Ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych.

1.

Ustawa reguluje najem samodzielnych lokali mieszkalnych przeznaczonych w całości przez

wynajmującego do stałego wynajmowania oraz zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych.

2.

W zakresie nie uregulowanym ustawą do najmu lokali mieszkalnych stosuje się przepisy

Kodeksu cywilnego.

1.

Przepisów ustawy nie stosuje się do najmu okazjonalnego.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do lokali mieszkalnych będących w dyspozycji jednostek

organizacyjnych podległych Ministrom: Obrony Narodowej, Spraw Wewnętrznych oraz Ministrowi

Sprawiedliwości w zakresie Służby Więziennej.

1.

Samodzielnym lokalem mieszkalnym, zwanym dalej „lokalem”, w rozumieniu ustawy jest

1)

wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych

na stały pobyt ludzi, który wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służy zaspokajaniu

ich potrzeb mieszkaniowych,

2)

budynek mieszkalny, w którym znajduje się tylko jeden lokal (dom jednorodzinny), oraz

lokal stanowiący odrębną nieruchomość, jeżeli taki dom lub lokal jest w całości przedmiotem

najmu.

2.

W rozumieniu ustawy lokalem mieszkalnym jest również pracownia wynajęta twórcy do

prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki.

3.

Lokal zamienny nie może mieć wyposażenia technicznego gorszego od lokalu dotychczas

zajmowanego i powinien znajdować się w tej samej lub w pobliskiej miejscowości. Powierzchnia

pokoi w lokalu zamiennym powinna odpowiadać powierzchni pokoi dotychczas zajmowanych;

warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli na członka gospodarstwa domowego najemcy

przypada 10 m

4.

Lokal socjalny powinien nadawać się do zamieszkania ze względu na wyposażenie i stan

techniczny, a powierzchnia pokoi w takim lokalu, przypadająca na członka gospodarstwa

domowego najemcy, nie może wynosić mniej niż 5 m

Zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej jest zadaniem

własnym gminy.

1.

Lokale stanowiące własność gminy albo komunalnych osób prawnych lub spółek prawa handlowego

utworzonych z udziałem gminy bądź pozostające w samoistnym posiadaniu tych podmiotów

tworzą mieszkaniowy zasób gminy.

2.

Mieszkaniowy zasób, o którym mowa w ust. 1, gmina tworzy w drodze budowy lub nabywania

budynków mieszkalnych i utrzymuje go na poziomie umożliwiającym zaspokojenie potrzeb

rodzin o niskich dochodach, a także, w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia

lokale zamienne lub socjalne. Gmina może także ustanowić własność poszczególnych lokali

w celu ich zbycia, na zasadach określonych odrębnymi przepisami, kierując się względami

racjonalnej gospodarki mieszkaniowym zasobem.

3.

Zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy oraz kryteria wyboru osób, z którymi

umowy najmu powinny być zawierane w pierwszej kolejności, określa rada gminy. Sprawy

te powinny być poddane kontroli społecznej.

Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy lokal do używania na czas

nie oznaczony, chyba że najem lokalu jest związany ze stosunkiem pracy lub zawarcia

umowy na czas oznaczony żąda najemca.

Małżonkowie wspólnie zajmujący lokal są z mocy prawa najemcami tego lokalu, chociażby

umowa najmu została zawarta tylko przez jednego z nich.

W razie śmierci najemcy, jego zstępni, wstępni, pełnoletnie rodzeństwo oraz osoba,

która pozostawała faktycznie we wspólnym pożyciu małżeńskim z najemcą, mieszkający

z nim stale do chwili jego śmierci, wstępują w stosunek najmu lokalu, chyba że się

tego prawa zrzekną wobec wynajmującego. Nie dotyczy to osób, które w chwili śmierci

najemcy miały tytuł prawny do zajmowania innego lokalu mieszkalnego.

1.

Wynajmujący jest obowiązany oddać najemcy do używania lokal wraz z pomieszczeniami

przynależnymi, położonymi poza lokalem, w szczególności z piwnicą lub strychem. Wynajmujący

jest tez obowiązany do zapewnienia sprawnego działania istniejących urządzeń technicznych

budynku, umożliwiających najemcy korzystanie z oświetlenia i ogrzewania lokalu, ciepłej

i zimnej wody, wind, zbiorczej anteny i innych urządzeń należących do wyposażenia

lokalu lub budynku.

2.

W razie oddania w najem lokalu opróżnionego przez dotychczasowego najemcę, wynajmujący

jest obowiązany wymienić zużyte elementy wyposażenia.

3.

