Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych.

Ustawa określa zasady i tryb ustanawiania specjalnych stref ekonomicznych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzania takimi strefami oraz szczególne zasady i warunki

prowadzenia na ich terenie działalności gospodarczej.

Specjalną strefą ekonomiczną, zwaną dalej „strefą”, jest wyodrębniona zgodnie z przepisami

ustawy, niezamieszkała część terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na której terenie

może być prowadzona działalność gospodarcza na zasadach określonych ustawą.

Strefa może być ustanowiona w celu przyspieszenia rozwoju gospodarczego części terytorium

kraju, w szczególności przez

1)

rozwój określonych dziedzin działalności gospodarczej,

2)

rozwój nowych rozwiązań technicznych i technologicznych oraz ich wykorzystanie w gospodarce

narodowej,

3)

rozwój eksportu,

4)

zwiększenie konkurencyjności wytwarzanych wyrobów i świadczonych usług,

5)

zagospodarowanie istniejącego majątku przemysłowego i infrastruktury gospodarczej,

6)

tworzenie nowych miejsc pracy,

7)

zagospodarowanie nie wykorzystanych zasobów naturalnych z zachowaniem zasad równowagi

ekologicznej.

Decyzję w sprawie zezwolenia na nabycie nieruchomości położonej na terenie specjalnej

strefy ekonomicznej, ustanowionej na podstawie odrębnych przepisów, wydaje się w terminie

miesiąca od dnia złożenia wniosku przez stronę.

1.

Rada Ministrów, na wniosek Ministra Przemysłu i Handlu, ustanawia strefę w drodze

rozporządzenia.

2.

Minister Przemysłu i Handlu przedstawia wniosek, o którym mowa w ust. 1, po uzyskaniu

opinii wojewody oraz zgody rady gminy (rad gmin) właściwej (właściwych) ze względu

na położenie strefy.

3.

Minister Przemysłu i Handlu dołącza do wniosku, o którym mowa w ust. 1, założenia

planu rozwoju strefy określonego w art. 9, obejmujące w szczególności analizę przewidywanych

skutków społecznych i ekonomicznych ustanowienia strefy.

4.

Rozporządzenie w sprawie ustanowienia strefy określa

1)

nazwę, teren i granice strefy,

2)

zakres przedmiotowy działalności gospodarczej, która może być prowadzona na terenie

strefy, albo dziedziny działalności gospodarczej, której prowadzenie na terenie strefy

jest wyłączone,

3)

zarządzającego strefą, zwanego dalej „zarządzającym”,

4)

okres, na jaki ustanawia się strefę,

5)

zwolnienia i preferencje dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie

strefy na zasadach określonych w art. 12.

5.

Minister Przemysłu i Handlu, na wniosek właściwego wojewody, może zlecić mu przygotowanie

wniosku, o którym mowa w ust. 1.

1.

Strefa może być ustanowiona, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, wyłącznie na gruntach stanowiących

własność zarządzającego, Skarbu Państwa albo gminy (gmin), związku komunalnego lub

będących w użytkowaniu wieczystym zarządzającego.

2.

Strefa może być ustanowiona także, jeżeli nabycie przez zarządzającego prawa do gruntów,

o którym mowa w ust. 1, wynika z umowy zobowiązującej, która przewiduje ustanowienie

strefy jako jedyny warunek nabycia.

3.

W przypadkach uzasadnionych ważnymi względami gospodarczymi część strefy może obejmować

grunty stanowiące własność

1)

Skarbu Państwa, których użytkownikiem wieczystym jest osoba inna niż zarządzający

- za zgodą użytkownika wieczystego.

2)

osób innych niż Skarb Państwa, gmina (związek komunalny) i zarządzający - za zgodą

właściciela.

Zarządzającym może być wyłącznie spółka akcyjna lub spółka z ograniczoną odpowiedzialnością,

w stosunku do której Skarb Państwa posiada większość głosów, które mogą być oddane

na walnym zgromadzeniu lub zgromadzeniu wspólników, oraz jest uprawniony do powoływania

i odwoływania większości członków jej zarządu i rady nadzorczej.

1.

