Ustawa z dnia 2 grudnia 1994 r. - Prawo dewizowe.

Ustawa reguluje zasady obrotu dewizowego i stosowania kursów walutowych, obowiązek

zgłaszania mienia osób krajowych znajdującego się za granicą i mienia osób zagranicznych

znajdującego się w kraju, a także właściwość organów w sprawach dewizowych oraz zasady

kontroli dewizowej.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

osoba krajowa

a)

osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w kraju oraz osobę prawną, a także nie

posiadającą osobowości prawnej jednostkę organizacyjną, mające siedzibę w kraju, oraz

ich oddziały i przedstawicielstwa za granicą, z zastrzeżeniem pkt 2 lit. b);

b)

oddziały i przedstawicielstwa w kraju osób zagranicznych, o których mowa w pkt 2 lit.

a),

c)

polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne i inne polskie przedstawicielstwa

korzystające z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych lub konsularnych,

2)

osoba zagraniczna

a)

osobę fizyczną nie mającą miejsca zamieszkania w kraju oraz osobę prawną, a także

nie posiadającą osobowości prawnej jednostkę organizacyjną, nie mające siedziby w

kraju,

b)

oddziały i przedstawicielstwa za granicą banków i ubezpieczycieli, mających siedzibę

w kraju,

c)

obce przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne, misje specjalne i organizacje

międzynarodowe oraz inne obce przedstawicielstwa korzystające z immunitetów i przywilejów

dyplomatycznych lub konsularnych na mocy umów, ustaw lub powszechnie ustalonych zwyczajów

międzynarodowych,

3)

wartość dewizowa

a)

zagraniczne środki płatnicze - waluty obce i dewizy,

b)

złoto i platynę w stanie nie przerobionym oraz w postaci sztab, monet bitych po 1850 r.,

półfabrykatów, z wyjątkiem stosowanych w technice dentystycznej, a także wyroby ze

złota i platyny zazwyczaj nie wytwarzane z tych kruszców (złoto dewizowe i platyna

dewizowa),

c)

wystawione w walutach obcych papiery wartościowe nie będące środkami płatniczymi,

w tym akcje, obligacje, książeczki oszczędnościowe, oraz kupony od takich papierów,

4)

waluty obce - pieniądze nie będące w kraju prawnym środkiem płatniczym oraz międzynarodowe

jednostki rozrachunkowe,

5)

waluty wymienialne - waluty obce ustalone przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego

jako wymienialne w trybie ust. 3 i ogłoszone przez Narodowy Bank Polski,

6)

międzynarodowe jednostki rozrachunkowe - SDR - międzynarodową jednostkę pieniężną

emitowaną przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy, ECU - europejską jednostkę walutową

oraz inne wymienialne jednostki rozrachunkowe stosowane w rozliczeniach międzynarodowych,

7)

dewizy - weksle, czeki, czeki podróżnicze, akredytywy, polecenia wypłat i przekazy

oraz wszelkie pełniące takie funkcje dokumenty bankowe i finansowe opiewające na waluty

obce i płatne w walutach obcych,

8)

obrót dewizowy

a)

zawarcie umowy lub dokonanie innej czynności prawnej powodującej lub mogącej powodować

płatność środkami stanowiącymi wartości dewizowe bądź przeniesienie własności wartości

dewizowych albo przeniesienie wierzytelności lub zobowiązania, których przedmiotem

świadczenia są wartości dewizowe,

b)

transfer za granicę i z zagranicy wartości dewizowych,

9)

transfer za granicę wartości dewizowych, transfer z zagranicy wartości dewizowych

- wywóz, przywóz, wysyłanie, przysyłanie, sprowadzanie, dokonywanie międzynarodowych

przekazów oraz wszelkie inne sposoby przemieszczania wartości dewizowych przez granicę

Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności wnoszenie tych wartości na obce statki

w polskich portach i ich wynoszenie z tych statków,

10)

podmiot gospodarujący - osobę krajową prowadzącą działalność gospodarczą na podstawie

przepisów o prowadzeniu danego rodzaju działalności lub wykonującą wolny zawód,

11)

kraj - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

12)

towar - mogącą być przedmiotem obrotu rzecz ruchomą (z wyłączeniem wartości dewizowych

i krajowych środków płatniczych) oraz energię elektryczną, cieplną, a także inne postacie

energii,

13)

usługi - usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce

państwowej, a także roboty budowlano-montażowe,

14)

obrót z zagranicą towarami, usługami i prawami na dobrach niematerialnych - zawieranie

między osobą krajową i zagraniczną umów o nabywanie towarów, świadczenie usług oraz

nabywanie lub ustanawianie praw na dobrach niematerialnych, z wyłączeniem zawieranych

w kraju umów o nabycie towarów, których rodzaj, ilość lub inne cechy wskazują na nabycie

w celu zaspokojenia potrzeb osobistych, a także umów, których przedmiotem świadczenia

są usługi wykonywane w kraju na rzecz osób fizycznych, zaspokajające ich potrzeby

osobiste,

15)

rachunek zastrzeżony - oprocentowany lub nie oprocentowany rachunek prowadzony przez

bank dla osoby krajowej (beneficjent), na który osoba zagraniczna (zastrzegający)

wpłaca waluty obce, pochodzące z tytułów upoważniających do transferu walut obcych

za granicę, z zastrzeżeniem, że beneficjent nabywa prawo dysponowania tymi walutami

na swój rachunek po spełnieniu warunków określonych przez zastrzegającego, a do momentu

nabycia tego prawa może dysponować tymi walutami jedynie w imieniu i na rachunek zastrzegającego,

na podstawie upoważnienia,

16)

rachunek zagraniczny wolny - oprocentowany lub nie oprocentowany rachunek prowadzony

przez bank dla osoby zagranicznej, na którym mogą być gromadzone

a)

waluty wymienialne przekazane z zagranicy bądź pochodzące z tytułów, z których zgodnie

z obowiązującymi przepisami możliwy jest transfer za granicę walut wymienialnych,

a także z tytułów określonych w indywidualnym zezwoleniu dewizowym,

b)

waluta polska pochodząca z tytułów, z których zgodnie z obowiązującymi przepisami

lub indywidualnym zezwoleniem dewizowym możliwy jest zakup walut wymienialnych za

walutę polską i ich transfer za granicę,

c)

odsetki od środków zgromadzonych zgodnie z lit. a) i b),

17)

krajowe środki płatnicze - pieniądze będące w kraju prawnym środkiem płatniczym (waluta

polska), a także weksle, czeki, czeki podróżnicze, akredytywy, polecenia wypłat i

przekazy oraz wszelkie pełniące takie funkcje dokumenty bankowe i finansowe opiewające

na walutę polską i płatne w walucie polskiej,

18)

kredyt handlowy - kredyt polegający na odroczeniu płatności za świadczenie niepieniężne.