Do wynajmującego należy w szczególności

1)

utrzymanie w należytym stanie, porządku i czystości pomieszczeń i urządzeń budynku,

służących do wspólnego użytku mieszkańców, oraz jego otoczenia,

2)

dokonywanie napraw budynku, jego pomieszczeń i urządzeń oraz przywrócenie poprzedniego

stanu budynku uszkodzonego, niezależnie od przyczyn, z tym że najemcę obciąża obowiązek

pokrycia szkód powstałych z jego winy,

3)

dokonywanie napraw lokali, napraw lub wymiany instalacji i elementów wyposażenia technicznego,

w zakresie nie obciążającym najemcy, a zwłaszcza

a)

napraw i wymiany wewnętrznych instalacji wodo-. ciągowej, gazowej i ciepłej wody -

bez urządzeń odbiorczych, a także napraw r wymiany wewnętrznej instalacji kanalizacyjnej,

centralnego ogrzewania wraz z grzejnikami, instalacji elektrycznej, telefonicznej

oraz anteny zbiorczej - z wyjątkiem osprzętu,

b)

wymiany pieców grzewczych, stolarki okiennej i drzwiowej oraz podłóg, posadzek i wykładzin

podłogowych, a także tynków.

4.

W sprawach zarządu lokalami tworzącymi mieszkaniowy zasób gminy właściciel powinien

współdziałać z przedstawicielami najemców. Zakres tego współdziałania określa rada

gminy, w szczególności w stosunku do budynków stanowiących współwłasność gminy lub

osób prawnych, o których mowa w art. 5 ust. 1.

1.

Najemca jest obowiązany utrzymywać lokal i pomieszczenia do niego przynależne we właściwym

stanie technicznym i sanitarnym oraz przestrzegać regulaminu domowego. Najemca jest

także obowiązany dbać i chronić przed uszkodzeniem lub dewastacją części budynku przeznaczone

do wspólnego korzystania, jak windy, klatki schodowe, korytarze, pomieszczenia zsypów,

inne pomieszczenia gospodarcze oraz otoczenie budynku.

2.

Z zastrzeżeniem art. 11, najemcę obciąża naprawa i konserwacja

1)

podłóg, posadzek, wykładzin podłogowych oraz ściennych okładzin ceramicznych, szklanych

i innych w kuchni i pomieszczeniach sanitarnych,

2)

okien i drzwi,

3)

wbudowanych mebli, łącznie z ich wymianą,

4)

trzonów kuchennych, kuchni i grzejników wody przepływowej (gazowych, elektrycznych

i węglowych), podgrzewaczy wody, wanien, brodzików, mis klozetowych, zlewozmywaków

i umywalek, wraz z syfonami, baterii i zaworów czerpalnych oraz innych urządzeń sanitarnych,

w które lokal jest wyposażony, łącznie z ich wymianą,

5)

osprzętu i zabezpieczeń instalacji elektrycznej, z wyłączeniem wymiany przewodów oraz

osprzętu anteny zbiorczej,

6)

pieców węglowych i akumulacyjnych bądź wymiana zużytych elementów,

7)

etażowego centralnego ogrzewania, a w wypadku gdy nie zostało ono zainstalowane na

koszt wynajmującego, także jego wymiana,

8)

przewodów odpływowych urządzeń sanitarnych aż do pionów zbiorczych, w tym niezwłoczne

usuwanie ich niedrożności,

9)

innych elementów wyposażenia lokalu i pomieszczeń przynależnych poprzez

a)

malowanie lub tapetowanie oraz naprawę uszkodzeń tynków ścian i sufitów,

b)

malowanie drzwi i okien od strony wewnętrznej, wbudowanych mebli, urządzeń kuchennych,

sanitarnych i grzewczych, w celu ich zabezpieczenia przed korozją.

3.

Poza naprawami, o których mowa w ust. 2, najemca jest obowiązany do naprawienia szkód

powstałych z jego winy. Odpowiedzialność najemcy i pełnoletnich osób stale z nim zamieszkujących

za powstałą szkodę jest solidarna. Nie dotyczy to podnajemców.

W umowach najmu lokali nie stanowiących mieszkaniowego zasobu gminy strony mogą ustalić

odmiennie prawa i obowiązki, o których mowa w art. 9 i art. 10, jeżeli czynsz nie

jest regulowany. W szczególności strony mogą objąć najmem rzeczy ruchome stanowiące

wyposażenie lokalu.

Roboty remontowe w lokalu znajdującym się w budynku wpisanym do rejestru zabytków

mogą być przeprowadzone wyłącznie na podstawie i po uzyskaniu zezwolenia właściwego

wojewódzkiego konserwatora zabytków; w takim wypadku nie stosuje się terminu, o którym

mowa w art. 15 ust. 4.

Przed wydaniem lokalu najemcy strony sporządzają protokół, w którym określają stan

techniczny i stopień zużycia znajdujących się w nim instalacji i urządzeń. Protokół

stanowi podstawę rozliczeń przy zwrocie lokalu.

Umowa podnajmu lokalu w całości lub jego części albo oddania w bezpłatne używanie

wymaga zgody wynajmującego wyrażonej na piśmie, jednakże wynajmujący nie może zgody

odmówić bez uzasadnionej przyczyny.

