w zakresie własnego

użytku osobistego oraz urządzeń reprograficznych są obowiązani do opłat na rzecz twórców,

artystów wykonawców oraz producentów fonogramów i wideogramów, w wysokości nie wyższej

niż 3% kwoty należnej z tytułu sprzedaży tych urządzeń i nośników.

2.

Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat, o których mowa w ust. 1, przypada

1)

50% - twórcom,

2)

25% - artystom wykonawcom,

3)

25% - producentom fonogramów i wideogramów,

z tym że w przypadku urządzeń reprograficznych kwota ta przypada w 100% twórcom.

3.

Minister Kultury i Sztuki po zasięgnięciu opinii właściwych organizacji zbiorowego

zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, stowarzyszeń twórców, artystów

wykonawców oraz organizacji producentów lub importerów urządzeń i czystych nośników

wymienionych w ust. 1 określa, w drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których

mowa w ust. 1, szczegółowe zasady ich pobierania i odprowadzania oraz wskazuje organizację

zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi właściwą do ich pobierania.

1.

Publicznym organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno nadawać opublikowane utwory

nie będące filmami fabularnymi, w tym serialami fabularnymi. Uprawnionym do utworów

przysługuje prawo do wynagrodzenia.

2.

Organizacjom radiowym i telewizyjnym innym niż wymienione w ust. 1 wolno nadawać opublikowane

drobne utwory słowne, muzyczne i słowno-muzyczne na podstawie umowy zawartej za pośrednictwem

właściwej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.

Twórca może jednak oświadczyć takiej organizacji, z zachowaniem formy pisemnej pod

rygorem nieważności, że o nadaniu swoich opublikowanych utworów będzie decydować osobiście.

1.

Organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno dla własnych celów nadawczych utrwalać

utwory, na których nadanie uprzednio uzyskały zezwolenie.

2.

Utrwalenia, o których mowa w ust. 1, powinny być zniszczone w ciągu miesiąca od nadania

utworu.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do utrwaleń dokonanych dla celów nadawczych mających

wyjątkowy charakter dokumentalny, o ile zostają umieszczone w archiwum. Twórca powinien

zostać niezwłocznie powiadomiony o umieszczeniu utrwalenia jego utworu w takim archiwum.

1.

Bez zezwolenia twórcy wolno nieodpłatnie korzystać z już rozpowszechnionego utworu

w zakresie własnego użytku osobistego. Przepis ten nie upoważnia do budowania według

cudzego utworu architektonicznego i architektoniczno-urbanistycznego.

2.

Zakres własnego użytku osobistego obejmuje krąg osób pozostających w związku osobistym,

w szczególności pokrewieństwa, powinowactwa lub stosunku towarzyskiego.

1.

Wolno rozpowszechniać za pomocą anteny zbiorowej oraz sieci kablowej utwory nadawane

przez inną organizację radiową lub telewizyjną drogą satelitarną albo naziemną, jeżeli

następuje to w ramach równoczesnego, integralnego i nieodpłatnego rozpowszechniania

programów radiowych lub telewizyjnych i przeznaczone jest do oznaczonego grona odbiorców

znajdujących się w jednym budynku lub w domach jednorodzinnych obejmujących do 50

gospodarstw domowych.

2.

Posiadacze urządzeń służących do odbioru dźwięku lub dźwięku i obrazu mogą za ich

pomocą odbierać nadawane utwory, choćby urządzenia te były umieszczone w miejscu ogólnie

dostępnym, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych.

3.

Z zastrzeżeniem przepisu ust. 1, operatorom sieci kablowych wolno rozpowszechniać

utwory nadawane przez inne organizacje radiowe lub telewizyjne dostępne na danym obszarze,

jeżeli rozpowszechnianie w sieciach kablowych ma charakter równoczesny i integralny

z nadaniem pierwotnym. Uprawnionym do utworów przysługuje prawo do wynagrodzenia.

1.

Wolno rozpowszechniać w celach informacyjnych w prasie, radiu i telewizji

1)

już rozpowszechnione

a)

sprawozdania o aktualnych wydarzeniach,

b)

aktualne artykuły i wypowiedzi na tematy polityczne, gospodarcze i społeczne,

c)

aktualne zdjęcia reporterskie,

2)

krótkie wyciągi ze sprawozdań, artykułów i wypowiedzi, o których mowa w pkt 1 lit.

a) i b),

3)

przeglądy publikacji i utworów rozpowszechnionych,

4)

mowy wygłoszone na publicznych zebraniach i rozprawach; nie upoważnia to jednak do

publikacji zbiorów mów jednej osoby,

5)

krótkie streszczenia rozpowszechnionych utworów.

2.

Za korzystanie z utworów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b) i c), twórcy przysługuje

prawo do wynagrodzenia.

3.

Rozpowszechnianie utworów na podstawie ust. 1 jest dozwolone zarówno w oryginale,

jak i w tłumaczeniu.

Wolno w sprawozdaniach o aktualnych wydarzeniach przytaczać fragmenty utworów udostępnianych

podczas tych wydarzeń, jednakże w granicach uzasadnionych celem informacji.

Instytucje naukowe i oświatowe mogą, w celach dydaktycznych lub prowadzenia własnych

badań, korzystać z opublikowanych utworów w oryginale i w tłumaczeniu oraz sporządzać

w tym celu egzemplarze fragmentów opublikowanego utworu.

Biblioteki, archiwa i szkoły mogą

1)

udostępniać nieodpłatnie, w zakresie swoich zadań statutowych, egzemplarze utworów

opublikowanych,

2)

sporządzać lub zlecać sporządzenie pojedynczych egzemplarzy utworów opublikowanych,

niedostępnych w handlu - w celu uzupełniania, ochrony swoich zbiorów i nieodpłatnego

ich udostępniania.

1.

Wolno przytaczać w utworach stanowiących samoistną całość urywki rozpowszechnionych

utworów lub drobne utwory w całości, w zakresie uzasadnionym wyjaśnianiem, analizą

krytyczną, nauczaniem lub prawami gatunku twórczości.

2.

Wolno w celach dydaktycznych i naukowych zamieszczać rozpowszechnione drobne utwory

lub fragmenty większych utworów w podręcznikach i wypisach.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.

1.

Ośrodki informacji lub dokumentacji naukowo-technicznej mogą sporządzać i rozpowszechniać

własne opracowania dokumentacyjne oraz pojedyncze egzemplarze, nie większych niż jeden

arkusz wydawniczy, fragmentów opublikowanych utworów.

2.

Twórca albo właściwa organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami

pokrewnymi jest uprawniona do pobierania od ośrodków, o których mowa w ust. 1, wynagrodzenia

za odpłatne udostępnianie egzemplarzy fragmentów utworów.