2.

Minister Finansów, z urzędu lub na wniosek zainteresowanych osób, rozstrzyga wątpliwości

w sprawach statusu dewizowego podmiotów wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2.

3.

Prezes Narodowego Banku Polskiego, w drodze zarządzenia, określa, które waluty obce

są walutami wymienialnymi.

Wszelkie ograniczenia i obowiązki zawarte w ustawie i wydanych na jej podstawie przepisach

wykonawczych nie mają zastosowania do

1)

Skarbu Państwa w zakresie, w jakim reprezentowany jest przez Ministra Finansów,

2)

Narodowego Banku Polskiego,

3)

banków w zakresie upoważnień do dokonywania określonych czynności obrotu dewizowego,

udzielonych im na podstawie przepisów prawa bankowego i przepisów o Narodowym Banku

Polskim, z zastrzeżeniem art. 7, art. 8, art. 9 ust. 1 pkt 9, art. 14 ust. 1, art.

22 i art. 28.

1.

Wartości dewizowe mogą być przedmiotem własności osób krajowych w kraju i za granicą

oraz osób zagranicznych w kraju.

2.

Osoby krajowe i zagraniczne mogą dokonywać obrotu dewizowego, z zastrzeżeniem ograniczeń

określonych w przepisach ustawy.

1.

Podmioty gospodarujące obowiązane są dysponować należnościami od osób zagranicznych

w sposób zapewniający niezwłoczny transfer z zagranicy wszystkich zagranicznych środków

płatniczych, na które opiewają te należności.

2.

Osoby krajowe obowiązane są dysponować wartościami dewizowymi posiadanymi za granicą

w sposób zapewniający ich niezwłoczny transfer z zagranicy.

3.

Jeżeli osoba krajowa fizyczna uzyskała wartości dewizowe w czasie pobytu za granicą,

jest obowiązana zapewnić ich transfer z zagranicy w terminie dwóch miesięcy od daty

powrotu do kraju.

4.

Podmioty gospodarujące w obrocie z zagranicą towarami, usługami i prawami na dobrach

niematerialnych nie mogą ustalać terminów wymagalności przysługujących im należności

pieniężnych dłuższych niż trzy miesiące od dnia wywozu towarów z kraju lub od dnia

przeniesienia własności lub ustanowienia prawa, a w przypadku świadczenia usług -

od dnia wystawienia faktury lub innych równorzędnych dokumentów.

5.

Odstąpienie od obowiązków, o których mowa w ust. 1 - 4, wymaga zezwolenia dewizowego.

1.

Osoby krajowe obowiązane są niezwłocznie odprzedać waluty obce i przedstawić do skupu

uzyskane dewizy bankowi upoważnionemu do dokonywania skupu związanego z tym obowiązkiem.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy

1)

osób fizycznych otrzymujących zagraniczne środki płatnicze z tytułów nie związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej lub wykonywaniem wolnego zawodu,

2)

osób krajowych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. c),

3)

instytucji określonych zgodnie z ust. 3,

4)

osób krajowych w zakresie

a)

zagranicznych środków płatniczych zakupionych w bankach na podstawie art. 8,

b)

zagranicznych środków płatniczych, które zostały pozostawione za granicą w celu ich

wykorzystania na podstawie zezwolenia dewizowego,

c)

zagranicznych środków płatniczych pochodzących z darowizn od osób zagranicznych, zwolnionych

od odprzedaży na podstawie zezwolenia dewizowego,

d)

walut obcych zgromadzonych na rachunkach zastrzeżonych, z wyłączeniem walut, co do

których beneficjent nabył prawo dysponowania na własny rachunek,

5)

osób krajowych prowadzących działalność, o której mowa w art. 11 ust. 1, w zakresie

walut obcych zakupionych w ramach tej działalności.

3.

Minister Finansów w porozumieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego, w drodze zarządzenia,

określa instytucje, których nie dotyczy obowiązek, o którym mowa w ust. 1.

4.

Wykaz banków, o których mowa w ust. 1, ogłasza Prezes Narodowego Banku Polskiego w

drodze obwieszczeń zamieszczanych w Dzienniku Urzędowym Prezesa Narodowego Banku Polskiego.

1.

Banki określone w art. 6 ust. 1 sprzedają Narodowemu Bankowi Polskiemu zagraniczne

środki płatnicze pochodzące z odprzedaży, o której mowa w art. 6 ust. 1.

2.

Prezes Narodowego Banku Polskiego, w drodze zarządzenia, określa

1)

przypadki, w których banki, o których mowa w art. 6 ust. 1, zwolnione są z obowiązku

sprzedaży Narodowemu Bankowi Polskiemu środków, o których mowa w ust. 1,

2)

przypadki, w których banki, o których mowa w art. 6 ust. 1, upoważnione są do zakupu

zagranicznych środków płatniczych w Narodowym Banku Polskim,

3)

tryb, w jakim odbywa się sprzedaż i zakup, o których mowa w ust. 1 i w ust. 2 pkt

2.

Banki, o których mowa w art. 6 ust. 1, obowiązane są sprzedawać zagraniczne środki

płatnicze w celu dokonania transferu dozwolonego na podstawie przepisów ustawy, a

także z tytułów upoważniających do transferu tych środków za granicę, określonych

w zezwoleniu dewizowym.

1.