1.

W razie awarii wywołującej szkodę lub grożącej bezpośrednio powstaniem szkody, najemca

jest obowiązany do natychmiastowego udostępnienia lokalu w celu jej usunięcia. Jeżeli

najemca jest nieobecny albo odmawia udostępnienia lokalu, wynajmujący ma prawo wejść

do lokalu w obecności funkcjonariusza policji lub straży miejskiej, a gdy wymaga to

pomocy straży pożarnej, także przy jej udziale.

2.

Jeżeli otwarcie lokalu nastąpiło pod nieobecność najemcy lub pełnoletniej osoby stale

z nim zamieszkującej, wynajmujący jest obowiązany zabezpieczyć lokal i znajdujące

się w nim rzeczy do czasu przybycia najemcy. Z czynności tych sporządza się protokół.

3.

Najemca powinien także udostępnić wynajmującemu lokal w celu dokonania

1)

okresowego, a w szczególnie uzasadnionych wypadkach również doraźnego, przeglądu stanu

i wyposażenia technicznego lokalu oraz ustalenia zakresu niezbędnych prac i ich wykonania,

2)

zastępczego wykonania przez wynajmującego prac obciążających najemcę.

4.

Jeżeli rodzaj koniecznej naprawy tego wymaga, najemca jest obowiązany opróżnić lokal

i przenieść się na koszt wynajmującego do lokalu zamiennego, jednak na czas nie dłuższy

niż rok. Czynsz za lokal zamienny, bez względu na wyposażenie techniczne, nie może

być wyższy niż za lokal dotychczasowy.

Najemca może wprowadzić w lokalu ulepszenia tylko za zgodą wynajmującego i na podstawie

pisemnej umowy określającej sposób rozliczeń z tego tytułu.

1.

Po zakończeniu najmu najemca jest obowiązany odnowić lokal i dokonać obciążających

go napraw. Za wymienione przez najemcę w okresie trwania najmu elementy wyposażenia

lokalu należy się zwrot kwoty odpowiadającej różnicy ich wartości, według stanu z

dnia objęcia lokalu oraz w dniu jego opróżnienia. Kwotę należną najemcy oblicza się

według cen obowiązujących w dniu rozliczenia.

2.

Wynajmujący może żądać usunięcia ulepszeń wprowadzonych przez najemcę z naruszeniem

art. 16 i przywrócenia stanu poprzedniego, jeżeli nie naruszy to substancji lokalu,

albo ulepszenia zatrzymać za zwrotem ich wartości uwzględniającej stopień zużycia

według stanu na dzień opróżnienia lokalu.

1.

W razie samowolnego zajęcia lokalu właściciel może dokonać usunięcia sprawcy, działając

z pomocą policji albo straży miejskiej.

2.

Sprawcy samowolnego zajęcia lokalu nie przysługują środki przewidziane w przepisach

o ochronie posiadania.

3.

Odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego wynosi 200% czynszu, jaki osoba

zajmująca lokal byłaby obowiązana opłacać z tytułu jego najmu.

4.

Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, wynajmujący może żądać odszkodowania

uzupełniającego.

1.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa warunki i tryb zajmowania oraz zwalniania

mieszkań przez osoby wymienione w przepisach o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe, biorąc pod uwagę szczególne potrzeby mieszkaniowe tych osób

wynikające z pełnionych przez nie funkcji.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa warunki korzystania z dodatkowej

powierzchni mieszkalnej - pracowników, których uprawnienia wynikają z dotychczasowych

przepisów, biorąc pod uwagę potrzeby mieszkaniowe wynikające ze szczególnych warunków

wykonywania zawodu.

1.

Z tytułu najmu najemca jest obowiązany opłacać czynsz.

2.

W wypadkach przewidzianych ustawą wysokość czynszu ustala się w sposób w niej określony

(czynsz regulowany). W pozostałych wypadkach czynsz jest wolny.

3.

Wysokość czynszu powinna uwzględniać stan techniczny i położenie domu, powierzchnię

i wyposażenie lokalu oraz inne czynniki podwyższające lub obniżające jego wartość

użytkową.

4.

Wysokość czynszu strony określają w umowie.

Najemca oprócz czynszu jest obowiązany do uiszczania opłat za energię elektryczną,

energię cieplną, gaz, wodę oraz inne świadczenia, w szczególności za odbiór nieczystości

stałych i płynnych, windę i antenę zbiorczą.

1.

Jeżeli strony nie uzgodniły inaczej, czynsz jest płatny miesięcznie z góry do 10 dnia

miesiąca, do rąk wynajmującego lub na wskazany przez niego rachunek.

2.

Jeżeli opłaty, o których mowa w art. 21, mają być płatne za pośrednictwem wynajmującego,

termin płatności strony określają w umowie najmu.

3.

Za zapłatę czynszu i opłat odpowiadają solidarnie z najemcą stale mieszkające z nim

osoby pełnoletnie.