Wolno nieodpłatnie wykonywać publicznie opublikowane utwory literackie, muzyczne i

słowno-muzyczne, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych. Dotyczy

to w szczególności okazjonalnego wykonywania na żywo, związanego ze sprawowaniem kultu

religijnego, uroczystościami państwowymi, szkolnymi, obchodami i imprezami powszechnie

dostępnymi, z wyłączeniem jednak imprez reklamowych, promocyjnych i wyborczych.

1.

Właściciel egzemplarza utworu plastycznego może go wystawiać publicznie, jeżeli nie

łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych.

2.

W razie podjęcia decyzji o zniszczeniu oryginalnego egzemplarza utworu plastycznego

znajdującego się w miejscu publicznie dostępnym, właściciel jest obowiązany złożyć

twórcy utworu lub jego bliskim ofertę sprzedaży, jeżeli porozumienie się z nim, celem

złożenia oferty, jest możliwe. Górną granicę ceny określa wartość materiałów. Jeżeli

sprzedaż nie jest możliwa, właściciel jest obowiązany umożliwić twórcy sporządzenie

kopii bądź - zależnie od rodzaju utworu - stosownej dokumentacji.

Wolno rozpowszechniać

1)

utwory wystawione na stałe na ogólnie dostępnych drogach, ulicach, placach lub w ogrodach,

jednakże nie do tego samego użytku,

2)

utwory wystawione w publicznie dostępnych zbiorach, takich jak muzea, galerie, sale

wystawowe, lecz tylko w katalogach i w wydawnictwach publikowanych dla promocji tych

utworów, a także w sprawozdaniach o aktualnych wydarzeniach w prasie i telewizji,

jednakże w granicach uzasadnionych celem informacji,

3)

w encyklopediach i atlasach - opublikowane utwory plastyczne i fotograficzne, o ile

nawiązanie porozumienia z twórcą celem uzyskania jego zezwolenia napotyka trudne do

przezwyciężenia przeszkody. Twórcy przysługuje wówczas prawo do wynagrodzenia.

Można korzystać z utworów w granicach dozwolonego użytku pod warunkiem wymienienia

twórcy i źródła. Twórcy nie przysługuje prawo do wynagrodzenia, chyba że ustawa stanowi

inaczej.

Dozwolony użytek nie może naruszać normalnego korzystania z utworu lub godzić w słuszne

interesy twórcy.

Z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, autorskie prawa majątkowe gasną

z upływem lat pięćdziesięciu

1)

od śmierci twórcy, a do utworów współautorskich - od śmierci współtwórcy, który przeżył

pozostałych,

2)

jeżeli twórca nie jest znany - od pierwszej publikacji, a gdy utwór nie został opublikowany

- od jego ustalenia, chyba że przed upływem tego terminu nazwisko twórcy zostało za

jego zgodą ujawnione,

3)

od pierwszej publikacji, jeżeli z mocy ustawy autorskie prawa majątkowe przysługują

innej osobie niż twórca, a gdy utwór nie został opublikowany - od jego ustalenia.

Jeżeli bieg terminu wygaśnięcia autorskich praw majątkowych rozpoczyna się od publikacji

utworu, a utwór opublikowano w częściach, bieg terminu liczy się od publikacji ostatniej

części. Jeżeli jednak poszczególne części mają samodzielne znaczenie, bieg terminu

rozpoczyna się dla każdej z nich osobno.

Czas trwania autorskich praw majątkowych do utworu opublikowanego po raz pierwszy

w ciągu ostatnich dziesięciu lat trwania jego ochrony ulega przedłużeniu o dziesięć

lat.

Czas trwania autorskich praw majątkowych liczy się w latach pełnych następujących

po roku, w którym nastąpiło zdarzenie, od którego zaczyna się bieg terminów określonych

w art. 36-38.

1.

Producenci lub wydawcy egzemplarzy utworów literackich, muzycznych, plastycznych,

fotograficznych i kartograficznych, których czas ochrony autorskich praw majątkowych

upłynął, są obowiązani do przekazywania, na rzecz Funduszu, o którym mowa w art. 111,

od 5% do 8% wpływów brutto ze sprzedaży egzemplarzy tych utworów. Dotyczy to wydań

publikowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do egzemplarzy chronionych opracowań utworów,

których czas ochrony autorskich praw majątkowych upłynął.

3.

Minister Kultury i Sztuki określa, w drodze rozporządzenia, wysokość procentu, o którym

mowa w ust. 1.

1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej

1)

autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na

podstawie umowy,

2)

nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa

stanowi inaczej.

2.

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu,

zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.

3.

Nieważna jest umowa w części dotyczącej wszystkich utworów lub wszystkich utworów

określonego rodzaju tego samego twórcy mających powstać w przyszłości.

4.

Umowa może dotyczyć tylko pól eksploatacji, które są znane w chwili jej zawarcia.

Jeżeli autorskie prawa majątkowe jednego ze współtwórców miałyby przypaść Skarbowi

Państwa jako spadkobiercy ustawowemu, część ta przechodzi na pozostałych przy życiu

współtwórców lub ich następców prawnych, stosownie do wielkości ich udziałów.

1.

Jeżeli z umowy nie wynika, że przeniesienie autorskich praw majątkowych lub udzielenie

licencji nastąpiło nieodpłatnie, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.

2.

Jeżeli w umowie nie określono wysokości wynagrodzenia autorskiego, wysokość wynagrodzenia

określa się z uwzględnieniem zakresu udzielonego prawa oraz korzyści wynikających

z korzystania z utworu.

W razie rażącej dysproporcji między wynagrodzeniem twórcy a korzyściami nabywcy autorskich

praw majątkowych lub licencjobiorcy, twórca może żądać stosownego podwyższenia wynagrodzenia

przez sąd.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje odrębne wynagrodzenie za korzystanie

z utworu na każdym odrębnym polu eksploatacji.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórca zachowuje wyłączne prawo zezwalania na wykonywanie

zależnego prawa autorskiego, mimo że w umowie postanowiono o przeniesieniu całości

autorskich praw majątkowych.

Jeżeli wynagrodzenie twórcy zależy od wysokości wpływów z korzystania z utworu, twórca

ma prawo do otrzymania informacji i wglądu w niezbędnym zakresie do dokumentacji mającej

istotne znaczenie dla określenia wysokości tego wynagrodzenia.

1.

Jeżeli wynagrodzenie twórcy jest określone procentowo od ceny sprzedaży egzemplarzy

utworu, a cena ta ulega podwyższeniu, twórcy należy się umówiony procent od egzemplarzy

sprzedanych po podwyższonej cenie.

2.

Jednostronne obniżenie ceny sprzedaży egzemplarzy przed upływem roku od przystąpienia

do rozpowszechniania utworu nie wpływa na wysokość wynagrodzenia. Strony mogą przedłużyć

ten termin.

1.

