Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 września 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o prokuraturze.

1

Prokuraturę stanowią Prokurator Generalny oraz podlegli mu prokuratorzy powszechnych

i wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.

2.

Prokurator Generalny jest naczelnym organem prokuratury. Funkcję Prokuratora Generalnego

sprawuje Minister Sprawiedliwości.

Do czasu wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji, nie dłużej

jednak niż do dnia 31 marca 1990 r., prokuratura działa na dotychczasowych zasadach.

Zadaniem prokuratury jest strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw.

1.

Zadania określone w art. 2 Prokurator Generalny i podlegli mu prokuratorzy wykonują

przez

1)

prowadzenie lub nadzorowanie postępowania przygotowawczego w sprawach karnych oraz

sprawowanie funkcji oskarżyciela publicznego przed sądami,

2)

wytaczanie powództw w sprawach karnych i cywilnych oraz składanie wniosków i udział

w postępowaniu sądowym w sprawach cywilnych, ze stosunku pracy i ubezpieczeń społecznych,

jeżeli tego wymaga ochrona praworządności, interesu społecznego, własności społecznej

lub praw obywateli,

3)

podejmowanie środków przewidzianych prawem, zmierzających do prawidłowego i jednolitego

stosowania prawa w postępowaniu sądowym, administracyjnym, w sprawach o wykroczenia

oraz w innych postępowaniach,

4)

sprawowanie nadzoru nad wykonaniem wyroków w sprawach karnych, postanowień o tymczasowym

aresztowaniu oraz innych decyzji o pozbawieniu wolności,

5)

prowadzenie badań w zakresie problematyki przestępczości oraz jej zwalczania i zapobiegania,

6)

zaskarżanie do sądu niezgodnych z prawem decyzji administracyjnych oraz udział w postępowaniu

sądowym w sprawach zgodności z prawem takich decyzji,

7)

koordynowanie działalności w zakresie ścigania przestępstw, prowadzonej przez inne

organy państwowe,

8)

współdziałanie z organami państwowymi, państwowymi jednostkami organizacyjnymi i organizacjami

społecznymi w zapobieganiu przestępczości i innym naruszeniom prawa,

9)

opiniowanie projektów aktów normatywnych,

10)

podejmowanie innych czynności określonych w ustawach.

2.

W sprawach należących do zakresu działania sądów wojskowych oraz innych organów wojskowych

czynności, o których mowa w ust. 1, wykonują prokuratorzy wojskowych jednostek organizacyjnych

prokuratury.

Prokurator Generalny może występować do Trybunału Konstytucyjnego o ustalenie powszechnie

obowiązującej wykładni ustaw.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Prokuratorzy i wiceprokuratorzy Prokuratury Generalnej od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy pełnią obowiązki prokuratorów w Prokuraturze Wojewódzkiej w Warszawie.

2.

Pracowników administracyjnych i obsługi Prokuratury Generalnej, z dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy, Prokurator Generalny zatrudni w Ministerstwie Sprawiedliwości,

w Prokuraturze Wojewódzkiej w Warszawie lub w Sądzie Wojewódzkim w Warszawie, stosownie

do posiadanych kwalifikacji zawodowych.

3.

Prokuratorzy i mianowani pracownicy administracyjni, o których mowa w ust. 1 i 2,

mogą, w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, złożyć Prokuratorowi

Generalnemu pisemne oświadczenie o odmowie dalszego zatrudnienia. W tym wypadku stosunek

pracy rozwiązuje się po upływie trzech miesięcy od dnia złożenia oświadczenia, w ostatnim

dniu miesiąca kalendarzowego. Umowni pracownicy administracyjni i obsługi mogą w tym

samym czasie złożyć oświadczenie o wypowiedzeniu stosunku pracy albo wniosek o jego

rozwiązanie za porozumieniem stron, który powinien być uwzględniony w terminie nie

dłuższym niż obowiązujący w danych stosunkach okres wypowiedzenia. Rozwiązanie stosunku

pracy na zasadach przewidzianych w niniejszym ustępie pociąga za sobą skutki, jakie

przepisy prawa wiążą z rozwiązaniem umowy o pracę przez zakład pracy za wypowiedzeniem

z powodu likwidacji zakładu pracy.

4.

Prokuratorzy i pracownicy, o których mowa w ust. 1 i 2, zachowują przez okres sześciu

miesięcy prawo do wynagrodzenia odpowiadającego stanowisku, które dotychczas zajmowali,

gdy obejmą w Ministerstwie Sprawiedliwości, w Prokuraturze Wojewódzkiej lub w Sądzie

Wojewódzkim w Warszawie albo w innej jednostce organizacyjnej prokuratury lub w innym

sądzie stanowiska, na których przysługuje niższe wynagrodzenie zasadnicze, niższy

dodatek funkcyjny lub jeżeli dodatek nie przysługuje.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Jeżeli uchwała organu samorządu terytorialnego albo rozporządzenie terenowego organu

administracji są niezgodne z prawem, prokurator zwraca się do organu, który je wydał,

o ich zmianę lub uchylenie albo kieruje wniosek o ich uchylenie do właściwego organu

nadzoru; w wypadku uchwały organu samorządu terytorialnego prokurator może także wystąpić

o stwierdzenie jej nieważności do sądu administracyjnego.

1.

W terminie do dnia 30 czerwca 1990 r. Prokurator Generalny powoła.

1)

prokuratorów i wiceprokuratorów Prokuratury Generalnej, którzy zajmowali te stanowiska

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy - na stanowiska prokuratorów Prokuratury

Wojewódzkiej w Warszawie,

2)

prokuratorów i wiceprokuratorów prokuratur wojewódzkich i rejonowych, którzy zajmowali

te stanowiska w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy - na stanowiska prokuratorów

prokuratur wojewódzkich i rejonowych, właściwych ze względu na ich miejsce zamieszkania

- jeżeli spełniają wymagania określone w art. 16 ust. 1 (14 ust. 1 )

2.

Stosunek pracy z prokuratorami, których Prokurator Generalny nie powołał na stanowiska

prokuratora, wygasa z dniem 30 września 1990 r. Prokuratorowi przysługuje wynagrodzenie,

o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych.

3.

W terminie do dnia 30 czerwca 1990 r. Prokurator Generalny w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej powoła prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury,

którzy zajmowali te stanowiska w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, na stanowiska

prokuratorów odpowiednich wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, właściwych

ze względu na ich miejsce zamieszkania, jeżeli spełniają wymagania określone w art.

16 ust. 1 i 2 (14 ust. 1 i 2)

4.

Prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, których Prokurator

Generalny nie powołał na stanowiska prokuratorów, wyznacza się na inne stanowiska

służbowe w siłach zbrojnych, a w wypadku niewyrażenia zgody - zwalnia z zawodowej

służby wojskowej z zachowaniem wszelkich uprawnień przysługujących żołnierzom zwolnionym

z tej służby z przyczyn, które nie powodują utraty tych uprawnień.

5.

Prokuratorom i pracownikom, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2, którzy złożyli oświadczenia

wymienione w art. 5 ust. 3, jak również prokuratorom, którzy nie zostali powołani

przez Prokuratora Generalnego na podstawie ust. 1, przysługują uprawnienia emerytalne

na zasadach określonych w art. 27 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych

albo jeżeli osiągnęli do dnia wygaśnięcia stosunku pracy okres zatrudnienia wynoszący

łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresu zatrudnienia co najmniej

35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn.

1

Prokuratorami powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury są prokuratorzy prokuratur

apelacyjnych, wojewódzkich i rejonowych.

2.

Prokuratorami wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury są: Naczelny Prokurator

Wojskowy, zastępcy Naczelnego Prokuratora Wojskowego, prokuratorzy okręgów wojskowych,

prokuratorzy rodzajów sił zbrojnych, wojskowi prokuratorzy garnizonowi oraz prokuratorzy

odpowiednich jednostek organizacyjnych prokuratury.

1.

Znosi się Prokuraturę Generalną.

2.

Obsługa Prokuratora Generalnego należy do Ministerstwa Sprawiedliwości.

3.

Ministerstwo Sprawiedliwości wstępuje w stosunki prawne związane z lokalami zajmowanymi

przez Prokuraturę Generalną i jednostki nadzorowane przez Prokuratora Generalnego.

4.

Mienie i środki finansowe pozostające w dyspozycji Prokuratury Generalnej przekazuje

się Ministerstwu Sprawiedliwości.

5.

Ust. 3 i 4 nie dotyczą wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.

Prokurator jest obowiązany do podejmowania działań określonych w ustawach, kierując

się zasadą bezstronności i równego traktowania wszystkich obywateli.

1.

Pierwsze posiedzenia wojewódzkich zgromadzeń prokuratorów zostaną zwołane po dniu

1 lipca 1990 r., nie później jednak niż do dnia 31 sierpnia 1990 r.

2.

Wojewódzkie zgromadzenia prokuratorów na pierwszym posiedzeniu dokonują wyboru członków

kolegiów prokuratur wojewódzkich i członków Rady Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym.