1.

Z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, wynajmujący może podwyższyć czynsz

wypowiadając wysokość czynszu dotychczasowego, z zachowaniem terminów wypowiedzenia.

2.

Jeżeli strony w umowie nie ustaliły terminu dłuższego, wówczas termin wypowiedzenia

wysokości czynszu wynosi 3 miesiące.

3.

Wypowiedzenie czynszu powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie. Na żądanie

najemcy wynajmujący określi przyczynę i kalkulację podwyżki.

W ciągu połowy okresu wypowiedzenia najemca może zakwestionować wysokość podwyżki

kierując sprawę do sądu rejonowego albo oświadczyć wynajmującemu na piśmie, że z lokalu

rezygnuje i że opróżni go w terminie miesiąca. W takim wypadku, w zastrzeżonym terminie

miesięcznym, z którego upływem najem ulega rozwiązaniu, najemca jest obowiązany uiszczać

czynsz dotychczasowy.

1.

Czynsz regulowany opłacają najemcy lokali tworzących mieszkaniowy zasób gminy oraz

stanowiących własność Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych lub osób prawnych

prowadzących eksploatację budynków w celach niezarobkowych, z zastrzeżeniem art. 66.

2.

Maksymalny czynsz regulowany nie może przekraczać w stosunku rocznym 3% wartości odtworzeniowej

lokalu.

3.

Wartość odtworzeniową lokalu wyznacza iloczyn jego powierzchni użytkowej i wskaźnika

przeliczeniowego 1 m

4.

Wojewoda, w drodze zarządzenia, ustala co kwartał wysokość wskaźnika przeliczeniowego

1 m

Z zachowaniem zasad, o których mowa w art. 25, rada gminy, w drodze uchwały, ustala

zróżnicowane stawki czynszu za 1 m

1)

położenie budynku (centrum, peryferie, zabudowa zwarta lub wolno stojąca),

2)

położenie lokalu w budynku (kondygnacja, stopień nasłonecznienia),

3)

wyposażenie budynku i lokalu w urządzenia techniczne i instalacje oraz ich stan,

4)

ogólny stan techniczny budynku.

Na lokale socjalne powinny być przeznaczane lokale o obniżonej wartości użytkowej,

w szczególności z gorszym wyposażeniem technicznym.

1.

Umowa o najem lokalu socjalnego może być zawarta z osobą, która nie ma zaspokojonych

potrzeb mieszkaniowych i znalazła się w niedostatku, wskutek czego jej dochód miesięczny

nie pozwala na wynajęcie lokalu na zasadach ogólnych. Umowę o najem lokalu socjalnego

zawiera się również w wypadku, gdy ustawa nakłada na gminę taki obowiązek.

2.

Umowę najmu z osobami, o których mowa w ust. 1, zawiera się na czas oznaczony. Umowę

tę można przedłużyć na następny okres, jeżeli najemca nadal znajduje się w sytuacji

uzasadniającej zawarcie umowy.

Umowę najmu lokalu socjalnego można rozwiązać ze skutkiem natychmiastowym, jeżeli

najemca wszedł w posiadanie innego lokalu mieszkalnego.

Rada gminy określa, z jakimi osobami, o których mowa w art. 28 ust. 1, umowy najmu

powinny być zawierane w pierwszej kolejności, oraz stawki czynszów za najem tych lokali.

1.

Wynajmujący może wypowiedzieć najem wyłącznie z ważnej przyczyny.

2.

Wypowiedzenie powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie oraz określać

przyczynę wypowiedzenia.

1.

Najpóźniej na miesiąc naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego wynajmujący może wypowiedzieć

najem, jeżeli najemca

1)

pomimo pisemnego upomnienia nadal

a)

używa lokalu w sposób sprzeczny z umową lub niezgodnie z przeznaczeniem, zaniedbuje

obowiązki dopuszczając do powstania szkód albo niszczy urządzenia przeznaczone do

wspólnego korzystania przez mieszkańców,

b)

wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym

korzystanie z innych lokali,

2)

jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat, o których mowa w art. 21, co najmniej przez

dwa pełne okresy płatności, pomimo uprzedzenia na piśmie o zamiarze wypowiedzenia

najmu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących

należności,

3)

podnajął albo oddał lokal lub jego część do bezpłatnego używania bez zgody wynajmującego.

2.

Najpóźniej na trzy miesiące naprzód na koniec miesiąca kalendarzowego można wypowiedzieć

najem, jeżeli najemcy lub jego małżonkowi opłacającym czynsz regulowany przysługuje

tytuł prawny do innego lokalu położonego w tej samej miejscowości, z zastrzeżeniem

przepisu art. 56 ust. 8.