Jeżeli w umowie nie określono sposobu korzystania z utworu, powinien on być zgodny

z charakterem i przeznaczeniem utworu oraz przyjętymi zwyczajami.

2.

Następca prawny, choćby nabył całość autorskich praw majątkowych, nie może, bez zgody

twórcy, czynić zmian w utworze, chyba że są one spowodowane oczywistą koniecznością,

a twórca nie miałby słusznej podstawy im się sprzeciwić. Dotyczy to odpowiednio utworów,

których czas ochrony autorskich praw majątkowych upłynął.

Odrębne pola eksploatacji stanowią w szczególności

1)

utrwalenie,

2)

zwielokrotnienie określoną techniką,

3)

wprowadzenie do obrotu,

4)

wprowadzenie do pamięci komputera,

5)

publiczne wykonanie albo publiczne odtworzenie,

6)

wystawienie,

7)

wyświetlenie,

8)

najem,

9)

dzierżawa,

10)

nadanie za pomocą wizji lub fonii przewodowej albo bezprzewodowej przez stację naziemną,

11)

nadanie za pośrednictwem satelity,

12)

równoczesne i integralne nadanie utworu nadawanego przez inną organizację radiową

lub telewizyjną.

1.

Wprowadzeniem do obrotu jest przeniesienie własności egzemplarza utworu dokonane przez

uprawnionego lub inne rozporządzenie egzemplarzem dokonane za jego zezwoleniem.

2.

Po wprowadzeniu do obrotu, dalszy obrót egzemplarzami utworu nie narusza praw autorskich,

z zastrzeżeniem przepisu art. 50 pkt 8 i 9.

3.

Nie stanowi naruszenia autorskich praw majątkowych import egzemplarzy wprowadzonych

do obrotu na terytorium państwa, z którym Rzeczpospolita Polska zawarła umowę o utworzeniu

strefy wolnego handlu.

1.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie powoduje

przejścia autorskich praw majątkowych do utworu.

2.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przejście autorskich praw majątkowych nie powoduje

przeniesienia na nabywcę własności egzemplarza utworu.

3.

Nabywca oryginału utworu jest obowiązany udostępnić go twórcy w takim zakresie, w

jakim jest to niezbędne do wykonywania prawa autorskiego. Nabywca oryginału może jednak

domagać się od twórcy odpowiedniego zabezpieczenia oraz wynagrodzenia za korzystanie.

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga zachowania formy pisemnej

pod rygorem nieważności.

1.

Twórca jest obowiązany dostarczyć utwór w terminie określonym w umowie, a jeżeli termin

nie został oznaczony - niezwłocznie po ukończeniu utworu.

2.

Jeżeli twórca nie dostarczył utworu w przewidzianym terminie, zamawiający może wyznaczyć

twórcy odpowiedni dodatkowy termin z zagrożeniem odstąpienia od umowy, a po jego bezskutecznym

upływie może od umowy odstąpić.

1.

Jeżeli zamówiony utwór ma usterki, zamawiający może wyznaczyć twórcy odpowiedni termin

do ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie może od umowy odstąpić lub żądać

odpowiedniego obniżenia umówionego wynagrodzenia, chyba że usterki są wynikiem okoliczności,

za które twórca nie ponosi odpowiedzialności. Twórca zachowuje w każdym razie prawo

do otrzymanej części wynagrodzenia, nie wyższej niż 25% wynagrodzenia umownego.

2.

Jeżeli utwór ma wady prawne, zamawiający może od umowy odstąpić i żądać naprawienia

poniesionej szkody.

3.

Roszczenia, o których mowa w ust. 1, wygasają z chwilą przyjęcia utworu.

4.

Jeżeli zamawiający nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy od dostarczenia

utworu o jego przyjęciu, nieprzyjęciu lub uzależnieniu przyjęcia od dokonania określonych

zmian w wyznaczonym w tym celu odpowiednim terminie, uważa się, że utwór został przyjęty

bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin.

1.

Twórca może odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć ze względu na swoje istotne interesy

twórcze.

2.

Jeżeli w ciągu dwóch lat od odstąpienia lub wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1,

twórca zamierza przystąpić do korzystania z utworu, ma obowiązek zaoferować to korzystanie

nabywcy lub licencjobiorcy, wyznaczając mu w tym celu odpowiedni termin.

3.

Jeżeli odstąpienie od umowy lub jej wypowiedzenie następuje po przyjęciu utworu, skuteczność

odstąpienia lub wypowiedzenia może być przez drugą stronę umowy uzależniona od zabezpieczenia

kosztów poniesionych przez nią w związku z zawartą umową. Nie można jednak żądać zwrotu

kosztów, gdy zaniechanie rozpowszechniania jest następstwem okoliczności, za które

twórca nie ponosi odpowiedzialności.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do utworów architektonicznych i architektoniczno-urbanistycznych,

audiowizualnych oraz utworów zamówionych w zakresie ich eksploatacji w utworze audiowizualnym.

1.

Jeżeli nabywca autorskich praw majątkowych lub licencjobiorca, który zobowiązał się

do rozpowszechniania utworu, nie przystąpi do rozpowszechniania w umówionym terminie,

a w jego braku - w ciągu dwóch lat od przyjęcia utworu, twórca może odstąpić od umowy

lub ją wypowiedzieć i domagać się naprawienia szkody po bezskutecznym upływie dodatkowego

terminu, nie krótszego niż sześć miesięcy.

2.

Jeżeli wskutek okoliczności, za które nabywca lub licencjobiorca ponosi odpowiedzialność,

utwór nie został udostępniony publiczności, twórca może się domagać, zamiast naprawienia

poniesionej szkody, podwójnego wynagrodzenia w stosunku do określonego w umowie o

rozpowszechnienie utworu, chyba że licencja jest niewyłączna.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do utworów architektonicznych i architektoniczno-urbanistycznych.

Jeżeli publiczne udostępnienie utworu następuje w nieodpowiedniej formie albo ze zmianami,

którym twórca mógłby słusznie się sprzeciwić, może on po bezskutecznym wezwaniu do

zaniechania naruszenia odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć. Twórcy przysługuje prawo

do wynagrodzenia określonego umową.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, każda ze stron odstępując od umowy lub wypowiadając

ją może żądać od drugiej strony zwrotu wszystkiego, co ta otrzymała z tytułu umowy.

1.

Korzystający z utworu jest obowiązany umożliwić twórcy przed rozpowszechnieniem utworu

przeprowadzenie nadzoru autorskiego. Jeżeli wniesione w związku z nadzorem zmiany

w utworze są niezbędne i wynikają z okoliczności od twórcy niezależnych, koszty ich

wprowadzenia obciążają nabywcę autorskich praw majątkowych lub licencjobiorcę.

2.

Jeżeli twórca nie przeprowadzi nadzoru autorskiego w odpowiednim terminie, uważa się,

że wyraził zgodę na rozpowszechnianie utworu.