Dokonywanie następujących czynności obrotu dewizowego wymaga zezwolenia dewizowego

1)

transfer za granicę wartości dewizowych, z wyjątkiem

a)

wywozu za granicę przez osoby krajowe fizyczne i osoby zagraniczne fizyczne zagranicznych

środków płatniczych do wysokości określonej przez Ministra Finansów w ogólnym zezwoleniu

dewizowym,

b)

przekazu za granicę przez osoby krajowe walut obcych w celu wykonania wymagalnych

zobowiązań wobec osób zagranicznych z tytułu nabycia od tych osób towarów znajdujących

się za granicą lub będących przedmiotem gospodarczego przywozu z zagranicy,

c)

przekazu za granicę przez osoby krajowe walut obcych w celu wykonania wymagalnych

zobowiązań wobec osób zagranicznych z tytułu umów o świadczenie usług, z wyłączeniem

usług wykonywanych w kraju na rzecz osób fizycznych, zaspokajających ich potrzeby

osobiste,

d)

przekazu za granicę przez osoby krajowe walut obcych w celu wykonania wymagalnych

zobowiązań wobec osób zagranicznych z tytułu zakupu lub ustanowienia prawa na dobrach

niematerialnych,

e)

wywozu i wysyłania za granicę przez osoby zagraniczne fizyczne zagranicznych środków

płatniczych zgłoszonych przy wjeździe do kraju urzędowi celnemu i uwidocznionych w

imiennym zgłoszeniu, potwierdzonym przez ten urząd,

f)

przekazu za granicę przez osoby, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a), walut

obcych nabytych za walutę polską do wysokości wyniku finansowego netto ich oddziałów

i przedstawicielstw, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. b), obliczonego na

podstawie ksiąg rachunkowych prowadzonych zgodnie z obowiązującymi przepisami,

g)

transferu za granicę przez osoby zagraniczne walut wymienialnych pochodzących z rachunków

zagranicznych wolnych tych osób oraz dewiz mających pokrycie w tych rachunkach, a

także zagranicznych środków płatniczych zakupionych przez te osoby za walutę polską

pochodzącą z tych rachunków,

h)

transferu za granicę na rzecz zastrzegających walut obcych pochodzących z rachunków

zastrzeżonych, co do których beneficjent nie nabył prawa dysponowania na własny rachunek,

i)

wywozu i wysyłania za granicę przez osoby krajowe dewiz zakupionych w bankach, w celu

wykonania zobowiązań wobec osób zagranicznych z tytułów, o których mowa w lit. b)-d),

2)

przeniesienie między osobą krajową a zagraniczną własności wartości dewizowych znajdujących

się w kraju albo przeniesienie wierzytelności lub zobowiązania, których przedmiotem

świadczenia są wartości dewizowe znajdujące się w kraju, z wyjątkiem

a)

przyjmowania przez osoby krajowe darowizn wartości dewizowych od osób zagranicznych,

b)

rozporządzania wartościami dewizowymi w testamencie oraz dokonywania dyspozycji na

wypadek śmierci zgodnie z przepisami prawa bankowego,

c)

zakupu zagranicznych środków płatniczych w bankach przez osoby zagraniczne za walutę

polską, pochodzącą z rachunków zagranicznych wolnych tych osób,

d)

sprzedaży i kupna, o których mowa w art. 11 ust. 3,

e)

wykonywania obsługi dewizowej i walutowej ludności przez inne niż bank osoby upoważnione

na podstawie przepisów o Narodowym Banku Polskim,

3)

udzielanie przez osoby krajowe osobom zagranicznym kredytów i pożyczek w wartościach

dewizowych, a także zaciąganie przez osoby krajowe takich kredytów i pożyczek od osób

zagranicznych, w tym związanych z emisją i obrotem papierami wartościowymi o charakterze

dłużnym, z wyjątkiem kredytów handlowych zaciąganych od osób zagranicznych, z zastrzeżeniem,

że warunki zaciągniętego kredytu handlowego nie będą mniej korzystne dla kredytobiorcy

niż powszechnie stosowane w analogicznych przypadkach na międzynarodowym rynku finansowym,

a kredytobiorca przekaże Narodowemu Bankowi Polskiemu informację o tym kredycie,

4)

ustanawianie przez osoby krajowe na rzecz osób zagranicznych poręczeń i gwarancji

wykonania zobowiązań, których przedmiotem świadczenia są wartości dewizowe, z wyłączeniem

poręczeń i gwarancji wykonania zobowiązań, o których mowa w pkt 1 lit. b)-d), a także

poręczeń i gwarancji spłaty kredytów handlowych,

5)

ustalanie oraz dokonywanie w kraju płatności w wartościach dewizowych za nabywane

towary i nieruchomości, prawa majątkowe lub świadczone usługi oraz pracę,

6)

otwarcie i posiadanie rachunku bankowego w banku za granicą przez osoby krajowe, z

wyjątkiem osób fizycznych w czasie pobytu za granicą, a także osób krajowych, o których

mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. c),

7)

nabywanie przez osoby krajowe papierów wartościowych wystawionych za granicą oraz

kuponów od takich papierów, a także udziałów i akcji w spółkach lub przedsiębiorstwach

mających siedzibę za granicą oraz innych praw o podobnym charakterze, w szczególności

jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych i powierniczych mających siedzibę

za granicą,

8)

nabywanie przez osoby krajowe w drodze czynności prawnej nieruchomości położonych

za granicą,

9)

sprzedaż przez banki za krajowe środki płatnicze osobom zagranicznym zagranicznych

środków płatniczych i transfer za granicę zagranicznych środków płatniczych w związku

z taką sprzedażą, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. f) i g).

2.

Do transferu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. f), stosuje się odpowiednio przepis art. 25 ust. 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym

(Dz. U. Nr 60, poz. 253, Nr 80, poz. 350 i Nr 111, poz. 480 oraz z 1993 r. Nr 134, poz. 646).

3.

Minister Finansów, w drodze zarządzenia, określa zasady przekazywania Narodowemu Bankowi

Polskiemu informacji o kredytach, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

Dokonywanie wywozu lub wysyłanie za granicę wartości dewizowych wymaga posiadania

dokumentów stwierdzających uprawnienie do wywozu lub wysyłania tych wartości, zgodnie

z art. 23 ust. 2 pkt 2.