Z ważnych przyczyn, innych niż określone w art. 32, wynajmujący może wytoczyć powództwo

o rozwiązanie najmu i nakazanie przez sąd opróżnienia lokalu, jeżeli strony nie osiągnęły

porozumienia co do warunków i terminu rozwiązania umowy. W takim wypadku do upływu

wyznaczonego przez sąd terminu opróżnienia lokalu najemca jest obowiązany uiszczać

odszkodowanie za korzystanie z lokalu bez tytułu prawnego w wysokości odpowiadającej

czynszowi, jaki najemca powinien był płacić, gdyby powództwa nie wytoczono.

Jeżeli, pomimo ustania stosunku najmu, najemca nie opuszcza lokalu, stosuje się przepisy

art. 18 ust. 3 i 4.

Jeżeli przyczyną wytoczenia powództwa, o którym mowa w art. 33, jest konieczność przeprowadzenia

rozbiórki budynku lub remontu albo modernizacji, wymagających opróżnienia niektórych

bądź wszystkich lokali, wynajmujący jest obowiązany zapewnić najemcy opłacającemu

czynsz regulowany lokal zamienny oraz pokryć koszty przeprowadzki.

1.

Sąd, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania z lokalu przez najemcę, jego

szczególną sytuację materialną i rodzinną, może w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu

orzec o uprawnieniu najemcy do otrzymania lokalu socjalnego. W takim wypadku gmina

jest obowiązana zapewnić lokal socjalny.

2.

Uprawniony, o którym mowa w ust. 1, ma pierwszeństwo w uzyskaniu lokalu socjalnego.

Wyroków sądowych nakazujących eksmisję nie wykonuje się w okresie od 1 listopada do

31 marca roku następnego włącznie, jeżeli zobowiązanemu nie wskazano lokalu, do którego

ma nastąpić przekwaterowanie.

Ograniczenia, o których mowa w art. 36 i art. 37, nie dotyczą eksmisji orzeczonej

przez sąd z powodu znęcania się nad rodziną.

1.

Dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mieszkającym w lokalach, do których mają tytuł

prawny, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w

okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku

nie przekracza 150% najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% w gospodarstwie

wieloosobowym.

2.

Dodatek mieszkaniowy nie przysługuje

1)

najemcom opłacającym czynsz wolny,

2)

najemcom lokali socjalnych,

3)

podatnikom podatku rolnego, z wyjątkiem osób, które otrzymały prawo zamieszkania w

lokalach na podstawie art. 54 ustawy - Karta Nauczyciela,

4)

osobom prowadzącym w zajmowanym lokalu działalność gospodarczą.

3.

W wypadku gdy gmina nie korzysta z dotacji z budżetu państwa, o której mowa w art.

45 ust. 2, dodatki mieszkaniowe mogą być także wypłacane osobom wymienionym w ust.

2, jeżeli rada gminy tak uchwali.

1.

Przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osoby stale razem

zamieszkujące.

2.

Za podstawę obliczenia dochodu przypadającego na jednego członka gospodarstwa domowego

przyjmuje się sumę dochodów członków tego gospodarstwa osiągniętych w okresie trzech

miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku.

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa sposób deklarowania oraz wzór deklaracji

o wysokości dochodów członków gospodarstwa domowego oraz dokumenty, które do deklaracji

należy dołączyć lub które powinny być przez składających deklarację przechowywane

w celu udostępnienia na żądanie organu przyznającego dodatek mieszkaniowy.

1.

Wysokość dodatku stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię

użytkową zajmowanego lokalu a wydatkami poniesionymi przez osobę otrzymującą dodatek,

w wysokości

1)

15% dochodów gospodarstwa - w gospodarstwie jednoosobowym,

2)

12% dochodów gospodarstwa - w gospodarstwie 2-4-osobowym,

3)

10% dochodów gospodarstwa - w gospodarstwie 5-osobowym i większym.

2.

Jeżeli dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego

w art. 39 ust. 1, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego,

należny dodatek obniża się o tę kwotę.

3.

Jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni

użytkowej, dodatek mieszkaniowy ustala się w wysokości różnicy między faktycznymi

wydatkami ponoszonymi na ten lokal a odpowiednią kwotą wymienioną w ust. 1 pkt 1-3.

1.

Normatywna powierzchnia użytkowa lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa

domowego nie może przekraczać

1)

35 m

2)

40 m

3)

45 m

4)

55 m

5)

65 m

6)

70 m

2.

Właścicielowi domu jednorodzinnego dodatek mieszkaniowy przysługuje tylko wtedy, gdy

powierzchnia użytkowa tego domu nie przekracza 70 m

3.

Normy powierzchni użytkowej, określone w ust. 1, podwyższa się o 10 m

4.

Wydatki na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu oblicza się dzieląc

wydatki na lokal zajmowany przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany w ten

sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię użytkową lokalu, o której mowa w ust.

1.

5.

Jeżeli powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu w domach wielorodzinnych przekracza

powierzchnię normatywną o więcej niż 30%, dodatek mieszkaniowy nie przysługuje.

6.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa rodzaje wydatków za zajmowany lokal

mieszkalny, stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego.