3.

Do czasu podjęcia działalności przez wojewódzkie zgromadzenia prokuratorów i kolegia

prokuratur wojewódzkich, przepisów art. 22

1.

Prokuratury apelacyjne rozpoczynają działalność z dniem 1 lipca 1993 r.

2.

Stanowiska prokuratorów w Ministerstwie Sprawiedliwości znosi się z dniem 30 czerwca

1993 r.

3.

Prokuratorów w Ministerstwie Sprawiedliwości, którzy nie zostaną powołani na stanowiska

prokuratorów prokuratur apelacyjnych i nie są prokuratorami Prokuratury Wojewódzkiej

w Warszawie, Prokurator Generalny przeniesie do tej Prokuratury.

1.

Prokurator przy wykonywaniu czynności określonych w ustawach jest niezależny, z uwzględnieniem

granic niezależności określonych w ust. 2.

2.

Prokurator jest obowiązany wykonywać zarządzenia, wytyczne i polecenia przełożonego

prokuratora. Jeżeli jednak polecenie dotyczy treści czynności w postępowaniu, prokurator

może żądać doręczenia mu polecenia na piśmie wraz z uzasadnieniem, zmiany polecenia

lub wyłączenia go od wykonania tej czynności albo od udziału w sprawie. O wyłączeniu

rozstrzyga ostatecznie prokurator bezpośrednio przełożony nad prokuratorem, który

wydał polecenie.

3

Prokurator apelacyjny lub prokurator wojewódzki, w razie stwierdzenia przy rozpoznawaniu

sprawy w postępowaniu zażaleniowym oczywistej obrazy przepisów prawa, niezależnie

od innych uprawnień, wytyka uchybienie właściwemu prokuratorowi. Prokurator apelacyjny

lub prokurator wojewódzki przed wytknięciem uchybienia może żądać wyjaśnień. Stwierdzenie

i wytknięcie uchybienia nie wpływa na rozstrzygnięcie sprawy.

4

W razie stwierdzenia oczywistej obrazy przepisów prawa, prokurator apelacyjny lub

prokurator wojewódzki jest zobowiązany żądać wszczęcia postępowania dyscyplinarnego

przeciwko prokuratorowi, który obrazy się dopuścił

1.

Rada Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym na pierwszym posiedzeniu określi termin

wyborów członków komisji dyscyplinarnych.

2.

Do czasu wyboru komisji dyscyplinarnych na podstawie niniejszej ustawy działają komisje

dyscyplinarne utworzone na podstawie przepisów dotychczasowych.

3.

Nie zakończone prawomocnie sprawy do dnia wyboru komisji dyscyplinarnych na podstawie

niniejszej ustawy, toczące się w dotychczasowych komisjach dyscyplinarnych, przekazuje

się komisjom dyscyplinarnym utworzonym na podstawie niniejszej ustawy.

1.

Do czasu podjęcia działalności przez zgromadzenia prokuratorów w prokuraturach apelacyjnych,

kolegia prokuratur apelacyjnych i przez Radę Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym

w składzie określonym w niniejszej ustawie, działają wojewódzkie zgromadzenia prokuratorów,

kolegia prokuratur wojewódzkich i Rada Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym,

utworzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Rada Prokuratorów wyraża opinie

o kandydatach na stanowiska prokuratorów apelacyjnych.

2.

Komisje dyscyplinarne wybrane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz dotychczasowi

rzecznicy dyscyplinarni działają do czasu wyboru komisji dyscyplinarnej i wyznaczenia

rzeczników na podstawie przepisów niniejszej ustawy.

3.

Nie zakończone prawomocnie sprawy do dnia wyboru komisji dyscyplinarnych na podstawie

niniejszej ustawy, toczące się w dotychczasowych komisjach dyscyplinarnych, przekazuje

się komisjom dyscyplinarnym utworzonym na podstawie niniejszej ustawy.

4.

Pierwsze posiedzenia zgromadzeń prokuratorów w prokuraturach apelacyjnych zostaną

zwołane po dniu 1 lipca 1993 r., nie później niż do dnia 30 września 1993 r.

1.

Organy samorządu terytorialnego oraz organy administracji państwowej, a także inne

państwowe jednostki organizacyjne, spółdzielnie i ich związki, organizacje zawodowe,

samorządowe i inne organizacje społeczne udzielają Prokuratorowi Generalnemu i podległym

mu prokuratorom pomocy w realizacji ich zadań.

2.

Prokurator wojewódzki lub rejonowy, z własnej inicjatywy bądź na wniosek organów samorządu

terytorialnego albo właściwego terenowego organu rządowej administracji ogólnej, przedkłada

im informację o stanie przestępczości i jej zwalczaniu w województwie lub gminie (mieście,

dzielnicy).

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie pozostają

w mocy dotychczasowe przepisy wykonawcze, jeżeli nie są z nią sprzeczne.

1

Prokurator Generalny

1)

kieruje działalnością prokuratury osobiście bądź przez zastępców Prokuratora Generalnego,

2)

wydaje zarządzenia, wytyczne i polecenia.

2.

Prokurator Generalny może przedsiębrać wszelkie czynności należące do zakresu działania

prokuratury lub zlecać ich wykonanie podległym mu prokuratorom, chyba że ustawa zastrzega

określoną czynność wyłącznie jego właściwości.

3.

Prokurator przełożony może zlecać podległym prokuratorom wykonanie czynności należących

do jego zakresu działania, chyba że ustawa zastrzega określoną czynność wyłącznie

jego właściwości, oraz przejmować czynności prokuratorów podległych.

Ilekroć w obowiązujących przepisach jest mowa o Prokuratorze Generalnym Polskiej Rzeczypospolitej

Ludowej lub Prokuraturze Generalnej, należy przez to rozumieć Prokuratora Generalnego

lub odpowiednio Ministerstwo Sprawiedliwości sprawujące obsługę Prokuratora Generalnego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia.

Prokuratorów prokuratur apelacyjnych, wojewódzkich i rejonowych powołuje Prokurator

Generalny, a prokuratorów odpowiednich wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury

- Prokurator Generalny na wniosek Ministra Obrony Narodowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1989 r.

1

Zastępcę Prokuratora Generalnego powołuje spośród prokuratorów i odwołuje z tego stanowiska

Prezes Rady Ministrów na wniosek Prokuratora Generalnego.

2.

Jednym z zastępców Prokuratora Generalnego jest Naczelny Prokurator Wojskowy, którego

powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, na wniosek Prokuratora Generalnego zgłoszony

w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej. Naczelny Prokurator Wojskowy kieruje

w zastępstwie Prokuratora Generalnego działalnością wojskowych jednostek organizacyjnych

prokuratury.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 marca 1990 r.

1.

(skreślony

2

Do pełnienia funkcji prokuratora apelacyjnego, wojewódzkiego i prokuratora rejonowego,

a także do pełnienia pozostałych funkcji w prokuraturze, z zastrzeżeniem ust. 3 i

4 oraz art. 111, powołuje spośród prokuratorów i odwołuje z pełnienia tych funkcji

Prokurator Generalny.

3.

Zastępców Naczelnego Prokuratora Wojskowego, prokuratorów Naczelnej Prokuratury Wojskowej,

prokuratorów okręgów wojskowych i prokuratorów rodzajów sił zbrojnych powołuje i odwołuje

Prokurator Generalny na wniosek Ministra Obrony Narodowej. Do pełnienia pozostałych

funkcji w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury powołuje spośród prokuratorów

i odwołuje z tych stanowisk Prokurator Generalny w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej.

4

Prokurator Generalny może określić funkcje w prokuraturach apelacyjnych, wojewódzkich

i rejonowych, na które powołuje prokuratorów i odwołuje z pełnienia tych funkcji prokurator

apelacyjny.

1.

Prokuratorem może być powołany ten, kto

1)

posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich,

2)

jest nieskazitelnego charakteru,

3)

ukończył uniwersyteckie studia prawnicze,

4)

odbył aplikację prokuratorską lub sądową,

5)

złożył egzamin prokuratorski lub sędziowski,

6)

pracował w charakterze asesora prokuratorskiego lub sądowego co najmniej rok albo

odbył w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury okres służby przewidziany

w przepisach o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych,

7)

ukończył 26 lat.

2.

Na prokuratora w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury może być powołany

tylko oficer zawodowy lub oficer służby okresowej.

3.

Wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 4-6, nie dotyczą

1)

profesorów i doktorów habilitowanych nauk prawnych w polskich szkołach wyższych, w

Polskiej Akademii Nauk oraz w instytutach naukowo-badawczych i innych placówkach naukowych,

2)

sędziów oraz oficerów, którzy w sądach wojskowych zajmowali stanowiska sędziów,

3)

adwokatów oraz radców prawnych, którzy wykonywali ten zawód co najmniej trzy lata.

4.

Wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 6, nie dotyczą notariuszy.

Prokuratorem nie może być osoba, której małżonek wykonuje zawód adwokata.

1.