3.

Jeżeli ustawa lub umowa nie stanowią inaczej, za wykonanie nadzoru autorskiego nie

przysługuje twórcy odrębne wynagrodzenie.

4.

Twórcy utworu plastycznego przysługuje prawo do sprawowania odpłatnego nadzoru autorskiego.

5.

Sprawowanie nadzoru autorskiego nad utworami architektonicznymi i architektoniczno-urbanistycznymi

regulują odrębne przepisy.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, nabycie od twórcy egzemplarza projektu architektonicznego

lub architektoniczno-urbanistycznego obejmuje prawo zastosowania go tylko do jednej

budowy.

1.

Twórca może w zbiorowej publikacji swych utworów umieścić utwory, o których publikację

zawarł odrębną umowę.

2.

Umowa o zbiorowe wydanie utworów nie obejmuje prawa publikacji poszczególnych utworów,

chyba że postanowiono w niej inaczej.

Jeżeli umowa obejmuje sporządzenie egzemplarzy przeznaczonych do udostępnienia publiczności,

twórcy należą się egzemplarze autorskie w liczbie określonej w umowie.

Umowa zobowiązująca do przeniesienia autorskich praw majątkowych przenosi na nabywcę,

z chwilą przyjęcia utworu, prawo do wyłącznego korzystania z utworu na określonym

w umowie polu eksploatacji, chyba że postanowiono w niej inaczej.

W braku wyraźnego postanowienia o przeniesieniu prawa, uważa się, że twórca udzielił

licencji.

1.

Umowa licencyjna uprawnia do korzystania z utworu w okresie pięciu lat na terytorium

państwa, w którym licencjobiorca ma swoją siedzibę, chyba że w umowie postanowiono

inaczej.

2.

Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, prawo uzyskane na podstawie umowy licencyjnej

wygasa.

1.

Twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu na wymienionych w umowie

polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu tego korzystania.

2.

Jeżeli umowa nie zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony sposób (licencja

wyłączna), udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę upoważnienia

innym osobom do korzystania z utworu na tym samym polu eksploatacji (licencja niewyłączna).

3.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, licencjobiorca nie może upoważnić innej osoby do

korzystania z utworu w zakresie uzyskanej licencji.

4.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, uprawniony z licencji wyłącznej może dochodzić roszczeń

z tytułu naruszenia autorskich praw majątkowych, w zakresie objętym umową licencyjną.

5.

Umowa licencyjna wyłączna wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.

1.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, a licencji udzielono na czas nie oznaczony, twórca

może ją wypowiedzieć z zachowaniem terminów umownych, a w ich braku na rok naprzód,

na koniec roku kalendarzowego.

2.

Licencję udzieloną na okres dłuższy niż pięć lat uważa się, po upływie tego terminu,

za udzieloną na czas nie oznaczony.

Współtwórcami utworu audiowizualnego są osoby, które wniosły wkład twórczy w jego

powstanie, a w szczególności: reżyser, twórca adaptacji utworu literackiego, twórca

stworzonych dla utworu audiowizualnego utworów muzycznych lub słowno-muzycznych oraz

twórca scenariusza.

1.

Autorskie prawa majątkowe do utworu audiowizualnego przysługują producentowi. Prawa

twórców utworów mających samodzielne znaczenie nie mogą być wykonywane z uszczerbkiem

dla producenta lub pozostałych twórców.

2.

Domniemywa się, że producent utworu audiowizualnego nabył autorskie prawa majątkowe

do utworów stworzonych na jego zamówienie lub włączonych do utworu audiowizualnego,

jednakże tylko w zakresie eksploatacji audiowizualnej tego utworu.

3.

Producent utworu audiowizualnego jest obowiązany do zapłaty, za pośrednictwem właściwej

organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, reżyserowi,

twórcom scenariusza, utworów muzycznych i słowno-muzycznych oraz odtwórcom głównych

ról w utworze audiowizualnym - przez czas trwania do nich praw majątkowych - wynagrodzenia

proporcjonalnego do wpływów z tytułu rozpowszechniania utworu audiowizualnego w kinach

oraz stosownego wynagrodzenia z tytułu najmu lub dzierżawy utworów audiowizualnych

oraz ich publicznego odtwarzania.

4.

Współtwórca utworu audiowizualnego oraz odtwórcy głównych ról mogą się zrzec pośrednictwa

organizacji, o której mowa w ust. 3. Zrzeczenie to wymaga zachowania formy pisemnej

pod rygorem nieważności.

5.

Wynagrodzenie za korzystanie z polskiego utworu audiowizualnego za granicą lub zagranicznego

utworu audiowizualnego w Polsce może być ustalone ryczałtowo.

Producent może bez zgody twórców utworu audiowizualnego dokonywać tłumaczeń na różne

wersje językowe.

Twórca utworu zamówionego do utworu audiowizualnego może, po upływie pięciu lat od

przyjęcia zamówionego utworu, zezwolić na rozpowszechnianie tego utworu w innym utworze

audiowizualnym, jeżeli w tym terminie nie doszło do rozpowszechnienia utworu audiowizualnego

z jego utworem. Strony mogą skrócić ten termin.

Prawo do nadzoru autorskiego może być wykonywane tylko w stosunku do ostatecznej wersji

utworu audiowizualnego.

1.

Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego

rozdziału nie stanowią inaczej.

2.

Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia,

w tym wszystkie formy dokumentacji projektowej, wytwórczej i użytkowej. Idee i zasady,

będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawą łączy,

nie podlegają ochronie.

3.

Prawa majątkowe do programu komputerowego stworzonego przez pracownika w wyniku wykonywania

obowiązków ze stosunku pracy przysługują pracodawcy, o ile umowa nie stanowi inaczej.

4.

Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art.

75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do

1)

trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w części

jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla wprowadzania,

wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne

jest jego zwielokrotnienie, czynności te nie wymagają zgody uprawnionego,

2)

tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie

komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała,

3)

publicznego rozpowszechniania, w tym najmu lub dzierżawy, programu komputerowego lub

jego kopii. Wraz z pierwszą sprzedażą egzemplarza, na którym program został utrwalony,

przez uprawnionego lub za jego zezwoleniem, wyczerpuje się prawo do rozpowszechniania

tego egzemplarza; nie narusza to prawa do kontroli dalszego najmu lub dzierżawy programu

komputerowego lub jego egzemplarza.

1.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, czynności wymienione w art. 74 ust. 4 pkt 1 i 2

nie wymagają zgody uprawnionego, jeżeli są niezbędne do korzystania z programu komputerowego

zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym do poprawiania błędów przez osobę, która legalnie

weszła w jego posiadanie.

2.