1.

Dodatek mieszkaniowy przyznaje na wniosek osoby uprawnionej, o której mowa w art.

39 ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej.

2.

Dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres sześciu miesięcy, na podstawie deklaracji,

o której mowa w art. 40 ust. 3. Decyzja powinna być wydana w ciągu miesiąca od dnia

złożenia wniosku.

3.

W wypadku stwierdzenia, ze osoba, której przyznano dodatek, nie opłaca należnego czynszu,

opłat eksploatacyjnych lub przypadających na nią kosztów zarządu nieruchomością wspólną,

wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się w drodze decyzji, aż do czasu uregulowania

zaległości. Przepis stosuje się odpowiednio do właścicieli domów jednorodzinnych,

którzy nie pokrywają wydatków, o których mowa w art. 42 ust. 6.

4.

Jeżeli w wyniku wznowienia postępowania stwierdzono, że dodatek przyznano na podstawie

nieprawdziwych danych zawartych w deklaracji lub wniosku albo że przyznano go w nadmiernej

wysokości, osoba otrzymująca dodatek mieszkaniowy jest zobowiązana do zwrotu nienależnie

pobranych kwot w podwójnej wysokości. Należności te, wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi,

podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji.

Wypłatę dodatku w skorygowanej wysokości wstrzymuje się do czasu wyegzekwowania należności.

5.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa wzór wniosku o przyznanie dodatku

mieszkaniowego oraz dokumenty, które oprócz deklaracji o wysokości dochodów członków

gospodarstwa domowego należy do wniosku dołączyć.

1.

Dodatek mieszkaniowy wypłaca się zarządcy domu, z wyjątkiem ryczałtu wymienionego

w ust. 4, który jest wypłacany wnioskodawcy.

2.

Dodatek mieszkaniowy wypłaca się w całości do rąk wnioskodawcy będącego właścicielem

domu jednorodzinnego.

3.

Zarządca zalicza dodatek mieszkaniowy na poczet przysługujących mu lub rozliczanych

za jego pośrednictwem należności z tytułu zajmowanego przez wnioskodawcę lokalu mieszkalnego.

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa, w jakich wypadkach wnioskodawcy

przysługuje ryczałt na zakup opału, oraz jego wysokość w zależności od sposobu ogrzewania

wody i lokalu mieszkalnego.

1.

Wypłata dodatków mieszkaniowych jest zadaniem własnym gminy.

2.

Gminy uzyskują dotacje celowe z budżetu państwa na dofinansowanie zadania, o którym

mowa w ust. 1, w granicach kwot określonych na ten cel w ustawie budżetowej.

3.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określa zasady i tryb ustalania oraz przekazywania

gminom z budżetu państwa dotacji, o której mowa w ust. 2, oraz szczegółowe zasady

przyznawania dodatków mieszkaniowych i ich wypłat.

W ustawie z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. z 1984 r. Nr 29, poz. 149, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 105, poz. 453, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 oraz z 1994 r. Nr 53, poz. 214) w art. 31 dodaje się nowy ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z Ministrem Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa

oraz Ministrem Finansów, określa wysokość czynszu najmu lokali mieszkalnych będących

w administracji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, a także zasady zwrotu

różnicy w opłatach czynszowych za inne lokale mieszkalne, za które funkcjonariusz

Służby Więziennej jest obowiązany opłacać czynsz.

”

W ustawie - Kodeks cywilny wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 680 otrzymuje brzmienie

„

Art. 680.

Do najmu lokali stosuje się przepisy niniejszego tytułu tylko o tyle, o ile stosunek

ten nie jest odmiennie uregulowany w przepisach ustawy o najmie lokali mieszkalnych

i dodatkach mieszkaniowych.

”

;

2)

skreśla się art. 689;

3)

skreśla się art. 691.

Emeryci i renciści, którzy nabyli prawo do bezpłatnego mieszkania z tytułu pracy w

państwowych gospodarstwach rolnych, są zwolnieni z czynszu najmu lokali mieszkalnych.

W ustawie - Kodeks postępowania cywilnego w art. 1046 skreśla się § 4.

W ustawie z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela

(Dz. U. Nr 3, poz. 19, Nr 25, poz. 187 i Nr 31, poz. 214, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1988 r. Nr 19, poz. 132, z 1989 r. Nr 4, poz. 24 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 197, Nr 36, poz. 206 i Nr 72, poz. 423, z 1991 r. Nr 95, poz. 425 i Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr 53, poz. 252, Nr 54, poz. 254 i Nr 90, poz. 451, z 1993 r. Nr 129, poz. 602 oraz z 1994 r. Nr 43, poz. 163) skreśla się art. 57.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25, Nr 77, poz. 355 i Nr 91, poz. 421) skreśla się art. 76.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze

(Dz. U. z 1994 r. Nr 19, poz. 70) skreśla się art. 57.