Minister Przemysłu i Handlu reprezentuje Skarb Państwa w zakresie jego praw i obowiązków

jako akcjonariusza (wspólnika) spółki będącej zarządzającym oraz spółki tworzonej

przez Skarb Państwa lub z udziałem Skarbu Państwa w celu ustanowienia jej zarządzającym.

2.

Minister Przemysłu i Handlu, jako organ reprezentujący Skarb Państwa, zapewnia udział

osoby wyznaczonej przez wojewodę oraz osoby wyznaczonej przez radę gminy (jeżeli osoba

taka została wyznaczona), właściwych ze względu na położenie strefy, w radzie nadzorczej

spółki będącej zarządzającym strefą. Do składu rady nadzorczej spółki będącej zarządzającym

może zostać powołana osoba wskazana przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą

na terenie strefy. Do składu rady nadzorczej spółki będącej zarządzającym nie może

być powołana osoba, która jest członkiem władz lub pracownikiem podmiotu prowadzącego

działalność gospodarczą na terenie strefy lub pozostaje w związku gospodarczym z takim

podmiotem.

1.

Do zadań zarządzającego należy prowadzenie - zgodnie z planem rozwoju strefy określonym

w art. 9, regulaminem strefy, o którym mowa w art. 10, oraz przepisami prawa - działań

zmierzających do rozwoju działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy,

a w szczególności

1)

umożliwianie, na podstawie umowy, podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność na

terenie strefy używania i korzystania ze składników mienia położonych na obszarze

strefy, których zarządzający jest właścicielem lub posiadaczem zależnym,

2)

gospodarowanie w sposób ułatwiający prowadzenie działalności gospodarczej na terenie

strefy urządzeniami infrastruktury gospodarczej i technicznej oraz innymi składnikami

mienia, których zarządzający jest właścicielem lub posiadaczem zależnym,

3)

świadczenie, na podstawie umowy, podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność na

obszarze strefy usług oraz tworzenie warunków do świadczenia usług przez osoby trzecie,

4)

prowadzenie działań promujących podejmowanie działalności gospodarczej w strefie.

2.

Zarządzający może zbywać przysługujące mu prawo własności nieruchomości i użytkowania

wieczystego gruntów położonych na terenie strefy, jeżeli jest to zgodne z planem rozwoju

strefy, o którym mowa w art. 9. Zarządzającemu służy prawo pierwokupu w zakresie prawa

własności i użytkowania wieczystego położonych na obszarze strefy nieruchomości.

3.

Zarządzający może zlecać osobom trzecim wykonanie niektórych zadań, o których mowa

w ust. 1. Zlecenie wykonania powinno odbywać się przede wszystkim w drodze przetargu.

1.

Minister Przemysłu i Handlu, w drodze rozporządzenia, ustala plan rozwoju strefy.

2.

Plan rozwoju strefy określa w szczególności cele ustanowienia strefy oraz działania,

środki techniczne i organizacyjne służące osiągnięciu tych celów, obowiązki zarządzającego

dotyczące działań zmierzających do osiągnięcia celów ustanowienia strefy i terminy

wykonania tych obowiązków.

3.

Plan rozwoju strefy uwzględnia postanowienia właściwych planów zagospodarowania przestrzennego

i powinien być zgodny z założeniami, o których mowa w art. 4 ust. 3.

1.

Sposób wykonywania zarządu strefą przez zarządzającego określa regulamin strefy.

2.

Regulamin strefy wydaje zarządzający. Wydanie oraz zmiana regulaminu strefy wymaga

zatwierdzenia przez Ministra Przemysłu i Handlu.

3.

Zarządzający doręcza regulamin strefy podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność

na terenie strefy przy zawarciu umów, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 3, a

także podaje regulamin do wiadomości publicznej.

1.

Podmioty gospodarcze prowadzące działalność na terenie strefy mogą powołać radę strefy.

2.

Rada strefy może przedstawiać opinie i wnioski w sprawach dotyczących prowadzenia

działalności na terenie strefy i jej rozwoju.

3.

Organizację i tryb działania rady strefy określa opracowany i uchwalony przez radę

regulamin.

1.

Dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy na podstawie

zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne oraz osoby fizyczne

prowadzące działalność gospodarczą mogą być, w drodze rozporządzenia Rady Ministrów,

całkowicie zwolnione odpowiednio od podatku dochodowego od osób prawnych i podatku

dochodowego od osób fizycznych w okresie równym połowie okresu, na jaki ustanowiona

została strefa.