Nie wymaga zezwolenia uprawnionego

1)

sporządzenie kopii zapasowej, jeżeli jest to niezbędne do korzystania z programu komputerowego.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, kopia ta nie może być używana równocześnie z programem

komputerowym,

2)

obserwowanie, badanie i testowanie funkcjonowania programu komputerowego w celu poznania

jego idei i zasad przez osobę uprawnioną na podstawie umowy do korzystania z egzemplarza

programu komputerowego, jeżeli będąc do tych czynności upoważniona dokonuje tego w

trakcie wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania lub przechowywania programu

komputerowego,

3)

zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 1

i 2, jeżeli jest to niezbędne do uzyskania informacji koniecznych do osiągnięcia współdziałania

niezależnie stworzonego programu komputerowego z innymi programami komputerowymi,

o ile zostaną spełnione następujące warunki

a)

czynności te dokonywane są przez licencjobiorcę lub inną osobę uprawnioną do korzystania

z egzemplarza programu komputerowego bądź przez inną osobę działającą na ich rzecz,

b)

informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio łatwo dostępne

dla osób, o których mowa pod lit. a),

c)

czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu komputerowego, które

są niezbędne do osiągnięcia współdziałania.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 3, nie mogą być

1)

wykorzystane do innych celów niż osiągnięcie współdziałania z niezależnie stworzonym

programem komputerowym,

2)

przekazane innym osobom, chyba że jest to niezbędne do osiągnięcia współdziałania

z niezależnie stworzonym programem komputerowym,

3)

wykorzystane do rozwijania, wytwarzania lub wprowadzania do obrotu programu komputerowego

o istotnie podobnej formie lub do innych czynności naruszających prawa autorskie.

Postanowienia umów sprzeczne z art. 75 ust. 2 i 3 są nieważne.

Do programów komputerowych nie stosuje się przepisów art. 16 pkt 3-5, art. 20, 23,

27, 28, 30, 49 ust. 2 oraz art. 56, 60 i 62.

1.

Twórca, którego autorskie prawa osobiste zostały zagrożone cudzym działaniem, może

żądać zaniechania tego działania. W razie dokonanego naruszenia może także żądać,

aby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia

jego skutków, w szczególności aby złożyła publiczne oświadczenie o odpowiedniej treści

i formie. Jeżeli naruszenie było zawinione, sąd może przyznać twórcy odpowiednią sumę

pieniężną tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę albo - na żądanie twórcy - zobowiązać

sprawcę, aby uiścił odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez twórcę cel społeczny.

2.

Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, po jego śmierci z powództwem o ochronę autorskich

praw osobistych zmarłego może wystąpić małżonek, a w jego braku kolejno: zstępni,

rodzice, rodzeństwo, zstępni rodzeństwa.

3.

Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, osoby wymienione w ust. 2 są uprawnione w tej

samej kolejności do wykonywania autorskich praw osobistych zmarłego twórcy.

4.

Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, z powództwem, o którym mowa w ust. 2, może również

wystąpić stowarzyszenie twórców właściwe ze względu na rodzaj twórczości lub organizacja

zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, która zarządzała

prawami autorskimi zmarłego twórcy.

1.

Twórca może żądać od osoby, która naruszyła jego autorskie prawa majątkowe, zaniechania

naruszenia, wydania uzyskanych korzyści albo zapłacenia w podwójnej, a w przypadku

gdy naruszenie jest zawinione, potrójnej wysokości stosownego wynagrodzenia z chwili

jego dochodzenia; twórca może również żądać naprawienia wyrządzonej szkody, jeżeli

działanie naruszającego było zawinione.

2.

Niezależnie od roszczeń wymienionych w ust. 1, uprawniony może się domagać, ażeby

sprawca naruszenia dokonanego w ramach działalności gospodarczej podejmowanej w cudzym

albo we własnym imieniu, choćby na cudzy rachunek, uiścił odpowiednią sumę pieniężną

z przeznaczeniem na Fundusz, o którym mowa w art. 111. Suma ta nie może być niższa

niż dwukrotna wysokość uprawdopodobnionych korzyści odniesionych przez sprawcę z dokonanego

naruszenia.

1.

Sąd właściwy do rozpoznania sprawy o naruszenie autorskich praw majątkowych miejsca,

w którym sprawca prowadzi działalność lub znajduje się jego majątek, także przed wytoczeniem

powództwa rozpoznaje, nie później jednak niż w ciągu 3 dni od dnia złożenia w sądzie,

wniosek mającego w tym interes prawny

1)

o zabezpieczenie dowodów, bez potrzeby wykazania obawy, że ich przeprowadzenie stanie

się niewykonalne lub zbyt utrudnione,

2)

o zobowiązanie naruszającego autorskie prawa majątkowe do udzielenia informacji i

udostępnienia, określonej przez sąd, dokumentacji mającej znaczenie dla roszczeń,

o których mowa w art. 79 ust. 1,

3)

o zabezpieczenie roszczenia z tytułu naruszenia autorskich praw majątkowych, wydając

stosowne zarządzenie tymczasowe, po uprawdopodobnieniu, że niezabezpieczenie roszczenia

może pozbawić uprawnionego zaspokojenia, choćby zarządzenie tymczasowe zmierzało do

zaspokojenia roszczenia.

2.

Sąd może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczeniu dowodów lub roszczeń, o

których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, od złożenia stosownej kaucji.

3.

Sąd orzeka przepadek, na rzecz Skarbu Państwa, bezprawnie wytworzonych egzemplarzy

utworów.

4.

Sąd może orzec przepadek, na rzecz Skarbu Państwa, przedmiotów służących do bezprawnego

wytworzenia egzemplarzy utworów lub przedmiotów, przy których użyciu dokonano naruszenia.

5.

Na wniosek poszkodowanego, na poczet należnego odszkodowania, sąd może orzec przyznanie

poszkodowanemu przedmiotów, o których mowa w ust. 4.

6.

Domniemywa się, że przedmioty, o których mowa w ust. 4, należą do naruszającego prawa

autorskie.

7.

Zażalenie na postanowienie sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, sąd rozpoznaje

w ciągu 7 dni.

1.

Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej. W braku

wyraźnego zastrzeżenia zezwolenie nie jest wymagane, jeżeli osoba ta otrzymała umówioną

zapłatę za pozowanie.

2.

Zezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku

1)

osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez nią

funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych, zawodowych,

2)

osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna

impreza.

Jeżeli osoba, do której korespondencja jest skierowana, nie wyraziła innej woli, rozpowszechnianie

korespondencji, w okresie dwudziestu lat od jej śmierci, wymaga zezwolenia małżonka,

a w jego braku kolejno zstępnych, rodziców lub rodzeństwa.

Do roszczeń w przypadku rozpowszechniania wizerunku osoby na nim przedstawionej oraz

rozpowszechniania korespondencji bez wymaganego zezwolenia osoby, do której została

skierowana, stosuje się odpowiednio przepis art. 78 ust. 1; roszczeń tych nie można

dochodzić po upływie dwudziestu lat od śmierci tych osób.