W ustawie z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. Nr 65, poz. 385, z 1991 r. Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 63, poz. 314 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 3 i Nr 43, poz. 163) skreśla się art. 123.

W ustawie z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu

Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 5, poz. 23 i Nr 6, poz. 29 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 3 i Nr 90, poz. 419) wprowadza się następujące zmiany

1)

skreśla się art. 41;

2)

w art. 42 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Na wniosek osoby bliskiej, która pozostała w lokalu po śmierci najemcy, cenę sprzedaży

pomniejsza się, uwzględniając, zamiast okresu własnej pracy albo okresu najmu, okres

pracy najemcy w zakładach pracy, o których mowa w ust. 2 pkt 1.

”

;

3)

art. 47 otrzymuje brzmienie

„

Art. 47.

Emeryci i renciści, którzy nabyli prawo do bezpłatnego mieszkania z tytułu pracy w

państwowych gospodarstwach rolnych, są zwolnieni z czynszu najmu lokali mieszkalnych.

”

W ustawie z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin

(Dz. U. Nr 129, poz. 600) w art. 21 w ust.

1 dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

wypłaty dodatków mieszkaniowych, określonych w odrębnych przepisach.

”

1.

Przepisy ustawy stosuje się do najmu nawiązanego przed dniem jej wejścia w życie,

z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału.

2.

Umowy najmu zawarte na podstawie ustawy, o której mowa w art. 67 pkt 2, pozostają

w mocy.

1.

Najem nawiązany na podstawie decyzji administracyjnych o przydziale lub na podstawie

innego tytułu prawnego przed wprowadzeniem w danej miejscowości publicznej gospodarki

lokalami albo szczególnego trybu najmu jest, w rozumieniu ustawy, najmem umownym zawartym

na czas nie oznaczony.

2.

Do dnia 31 grudnia 2004 r. włącznie czynsz najmu lokali, nawiązanego w sposób, o którym

mowa w ust. 1, położonych w domach stanowiących własność osób fizycznych lub prawnych

albo lokali stanowiących własność takich osób, ustala się zgodnie z przepisami o czynszu

regulowanym.

3.

Jeżeli będzie to uzasadnione stopniem zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w gminie,

rada gminy po zasięgnięciu opinii sejmiku samorządowego może ustalić termin krótszy

niż określony w ust. 2.

4.

W razie gdy właściciel, o którym mowa w ust. 2, zamierza zamieszkać w swoim lokalu

i w tym celu zwalnia na rzecz najemcy zajmowany dotychczas lokal znajdujący się w

zasobach gminy, najemca jest obowiązany opróżnić lokal właściciela i przenieść się

do lokalu zwolnionego, jeżeli spełnia on przewidziane ustawą wymagania dla lokalu

zamiennego. W takim wypadku właściciel może wypowiedzieć najem w trybie art. 32 ust.

2.

5.

Gmina jest obowiązana wynająć lokal osobie, która opróżniła lokal właściciela, od

następnego dnia po upływie okresu wypowiedzenia najmu przez właściciela.

6.

Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio, jeżeli w lokalu właściciela ma zamieszkać

jego pełnoletnie dziecko lub rodzice.

7.

Jeżeli właściciel zamierzający zamieszkać w swoim lokalu nie dysponuje lokalem, który

mógłby być zwolniony z przeznaczeniem dla najemcy, może najem wypowiedzieć w terminie

nie krótszym niż 2 lata. Warunkiem wypowiedzenia jest przyjęcie przez gminę obowiązku

zawarcia umowy najmu z osobą, której właściciel ma zamiar wypowiedzieć umowę.

8.

Nie można wypowiedzieć najmu w trybie art. 32 ust. 2, jeżeli lokal, do którego ma

tytuł prawny najemca lub jego małżonek, podlega przepisom ust. 1 i 2.

9.

Jeżeli przyczyną rozwiązania najmu w trybie art. 35 przez właściciela, o którym mowa

w ust. 2, jest stwierdzona przez właściwy organ nadzoru budowlanego konieczność opróżnienia

lokalu z powodu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, obowiązek dostarczenia

najemcy lokalu zamiennego i pokrycia kosztów przeprowadzki spoczywa na gminie. Obowiązek

ten wygasa z dniem 1 stycznia 2005 r.

Osoby będące w dniu wejścia w życie ustawy najemcami lokali w budynkach stanowiących

własność osób prawnych oraz następcy prawni tych osób, w rozumieniu art. 8, opłacają

czynsz regulowany.

1.

Umowy najmu dotychczasowych mieszkań zakładowych, bez względu na ich treść, stają

się z mocy prawa umowami zawartymi w rozumieniu ustawy na czas nie oznaczony, chyba

ze ich najem również po wejściu w życie ustawy będzie związany ze stosunkiem pracy.

W takim wypadku umowa staje się umową na czas oznaczony.

2.