2.

Dochody, o których mowa w ust. 1, uzyskane w latach podatkowych następujących po roku

podatkowym, w którym zgodnie z ust. 1 wygasło całkowite zwolnienie od podatku dochodowego,

mogą być, w drodze rozporządzenia Rady Ministrów, zwolnione od podatku dochodowego

w pozostałym okresie, na jaki ustanowiona została strefa, w części nie przekraczającej

50% takich dochodów.

3.

Wydatki inwestycyjne nie dotyczące nabycia środków trwałych, związane bezpośrednio

z działalnością gospodarczą prowadzoną na terenie strefy na podstawie zezwolenia,

o którym mowa w art. 16 ust. 1, ponoszone przez podmioty gospodarcze, które nie mają

prawa do zwolnienia od podatku dochodowego, o którym mowa w ust. 1 lub 2, mogą być

zaliczane w pełnej wysokości do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, w

którym zostały poniesione.

4.

Stawki amortyzacji środków trwałych służących do prowadzenia działalności gospodarczej

na terenie strefy na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, mogą być

podwyższane przez podmioty gospodarcze, które nie mają prawa do zwolnienia od podatku

dochodowego, o którym mowa w ust. 1 lub 2.

5.

Rada Ministrów w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 4 ust. 1, ustala

1)

przedmiot działalności gospodarczej, której prowadzenie uprawnia do zwolnień od podatku

dochodowego, o których mowa w ust. 1 i 2, wysokość tych zwolnień, czas ich obowiązywania

oraz warunki, od których spełnienia przez podmiot gospodarczy uzależnione jest prawo

do tych zwolnień,

2)

przedmiot działalności gospodarczej, której prowadzenie uprawnia do preferencji w

zakresie podatku dochodowego, o których mowa w ust. 3 i 4, czas ich obowiązywania

oraz wysokość współczynników mających zastosowanie do podwyższenia stawek amortyzacji,

o którym mowa w ust. 4, a także może ustalić warunki, od których spełnienia przez

podmiot gospodarczy uzależnione jest prawo do tych preferencji.

6.

Warunki, o których mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, mogą dotyczyć w szczególności

1)

zatrudnienia przy prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie strefy określonej

minimalnej liczby pracowników i utrzymania co najmniej takiego poziomu zatrudnienia

przez określony czas,

2)

dokonania przez podmiot gospodarczy trwałej inwestycji o charakterze produkcyjnym

na terenie strefy o wartości przewyższającej określoną kwotę,

3)

osiągnięcia przez podmiot gospodarczy określonej minimalnej wielkości przychodów ze

sprzedaży wyrobów wytworzonych lub usług świadczonych na terenie strefy i utrzymania

co najmniej takiej wielkości przez określony czas,

4)

osiągnięcia przez podmiot gospodarczy określonej minimalnej wielkości przychodów z

eksportu wyrobów wytworzonych na terenie strefy lub usług świadczonych na eksport

i utrzymania co najmniej takiej wielkości przez określony czas.

7.

Przedmiot działalności gospodarczej, której prowadzenie uprawnia do zwolnień od podatku,

o których mowa w ust. 1 i 2, lub preferencji podatkowych, o których mowa w ust. 3

i 4, nie może obejmować wydobywania kopalin.

Zwolnienia i preferencje ustalone przez Radę Ministrów na zasadach określonych w art.

12 nie mogą być pogorszone, z zastrzeżeniem art. 19, w okresie, na który ustanowiono

strefę.

Podmioty gospodarcze uprawnione do zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 12

ust. 1 lub 2, albo do preferencji podatkowych, o których mowa w art. 12 ust. 3 i 4,

składają deklaracje o wysokości dochodu osiągniętego od początku roku oraz zeznania

o wysokości dochodu w roku podatkowym, określone przepisami o podatku dochodowym od

osób prawnych lub o podatku dochodowym od osób fizycznych, wykazujące oddzielnie,

według odrębnie ustalonego wzoru, wysokość dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej

prowadzonej na terenie strefy.

1.