Prokurator Generalny może odwołać prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej

prokuratury, jeżeli

1

prokurator, mimo dwukrotnego ukarania przez komisję dyscyplinarną karą wymienioną

w art. 67 ust. 1 pkt 2-4, popełnił przewinienie służbowe, a w tym dopuścił się oczywistej

obrazy przepisów prawa lub uchybił godności urzędu prokuratorskiego; przed podjęciem

decyzji Prokurator Generalny wysłuchuje wyjaśnień prokuratora, chyba że nie jest to

możliwe, oraz zasięga opinii właściwego zgromadzenia prokuratorów w prokuraturze apelacyjnej,

2)

właściwa komisja lekarska orzekła trwałą niezdolność do pełnienia obowiązków prokuratora;

nieuzasadniona odmowa prokuratora poddania się badaniu lekarskiemu może być powodem

odwołania,

3)

z powodu choroby i płatnego urlopu dla poratowania zdrowia prokurator nie pełnił służby

nieprzerwanie przez okres dłuższy niż rok; do okresu tego wlicza się okresy poprzedniej

przerwy w pełnieniu służby wskutek choroby i płatnego urlopu dla poratowania zdrowia,

jeżeli okres czynnej służby nie przekroczył trzydziestu dni.

2.

Prokurator Generalny może odwołać prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury

na wniosek Ministra Obrony Narodowej w wypadkach, gdy przepisy o służbie wojskowej

przewidują zwolnienie z zawodowej służby wojskowej.

3.

Prokurator Generalny odwołuje prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury,

jeżeli

1)

zrzekł się stanowiska prokuratora,

2)

przekroczył 65 lat życia, chyba że Prokurator Generalny z własnej inicjatywy lub na

wniosek zainteresowanego prokuratora wyrazi zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska,

nie dłużej jednak niż do ukończenia 70 lat,

3)

zawarł związek małżeński z osobą, która wykonuje zawód adwokata i nie zaprzestała

go wykonywać w terminie trzech miesięcy od zawarcia związku małżeńskiego.

4.

Stosunek służbowy prokuratora wygasa po upływie trzech miesięcy od doręczenia zawiadomienia

o odwołaniu, chyba że na wniosek zainteresowanego prokuratora określono krótszy termin.

5.

Prawomocne orzeczenie komisji dyscyplinarnej o wydaleniu ze służby prokuratorskiej

oraz prawomocne orzeczenie sądu skazujące prokuratora na karę dodatkową pozbawienia

praw publicznych, zakazu zajmowania stanowiska prokuratora lub na karę degradacji

pociąga za sobą z mocy prawa utratę stanowiska prokuratora; stosunek służbowy prokuratora

wygasa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

6.

Prokurator uprawniony do świadczeń emerytalnych, pozostając na stanowisku prokuratora

po przekroczeniu 60 lat przez kobietę i 65 lat przez mężczyznę, pobiera świadczenie

emerytalne i wynagrodzenie na zasadach ogólnych dotyczących emerytów wykonujących

zatrudnienie. Przepisy art. 81 i 82 oraz 86 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników

i ich rodzin

(Dz. U. Nr 40, poz. 267, z 1984 r. Nr 52, poz. 268 i 270, z 1986 r. Nr 1, poz. 1, z 1989 r. Nr 35, poz. 190 i 192, z 1990 r. Nr 10, poz. 58 i 61, Nr 36, poz. 206, Nr 66, poz. 390 i Nr 87, poz. 506, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 80, poz. 350 i Nr 94, poz. 422 oraz z 1992 r. Nr 21, poz. 84 i Nr 64, poz. 321) stosuje się.

1

Powszechnymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury są prokuratury apelacyjne, wojewódzkie

i prokuratury rejonowe.

1

Prokuraturą apelacyjną kieruje prokurator apelacyjny. Prokurator apelacyjny jest prokuratorem

przełożonym prokuratorów prokuratury apelacyjnej, prokuratorów prokuratur wojewódzkich

oraz prokuratorów prokuratur rejonowych na obszarze działania prokuratury apelacyjnej.

2.

Prokuraturą wojewódzką kieruje prokurator wojewódzki. Prokurator wojewódzki jest prokuratorem

przełożonym prokuratorów prokuratury wojewódzkiej oraz prokuratorów rejonowych i prokuratorów

prokuratur rejonowych na obszarze działania prokuratury wojewódzkiej.

3.

Prokuraturą rejonową kieruje prokurator rejonowy. Prokurator rejonowy jest prokuratorem

przełożonym prokuratorów prokuratury rejonowej.

4

Prokuraturę apelacyjną tworzy się dla okręgów kilku województw. Prokuraturę wojewódzką

tworzy się dla jednego lub więcej województw; w uzasadnionych wypadkach może być utworzona

więcej niż jedna prokuratura wojewódzka w granicach tego samego województwa. Prokuraturę

rejonową tworzy się dla jednej lub większej liczby jednostek podziału terytorialnego

stopnia podstawowego, w granicach tego samego województwa.

5

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem-Szefem Urzędu Rady Ministrów,

w drodze rozporządzenia, tworzy i znosi prokuratury apelacyjne, wojewódzkie i rejonowe

oraz ustala ich siedziby i terytorialny zakres działania.

6.

Minister Sprawiedliwości może poza siedzibą prokuratury tworzyć ośrodki zamiejscowe

prokuratur wojewódzkich lub rejonowych.

7.

Minister Sprawiedliwości może zarządzić wspólne prowadzenie spraw z zakresu administracji

i gospodarki finansowej sądu powszechnego i powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury

przez właściwy sąd powszechny, jeżeli obie jednostki mają siedzibę w tej samej miejscowości.

8.

Wojskowymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury są: Naczelna Prokuratura Wojskowa,

prokuratury okręgów wojskowych, prokuratury rodzajów sił zbrojnych oraz wojskowe prokuratury

garnizonowe. W miarę potrzeby mogą być tworzone inne rodzaje wojskowych jednostek

organizacyjnych prokuratury.

9.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości tworzy i znosi

wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury oraz ustala ich siedziby i terytorialny

zakres działania.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, ustala regulamin określający tryb

wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury.

2.

Minister Sprawiedliwości określa wewnętrzną organizację powszechnych jednostek organizacyjnych

prokuratury oraz zakres działania sekretariatów i innych działów administracji.

3.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości ustala regulamin

określający tryb wewnętrznego urzędowania wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury

oraz wewnętrzną organizację tych jednostek.

1.

W prokuraturze apelacyjnej działa zgromadzenie prokuratorów, które składa się z prokuratorów

prokuratury apelacyjnej oraz delegatów prokuratorów prokuratur wojewódzkich i rejonowych

działających na obszarze właściwości prokuratury apelacyjnej. Delegatów prokuratorów

prokuratur wojewódzkich i rejonowych, w liczbie równej liczbie prokuratorów prokuratury

apelacyjnej, wybierają na okres dwóch lat, po połowie, zebrania prokuratorów prokuratur

wojewódzkich i zebrania prokuratorów prokuratur rejonowych; Minister Sprawiedliwości

ustala regulamin wyboru delegatów.

2.

Przewodniczącym zgromadzenia prokuratorów jest prokurator apelacyjny.

3.

Posiedzenie zgromadzenia prokuratorów zwołuje prokurator apelacyjny z inicjatywy własnej

lub Prokuratora Generalnego, kolegium prokuratury apelacyjnej albo jednej piątej liczby

członków zgromadzenia.

Zgromadzenie prokuratorów

1)

wysłuchuje informacji prokuratora apelacyjnego o działalności prokuratur i pracy prokuratorów

oraz wyraża opinię w tym zakresie,

2)

ustala liczbę i wybiera dwie trzecie liczby członków kolegium prokuratury apelacyjnej,

3)

wybiera przedstawiciela do Rady Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym,

4)

wybiera członków komisji dyscyplinarnych,

5)

rozpatruje sprawozdania z działalności kolegiów prokuratury apelacyjnej,

6)

wyraża opinie o kandydatach na prokuratora apelacyjnego, prokuratorów wojewódzkich

i prokuratorów rejonowych,

7)

wyraża opinie w innych sprawach przedstawionych przez prokuratora apelacyjnego lub

kolegium prokuratury apelacyjnej.

1.

Kolegium prokuratury apelacyjnej składa się z czterech do dziesięciu członków, wybieranych

w dwóch trzecich przez zgromadzenie prokuratorów, a w jednej trzeciej powołanych przez

prokuratora apelacyjnego spośród prokuratorów. Przewodniczącym kolegium prokuratury

apelacyjnej jest prokurator apelacyjny.

2.

Kadencja kolegium prokuratury apelacyjnej trwa dwa lata.

3.

Posiedzenia kolegium prokuratury apelacyjnej zwołuje prokurator apelacyjny z własnej

inicjatywy lub na wniosek jednej trzeciej liczby członków kolegium.