1.

Osoby krajowe, z wyłączeniem banków, mogą prowadzić za zezwoleniem dewizowym działalność

gospodarczą polegającą na kupnie i sprzedaży walut obcych oraz złota dewizowego i

platyny dewizowej, a także na pośrednictwie w kupnie i sprzedaży tych wartości.

2.

Osoby krajowe mogą uzyskać zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, pod warunkiem niekaralności

za przestępstwo skarbowe, przeciwko mieniu lub inne przestępstwo popełnione w celu

osiągnięcia korzyści majątkowej, a także pod warunkiem fachowego przygotowania do

dokonywania określonych w zezwoleniu czynności.

3.

Osoby krajowe fizyczne i osoby zagraniczne fizyczne mogą sprzedawać i kupować waluty

obce oraz złoto dewizowe i platynę dewizową osobom i od osób, o których mowa w ust.

1, lub za ich pośrednictwem innym osobom krajowym fizycznym i osobom zagranicznym

fizycznym.

4.

W przypadku wystąpienia zagrożeń dla równowagi bilansu płatniczego kraju, Rada Ministrów

może, w drodze rozporządzenia, ograniczyć zakres uprawnień osób zagranicznych fizycznych,

o których mowa w ust. 3.

5.

Warunki określone w ust. 2 dotyczą odpowiednio osób bezpośrednio dokonujących czynności,

o których mowa w ust. 1.

6.

Przepisy ust. 2 w zakresie niekaralności dotyczą również członków władz osób prawnych,

prowadzących działalność, o której mowa w ust. 1.

7.

Prezes Narodowego Banku Polskiego, w drodze zarządzenia, określa

1)

szczegółowe warunki prowadzenia działalności, o której mowa w ust. 1,

2)

sposób udokumentowania fachowego przygotowania, o którym mowa w ust. 2 i 5.

1.

Osoby krajowe w obrocie z zagranicą towarami i usługami oraz przy ustalaniu należności

za prawa na dobrach niematerialnych są obowiązane ustalać płatności w walucie wymienialnej.

Dokonywanie i przyjmowanie płatności następuje za pośrednictwem banku upoważnionego

do dokonywania tych czynności.

2.

Za przyjęcie płatności w walucie wymienialnej za pośrednictwem banku określonego w

ust. 1 uważa się również przyjęcie dewiz opiewających na taką walutę pod warunkiem

odkupienia ich przez ten bank.

3.

Płatności, o których mowa w ust. 1, mogą być ustalane, dokonywane i przyjmowane w

walucie polskiej, z zastrzeżeniem, że płatności te będą dokonywane na rachunek zagraniczny

wolny bądź z tego rachunku.

4.

Odstąpienie od obowiązków określonych w ust. 1 wymaga zezwolenia dewizowego.

1.

Kursy waluty krajowej w stosunku do walut obcych, ogłaszane przez Narodowy Bank Polski,

stosuje się w obrocie dewizowym, rozrachunkach i rozliczeniach z Narodowym Bankiem

Polskim oraz w umowach, w których stroną jest Narodowy Bank Polski.

2.

Prezes Narodowego Banku Polskiego, w drodze zarządzenia, ustala sposób i szczegółowy

zakres stosowania kursów, o których mowa w ust. 1.

1.

Prezes Narodowego Banku Polskiego, w zakresie określonym w art. 6 ust. 1 i art. 8,

może w drodze zarządzenia określić maksymalne granice, w jakich stosowane przez banki

kursy waluty krajowej w stosunku do poszczególnych walut obcych mogą odchylać się

od kursów, o których mowa w art. 13 ust. 1, albo od kursu średniego, ogłaszanego przez

Narodowy Bank Polski.

2.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do transakcji terminowych.

1.

Osoby krajowe, z wyjątkiem cudzoziemców, są obowiązane zgłosić Narodowemu Bankowi

Polskiemu ich mienie znajdujące się za granicą. Obowiązek zgłoszenia mienia Skarbu

Państwa ciąży na tych państwowych jednostkach organizacyjnych, pod których zarządem

to mienie się znajduje.

2.

Osoby zagraniczne są obowiązane zgłosić Narodowemu Bankowi Polskiemu ich mienie znajdujące

się w kraju. Jeżeli mienie znajduje się w posiadaniu lub zarządzie innej osoby niż

właściciel, obowiązek zgłoszenia ciąży na właścicielu lub na tej osobie. Obowiązek

zgłoszenia mienia nie dotyczy przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych

i misji specjalnych państw obcych oraz ich cudzoziemskiego personelu, a także organizacji

międzynarodowych lub osób korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych

na mocy umów, ustaw lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych.

3.

Zgłoszeniu podlega również utrata mienia.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, ustali zakres i tryb wykonywania obowiązków

określonych w ust. 1-3.

Narodowy Bank Polski jest obowiązany przestrzegać tajemnicy o mieniu zgłoszonym w

myśl art. 15; przepisy prawa bankowego o tajemnicy obrotów i stanów rachunków bankowych

stosuje się odpowiednio.

1.

Organem właściwym w sprawach dewizowych jest Minister Finansów, z zastrzeżeniem wyjątków

przewidzianych w ustawie.

2.

Minister Finansów sprawuje ogólny nadzór w sprawach dewizowych i w ramach tego nadzoru

zapewnia jednolite stosowanie przepisów ustawy.

1.

Zezwolenie dewizowe może być udzielone jako zezwolenie ogólne lub indywidualne. W

zezwoleniu może być ustalony obowiązek spełnienia określonych warunków.

2.

Zezwolenie dewizowe ogólne jest udzielane dla ogółu albo dla określonego kręgu osób

krajowych lub zagranicznych. W pozostałych wypadkach może zostać udzielone zezwolenie

dewizowe indywidualne.

1.

Ogólnych zezwoleń dewizowych udziela Minister Finansów w porozumieniu z Prezesem Narodowego

Banku Polskiego, w drodze zarządzenia.

2.