1.

Twórca, a wydawca lub producent na żądanie twórcy mają obowiązek zachowania w tajemnicy

źródeł informacji wykorzystanych w utworze oraz nieujawniania związanych z tym dokumentów.

2.

Ujawnienie tajemnicy jest dozwolone za zgodą osoby, która powierzyła tajemnicę, lub

na podstawie postanowienia właściwego sądu.

1.

Przedmiotem prawa do artystycznego wykonania jest, pod warunkiem jego ustalenia, każde

wykonanie utworu mające charakter artystyczny, niezależnie od wartości, przeznaczenia

i sposobu wyrażenia.

2.

Artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności działania: aktorów,

recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, tancerzy i wokalistów oraz osób w sposób

twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.

1.

Artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami ustawy, wyłączne

prawo do

1)

ochrony dóbr osobistych dotyczących artystycznego wykonania,

2)

korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania nim na poszczególnych polach

eksploatacji,

3)

wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego wykonania.

2.

Wyłączne prawo korzystania i rozporządzania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, obejmuje

prawo do

1)

utrwalania,

2)

zwielokrotniania określoną techniką,

3)

wprowadzenia do obrotu,

4)

publicznego odtwarzania, chyba że jest ono dokonywane za pomocą wprowadzonego do obrotu

egzemplarza,

5)

najmu,

6)

dzierżawy,

7)

nadawania, chyba że jest ono dokonywane za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza.

3.

W przypadku nadawania lub publicznego odtwarzania wykonania za pomocą wprowadzonego

do obrotu egzemplarza, artyście wykonawcy przysługuje prawo do stosownego wynagrodzenia.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, zawarcie przez artystę wykonawcę z producentem utworu

audiowizualnego umowy o współudział w realizacji utworu audiowizualnego przenosi na

producenta prawa do rozporządzania i korzystania z wykonania, w ramach tego utworu

audiowizualnego, na wszystkich znanych w chwili zawarcia umowy polach eksploatacji.

Prawo artysty wykonawcy nie narusza prawa autorskiego do wykonywanego utworu.

Prawo, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 2 i 3, gaśnie z upływem pięćdziesięciu lat

następujących po roku, w którym artystyczne wykonanie po raz pierwszy ustalono.

Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań, które

1)

dokonane zostały przez obywatela polskiego albo osobę zamieszkałą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub

2)

zostały ustalone po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)

zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

są chronione na podstawie umów międzynarodowych.

Domniemywa się, że kierownik zespołu jest umocowany do reprezentowania praw do zespołowego

artystycznego wykonania. Domniemanie to stosuje się odpowiednio do części artystycznego

wykonania mających samodzielne znaczenie.

Do artystycznych wykonań stosuje się odpowiednio przepisy art. 8-10, 12, 18, 21, 41-45,

47-49, 52-55, 57-59, 62-68, 71 i 78.

Do prawa do artystycznego wykonania stosuje się odpowiednio przepis art. 33 pkt 10 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

1.

Producentem fonogramu lub wideogramu jest ten, pod czyim nazwiskiem lub firmą (nazwą)

fonogram lub wideogram został po raz pierwszy sporządzony.

2.

Bez uszczerbku dla praw twórców lub artystów wykonawców, producentowi fonogramu lub

wideogramu przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania i korzystania z fonogramu

lub wideogramu w zakresie

1)

zwielokrotniania określoną techniką,

2)

wprowadzenia do obrotu,

3)

najmu,

4)

dzierżawy.

3.

W przypadku nadawania lub publicznego odtwarzania wprowadzonego do obrotu fonogramu

lub wideogramu, producentowi przysługuje prawo do stosownego wynagrodzenia.

Prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 2 i 3, gaśnie z upływem pięćdziesięciu lat następujących

po roku, w którym fonogram lub wideogram został sporządzony.

Przepisy ustawy stosuje się do fonogramów i wideogramów

1)

których producent ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania

lub siedzibę, lub

2)

których ochrona wynika z umów międzynarodowych.

Bez uszczerbku dla praw twórców i artystów wykonawców, organizacji radiowej lub telewizyjnej

przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania i korzystania ze swoich programów w zakresie

1)

utrwalania,

2)

zwielokrotniania określoną techniką,

3)

nadawania, w tym także przez inną organizację radiową lub telewizyjną.

Prawo, o którym mowa w art. 97, gaśnie z upływem pięćdziesięciu lat następujących

po roku pierwszego nadania programu.

Przepisy ustawy stosuje się do programów

1)

organizacji radiowej i telewizyjnej, która ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, lub

2)

których ochrona wynika z umów międzynarodowych.

Wykonywanie praw do artystycznych wykonań, fonogramów, wideogramów i nadań podlega

odpowiednio ograniczeniom wynikającym z przepisów art. 23-35.

Do artystycznych wykonań fonogramów, wideogramów i nadań stosuje się odpowiednio przepisy

art. 6, 22, 39, 51, 79 ust. 1 i art. 80.

1.

Na każdym egzemplarzu fonogramu lub wideogramu umieszcza się, poza oznaczeniami dotyczącymi

autorstwa i artystycznego wykonawstwa, tytułami utworów oraz datą sporządzenia, nazwisko

lub firmę (nazwę) producenta oraz, w wypadku utrwalenia nadania, nazwę organizacji

radiowej lub telewizyjnej.

2.

Domniemywa się, że egzemplarze nie spełniające wymogów określonych w ust. 1 zostały

sporządzone bezprawnie.

Spory o prawa do artystycznych wykonań, prawa do fonogramów, wideogramów oraz nadań

radiowych lub telewizyjnych należą do właściwości sądów wojewódzkich.

1.

Organizacjami zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, zwanymi

dalej „organizacjami zbiorowego zarządzania”, w rozumieniu ustawy, są stowarzyszenia

zrzeszające twórców, artystów wykonawców, producentów lub organizacje radiowe i telewizyjne,

których statutowym zadaniem jest zbiorowe zarządzanie i ochrona powierzonych im praw

autorskich lub praw pokrewnych oraz wykonywanie uprawnień wynikających z ustawy.

2.

Do organizacji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach,

z tym że

1)

członkiem organizacji może być również osoba prawna,

2)

podjęcie przez organizacje działalności określonej w ustawie wymaga zezwolenia Ministra

Kultury i Sztuki,

3)

nadzór nad organizacjami sprawuje Minister Kultury i Sztuki.

3.

Minister Kultury i Sztuki udziela zezwolenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, organizacjom

dającym rękojmię należytego zarządzania powierzonymi prawami.

4.

W przypadku stwierdzenia naruszenia zakresu udzielonego zezwolenia, Minister Kultury

i Sztuki wzywa organizację do usunięcia naruszenia w wyznaczonym terminie z zagrożeniem

cofnięcia zezwolenia.

