Ustawa z dnia 2 września 1994 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach rud uranu i batalionach budowlanych

1.

Żołnierzom

1)

zastępczej służby wojskowej, którzy w latach 1949-1956 byli przymusowo zatrudniani

w kopalniach węgla, kamieniołomach oraz w zakładach pozyskiwania i wzbogacania rud

uranowych,

2)

z poboru w 1949 r., którzy byli wcielani do ponadkontyngentowych brygad „Służby Polsce”

i przymusowo zatrudniani w kopalniach węgla i kamieniołomach, przysługuje, z zastrzeżeniem

ust. 2, dodatek pieniężny do emerytury lub renty, zwany dalej „dodatkiem”.

2.

Dodatek nie przysługuje żołnierzom Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Wojsk Ochrony

Pogranicza odkomenderowanym w 1956 r. na okres 6 miesięcy do kopalń węgla bez selekcjonowania

politycznego określonego kategorią zastępczej służby wojskowej.

3.

W razie zbiegu prawa do kilku świadczeń o charakterze emerytalno-rentowym, przysługuje

tylko jeden dodatek.

4.

Osobie uprawnionej jednocześnie do dodatku, o którym mowa w ust. 1, a także do dodatku

określonego w przepisach o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami

represji wojennych i okresu powojennego bądź do dodatku za tajne nauczanie przysługuje

tylko jeden z tych dodatków - wyższy lub wybrany przez zainteresowanego.

1.

Dodatek przysługuje w wysokości 0,5% przeciętnego wynagrodzenia w kwartale kalendarzowym

poprzedzającym termin waloryzacji, za każdy pełny miesiąc trwania pracy, o której

mowa w art. 1 ust. 1, nie więcej jednak łącznie niż 10% tego wynagrodzenia.

2.

Zmiana wysokości dodatku następuje w trzecim miesiącu kwartału, w którym jest przeprowadzana

waloryzacja.

Dodatek przysługuje obok emerytury lub renty i jest przyznawany oraz wypłacany przez

właściwy w sprawach emerytur i rent organ rentowy.

Dodatek finansowany jest ze środków budżetu państwa.

1.

Dodatek jest przyznawany na podstawie zaświadczenia organu wojskowego potwierdzającego

rodzaj i okres wykonywania przymusowego zatrudnienia w ramach zastępczej służby wojskowej,

o którym mowa w art. 1 ust. 1.

2.

Minister Obrony Narodowej określa, w drodze rozporządzenia, organy wojskowe właściwe

do wydawania zaświadczeń, o których mowa w ust. 1, oraz tryb postępowania przed tymi

organami.

Wiek emerytalny osób wymienionych w art. 1 ust. 1, przysługujący im na podstawie odrębnych

przepisów, ulega skróceniu o okres przymusowego zatrudnienia w kopalniach węgla, kamieniołomach

i zakładach pozyskiwania i wzbogacania rud uranowych.

1.

Osobom, które zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów wskutek inwalidztwa pozostającego

w związku z zatrudnieniem, o którym mowa w art. 1 ust. 1, przysługują świadczenia

pieniężne i inne uprawnienia przewidziane w przepisach o zaopatrzeniu inwalidów wojennych

i wojskowych oraz ich rodzin.

2.

Za inwalidztwo pozostające w związku z zatrudnieniem, o którym mowa w art. 1 ust.

1, uważa się inwalidztwo będące następstwem zranień, kontuzji bądź innych obrażeń

lub chorób powstałych w związku z tym zatrudnieniem.

3.

Związek zranień, kontuzji bądź innych obrażeń lub chorób z zatrudnieniem w miejscach,

o których mowa w art. 1 ust. 1, ustala wojskowa komisja lekarska.

4.

Grupę inwalidztwa, datę jego powstania oraz związek inwalidztwa z zatrudnieniem w

miejscach, o których mowa w art. 1 ust. 1, ustala komisja lekarska do spraw inwalidztwa

i zatrudnienia, na podstawie orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej.

W sprawach nie uregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.