Udzielanie, odmowa i uchylanie indywidualnych zezwoleń dewizowych następuje w drodze

decyzji Prezesa Narodowego Banku Polskiego.

3.

Prezes Narodowego Banku Polskiego może upoważnić dyrektorów departamentów Centrali

Narodowego Banku Polskiego i dyrektorów oddziałów Narodowego Banku Polskiego lub jednostek

równorzędnych do podejmowania w jego imieniu decyzji, o których mowa w ust. 2, oraz

określić ich właściwość w tych sprawach.

4.

Ochrona bilansu płatniczego może być podstawą odmowy udzielenia indywidualnego zezwolenia

dewizowego.

5.

Prezes Narodowego Banku Polskiego może uchylić udzielone indywidualne zezwolenie dewizowe

w razie naruszenia określonych w tym zezwoleniu warunków.

Udzielenie zezwolenia dewizowego jednej ze stron na zawarcie i wykonanie umowy oznacza

zezwolenie również dla drugiej strony oraz osoby trzeciej, której umowa dotyczy, jeżeli

w zezwoleniu nie zastrzeżono inaczej.

1.

Obrót dewizowy oraz inne czynności, na których dokonanie, stosownie do przepisów ustawy,

jest wymagane zezwolenie dewizowe, podlegają kontroli dewizowej.

2.

Kontroli dewizowej podlega również wykonywanie obowiązku zgłoszenia mienia.

1.

Kontrolę dewizową, z zastrzeżeniem art. 23 ust. 1 i art. 24, wykonują Minister Finansów

i podległe mu organy, na zasadach i w trybie kontroli skarbowej.

2.

Organy wykonujące kontrolę dewizową są uprawnione na podstawie upoważnienia wydanego

przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej do żądania informacji o mieniu zgłaszanym

w trybie art. 15 ust. 1 i 2 oraz o obrotach i stanach na bankowych rachunkach w walutach

obcych i rachunkach zagranicznych wolnych, z wyjątkiem rachunków oszczędnościowych.

3.

Kontrolę dewizową wykonują również

1)

Narodowy Bank Polski - w zakresie czynności obrotu dewizowego, dokonywanych przez

osoby krajowe i zagraniczne, które uzyskały indywidualne zezwolenia dewizowe na dokonanie

tych czynności, oraz w zakresie czynności obrotu dewizowego podejmowanych przez banki

w ramach uzyskanych upoważnień do wykonywania tych czynności,

2)

banki - w zakresie czynności obrotu dewizowego dokonywanych z ich udziałem lub za

ich pośrednictwem,

3)

organy administracji celnej - w zakresie granicznej kontroli dewizowej oraz kontroli

dewizowej przesyłek pocztowych,

4)

organy Straży Granicznej - w zakresie przewidzianym dla organów administracji celnej,

jeżeli posiadają uprawnienia do dokonywania kontroli celnej,

5)

organy administracji pocztowej - przy nadawaniu przesyłek pocztowych za granicę, w

trybie kontroli celnej.

4.

Minister Finansów w porozumieniu z Prezesem Narodowego Banku Polskiego, w drodze zarządzenia,

określa tryb wykonywania kontroli w zakresie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2.

5.

Prezes Narodowego Banku Polskiego, w drodze zarządzenia, określa tryb wykonywania

kontroli w zakresie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1.

1.

Graniczną kontrolę dewizową wykonują organy administracji celnej i organy Straży Granicznej

na zasadach i w trybie kontroli celnej.

2.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrem Współpracy Gospodarczej z Zagranicą i

Ministrem Łączności, w drodze rozporządzenia, określa

1)

zasady i tryb granicznej oraz pocztowej kontroli dewizowej odmiennie od zasad i trybu

kontroli celnej,

2)

rodzaje dokumentów, o których mowa w art. 10.

1.

Kontrolę dewizową w odniesieniu do obrotu dewizowego związanego z celami specjalnymi,

o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej

(Dz. U. Nr 100, poz. 442 i z 1992 r. Nr 21, poz. 85), wykonują odpowiednio organy kontroli Ministra Obrony Narodowej i Ministra Spraw

Wewnętrznych.

2.

Minister Obrony Narodowej i Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem

Finansów oraz Prezesem Narodowego Banku Polskiego, w drodze zarządzenia, określą odpowiednio

organy kontroli, o których mowa w ust. 1, oraz zasady i tryb przeprowadzania kontroli

w jednostkach podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony

Narodowej i Ministra Spraw Wewnętrznych.

1.

Osoby krajowe i zagraniczne są obowiązane udzielać ustnych i pisemnych wyjaśnień oraz

udostępniać wymagane dokumenty w sprawach objętych kontrolą dewizową.

2.

Osoby krajowe i zagraniczne dokonujące transferu z zagranicy i za granicę wartości

dewizowych są obowiązane zgłosić i na żądanie organów kontroli dewizowej przedstawić

do kontroli wartości będące przedmiotem transferu.

W ustawie karnej skarbowej z dnia 26 października 1971 r.

(Dz. U. z 1984 r. Nr 22, poz. 103, z 1985 r. Nr 23, poz. 100, z 1990 r. Nr 14, poz. 84 i Nr 86, poz. 503, z 1991 r. Nr 100, poz. 442 i Nr 107, poz. 458, z 1992 r. Nr 21, poz. 85 i Nr 68, poz. 341 oraz z 1994 r. Nr 43, poz. 160 i Nr 126, poz. 615) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 48

a)

w § 1 wyraz „wywozi” zastępuje się wyrazem „transferuje”,

b)

w § 2 wyraz „wywozu” zastępuje się wyrazem „transferu”;

2)

art. 50 otrzymuje brzmienie

„

Art. 50.

Kto, będąc osobą krajową, wbrew obowiązkowi przewidzianemu w ustawie nie odprzedaje

walut obcych bankowi upoważnionemu do dokonywania skupu związanego z tym obowiązkiem,

a także nie przedstawia temu bankowi do skupu uzyskanych dewiz,

podlega karze grzywny do 250 000 000 złotych.