Osoba, zajmująca mieszkanie zakładowe bez tytułu prawnego wskutek wypowiedzenia jej

najmu przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowuje uprawnienie do lokalu zamiennego

nabyte na podstawie dotychczasowych przepisów. W razie przejęcia mieszkania zakładowego

przez gminę, osobę, o której mowa wyżej, gmina może pozostawić w dotychczasowym mieszkaniu,

na zasadzie określonej w ust. 1.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do najemców lokali, które utraciły charakter

mieszkań zakładowych przed dniem wejścia w życie ustawy wskutek likwidacji, przekształcenia

lub upadłości zakładu pracy, a także przeniesienia własności budynków mieszkalnych

na inną osobę.

Umowa najmu lokalu, zawarta na warunkach i w trybie określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 30 ustawy wymienionej w art. 67 pkt 2 na okres zajmowania stanowiska

lub pełnienia funkcji przez najemcę, wygasa po upływie tego okresu.

Ilekroć w odrębnych przepisach wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy jest mowa

o domach jednorodzinnych, małych domach mieszkalnych, domach mieszkalno-pensjonatowych

lub letniskowych, rozumie się przez to budynki odpowiadające wymaganiom określonym

w przepisach dotychczas obowiązujących.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy do czynności jednostek zarządzających nieruchomościami

na mocy decyzji administracyjnych, wydanych na podstawie art. 25 ust. 2 i 3 ustawy

wymienionej w art. 67 pkt 2, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Jeżeli zarząd zostanie przywrócony właścicielowi na jego wniosek złożony w ciągu roku

od dnia wejścia w życie ustawy, znosi się wzajemne rozliczenia z tytułu dochodów z

nieruchomości i wydatków na eksploatację i remonty bieżące, jakie miały miejsce do

dnia przywrócenia zarządu.

3.

Z czynności, o których mowa w ust. 2, sporządza się protokół.

Kaucja wpłacona przez najemcę, pomniejszona o ewentualne należności wynajmującego

z tytułu najmu, podlega zwrotowi wraz z oprocentowaniem w ciągu miesiąca od opróżnienia

lokalu lub nabycia jego własności przez najemcę.

Postępowanie administracyjne wszczęte na podstawie ustaw, o których mowa w art. 67

pkt 1 i 2, i nie zakończone do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną podlega

umorzeniu. Przepis ten nie dotyczy postępowania wszczętego na podstawie przepisów

rozdziału 12 w dziale II i art. 156-161 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Właściciel lub zarządca budynku, jeżeli nie zostanie zawarta umowa najmu, może wytoczyć

powództwo o nakazanie przez sąd opróżnienia lokalu z osób, które w dniu wejścia w

życie ustawy zajmowały go bez tytułu prawnego. W takim wypadku stosuje się odpowiednio

przepis art. 33.

Wydane i nie wykonane przed dniem wejścia w życie ustawy prawomocne orzeczenia sądowe

oraz ostateczne decyzje administracyjne w sprawach opróżnienia lokali podlegających

przepisom ustawy, o której mowa w art. 67 pkt 2, są wykonywane przez organy gmin w

trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Lokale należące do zasobów gminy o powierzchni przekraczającej 80 m

Tracą moc

1)

ustawa z dnia 22 kwietnia 1959 r. o remontach i odbudowie oraz o wykańczaniu budowy

i nadbudowie budynków

(Dz. U. z 1968 r. Nr 36, poz. 249 i z 1990 r. Nr 34, poz. 198),

2)

ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe

(Dz. U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165, z 1989 r. Nr 10, poz. 57, Nr 20, poz. 108, Nr 34, poz. 178 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 32, poz. 190 i Nr 34, poz. 198, z 1991 r. Nr 115, poz. 496 oraz z 1994 r. Nr 85, poz. 388),

3)

ustawa z dnia 16 lipca 1987 r. o zmianie ustawy - Prawo lokalowe

(Dz. U. Nr 21, poz. 124 i z 1989 r. Nr 20, poz. 108),

4)

ustawa z dnia 23 marca 1990 r. o zmianie ustawy - Prawo lokalowe

(Dz. U. Nr 32, poz. 190).

1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z zastrzeżeniem ust.

2 i 3.

2.

Do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 26, lecz nie dłużej niż przez sześć

miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, zachowują moc przepisy wykonawcze, wydane

na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 67 pkt 2, w zakresie dotyczącym

ustalania wysokości czynszu najmu. W tym samym okresie osoby, o których mowa w art.

46 ustawy wymienionej w art. 53, opłacają czynsz najmu w wysokości pokrywającej koszty

eksploatacji tych domów i lokali mieszkalnych.

3.

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 54 ust. 4 ustawy wymienionej w art. 67

pkt 2 zachowują moc nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Do najmu lokali stosuje się przepisy niniejszego tytułu tylko o tyle, o ile stosunek

ten nie jest odmiennie uregulowany w przepisach ustawy o najmie lokali mieszkalnych

i dodatkach mieszkaniowych.