5.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, może być cofnięte, jeżeli organizacja

1)

nie wykonuje należycie obowiązków w zakresie zarządzania powierzonymi jej prawami

autorskimi lub pokrewnymi oraz ich ochrony,

2)

narusza przepisy prawa w zakresie udzielonego zezwolenia.

6.

Decyzja Ministra Kultury i Sztuki o udzieleniu lub o cofnięciu zezwolenia na podjęcie

wykonywania przez organizacje zbiorowego zarządzania uprawnień określonych w ust.

1 podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

1.

Domniemywa się, że organizacja zbiorowego zarządzania jest uprawniona do zarządzania

i ochrony w odniesieniu do pól eksploatacji objętych zbiorowym zarządzaniem oraz że

ma legitymację procesową w tym zakresie. Na domniemanie to nie można się powołać,

gdy do tego samego utworu lub artystycznego wykonania rości sobie tytuł więcej niż

jedna organizacja zbiorowego zarządzania.

2.

W zakresie swojej działalności organizacja zbiorowego zarządzania może się domagać

udzielenia informacji oraz udostępnienia dokumentów niezbędnych do określenia wysokości

dochodzonych przez nią wynagrodzeń i opłat.

1.

Organizacja zbiorowego zarządzania jest obowiązana do jednakowego traktowania praw

swoich członków oraz innych podmiotów przez siebie reprezentowanych w zakresie zarządzania

tymi prawami lub dochodzenia ich ochrony.

2.

Organizacja zbiorowego zarządzania nie może, bez ważnych powodów, odmówić zgody na

korzystanie z utworów lub artystycznych wykonań w granicach wykonywanego przez siebie

zarządu.

3.

Organizacja zbiorowego zarządzania nie może, bez ważnych powodów, odmówić podjęcia

zarządzania prawem autorskim lub prawem pokrewnym. Zarządzanie to wykonuje zgodnie

ze swoim statutem.

Jeżeli na danym polu eksploatacji działa więcej niż jedna organizacja zbiorowego zarządzania,

organizacją właściwą w rozumieniu ustawy jest organizacja, do której należy twórca

lub artysta wykonawca, a gdy twórca lub artysta wykonawca nie należy do żadnej organizacji

albo nie ujawnił swojego autorstwa - organizacja wskazana przez Komisję Prawa Autorskiego,

o której mowa w art. 108 ust. 1.

1.

Minister Kultury i Sztuki powołuje Komisję Prawa Autorskiego, zwaną dalej „Komisją”,

składającą się z czterdziestu arbitrów powoływanych w odpowiedniej proporcji spośród

kandydatów, o których mowa w ust. 2.

2.

Kandydatów na członków Komisji przedstawiają organizacje zbiorowego zarządzania, stowarzyszenia

twórców, artystów wykonawców, producentów, organizacje zrzeszające podmioty zajmujące

się zawodowo korzystaniem z utworów oraz organizacje radiowe i telewizyjne, w terminie

wyznaczonym przez Ministra Kultury i Sztuki. Informację o terminie ogłasza się w drukowanych

dziennikach prasowych.

3.

Komisja w składzie sześciu arbitrów oraz przewodniczącego jako superarbitra, wyznaczonych

przez Ministra Kultury i Sztuki z grona arbitrów, zatwierdza lub odmawia zatwierdzenia

przedstawionych przez organizacje zbiorowego zarządzania tabel wynagrodzeń za korzystanie

z utworów lub artystycznych wykonań objętych zbiorowym zarządzaniem, a także wskazuje

organizację właściwą w rozumieniu art. 107.

4.

Do postępowania przed Komisją w sprawach, o których mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Od orzeczeń Komisji wydanych w tym trybie służy odwołanie do Ministra Kultury i

Sztuki.

5.

Komisja w składzie trzyosobowym wyznaczonym z grona arbitrów po jednym przez każdą

ze stron oraz superarbitra wybranego przez tak wyznaczonych arbitrów rozstrzyga spory

dotyczące stosowania tabel, o których mowa w ust. 3. Jeżeli jedna ze stron nie wyznaczy

arbitra albo arbitrzy nie wyznaczą superarbitra, zostaną oni wyznaczeni przez Ministra

Kultury i Sztuki.

6.

Do postępowania przed Komisją w sprawach, o których mowa w ust. 5, stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu przed sądem polubownym.

7.

Strona niezadowolona z rozstrzygnięcia Komisji, o którym mowa w ust. 5, może w terminie

14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia wnieść powództwo do właściwego sądu wojewódzkiego.

8.

Arbitrom za udział w posiedzeniach Komisji przysługuje wynagrodzenie.

9.

Minister Kultury i Sztuki określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

działania Komisji, wysokość wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 8, wysokość opłat

za postępowanie przed Komisją oraz zasady ich wnoszenia.

Postanowienia umowne mniej korzystne dla twórców, niż wynikałoby to z tabel, o których

mowa w art. 108 ust. 3, są nieważne, a ich miejsce zajmują odpowiednie postanowienia

tych tabel.

Wysokość wynagrodzeń dochodzonych w zakresie zbiorowego zarządzania przez organizacje

zbiorowego zarządzania powinna uwzględniać wysokość wpływów osiąganych z korzystania

z utworów i artystycznych wykonań, a także charakter i zakres korzystania z tych utworów

i wykonań artystycznych.

1.

Tworzy się Fundusz Promocji Twórczości, zwany dalej „Funduszem”.

2.

Funduszem dysponuje Minister Kultury i Sztuki.

3.

Fundusz jest państwowym funduszem celowym w rozumieniu przepisów prawa budżetowego.

Przychodami Funduszu są

1)

wpływy określone w art. 40,

2)

wpływy określone w art. 79 ust. 2,

3)

dobrowolne wpłaty, zapisy i darowizny,

4)

inne wpływy.

Środki Funduszu przeznacza się na

1)

stypendia i pomoc socjalną dla twórców utworów oraz dla twórców opracowań utworów,

2)

pokrycie w całości lub w części kosztów wydań utworów o szczególnym znaczeniu dla

kultury i nauki oraz wydań dla niewidomych.

Minister Kultury i Sztuki, po zasięgnięciu opinii właściwych stowarzyszeń twórców,

określa, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady dokonywania wypłat z Funduszu

oraz zasady przyznawania stypendiów i pomocy socjalnej, o których mowa w art. 113

pkt 1.

1.

Kto przywłaszcza sobie autorstwo albo wprowadza w błąd co do autorstwa całości lub

części cudzego utworu albo artystycznego wykonania,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto rozpowszechnia bez podania nazwiska lub pseudonimu twórcy

cudzy utwór w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, artystyczne wykonanie

albo publicznie zniekształca taki utwór, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram

lub nadanie.

3.