”

;

3)

w art. 52

a)

dotychczasowa treść otrzymuje oznaczenie § 1,

b)

dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Tej samej karze podlega osoba krajowa, która bez wymaganego zezwolenia dewizowego

lub wbrew jego warunkom ustanawia na rzecz osoby zagranicznej poręczenia lub gwarancje

wykonania zobowiązań, których przedmiotem świadczenia są wartości dewizowe.

”

;

4)

art. 53 otrzymuje brzmienie

„

Art. 53.

Kto, będąc osobą krajową, bez wymaganego zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom

nabywa papiery wartościowe wystawione za granicą oraz kupony od tych papierów, a także

udziały i akcje w spółkach lub przedsiębiorstwach mających siedzibę za granicą oraz

inne prawa o podobnym charakterze, w szczególności jednostki uczestnictwa w funduszach

inwestycyjnych i powierniczych mających siedzibę za granicą,

podlega karze grzywny do 250 000 000 złotych.

”

;

5)

art. 55 otrzymuje brzmienie

„

Art. 55.

§ 1.

Kto, będąc osobą krajową, w obrocie z zagranicą towarami, usługami i prawami na dobrach

niematerialnych wbrew obowiązkowi określonemu w ustawie nie ustala, nie dokonuje lub

nie przyjmuje płatności w walucie wymienialnej albo nie dokonuje lub nie przyjmuje

płatności w tej walucie za pośrednictwem banku,

podlega karze grzywny do 250 000 000 złotych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu nie przekracza 5 000 000 złotych, sprawca podlega

karze pieniężnej.

”

;

6)

skreśla się art. 56;

7)

art. 57 otrzymuje brzmienie

„

Art. 57.

Kto, będąc osobą krajową, bez wymaganego zezwolenia dewizowego nabywa nieruchomość

za granicą w drodze czynności prawnej stanowiącej obrót dewizowy,

podlega karze grzywny do 250 000 000 złotych.

”

;

8)

w art. 59 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Kto, będąc osobą krajową, wbrew obowiązkowi określonemu w ustawie dysponuje wartościami

dewizowymi posiadanymi za granicą w sposób nie zapewniający ich niezwłocznego transferu

z zagranicy,

podlega karze grzywny do 250 000 000 złotych.

”

;

9)

art. 60 otrzymuje brzmienie

„

Art. 60.

§ 1.

Kto, jako osoba krajowa będąca podmiotem gospodarującym, wbrew obowiązkowi określonemu

w ustawie dysponuje należnościami od osób zagranicznych w sposób nie zapewniający

niezwłocznego transferu z zagranicy wszystkich zagranicznych środków płatniczych,

na które opiewają te należności, podlega karze grzywny do 250 000 000 złotych,

§ 2.

Tej samej karze podlega osoba krajowa, będąca podmiotem gospodarującym, która w umowach

z osobami zagranicznymi ustala w sposób inny, niż to przewiduje ustawa, terminy wymagalności

należności pieniężnych w obrocie z zagranicą towarami, usługami i prawami na dobrach

niematerialnych.

”

;

10)

art. 61 otrzymuje brzmienie

„

Art. 61.

Kto, będąc w banku odpowiedzialnym za dopełnienie przewidzianego w ustawie obowiązku

odprzedaży Narodowemu Bankowi Polskiemu zagranicznych środków płatniczych, nie dopełnia

tego obowiązku,

podlega karze grzywny do 250 000 000 złotych.

”

;

11)

art. 62 otrzymuje brzmienie

„

Art. 62.

Kto, będąc w banku odpowiedzialnym za dopełnienie obowiązku sprzedaży osobom krajowym

zagranicznych środków płatniczych na cele określone w ustawie, nie dopełnia tego obowiązku

bądź sprzedaje zagraniczne środki płatnicze na inne cele, niż przewiduje to ustawa,

podlega karze grzywny do 250 000 000 złotych.

”

;

12)

w art. 63

a)

w § 2 wyrazy „przywozu z zagranicy lub wywozu za granicę” zastępuje się wyrazami „transferu z zagranicy lub transferu za granicę”,

b)

w § 3 na końcu skreśla się kropkę i dodaje wyrazy „oraz rachunkach zagranicznych wolnych.”;

13)

art. 66 otrzymuje brzmienie

„

Art. 66.

§ 1.

Ilekroć w niniejszym rozdziale używa się określenia „ustawa”, należy przez to rozumieć

ustawę z dnia 2 grudnia 1994 r. - Prawo dewizowe (Dz. U. Nr 136, poz. 703).

§ 2.

Użyte w niniejszym rozdziale określenia „osoba krajowa”, „osoba zagraniczna”, „wartość

dewizowa”, „obrót dewizowy”, „zagraniczne środki płatnicze”, „waluta obca”, „waluta

wymienialna”, „transfer za granicę”, „transfer z zagranicy”, „kraj”, „podmiot gospodarujący”,

„obrót z zagranicą towarami, usługami i prawami na dobrach niematerialnych” mają znaczenie

nadane im w ustawie, o której mowa w § 1.

”

W ustawie z dnia 31 stycznia 1989 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. z 1992 r. Nr 72, poz. 360, z 1993 r. Nr 6, poz. 29 oraz 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 80, poz. 369 i Nr 121, poz. 591) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 40 otrzymuje brzmienie

„

Art. 40.

1.

Prezes Narodowego Banku Polskiego może upoważnić bank do wykonywania określonych czynności

obrotu dewizowego i związanych z nimi rozliczeń, a w szczególności do

1)

przyjmowania lokat w walutach obcych od osób krajowych i zagranicznych,

2)

prowadzenia rachunków w walutach obcych dla osób krajowych i zagranicznych,

3)

udzielania i zaciągania kredytów i pożyczek w walutach obcych,

4)

udzielania gwarancji i poręczeń w walutach obcych,

5)

skupu i sprzedaży wartości dewizowych, z zastrzeżeniem ust. 2, w zakresie, w jakim

Prezes Narodowego Banku Polskiego uzna, iż bank daje rękojmię należytego i bezpiecznego

wykonywania tych czynności.

2.