Na wniosek zarządzającego kierownik rejonowego urzędu rządowej administracji ogólnej

właściwego ze względu na położenie strefy może, za zgodą wojewody, powierzyć zarządzającemu

prowadzenie, w tym wydawanie decyzji administracyjnych w pierwszej instancji, następujących

spraw z zakresu prawa budowlanego dotyczących terenu strefy: wydawanie decyzji o pozwoleniu

na budowę, przenoszenie pozwolenia na budowę na inną osobę, orzekanie o utracie ważności

pozwolenia na budowę, przyjmowanie zawiadomień o zakończeniu budowy, wydawanie pozwoleń

na użytkowanie obiektu budowlanego, udzielanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania

obiektu budowlanego lub jego części, nakazanie przeprowadzenia kontroli obiektu budowlanego

i żądanie przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego obiektu budowlanego.

2.

Na wniosek zarządzającego rada gminy właściwej ze względu na położenie strefy może

upoważnić zarządzającego do wydawania decyzji w sprawach ustalenia warunków zabudowy

i zagospodarowania terenu dotyczących terenów położonych w strefie.

1.

Prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy, z zastrzeżeniem ust. 2, wymaga

zezwolenia, zwanego dalej „zezwoleniem”.

2.

Rozporządzenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1, może określać przedmiot lub zakres

działalności gospodarczej, której prowadzenie na terenie strefy nie wymaga zezwolenia.

3.

Jeżeli podjęcie działalności gospodarczej, z mocy odrębnych przepisów, wymaga koncesji

lub innego zezwolenia, zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, udziela się po uzyskaniu

przez podmiot gospodarczy koncesji lub innego zezwolenia.

4.

Minister Przemysłu i Handlu udziela, cofa i zmienia zezwolenie. Cofnięcie i zmiana

zezwolenia następuje na warunkach określonych w art. 19.

5.

Do postępowania w sprawie udzielania, cofania i zmiany zezwolenia stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące koncesjonowania działalności gospodarczej, ze zmianami wynikającymi

z niniejszej ustawy.

6.

Minister Przemysłu i Handlu zasięga opinii zarządzającego przed wydaniem decyzji w

sprawie udzielenia, odmowy udzielenia, cofnięcia lub zmiany zezwolenia.

7.

Zezwolenie może być udzielone, jeżeli

1)

przedmiot działalności gospodarczej, która ma być prowadzona na terenie strefy przez

podmiot gospodarczy ubiegający się o zezwolenie, jest zgodny z przedmiotem działalności

gospodarczej, która może być prowadzona na terenie strefy, określonym w rozporządzeniu

w sprawie ustanowienia strefy,

2)

na terenie strefy istnieją warunki do prowadzenia działalności, którą zamierza podjąć

podmiot gospodarczy ubiegający się o zezwolenie, w szczególności zakres zamierzonej

działalności jest zgodny z planem rozwoju strefy, o którym mowa w art. 9, i zarządzający

strefą dysponuje wolnymi terenami, obiektami lub pomieszczeniami, które są niezbędne

do prowadzenia działalności przez podmiot ubiegający się o zezwolenie,

3)

podjęcie działalności na terenie strefy jest uzasadnione stopniem przyczynienia się

zamierzonej działalności do osiągnięcia celów określonych w planie rozwoju strefy,

o którym mowa w art. 9.

8.

Zezwolenie określa przedmiot oraz warunki działalności gospodarczej, która ma być

prowadzona przez podmiot gospodarczy na terenie strefy, i termin, w ciągu którego

podmiot gospodarczy jest zobowiązany do rozpoczęcia na terenie strefy działalności

określonej w zezwoleniu.

9.

Zezwolenia udziela się na czas oznaczony.

10.

Zezwolenie stanowi podstawę do korzystania przez podmiot gospodarczy ze zwolnień od

podatku lub preferencji podatkowych określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 12 ust. 5.

1.

Ustalenie podmiotów gospodarczych, które uzyskają zezwolenie, następuje w drodze przetargu

lub rokowań podjętych na podstawie publicznego zaproszenia. Sposób przeprowadzenia,

zasady i warunki przetargu lub rokowań, a także kryteria oceny zamierzeń co do przedsięwzięć

gospodarczych, które mają być podjęte przez podmioty gospodarcze na terenie strefy,

ustala Minister Przemysłu i Handlu w drodze zarządzenia, odrębnie w odniesieniu do

każdej strefy. Warunki i kryteria oceny uwzględniają w szczególności stopień, w jakim

wielkość, przedmiot i charakter ekonomiczny planowanych przez podmiot gospodarczy

przedsięwzięć gospodarczych na terenie strefy i warunków ich realizacji przyczyni

się do osiągnięcia celów ustanowienia strefy określonych w planie rozwoju strefy.