Kto w celu uzyskania korzyści majątkowej w inny sposób niż określony w ust. 1 lub

2 narusza cudze prawo autorskie lub prawa pokrewne określone w art. 16, 17, 18, 86,

94 ust. 2 i art. 97,

podlega karze pozbawienia wolności do roku, ograniczenia wolności albo grzywny.

1.

Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom rozpowszechnia cudzy utwór w wersji oryginalnej

albo w postaci opracowania, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram lub nadanie,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

3.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust. 1 stałe

źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub nią

kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5.

4.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie,

podlega karze pozbawienia wolności do roku, ograniczenia wolności albo grzywny.

1.

Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom utrwala lub zwielokrotnia cudzy utwór

w wersji oryginalnej lub w postaci opracowania, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram

lub nadanie, godząc się na ich rozpowszechnianie,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust. 1 stałe

źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub nią

kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

1.

Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przedmiot będący nośnikiem utworu, artystycznego

wykonania, fonogramu, wideogramu rozpowszechnianego lub zwielokrotnionego bez uprawnienia

albo wbrew jego warunkom nabywa, pomaga w jego zbyciu, przyjmuje albo pomaga w jego

ukryciu,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, ograniczenia wolności albo grzywny.

2.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępswa określonego w ust. 1 stałe

źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub nią

kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Kto uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie prawa do kontroli korzystania z utworu lub

artystycznego wykonania albo odmawia informacji przewidzianych w art. 47,

podlega karze grzywny.

W razie warunkowego umorzenia postępowania albo warunkowego zawieszenia wykonania

kary pozbawienia wolności w sprawie o przestępstwo określone w art. 115, 116 lub 117,

zobowiązuje się sprawcę do naprawienia całości lub części szkody wyrządzonej przestępstwem,

jeżeli nie została ona naprawiona.

1.

W wypadku skazania za czyn określony w art. 115, 116, 117 lub 118, sąd orzeka przepadek

przedmiotów pochodzących z przestępstwa, chociażby nie były własnością sprawcy.

2.

W wypadku skazania za czyn określony w art. 115, 116, 117 lub 118, sąd może orzec

przepadek przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa, chociażby nie były własnością

sprawcy.

Ściganie czynów określonych w art. 115, 116 ust. 1, 2 i 4, art. 117 ust. 1, art. 118

ust. 1 oraz art. 119 następuje z oskarżenia prywatnego.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, może wyznaczyć sądy rejonowe właściwe

do rozpoznawania spraw o przestępstwa, o których mowa w art. 115, 116, 117, 118 lub

119 - na obszarze właściwości danego sądu wojewódzkiego.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do utworów

1)

ustalonych po raz pierwszy po jej wejściu w życie,

2)

do których prawa autorskie według przepisów dotychczasowych nie wygasły,

3)

do których prawa autorskie według przepisów dotychczasowych wygasły, a które według

niniejszej ustawy korzystają nadal z ochrony, z wyłączeniem okresu między wygaśnięciem

ochrony według ustawy dotychczasowej i wejściem w życie niniejszej ustawy. Ustawa

nie narusza własności egzemplarzy utworów rozpowszechnionych przed dniem jej wejścia

w życie.

2.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się do utworów obywateli obcych stale zamieszkałych za

granicą, pod warunkiem wzajemności.

3.

Posiadacz programu komputerowego stworzonego przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy i chronionego według ust. 1 nie może być pociągnięty do odpowiedzialności za

naruszenie prawa autorskiego dokonane przed tym dniem. Po wejściu w życie niniejszej

ustawy dalsze użytkowanie programu w dotychczasowym zakresie przez osobę, która była

w posiadaniu takiego programu, jest dozwolone bez odrębnej zgody i wynagrodzenia,

z zachowaniem wymogów przepisów art. 75. Dalej idące korzystanie z takich programów,

w tym ich kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

4.

Postanowienia umów, zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy, sprzeczne z przepisami

art. 75 ust. 2 i 3 są nieważne.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań

1)

ustalonych po raz pierwszy po jej wejściu w życie,

2)

w zakresie korzystania z nich po jej wejściu w życie, jeżeli według przepisów niniejszej

ustawy korzystają nadal z ochrony. Nie dotyczy to artystycznych wykonań ustalonych

wcześniej niż dwadzieścia lat przed dniem jej wejścia w życie.

2.

Ustawa nie narusza własności egzemplarzy, na których utrwalono artystyczne wykonanie

przed dniem jej wejścia w życie.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do

1)

fonogramów i wideogramów, które zostały sporządzone po jej wejściu w życie,

2)

programów radiowych i telewizyjnych, które zostały nadane po jej wejściu w życie,

3)

fonogramów i wideogramów oraz programów radiowych i telewizyjnych, które według niniejszej

ustawy korzystają nadal z ochrony. Nie dotyczy to fonogramów, wideogramów oraz programów

radiowych i telewizyjnych sporządzonych lub nadanych wcześniej niż dwadzieścia lat

przed dniem jej wejścia w życie.

2.

Zasady, o której mowa w ust. 1 pkt 3 zdanie 1, nie stosuje się do korzystania

1)

przez publiczne organizacje radiowe i telewizyjne oraz

2)

przez szkoły w celach dydaktycznych

ze sporządzonych przed dniem wejścia w życie ustawy nadań, fonogramów i wideogramów

nie będących filmami fabularnymi oraz spektaklami teatralnymi, a także do korzystania

z utrwalonych na fonogramach i wideogramach artystycznych wykonań.

1.

Jeżeli rozpoczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy korzystanie z utworu,

artystycznego wykonania, fonogramu, wideogramu lub programu radiowego albo telewizyjnego

było według przepisów dotychczasowych dozwolone, natomiast po tej dacie wymaga zezwolenia,

to może być ono dokończone, pod warunkiem że uprawniony otrzymał stosowne wynagrodzenie.

2.

Z zastrzeżeniem ust. 3, dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy czynności

prawne odnoszące się do prawa autorskiego są skuteczne i podlegają ocenie według przepisów

prawa dotychczasowego; odnosi się to również do zdarzeń innych niż czynności prawne.

3.

Ustawę stosuje się do umów długoterminowych, które zawarte zostały przed dniem jej

wejścia w życie, w odniesieniu do okresu następującego po tej dacie oraz do zobowiązań,

które powstały przed dniem wejścia w życie ustawy, w odniesieniu do skutków prawnych

zdarzeń następujących po tej dacie, nie związanych z istotą zobowiązania.

4.

Umowy zawarte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nie obejmują praw pokrewnych,

chyba że strony postanowiły inaczej.

Traci moc ustawa z dnia 10 lipca 1952 r. o prawie autorskim

(Dz. U. Nr 34, poz. 234, z 1975 r. Nr 34, poz. 184 i z 1989 r. Nr 35, poz. 192).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy do dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu

art. 124 ust. 3, który wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.