Prezes Narodowego Banku Polskiego, w porozumieniu z Ministrem Finansów, może upoważnić

bank do

1)

skupu od osób krajowych walut obcych podlegających obowiązkowi odprzedaży i sprzedaży

tych walut Narodowemu Bankowi Polskiemu,

2)

zakupu w Narodowym Banku Polskim walut wymienialnych w celu sprzedaży osobom krajowym

dla wykonania przez te osoby wymagalnych zobowiązań w tych walutach wobec osób zagranicznych,

3)

pośrednictwa w dokonywaniu płatności w walutach obcych oraz pobieraniu należności

pieniężnych w tych walutach przez osoby krajowe w obrocie z zagranicą towarami, usługami

oraz prawami na dobrach niematerialnych.

3.

Banki upoważnione na podstawie ust. 1 lub ust. 2 mają prawo do otwierania i posiadania

rachunków bankowych w bankach za granicą oraz do lokowania środków dewizowych na tych

rachunkach lub na rachunkach w bankach krajowych.

4.

Czynności banków określone w ust. 1 i 2 podlegają kontroli Narodowego Banku Polskiego.

5.

W razie stwierdzenia, że czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, wykonywane są przez

bank z naruszeniem przepisów prawa, statutu lub udzielonego upoważnienia bądź że dalsze

ich wykonywanie zagrażałoby bezpieczeństwu gromadzonych w banku środków, Prezes Narodowego

Banku Polskiego może zakazać bankowi dokonywania określonych czynności albo cofnąć

w całości lub w określonej części udzielone upoważnienie.

”

;

2)

w art. 43 wyrazy „ust. 2 i 3” zastępuje się wyrazami „ust. 4 i 5”.

Banki realizują postanowienia uchwały Rady Ministrów w sprawie wykonania postanowień

rezolucji Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych zakazujących lub ograniczających

obroty płatnicze z określonym krajem.

1.

Sprawy dewizowe wszczęte i nie zakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

podlegają rozpatrzeniu według tej ustawy.

2.

Pozostają w mocy indywidualne zezwolenia dewizowe udzielone na podstawie ustawy, o

której mowa w art. 31, z tym że indywidualne zezwolenia dewizowe udzielone bankom

na prowadzenie działalności określonej w art. 10 tej ustawy pozostają w mocy przez

okres trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Banki zachowują uprawnienia do dokonywania określonych czynności obrotu dewizowego,

nabyte w drodze upoważnień udzielonych im przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego

w trybie art. 40 ustawy z dnia 31 sierpnia 1989 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. z 1992 r. Nr 72, poz. 360, z 1993 r. Nr 6, poz. 29 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 80, poz. 369 i Nr 121, poz. 591) oraz w trybie art. 24 ust. 1 ustawy określonej w art. 31.

4.

Prowadzone w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy przez banki rachunki osób zagranicznych

w walutach wymienialnych mogą na żądanie posiadaczy tych rachunków zostać przekształcone

w rachunki zagraniczne wolne, w zakresie zgromadzonych na nich walut pochodzących

z tytułów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 16.

5.

Waluty wymienialne zgromadzone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy na rachunkach

bankowych osób zagranicznych i krajowych nie podlegają odprzedaży, o której mowa w

art. 6 ust. 1 niniejszej ustawy.

6.

Europejskie jednostki walutowe - ECU, zgromadzone do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy na rachunkach bankowych osób krajowych, nie podlegają odprzedaży, o której

mowa w art. 6 ust. 1 niniejszej ustawy.

Do czasu wydania aktów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie, nie dłużej

jednak niż przez okres trzech miesięcy od dnia jej wejścia w życie, obowiązują dotychczasowe

przepisy

1)

rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 marca 1989 r. w sprawie zgłaszania mienia

osób krajowych znajdującego się za granicą oraz mienia osób zagranicznych znajdującego

się w kraju

(Dz. U. Nr 15, poz. 81),

2)

rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 marca 1989 r. w sprawie zasad i trybu granicznej

i pocztowej kontroli dewizowej

(Dz. U. Nr 15, poz. 83 i z 1991 r. Nr 12, poz. 51),

3)

zarządzenie Ministra Finansów z dnia 18 czerwca 1993 r. w sprawie ogólnego zezwolenia

dewizowego

(Monitor Polski Nr 32, poz. 331 i z 1994 r. Nr 66, poz. 590),

4)

zarządzenie nr 69 Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 1993 r. w sprawie zezwolenia

dewizowego dla podmiotów gospodarczych prowadzących działalność w zakresie transportu

morskiego i śródlądowego, rybołówstwa morskiego oraz poszukiwawczo-wydobywczą na morzu,

na niektóre czynności obrotu dewizowego

(Dz. Urz. Ministerstwa Finansów Nr 16, poz. 72),

5)

zarządzenie Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia 31 marca 1990 r. w sprawie warunków

prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na kupnie i sprzedaży wartości dewizowych

i na pośrednictwie w kupnie i sprzedaży tych wartości oraz maksymalnej wysokości marż

pobieranych przy wykonywaniu tych czynności

(Monitor Polski Nr 15, poz. 119 i z 1991 r. Nr 26, poz. 184),

6)

zarządzenie Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia 18 grudnia 1991 r. w sprawie

stosowania kursów w złotych walut obcych, wartości dewizowych wyrażonych w walutach

obcych oraz jednostek rozrachunkowych

(Monitor Polski Nr 46, poz. 328),

7)

zarządzenie nr 6 Prezesa Narodowego Banku Polskiego z dnia 14 kwietnia 1993 r. w sprawie

systemu rozliczeń między Narodowym Bankiem Polskim a bankami uprawnionymi do wykonywania

czynności dewizowych na podstawie przepisów ustawy o Narodowym Banku Polskim i ustawy

prawo dewizowe

(Dz. Urz. Narodowego Banku Polskiego Nr 5, poz. 9).

Traci moc ustawa z dnia 15 lutego 1989 r. - Prawo dewizowe

(Dz. U. Nr 6, poz. 33 i Nr 74, poz. 441 oraz z 1991 r. Nr 35, poz. 155, Nr 60, poz. 253 i Nr 100, poz. 442).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 grudnia 1994 r.

1.