2.

W przypadku uzasadnionym ważnym interesem gospodarki lub charakterem działalności

gospodarczej na terenie strefy, Minister Przemysłu i Handlu może odstąpić od przeprowadzenia

przetargu i rokowań. W przypadku odstąpienia od przeprowadzenia przetargu i rokowań

nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 1 w części dotyczącej powierzenia zarządzającemu

udzielania zezwoleń.

3.

Do przystąpienia do przetargu lub rokowań, o których mowa w ust. 1, nie jest wymagane

uprzednie uzyskanie koncesji lub innego zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 3.

Podmiot gospodarczy przystępujący do przetargu lub rokowań przedstawia promesę koncesji

lub zezwolenia.

Minister Przemysłu i Handlu wykonuje kontrolę działalności gospodarczej podmiotu,

który uzyskał zezwolenie, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o koncesjonowaniu

działalności gospodarczej. Ustawa nie narusza określonych przepisami uprawnień właściwych

organów państwa do kontroli działalności podmiotów gospodarczych.

1.

Zezwolenie wygasa, jeżeli podmiot gospodarczy, w terminie określonym w zezwoleniu,

nie podjął na terenie strefy działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu.

2.

Zezwolenie może być cofnięte albo jego zakres lub przedmiot działalności określony

w zezwoleniu może zostać ograniczony, jeżeli podmiot gospodarczy

1)

zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej na obszarze strefy lub

2)

naruszył przepisy prawa dewizowego, przepisy prawa celnego albo przepisy dotyczące zobowiązań podatkowych, lub

3)

utracił, na skutek cofnięcia albo zmiany, koncesję lub inne zezwolenie wymagane z

mocy odrębnych przepisów do podjęcia działalności gospodarczej, która jest prowadzona

na terenie strefy, lub

4)

rażąco uchybił warunkom określonym w zezwoleniu, lub

5)

nie usunął uchybień stwierdzonych w toku kontroli, o której mowa w art. 18, w terminie

wyznaczonym w wezwaniu Ministra Przemysłu i Handlu do ich usunięcia.

3.

W razie cofnięcia zezwolenia podmiot gospodarczy traci prawo do zwolnień i preferencji,

o których mowa w art. 12 ust. 1-4, i jest zobowiązany do zapłaty, odpowiednio, podatku

dochodowego od osób prawnych lub podatku dochodowego od osób fizycznych objętego takimi

zwolnieniami i preferencjami za okres od powstania okoliczności będącej podstawą cofnięcia

zezwolenia.

1.

Minister Przemysłu i Handlu może, w drodze zarządzenia, powierzyć zarządzającemu udzielanie,

w jego imieniu, zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy

oraz wykonywanie bieżącej kontroli działalności podmiotów gospodarczych, a także ustalić

zakres tej kontroli.

2.

W przypadku powierzenia zarządzającemu wykonania bieżącej kontroli, o której mowa

w ust. 1, jest on upoważniony do dokonywania czynności kontrolnych przewidzianych

dla organu koncesyjnego w przepisach o koncesjonowaniu działalności gospodarczej w

zakresie ustalonym w zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1.

3.

Zarządzający niezwłocznie zawiadamia Ministra Przemysłu i Handlu o powstaniu okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 2, i może występować do Ministra Przemysłu i Handlu

z wnioskiem o cofnięcie zezwolenia, ograniczenie jego zakresu lub przedmiotu działalności

określonego w zezwoleniu.

W ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców

(Dz. U. z 1933 r. Nr 24, poz. 202, z 1988 r. Nr 41, poz. 325 i z 1990 r. Nr 79, poz. 466) dodaje się art. 3a w brzmieniu

„

Art. 3a.

Decyzję w sprawie zezwolenia na nabycie nieruchomości położonej na terenie specjalnej

strefy ekonomicznej, ustanowionej na podstawie odrębnych przepisów, wydaje się w terminie

miesiąca od dnia złożenia wniosku przez stronę.