Kolegium prokuratury apelacyjnej

1)

rozpatruje wnioski wynikające z wizytacji i lustracji prokuratur,

2)

wyraża opinię o kandydatach na asesorów prokuratorskich oraz prokuratorów prokuratur

rejonowych, wojewódzkich i apelacyjnych,

3)

wyraża opinię w sprawach odwołania prokuratora,

4)

wyraża opinię w innych sprawach przedstawionych przez prokuratora apelacyjnego.

1.

Rada Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym składa się z przedstawicieli wybranych

przez zgromadzenia prokuratorów w prokuraturach apelacyjnych. Przewodniczącym Rady

jest Prokurator Generalny.

2.

Kadencja Rady trwa dwa lata.

3.

Posiedzenia Rady zwołuje Prokurator Generalny z własnej inicjatywy lub na wniosek

jednej trzeciej liczby członków Rady.

4.

Rada działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu.

1.

Rada Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym wyraża opinię w sprawach podejmowanych

z własnej inicjatywy lub przedstawionych przez Prokuratora Generalnego, a w szczególności

dotyczących

1)

projektów wytycznych i zarządzeń Prokuratora Generalnego,

2)

stanu i rozwoju kadry prokuratorskiej oraz kierunków szkolenia prokuratorów, asesorów

i aplikantów,

3)

okresowych ocen realizacji zadań prokuratury,

4)

kierunków działań w celu doskonalenia kwalifikacji zawodowych prokuratorów oraz poziomu

ich pracy.

2.

Rada Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym ustala także ogólną liczbę członków

komisji dyscyplinarnych oraz wskazuje liczbę członków komisji dyscyplinarnych wybieranych

przez zgromadzenia prokuratorów w prokuraturach apelacyjnych.

1.

Prokurator, stosownie do przepisów ustaw, wszczyna i prowadzi postępowanie przygotowawcze

albo zleca wszczęcie lub prowadzenie takiego postępowania innemu uprawnionemu organowi.

2.

W toku postępowania przygotowawczego prokurator stosuje, w wypadkach przewidzianych

w ustawach, środki zapobiegawcze wobec podejrzanych.

3.

Tymczasowe aresztowanie lub poręczenie majątkowe mogą być zastosowane tylko po uprzednim

przesłuchaniu przez prokuratora podejrzanego, chyba że osoba ta ukrywa się.

1.

Prokurator sprawuje nadzór nad postępowaniem przygotowawczym prowadzonym przez uprawniony

do tego inny organ. Zarządzenia prokuratora w postępowaniu przygotowawczym są wiążące.

2.

W razie niewykonania zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, na żądanie prokuratora,

przełożony winnego funkcjonariusza wszczyna przeciwko niemu postępowanie służbowe

lub dyscyplinarne.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1991 r., z wyjątkiem art. 5 i 14, które

wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

W razie gdy postępowanie przygotowawcze ujawni istnienie okoliczności sprzyjających

popełnianiu przestępstw lub utrudniających ich ujawnianie, prokurator kieruje wystąpienie

do odpowiedniego organu.

2.

W wystąpieniu prokurator może żądać również przeprowadzenia kontroli, a także wszczęcia

przeciwko winnym postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej, służbowej,

materialnej lub innej przewidzianej w przepisach dotyczących stosunków pracy.

1.

W razie umorzenia postępowania przygotowawczego, prokurator może, stosownie do okoliczności,

przesłać sprawę właściwemu organowi w celu wszczęcia postępowania służbowego, dyscyplinarnego

lub o wykroczenie albo w celu rozpatrzenia sprawy przez właściwą organizację społeczną

lub zawodową.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie odmowy wszczęcia postępowania przygotowawczego,

a także w razie skierowania sprawy do sądu z aktem oskarżenia.

1.

Wytyczne Prokuratora Generalnego w zakresie postępowania przygotowawczego są wiążące

dla wszystkich organów uprawnionych do prowadzenia postępowania przygotowawczego.

2.

Wydawane przez ministrów akty normatywne dotyczące postępowania przygotowawczego wymagają

uprzednio uzgodnienia z Prokuratorem Generalnym, a wydawane przez terenowe organy

rządowej administracji ogólnej - uprzednio uzgodnienia z prokuratorem wojewódzkim.

3.

Ministrowie nadzorujący organy uprawnione do prowadzenia postępowania przygotowawczego

obowiązani są do przedstawiania Prokuratorowi Generalnemu corocznych informacji o

działalności tych organów w zakresie postępowania przygotowawczego.

4.

Terenowe organy rządowej administracji ogólnej są obowiązane do składania informacji,

o których mowa w ust. 3, właściwym prokuratorom wojewódzkim.

5.

Informacje, o których mowa w ust. 3 i 4, składane są do końca stycznia roku następnego.

1.

Prokurator Generalny może występować do naczelnych i centralnych organów administracji

państwowej o podjęcie środków w celu usprawnienia działalności podległych im organów

w zakresie postępowania przygotowawczego.

2.

Uprawnienia określone w ust. 1 przysługują odpowiednio prokuratorom wojewódzkim i

rejonowym w stosunku do organów państwowych o terenowym zakresie działania oraz organów

samorządu terytorialnego.

3.

Organ, do którego zwrócił się prokurator, jest obowiązany w terminie trzydziestu dni

od daty otrzymania wystąpienia zawiadomić prokuratora o podjętych środkach, o których

mowa w ust. 1.

W sprawach należących do zakresu działania sądów wojskowych uprawnienia przewidziane

w art. 29 ust. 1 i 2 i art. 30 przysługują również Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu

oraz odpowiednio podległym mu prokuratorom wojskowym.

1.

Prokurator wykonuje czynności oskarżyciela publicznego przed wszystkimi sądami. Może

również wykonywać te czynności w sprawach wniesionych do sądu przez innych oskarżycieli.

2.

W razie gdy wyniki postępowania sądowego nie potwierdzają zarzutów oskarżenia, prokurator

odstępuje od oskarżenia.

3.

Prokurator wnosi, w wypadkach przewidzianych w ustawach, środki zaskarżenia od orzeczeń

sądowych.

(skreślony

(skreślony

Prokurator sprawuje, w granicach przewidzianych ustawami, nadzór nad wykonywaniem

wyroków w sprawach karnych, postanowień o tymczasowym aresztowaniu oraz innych orzeczeń

i decyzji o pozbawieniu wolności.

Nadzór penitencjarny prokuratora nad zakładami, w których przebywają osoby pozbawione

wolności, obejmuje przede wszystkim kontrolę legalności osadzenia w nich tych osób

oraz kontrolę legalności wykonywania kary pozbawienia wolności, jak również wszystkich

orzeczeń i decyzji o pozbawieniu wolności.

Prokuratorowi przysługuje prawo wstępu w każdym czasie do pomieszczeń zakładu, w którym

przebywają osoby pozbawione wolności, jak również przeglądania dokumentów i żądania

wyjaśnień od administracji zakładu, przeprowadzenia rozmów z osobami osadzonymi w

zakładzie oraz badania ich skarg i wniosków.

1.

W razie stwierdzenia niezgodnego z prawem pozbawienia wolności, prokurator zarządza

natychmiastowe zwolnienie.

2.

Prokurator może wstrzymać wykonanie każdej decyzji administracji zakładu, w którym

przebywają osoby pozbawione wolności, jeżeli decyzja ta dotyczy osoby pozbawionej

wolności i jest sprzeczna z prawem. O wstrzymaniu wykonania decyzji prokurator zawiadamia

niezwłocznie organ nadrzędny nad administracją zakładu.

1.

Prokurator Generalny przedstawia Prezydentowi wnioski w przedmiocie ułaskawienia osób

skazanych przez sądy.

2.

W odniesieniu do wniosków w przedmiocie ułaskawienia osób skazanych przez sądy wojskowe

uprawnienie określone w ust. 1 przysługuje również Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu.

1.

Jeżeli wyniki badań to uzasadniają, Prokurator Generalny występuje z wnioskiem do

właściwego organu o podjęcie odpowiednich środków, w tym również o wydanie lub zmianę

określonych przepisów, w celu przeciwdziałania przestępczości.

2.

Zadania określone w ust. 1 wykonują również prokuratorzy wojewódzcy i rejonowi w stosunku

do terenowych organów administracji państwowej oraz innych o terenowym zakresie działania.

3.

Organ, do którego zwrócił się prokurator, jest obowiązany, w terminie trzydziestu

dni od daty otrzymania wniosku, zawiadomić prokuratora o podjętych środkach, o których

mowa w ust. 1.

1.

W odniesieniu do przestępstw należących do zakresu działania sądów wojskowych czynności

określone w art. 40 ust. 1 może również podejmować Naczelny Prokurator Wojskowy.

2.

Czynności określone w art. 40 mogą podejmować, w zakresie swego działania, również

prokuratorzy okręgów wojskowych, prokuratorzy rodzajów sił zbrojnych i wojskowi prokuratorzy

garnizonowi.

Udział prokuratora w postępowaniu cywilnym, administracyjnym, w sprawach o wykroczenia

oraz w innych postępowaniach określają odrębne ustawy.

1.

Jeżeli wymaga tego ochrona praworządności w sprawach, o których mowa w art. 42, prokurator

może żądać nadesłania lub przedstawienia akt oraz dokumentów i pisemnych wyjaśnień,

przesłuchać świadków i zasięgnąć opinii biegłych, a także przeprowadzić oględziny

w celu wyjaśnienia sprawy.

2.

Do czynności wymienionych w ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Prokurator jest obowiązany postępować zgodnie ze ślubowaniem prokuratorskim oraz stale

podnosić kwalifikacje zawodowe.

2.

Prokurator powinien w służbie i poza służbą strzec powagi sprawowanego urzędu i unikać

wszystkiego, co mogłoby przynieść ujmę godności prokuratora lub osłabiać zaufanie

do jego bezstronności.

3.

W okresie zajmowania stanowiska prokurator nie może należeć do partii politycznej

ani brać udziału w żadnej działalności politycznej. Zakaz działalności politycznej

nie dotyczy posła i senatora.

1.

Stosunek służbowy prokuratora nawiązuje się z chwilą doręczenia zawiadomienia o powołaniu.

2.

Prokurator powinien zgłosić się w celu objęcia stanowiska w ciągu czternastu dni od

otrzymania zawiadomienia o powołaniu, jeżeli nie oznaczono innego terminu.

3.

W razie nie usprawiedliwionego nieobjęcia stanowiska w terminie określonym w ust.

2, powołanie traci moc; okoliczność tę stwierdza Prokurator Generalny.

4.

Przy powołaniu prokurator składa ślubowanie wobec Prokuratora Generalnego według następującej

roty.

„

Ślubuję uroczyście na powierzonym mi stanowisku prokuratora służyć wiernie Rzeczypospolitej

Polskiej, stać na straży prawa i strzec praworządności, obowiązki mojego urzędu wypełniać

sumiennie, dochować tajemnicy państwowej i służbowej, a w postępowaniu kierować się

zasadami godności i uczciwości

”

.

Czas pracy prokuratora jest określony wymiarem jego zadań.

1.

Żądania, przedstawienia i zażalenia w sprawach związanych ze swoim stanowiskiem prokurator

może wnosić tylko w drodze służbowej. W takich sprawach prokurator nie może zwracać

się do instytucji i osób postronnych ani podawać tych spraw do wiadomości publicznej.

2.

W sprawach o roszczenia ze stosunku pracy prokuratorowi przysługuje droga sądowa.

3.

Prokurator powinien niezwłocznie zawiadomić przełożonego o toczącym się postępowaniu

sądowym, w którym występuje w charakterze strony lub uczestnika postępowania.

1.

Prokurator jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o których w postępowaniu

przygotowawczym, a także poza jawną rozprawą sądową, powziął wiadomość ze względu

na swoje stanowisko prokuratora.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy trwa także po ustaniu stosunku służbowego.

3.

Obowiązek zachowania tajemnicy ustaje, gdy prokurator składa zeznania jako świadek

w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża

dobru Państwa albo takiemu ważnemu interesowi prywatnemu, który nie jest sprzeczny

z celami wymiaru sprawiedliwości. W takich wypadkach od obowiązku zachowania tajemnicy

może zwolnić prokuratora Prokurator Generalny.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Prokuratorowi nie wolno obok piastowanego stanowiska zajmować żadnego innego, z wyjątkiem

stanowiska pracownika naukowo-dydaktycznego, dydaktycznego lub naukowego, jeżeli zajmowanie

takiego stanowiska nie przeszkadza w pełnieniu obowiązków prokuratora.

2.

Prokuratorowi nie wolno wykonywać zajęć, które by przeszkadzały mu w pełnieniu obowiązków

prokuratora albo mogły uchybiać godności jego urzędu lub podważać zaufanie do jego

bezstronności.

3

Prokurator Generalny - w stosunku do prokuratorów apelacyjnych oraz prokuratorów wojewódzkich,

a prokurator apelacyjny - w stosunku do prokuratorów podległych mu powszechnych jednostek

organizacyjnych prokuratury, udziela zezwolenia na wykonywanie innych zajęć niż określone

w ust. 2, jak również decyduje o tym, czy zajmowanie stanowiska naukowo-dydaktycznego,

dydaktycznego lub naukowego nie przeszkadza w pełnieniu obowiązków prokuratora.

1.

Prokurator Generalny może delegować prokuratora do innej jednostki organizacyjnej

prokuratury, Ministerstwa Sprawiedliwości lub innej jednostki organizacynej podległej

Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej, zgodnie z jego kwalifikacjami.

Delegowanie na okres dłuższy niż sześć miesięcy w ciągu roku może nastąpić tylko za

zgodą prokuratora.

2

Delegowanie na okres do dwóch miesięcy w ciągu roku może zarządzić również prokurator

apelacyjny i wojewódzki.

1.

W okresie niewykonywania czynności z powodu choroby prokurator otrzymuje wynagrodzenie,

nie dłużej jednak niż przez okres roku. W razie niemożności wykonywania czynności

z innych powodów określonych w przepisach o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego, prokuratorowi przysługują świadczenia przewidziane w tych przepisach.

2.

Za usprawiedliwione niewykonywanie czynności prokuratorowi przysługuje wynagrodzenie.

1.

Prokuratorowi przysługuje corocznie urlop dodatkowy w wymiarze

1)

6 dni roboczych - po 10 latach pracy,

2)

12 dni roboczych - po 15 latach pracy.

2.

Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego, wlicza się wszystkie

okresy zatrudnienia w prokuraturze lub sądzie na stanowiskach: aplikantów, asesorów,

prokuratorów i sędziów, a także okresy wykonywania zawodu adwokata, radcy prawnego

lub zajmowania samodzielnego stanowiska w organach administracji państwowej, z którym

była związana praktyka prawnicza, oraz inne okresy pracy, jeżeli z tytułu tego zatrudnienia

przysługiwał zwiększony wymiar urlopu.

1.

Prokuratorowi można udzielić płatnego urlopu dla poratowania zdrowia, załatwienia

ważnych spraw rodzinnych lub osobistych.

2.

Urlop dla poratowania zdrowia nie może przekraczać sześciu miesięcy, a z innych przyczyn

- jednego miesiąca w ciągu roku kalendarzowego.

3.

Urlopu dla poratowania zdrowia nie można udzielić, jeżeli prokurator z powodu choroby

nie wykonywał czynności w okresie roku.

4

Urlopu dla poratowania zdrowia udziela Prokurator Generalny, a urlopu dla załatwienia

ważnych spraw osobistych i rodzinnych - prokurator apelacyjny w stosunku do podległych

mu prokuratorów, a Prokurator Generalny - w stosunku do prokuratorów apelacyjnych.

1.

Prokurator nie może być pociągnięty do odpowiedzialności karnej sądowej lub administracyjnej

bez zezwolenia właściwej komisji dyscyplinarnej ani zatrzymany bez zgody przełożonego

dyscyplinarnego. Nie dotyczy to zatrzymania na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa.

Do wydania zezwolenia na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej wolno

przedsięwziąć tylko czynności nie cierpiące zwłoki, zawiadamiając o tym niezwłocznie

prokuratora przełożonego.

2.

Do czasu rozstrzygnięcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności

karnej komisja dyscyplinarna może polecić niezwłoczne zwolnienie prokuratora zatrzymanego

na gorącym uczynku.

3.

Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej odmawiającego zezwolenia na pociągnięcie prokuratora

do odpowiedzialności karnej przysługuje organowi lub osobie, która wnosiła o zezwolenie,

oraz rzecznikowi dyscyplinarnemu odwołanie w terminie siedmiu dni do odwoławczej komisji

dyscyplinarnej.

4.

Za wykroczenie prokurator odpowiada tylko dyscyplinarnie.

Postępowanie przygotowawcze przeciwko prokuratorowi wszczyna i prowadzi wyłącznie

prokurator.

1.

Prokurator powinien zamieszkiwać w miejscowości będącej siedzibą jednostki organizacyjnej

prokuratury, w której pełni służbę. Przełożony może wyrazić zgodę na zamieszkiwanie

w innej miejscowości.

2.

W razie uzyskania zgody na zamieszkanie prokuratora w innej miejscowości, prokuratorowi

przysługuje zwrot kosztów przejazdu.

1.

Prokuratorzy mają prawo do dodatkowej powierzchni mieszkalnej w postaci oddzielnej

izby i zachowują je również po przejściu na emeryturę lub rentę.

2.

O ile obowiązujące przepisy przewidują dodatkowe opłaty z tytułu korzystania z oddzielnej

izby, prokurator jest zwolniony od płacenia tej dodatkowej opłaty w okresie zajmowania

stanowiska prokuratora.

1.

Prokuratorowi może być przyznana pomoc finansowa na zaspokojenie jego potrzeb mieszkaniowych.

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze rozporządzenia,

określi zasady planowania i wykorzystywania środków na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych

prokuratorów oraz warunki przyznawania pomocy, o której mowa w ust. 1.

1.

Prokuratorom, którzy wykazują w pracy inicjatywę, wzorowo i sumiennie wypełniają obowiązki

oraz szczególnie przyczyniają się do wykonywania zadań służbowych, mogą być przyznawane

nagrody i wyróżnienia.

2.

Rodzaje wyróżnień i nagród oraz tryb ich przyznawania ustala Prokurator Generalny;

nagrodą może być również awans w terminie wcześniejszym, niż przewidują to przepisy

o wynagrodzeniu lub przepisy szczególne.

Prokurator, któremu przyznano zaopatrzenie emerytalne (rentowe), może używać dotychczasowego

tytułu, poprzedzając go wyrazem „emerytowany”.

Strój urzędowy prokuratorów biorących udział w rozprawach sądowych określa Minister

Sprawiedliwości.

1.

Wynagrodzenie zasadnicze prokuratorów równorzędnych powszechnych jednostek organizacyjnych

prokuratury jest równe i stanowi, odpowiednio do rangi stanowiska prokuratora, wielokrotność

przeciętnego wynagrodzenia w sferze produkcji materialnej; wysokość wynagrodzenia

prokuratorów równorzędnych powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury różnicuje

staż pracy i pełnione funkcje.

2

Przez przeciętne wynagrodzenie w sferze produkcji materialnej, o której mowa w ust.

1, rozumie się przeciętne wynagrodzenie w sferze produkcji materialnej w gospodarce

narodowej bez wypłat z zysku, ogłaszane co kwartał przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” w terminie do 7 dnia

roboczego drugiego miesiąca każdego kwartału za kwartał poprzedni.

3

Wynagrodzenie prokuratorów określa, w drodze rozporządzenia Rada Ministrów.

1.

Najbardziej zasłużonym prokuratorom oraz innym pracownikom prokuratury za osiągnięcia

w wieloletniej wyróżniającej się służbie w prokuraturze może być nadany tytuł honorowy

«Zasłużony dla Wymiaru Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej.»

2.

Tytuł honorowy, o którym mowa w ust. 1, nadawany jest na zasadach i w trybie określonych

w Prawie o ustroju sądów powszechnych.

(wygasły

Przepisów art. 45 ust. 1-3, art. 46, 47, 49-51, 53-56, 58, 59 i 61 nie stosuje się

do prokuratorów wojskowych jednostek prokuratury. Urlopu, o którym mowa w art. 52,

udziela się, jeżeli prokurator wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury nie

uzyskał wcześniej prawa do urlopu dodatkowego, określonego w przepisach o służbie

wojskowej żołnierzy zawodowych.

1.

W razie powołania prokuratora do niezawodowej służby wojskowej, jego prawa i obowiązki

służbowe ulegają zawieszeniu na czas trwania służby. Prokurator zachowuje jednak swoje

stanowisko, a czas służby wojskowej wlicza się do okresu stosunku służbowego na stanowisku

prokuratora.

2.

Inne szczególne uprawnienia związane ze stosunkiem służbowym prokuratora powołanego

do czynnej służby wojskowej i zwolnionego z tej służby normują przepisy o powszechnym

obowiązku obrony lub przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

3.

Prokurator powołany do niezawodowej służby wojskowej odbywa ją w sądownictwie wojskowym,

wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury lub wojskowych organach obsługi

prawnej.

1

Prokurator odpowiada dyscyplinarnie za przewinienia służbowe, w tym za oczywistą i

rażącą obrazę przepisów prawa i uchybienia godności urzędu prokuratorskiego.

2.

Za nadużycie wolności słowa przy wykonywaniu obowiązków służbowych, stanowiące ściganą

z oskarżenia prywatnego zniewagę strony, jej pełnomocnika lub obrońcy, kuratora, świadka,

biegłego lub tłumacza, prokurator odpowiada tylko dyscyplinarnie.

1.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie,

2)

nagana,

3)

usunięcie z zajmowanej funkcji,

4)

przeniesienie na inne miejsce służbowe,

5)

wydalenie ze służby prokuratorskiej.

2

Wymierzenie kary określonej w ust. 1 pkt 2-4 pociąga za sobą pozbawienie możliwości

awansowania przez okres trzech lat oraz niemożność udziału w tym okresie w kolegium

prokuratury apelacyjnej, w Radzie Prokuratorów i w komisji dyscyplinarnej oraz uzyskania

utraconego stanowiska.

1

Po upływie trzech lat od chwili czynu nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego,

a w razie wszczęcia ulega ono umorzeniu.

2.

Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie dyscyplinarne nie

może nastąpić wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach Kodeksu karnego.

Przełożonym dyscyplinarnym jest w stosunku do prokuratorów powszechnych jednostek

organizacyjnych prokuratury Prokurator Generalny oraz prokurator apelacyjny w stosunku

do prokuratorów prokuratury apelacyjnej, prokuratorów prokuratur wojewódzkich i prokuratur

rejonowych na obszarze działania prokuratury apelacyjnej, a także prokurator wojewódzki

w stosunku do prokuratorów prokuratury wojewódzkiej i prokuratorów prokuratur rejonowych

na obszarze działania prokuratury wojewódzkiej.

1.

W sprawach dyscyplinarnych orzekają komisje dyscyplinarne

1

dla prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury działające przy

Prokuratorze Generalnym

a)

w pierwszej instancji - Komisja Dyscyplinarna,

b)

w drugiej instancji - Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna,

2)

dla prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury - Komisja Dyscyplinarna

w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej.

2.

Komisje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, ze swego grona wybierają przewodniczących

komisji. Kadencja komisji trwa cztery lata.

3.

Przewodniczącego i ośmiu członków Komisji Dyscyplinarnej w Naczelnej Prokuraturze

Wojskowej powołuje na okres dwóch lat Prokurator Generalny w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej spośród kandydatów wybranych przez prokuratorów wojskowych jednostek

organizacyjnych prokuratury.

4.

Członkowie komisji dyscyplinarnych są w zakresie orzekania niezawiśli i podlegają

tylko ustawom.

1.

Prokurator może być zawieszony w czynnościach, jeżeli z uwagi na charakter przewinienia

konieczne jest natychmiastowe odsunięcie go od wykonywania obowiązków.

2.

Prawo zawieszenia w czynnościach przysługuje przełożonym dyscyplinarnym, a w wojskowych

jednostkach organizacyjnych prokuratury - Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu.

3.

Zawieszenie w czynnościach ustaje z mocy prawa, jeżeli w ciągu trzech miesięcy od

dnia zawieszenia nie wszczęto przeciwko prokuratorowi postępowania dyscyplinarnego,

a także z chwilą prawomocnego zakończenia tego postępowania, chyba że komisja dyscyplinarna

uchyliła je wcześniej.

1.

Za przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi, nie uzasadniające wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego, przełożeni prokuratorzy wymierzają podległym prokuratorom kary porządkowe

upomnienia.

2.

Od kary porządkowej upomnienia przysługuje ukaranemu odwołanie do prokuratora nadrzędnego.

1.

Komisja Dyscyplinarna orzeka w składzie trzech członków, a Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna

w składzie pięciu członków.

2.

Komisja Dyscyplinarna w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej orzeka w pierwszej instancji

w składzie trzech członków, a w drugiej instancji w składzie pięciu członków. W składzie

orzekającym w drugiej instancji nie może brać udziału członek Komisji, który brał

udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia.

3.

Skład orzekający wyznacza przewodniczący komisji dyscyplinarnej.

1

Rzecznika dyscyplinarnego wyznacza spośród prokuratorów Prokurator Generalny.

2.

Rzecznik dyscyplinarny jest związany wskazaniami organu, który go wyznaczył.

Obwiniony może ustanowić obrońcę tylko spośród prokuratorów.

1.

Postępowanie dyscyplinarne toczy się z wyłączeniem jawności. Na rozprawie mogą być

obecni prokuratorzy i asesorzy pełniący czynności prokuratorskie.

2.

Orzeczenie dyscyplinarne można podać do wiadomości publicznej po jego uprawomocnieniu

się, na podstawie uchwały komisji dyscyplinarnej.

3.

Protokolantem może być prokurator, asesor lub aplikant wyznaczony przez przewodniczącego

komisji.

1

Rzecznik dyscyplinarny składa wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego na

żądanie przełożonych dyscyplinarnych, po wstępnym wyjaśnieniu okoliczności koniecznych

do ustalenia znamion przewinienia oraz złożeniu wyjaśnień przez obwinionego, chyba

że złożenie tych wyjaśnień nie jest możliwe.

2.

W toku postępowania przed komisją dyscyplinarną rzecznik dyscyplinarny pełni funkcję

oskarżyciela oraz wnosi i popiera środki odwoławcze.

1.

Po otrzymaniu wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przewodniczący komisji

wyznacza termin rozprawy i zawiadamia o nim rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego

oraz obrońcę, a w razie potrzeby wzywa świadków i biegłych.

2.

Postępowanie dyscyplinarne w pierwszej instancji powinno być zakończone w terminie

jednego miesiąca od daty wpływu wniosku.

3.

Nie usprawiedliwione niestawiennictwo rzecznika dyscyplinarnego, obwinionego lub jego

obrońcy nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.

Jeżeli w toku rozprawy ujawni się inne przewinienie oprócz objętego wnioskiem o wszczęcie

postępowania, komisja może wydać co do tego przewinienia orzeczenie tylko za zgodą

rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego lub jego obrońcy; w razie braku zgody przełożony

dyscyplinarny może żądać złożenia odrębnego wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.

W razie rozwiązania stosunku służbowego prokuratora w toku postępowania dyscyplinarnego,

postępowanie toczy się nadal.

1.

Jeżeli przewinienie zawiera znamiona przestępstwa, komisja dyscyplinarna wydaje zezwolenie,

o którym mowa w art. 54 ust. 1, co nie wstrzymuje biegu postępowania dyscyplinarnego.

2.

Po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego przeciwko prokuratorowi sąd lub prokurator

przesyła akta sprawy właściwej komisji dyscyplinarnej.

1.

Uzasadnienie orzeczenia komisji dyscyplinarnej sporządza się na piśmie w terminie

siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia.

2.

Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się rzecznikowi dyscyplinarnemu i obwinionemu.

Od orzeczenia komisji dyscyplinarnej wydanego w pierwszej instancji przysługuje odwołanie

obwinionemu i rzecznikowi dyscyplinarnemu. Odwołanie powinno być rozpoznane w terminie

7 dni od dnia jego wpływu do Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej.

Koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi Skarb Państwa.

Po uprawomocnieniu się orzeczenia przewodniczący komisji dyscyplinarnej przesyła odpis

orzeczenia Prokuratorowi Generalnemu. Wykonanie orzeczenia należy do Prokuratora Generalnego.

1.

Odpis prawomocnego orzeczenia skazującego na karę dyscyplinarną dołącza się do akt

osobowych obwinionego.

2.

Po upływie trzech lat od uprawomocnienia się orzeczenia skazującego na karę przewidzianą

w art. 67 ust. 1 pkt 1-4, a po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia

skazującego na karę przewidzianą w art. 67 ust. 1 pkt 5, Prokurator Generalny, na

wniosek ukaranego, zarządza usunięcie odpisu orzeczenia z akt osobowych, jeżeli w

tym okresie nie wydano przeciwko ukaranemu innego orzeczenia skazującego.

1.

Prokurator Generalny może wnieść sprzeciw od każdego prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego;

sprzeciw na niekorzyść obwinionego może być wniesiony nie później niż w terminie sześciu

miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia. Sprzeciw może wnieść również Naczelny

Prokurator Wojskowy, gdy obwiniony jest prokuratorem wojskowej jednostki organizacyjnej

prokuratury.

2

Sprzeciw rozpoznaje Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna w składzie siedmiu członków,

gdy obwiniony jest prokuratorem powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury,

a Komisja Dyscyplinarna w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej w pełnym składzie, gdy

obwiniony jest prokuratorem wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury.

1.

Prokurator Generalny może wglądać w czynności komisji dyscyplinarnych, zwracać uwagę

na stwierdzone uchybienia, żądać wyjaśnień oraz usunięcia skutków uchybienia; czynności

te nie mogą wkraczać w dziedzinę, w której członkowie komisji dyscyplinarnych są niezawiśli.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, przysługują również Naczelnemu Prokuratorowi

Wojskowemu w odniesieniu do Komisji Dyscyplinarnej w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej.

W sprawach nie uregulowanych w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego

stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

Aplikacja prokuratorska polega na przygotowaniu aplikanta do należytego wykonywania

obowiązków prokuratora i trwa dwa lata.

1.

Aplikantem prokuratury może być mianowana osoba spełniająca wymogi określone w art.

14 ust. 1 pkt 1-3.

2.

Aplikantem wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury może być mianowany tylko

oficer zawodowy albo oficer służby okresowej.

3.

Aplikanta prokuratury mianuje i zwalnia: w powszechnych jednostkach organizacyjnych

prokuratury - prokurator wojewódzki, a w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury

- Naczelny Prokurator Wojskowy.

Przed objęciem stanowiska aplikant powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury

składa wobec prokuratora wojewódzkiego ślubowanie pisemne według roty przepisanej

dla pracowników urzędów państwowych.

Aplikant może występować przed sądem rejonowym w charakterze oskarżyciela publicznego

w sprawach w postępowaniu uproszczonym.

1.

Po ukończeniu aplikacji obowiązuje aplikanta złożenie egzaminu przed komisją powołaną

przez Prokuratora Generalnego. W razie niedostatecznego wyniku, aplikant może przystąpić

do egzaminu w drugim terminie, nie później jednak niż w ciągu sześciu miesięcy.

2.

Prokurator wojewódzki - w stosunku do aplikantów powszechnych jednostek organizacyjnych

prokuratury, a prokurator okręgu wojskowego lub rodzaju sił zbrojnych - w stosunku

do aplikantów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, mogą udzielić zezwolenia

na przystąpienie do egzaminu w terminie późniejszym od terminu przewidzianego w ust.

1, nie później jednak niż w ciągu trzech miesięcy.

3.

Zgoda na przystąpienie aplikantów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury

do ponownego egzaminu nie skutkuje przedłużenia służby wojskowej.

4.

Po złożeniu egzaminu prokuratorskiego aplikant może być mianowany na stanowisko asesora

prokuratury.

5.

W wypadku nieprzystąpienia do egzaminu, niedostatecznego wyniku egzaminu końcowego

lub niemianowania asesorem z uwagi na brak możliwości uzyskania kwalifikacji do wykonywania

zadań na tym stanowisku

1)

stosunek służbowy aplikanta powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury rozwiązuje

się po upływie trzech miesięcy od daty zawiadomienia o zwolnieniu, chyba że na wniosek

aplikanta określono krótszy termin,

2)

aplikant wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury skierowany zostaje do innej

służby w siłach zbrojnych, chyba że w myśl przepisów ustawy lub przepisów o służbie

wojskowej podlega zwolnieniu z zawodowej albo okresowej służby wojskowej.

Do aplikantów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury stosuje się odpowiednio

przepisy art. 46, art. 47 ust. 1, art. 62 oraz art. 65 ust. 1 i 2.

Aplikanci powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury za naruszenie swoich

obowiązków ponoszą odpowiedzialność porządkową lub dyscyplinarną na zasadach obowiązujących

mianowanych urzędników państwowych.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, określa szczegółowe zasady i tryb

mianowania, zmiany warunków pracy oraz rozwiązywania stosunku pracy, a także szczegółowe

obowiązki związane z zajmowaniem stanowiska aplikanta, organizację aplikacji prokuratorskiej,

zakres egzaminu prokuratorskiego, skład komisji egzaminacyjnej, sposób powoływania

jej członków, wysokość ich wynagrodzenia i postępowanie komisji egzaminacyjnej, a

dla wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury - Minister Sprawiedliwości w

porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

Asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury mianuje i zwalnia Prokurator

Generalny, a asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury - Naczelny

Prokurator Wojskowy.

1.

Prokurator Generalny może powierzyć asesorowi powszechnej jednostki organizacyjnej

prokuratury, a Naczelny Prokurator Wojskowy - asesorowi wojskowej jednostki organizacyjnej

prokuratury na czas określony, nie przekraczający dwóch lat, pełnienie czynności prokuratorskich,

jednakże bez prawa

1

udziału w postępowaniu przed sądem apelacyjnym i wojewódzkim,

2)

sporządzania środków zaskarżania i wniosków do Sądu Najwyższego oraz występowania

przed tym Sądem,

3)

stosowania tymczasowego aresztowania.

2.

Asesor prokuratury nie posiadający uprawnień do pełnienia czynności prokuratorskich

może występować w charakterze oskarżyciela publicznego w sprawach w postępowaniu uproszczonym.

1.

Do asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące prokuratorów tych prokuratur, a do asesorów wojskowych - przepisy

dotyczące prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.

2.

Prokurator Generalny może, z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, zwolnić

asesora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury ze służby. Przepis art. 16

ust. 3 pkt 1 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

W powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury zatrudnieni są pracownicy administracyjni

i pracownicy obsługi.

2.

Obowiązki i prawa pracowników, o których mowa w ust. 1, określają przepisy o pracownikach

urzędów państwowych.

1.

Wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury wchodzą w skład sił zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

W zakresie służby wojskowej Naczelny Prokurator Wojskowy podlega Ministrowi Obrony

Narodowej, a inni prokuratorzy wojskowi - właściwym dowódcom.

1.

Naczelny Prokurator Wojskowy składa Prokuratorowi Generalnemu i Ministrowi Obrony

Narodowej sprawozdania z działalności prokuratorów wojskowych oraz informuje ich bieżąco

o pracy wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.

2.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Prokuratorem Generalnym może określać zadania

prokuratorów wojskowych w zakresie zapobiegania przestępczości oraz umacniania dyscypliny

i porządku w wojsku.

1.

Zwolnienie asesora lub aplikanta ze służby w wojskowych jednostkach organizacyjnych

prokuratury następuje w wypadkach, gdy przepisy o służbie wojskowej przewidują zwolnienie

z zawodowej lub okresowej służby wojskowej.

2.

Prokuratora wojskowego i asesora nie można zwolnić z zawodowej służby wojskowej przed

zwolnieniem go ze stanowiska prokuratora lub asesora.

W ustawie z dnia 21 maja 1963 r. o dyscyplinie wojskowej oraz o odpowiedzialności żołnierzy

za przewinienia dyscyplinarne i za naruszenia honoru i godności żołnierskiej

(Dz. U. z 1977 r. Nr 23, poz. 101) w art. 48 wyrazy „oficerowie śledczy” zastępuje się wyrazem „asesorzy”, a wyrazy

„oficera śledczego” - wyrazem „asesora”.

1.

Prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury wyznacza, przenosi i

zwalnia ze stanowisk służbowych Minister Obrony Narodowej na wniosek Naczelnego Prokuratora

Wojskowego, w trybie określonym w przepisach o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury wyznacza, przenosi i zwalnia

ze stanowisk Naczelny Prokurator Wojskowy.

2.

Zasady wyznaczania oficerów i chorążych zawodowych, podoficerów zawodowych oraz mianowania

pracowników cywilnych na stanowiska nieprokuratorskie w wojskowych jednostkach organizacyjnych

prokuratury oraz kwalifikacje wymagane do objęcia tych stanowisk określają odrębne

przepisy.

W Kodeksie postępowania karnego wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 578 w § 1 wyrazy „oficer śledczy prokuratury” zastępuje się wyrazami „asesor

wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury”,

2)

w art. 587 w § 1 wyrazy „oficerowi śledczemu” zastępuje się wyrazem „asesorowi”.

1.

Prokurator lub asesor wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury nie może być

pociągnięty do odpowiedzialności karnej sądowej bez zezwolenia Komisji Dyscyplinarnej

w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej ani zatrzymany bez zgody Naczelnego Prokuratora

Wojskowego. Przepisy art. 54 ust. 2 i 3 oraz art. 55 stosuje się odpowiednio, z tym

że odwołanie od orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przysługuje do Naczelnego Prokuratora

Wojskowego.

2.

W odniesieniu do prokuratorów wojskowych i asesorów przepis art. 66 dotyczy tylko

takich przewinień dyscyplinarnych oraz czynów naruszających honor i godność żołnierską,

które popełnione zostały podczas lub w związku z wykonywaniem funkcji prokuratora

albo asesora.

3.

Za inne przewinienia dyscyplinarne oraz czyny naruszające honor i godność żołnierską

prokuratorzy i asesorzy wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury odpowiadają

na zasadach ogólnych, określonych w przepisach o odpowiedzialności dyscyplinarnej

żołnierzy, z tym że prawo karania ich za przewinienia dyscyplinarne przysługuje jedynie

przełożonym prokuratorom oraz Ministrowi Obrony Narodowej.

4.

Za przewinienia dyscyplinarne oraz czyny naruszające honor i godność żołnierską aplikanci

wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury odpowiadają na podstawie przepisów

o odpowiedzialności dyscyplinarnej żołnierzy.

W Kodeksie karnym wykonawczym w art. 30 wyrazy „i prokuratora” skreśla się.

W wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury karami dyscyplinarnymi są

1)

nagana,

2)

surowa nagana,

3)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku,

4)

przeniesienie na niższe stanowisko,

5)

ostrzeżenie o niepełnej przydatności w służbie prokuratorskiej (w wykonywaniu funkcji

asesora),

6)

wydalenie ze służby prokuratorskiej (pozbawienie funkcji asesora).

W dekrecie z dnia 12 grudnia 1981 r. o przekazaniu do właściwości sądów wojskowych spraw

o niektóre przestępstwa oraz o zmianie ustroju sądów wojskowych i wojskowych jednostek

organizacyjnych Prokuratury Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w czasie obowiązywania

stanu wojennego

(Dz. U. Nr 29, poz. 157) w art. 8 w ust. 1 oraz w art. 9 w ust. 2 wyrazy „oficerów śledczych” zastępuje się

wyrazem „asesorów”.

1.

Komisja dyscyplinarna, wymierzając karę wydalenia ze służby, może wystąpić z wnioskiem

do Ministra Obrony Narodowej o zwolnienie ukaranego z zawodowej służby wojskowej lub

o pozbawienie go stopnia oficerskiego. W rozumieniu ustawy o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych zwolnienie takie równoznaczne jest ze zwolnieniem z powodu ukarania karą

dyscyplinarną usunięcia z zawodowej służby wojskowej, wniosek zaś o pozbawienie stopnia

oficerskiego jest równoznaczny z wnioskiem oficerskiego sądu honorowego w tym przedmiocie.

2.

Przewidziane w art. 71 zawieszenie w czynnościach służbowych prokuratorów wojskowych

i asesorów pociąga za sobą skutki zawieszenia na podstawie wojskowych przepisów dyscyplinarnych.

1.

Osoby zajmujące stanowiska podprokuratorów powszechnych lub wojskowych jednostek organizacyjnych

prokuratury z dniem wejścia w życie ustawy podlegają mianowaniu na stanowiska wiceprokuratorów

właściwych jednostek organizacyjnych prokuratury.

2.

Osoby zajmujące stanowiska oficerów śledczych wojskowych jednostek organizacyjnych

prokuratury z dniem wejścia w życie ustawy podlegają mianowaniu na stanowiska asesorów

wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.

1.

Prokurator wojskowy, w razie naruszenia przez organ wojskowy prawa, rozkazów lub zarządzeń

Ministra Obrony Narodowej o charakterze ogólnym oraz stwierdzenia okoliczności wpływających

ujemnie na stan dyscypliny wojskowej i porządku wojskowego, wnosi, po wyjaśnieniu

sprawy, sprzeciw lub wystąpienie do właściwego organu wojskowego.

2.

O sposobie załatwienia sprzeciwu lub wystąpienia zawiadamia się niezwłocznie prokuratora

wojskowego, który wniósł sprzeciw lub wystąpienie.

3.

Prokurator wojskowy może przeprowadzić kontrolę problemową lub kompleksową przestrzegania

prawa przez organy i przedstawicieli jednostek organizacyjnych wchodzących w skład

sił zbrojnych lub podległych Ministrowi Obrony Narodowej, z wyłączeniem sądów wojskowych.

4.

Prokurator wojskowy w toku wykonywania kontroli może, poza uprawnieniami wymienionymi

w art. 43 ust. 1, dokonywać czynności w siedzibach kontrolowanych organów lub jednostek

organizacyjnych, zaznajamiać się, w zakresie niezbędnym do wyjaśnienia sprawy, z poszczególnymi

zagadnieniami wojskowymi oraz zwracać się do właściwych dowódców (szefów) o przeprowadzenie

badań lub szczegółowej kontroli działalności organów wojskowych.

5.

Szczegółowy tryb postępowania prokuratorów wojskowych w sprawach wymienionych w ust.

1-4 określa Prokurator Generalny w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

1.

Do prokuratorów, asesorów i aplikantów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury

stosuje się w sprawach nie uregulowanych niniejszą ustawą przepisy dotyczące żołnierzy

zawodowych lub służby okresowej, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Uposażenie prokuratorów, asesorów i aplikantów wojskowych jednostek organizacyjnych

prokuratury określają przepisy o uposażeniu żołnierzy, z tym że nie może być ono niższe

od wynagrodzenia prokuratorów, asesorów i aplikantów w powszechnych jednostkach organizacyjnych

prokuratury oraz w Ministerstwie Sprawiedliwości

Przepisy art. 57 i 60 stosuje się także do prokuratorów, którzy przeszli na emeryturę

lub rentę przed dniem wejścia w życie ustawy.

W sprawach nie uregulowanych w niniejszej ustawie lub w przepisach szczególnych do

prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. Nr 31, poz. 214, z 1984 r. Nr 35, poz. 187, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4, poz. 24, Nr 34, poz. 178 i 182, z 1990 r. Nr 20, poz. 121, z 1991 r. Nr 55, poz. 234, Nr 88, poz. 400 i Nr 95, poz. 425 oraz z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 90, poz. 451), a w sprawach nie uregulowanych także w przepisach tej ustawy - przepisy Kodeksu pracy.

Ilekroć w ustawie jest mowa o ministrach, rozumie się przez to również przewodniczących

komisji i komitetów sprawujących funkcje naczelnych organów administracji państwowej

oraz kierowników urzędów centralnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 1985 r.

1.

Traci moc ustawa z dnia 14 kwietnia 1967 r. o Prokuraturze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej

(Dz. U. z 1980 r. Nr 10, poz. 30 i z 1982 r. Nr 31, poz. 214).

2.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w niniejszej ustawie zachowują

moc przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są z nią sprzeczne.