Prezes Narodowego Banku Polskiego może upoważnić bank do wykonywania określonych czynności

obrotu dewizowego i związanych z nimi rozliczeń, a w szczególności do

1)

przyjmowania lokat w walutach obcych od osób krajowych i zagranicznych,

2)

prowadzenia rachunków w walutach obcych dla osób krajowych i zagranicznych,

3)

udzielania i zaciągania kredytów i pożyczek w walutach obcych,

4)

udzielania gwarancji i poręczeń w walutach obcych,

5)

skupu i sprzedaży wartości dewizowych, z zastrzeżeniem ust. 2, w zakresie, w jakim

Prezes Narodowego Banku Polskiego uzna, iż bank daje rękojmię należytego i bezpiecznego

wykonywania tych czynności.

2.

Prezes Narodowego Banku Polskiego, w porozumieniu z Ministrem Finansów, może upoważnić

bank do

1)

skupu od osób krajowych walut obcych podlegających obowiązkowi odprzedaży i sprzedaży

tych walut Narodowemu Bankowi Polskiemu,

2)

zakupu w Narodowym Banku Polskim walut wymienialnych w celu sprzedaży osobom krajowym

dla wykonania przez te osoby wymagalnych zobowiązań w tych walutach wobec osób zagranicznych,

3)

pośrednictwa w dokonywaniu płatności w walutach obcych oraz pobieraniu należności

pieniężnych w tych walutach przez osoby krajowe w obrocie z zagranicą towarami, usługami

oraz prawami na dobrach niematerialnych.

3.

Banki upoważnione na podstawie ust. 1 lub ust. 2 mają prawo do otwierania i posiadania

rachunków bankowych w bankach za granicą oraz do lokowania środków dewizowych na tych

rachunkach lub na rachunkach w bankach krajowych.

4.

Czynności banków określone w ust. 1 i 2 podlegają kontroli Narodowego Banku Polskiego.

5.

W razie stwierdzenia, że czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, wykonywane są przez

bank z naruszeniem przepisów prawa, statutu lub udzielonego upoważnienia bądź że dalsze

ich wykonywanie zagrażałoby bezpieczeństwu gromadzonych w banku środków, Prezes Narodowego

Banku Polskiego może zakazać bankowi dokonywania określonych czynności albo cofnąć

w całości lub w określonej części udzielone upoważnienie.

Kto, będąc osobą krajową, wbrew obowiązkowi przewidzianemu w ustawie nie odprzedaje

walut obcych bankowi upoważnionemu do dokonywania skupu związanego z tym obowiązkiem,

a także nie przedstawia temu bankowi do skupu uzyskanych dewiz,

podlega karze grzywny do 250 000 000 złotych.

Kto, będąc osobą krajową, bez wymaganego zezwolenia dewizowego lub wbrew jego warunkom

nabywa papiery wartościowe wystawione za granicą oraz kupony od tych papierów, a także

udziały i akcje w spółkach lub przedsiębiorstwach mających siedzibę za granicą oraz

inne prawa o podobnym charakterze, w szczególności jednostki uczestnictwa w funduszach

inwestycyjnych i powierniczych mających siedzibę za granicą,

podlega karze grzywny do 250 000 000 złotych.

§ 1.

Kto, będąc osobą krajową, w obrocie z zagranicą towarami, usługami i prawami na dobrach

niematerialnych wbrew obowiązkowi określonemu w ustawie nie ustala, nie dokonuje lub

nie przyjmuje płatności w walucie wymienialnej albo nie dokonuje lub nie przyjmuje

płatności w tej walucie za pośrednictwem banku,

podlega karze grzywny do 250 000 000 złotych.

§ 2.

Jeżeli wartość przedmiotu obrotu nie przekracza 5 000 000 złotych, sprawca podlega

karze pieniężnej.

Kto, będąc osobą krajową, bez wymaganego zezwolenia dewizowego nabywa nieruchomość

za granicą w drodze czynności prawnej stanowiącej obrót dewizowy,

podlega karze grzywny do 250 000 000 złotych.

§ 1.

Kto, jako osoba krajowa będąca podmiotem gospodarującym, wbrew obowiązkowi określonemu

w ustawie dysponuje należnościami od osób zagranicznych w sposób nie zapewniający

niezwłocznego transferu z zagranicy wszystkich zagranicznych środków płatniczych,

na które opiewają te należności, podlega karze grzywny do 250 000 000 złotych,

§ 2.

Tej samej karze podlega osoba krajowa, będąca podmiotem gospodarującym, która w umowach

z osobami zagranicznymi ustala w sposób inny, niż to przewiduje ustawa, terminy wymagalności

należności pieniężnych w obrocie z zagranicą towarami, usługami i prawami na dobrach

niematerialnych.

Kto, będąc w banku odpowiedzialnym za dopełnienie przewidzianego w ustawie obowiązku

odprzedaży Narodowemu Bankowi Polskiemu zagranicznych środków płatniczych, nie dopełnia

tego obowiązku,

podlega karze grzywny do 250 000 000 złotych.

Kto, będąc w banku odpowiedzialnym za dopełnienie obowiązku sprzedaży osobom krajowym

zagranicznych środków płatniczych na cele określone w ustawie, nie dopełnia tego obowiązku

bądź sprzedaje zagraniczne środki płatnicze na inne cele, niż przewiduje to ustawa,

podlega karze grzywny do 250 000 000 złotych.

§ 1.

Ilekroć w niniejszym rozdziale używa się określenia „ustawa”, należy przez to rozumieć

ustawę z dnia 2 grudnia 1994 r. - Prawo dewizowe (Dz. U. Nr 136, poz. 703).

§ 2.

Użyte w niniejszym rozdziale określenia „osoba krajowa”, „osoba zagraniczna”, „wartość

dewizowa”, „obrót dewizowy”, „zagraniczne środki płatnicze”, „waluta obca”, „waluta

wymienialna”, „transfer za granicę”, „transfer z zagranicy”, „kraj”, „podmiot gospodarujący”,

„obrót z zagranicą towarami, usługami i prawami na dobrach niematerialnych” mają znaczenie

nadane im w ustawie, o której mowa w § 1.