”

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. Nr 12, poz. 114, z 1981 r. Nr 24, poz. 124, z 1982 r. Nr 16, poz. 125, z 1983 r. Nr 6, poz. 35 i Nr 44, poz. 203, z 1984 r. Nr 54, poz. 275, z 1985 r. Nr 14, poz. 60 i Nr 23, poz. 100, z 1986 r. Nr 39, poz. 193, z 1988 r. Nr 20, poz. 135 i Nr 41, poz. 324, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 72, poz. 422 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 75, poz. 332 i Nr 91, poz. 408 oraz z 1992 r. Nr 24, poz. 101) po art. 60

„

Art. 60

Kto prowadzi działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej bez

wymaganego zezwolenia,

podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.

”

W ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. Nr 9, poz. 31, Nr 101, poz. 444 i z 1992 r. Nr 21, poz. 86) w art. 7 w ust. 1 dodaje się pkt 12 w brzmieniu

„

12)

grunty, budowle i budynki położone na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, których

właścicielem lub użytkownikiem wieczystym jest zarządzający strefą lub które służą

do prowadzenia, na podstawie zezwolenia, działalności gospodarczej na terenie strefy.

”

1.

Z dniem wejścia w życie rozporządzenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1, Minister Przemysłu

i Handlu przejmuje czynności i uprawnienia w stosunku do spółki ustanowionej zarządzającym,

wykonywane przed tym dniem w imieniu Skarbu Państwa przez inny organ administracji

państwowej, z tym że o udostępnieniu akcji lub udziałów należących do Skarbu Państwa

takiej spółki powstałej z przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego na podstawie

ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

(Dz. U. Nr 51, poz. 298 i Nr 85, poz. 498 oraz z 1991 r. Nr 60, poz. 253 i Nr 111, poz. 480) postanawia Minister Przekształceń Własnościowych na wniosek Ministra Przemysłu i

Handlu.

2.

Do powstałej na podstawie ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych spółki

będącej zarządzającym nie stosuje się art. 17, art. 19 ust. 1 zdanie drugie, art.

23 ust. 1-3, art. 24, 28 i 29 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych.

3.

Organ administracji rządowej właściwy w sprawach gospodarki gruntami w odniesieniu

do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa lub zarząd gminy w odniesieniu do

gruntów stanowiących własność gminy może wnieść do spółki będącej zarządzającym prawo

własności gruntów, których użytkownikiem wieczystym jest ta spółka, lub gruntów, które

pozostawały w użytkowaniu wieczystym przedsiębiorstwa państwowego likwidowanego w

celu wniesienia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części mienia przedsiębiorstwa

do spółki. Wniesienie prawa własności gruntów, które pozostawały w użytkowaniu wieczystym

likwidowanego przedsiębiorstwa państwowego, następuje w porozumieniu z organem założycielskim

przedsiębiorstwa. W przypadkach określonych w niniejszym ustępie prawo użytkowania

wieczystego wygasa z chwilą wniesienia prawa własności gruntu do spółki będącej zarządzającym.

Minister Przemysłu i Handlu reprezentuje Skarb Państwa w spółce będącej zarządzającym

w zakresie praw z akcji (udziałów) objętych przez Skarb Państwa w zamian za prawo

własności gruntu wniesione w sposób określony w niniejszym ustępie.

1.

Zarządzający jest zwolniony od opłaty skarbowej oraz opłat sądowych z tytułu nabycia

lub zbycia praw do nieruchomości położonych na terenie strefy.

2.

Rada Ministrów w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 4 ust. 1, może zwolnić od podatku

dochodowego od osób prawnych dochody zarządzającego w części wydatkowanej w roku podatkowym

lub roku po nim następującym na cele rozwoju strefy, w tym na nabycie przez zarządzającego

nieruchomości lub innych rzeczy służących do prowadzenia działalności gospodarczej

na terenie strefy oraz modernizację i rozbudowę infrastruktury gospodarczej i technicznej

na terenie strefy.

Rada Ministrów przedstawia Sejmowi informację o realizacji ustawy, wraz ze sprawozdaniem

z wykonania budżetu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu

art. 15, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.

Kto prowadzi działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej bez

wymaganego zezwolenia,

podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny.