Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 28 stycznia 1994 r. w sprawie wykonywania lotów międzynarodowych oraz stałego pobytu polskich statków powietrznych za granicą i obcych statków powietrznych w Polsce.

§ 1. W rozumieniu rozporządzenia

1) "międzynarodowym lotem handlowym" jest lot między­

narodowy wykonywany przez cywilny statek powietrzny w celu przewozu pasażerów, bagażu, towarów lub

poczty za opłatą,

2) "lądowaniem handlowym" jest lądowanie w celu zabrania lub pozostawienia pasażerów, bagażu, towarów

lub poczty, przewożonych za opłatą,

3) "międzynarodowymi lotami regularnymi" są loty mię­

dzynarodowe wykonywane między tymi samymi punk-

tami według opublikowanego rozkł.adu w stałych odstępach czasu lub z częstotliwością wskazującą na

regularny charakter lotów,

4) "międzynarodowymi lotami nieregularnymi" są loty

międzynarodowe nie zaliczone do lotów regularnych,

5) "międzynarodowym lotem tranzytowym" jest lot mię­

dzynarodowy rozpoczynany i kończony poza Polską,

a wykonywany w polskiej przestrzeni powietrznej bez

lądowania lub z lądowaniem niehandlowym w Polsce,

6) "polskim przewoźnikiem lotniczym" jest przewoźnik

lotniczy posiadający koncesję w zakresie transportu

lotniczego, wydaną przez właściwy polski organ państ­

wowy na podstawie odrębnych przepisów.

§ 2. 1. Loty międzynarodowe z Polski i do Polski oraz

loty tranzytowe mogą być wykonywane jedynie na podstawie zezwolenia udzielonego przez właściwy organ państ­

wowy zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia,

z wyjątkiem wypadków, w których rozporządzenie upoważ­

nia do ich wykonywania bez odrębnego zezwolenia.

"_

l"

" :"~

. ~~':""'.'

~":,.

"

, ","

Dziennik Ustaw Nr 14

..~ 138

Poz. 49

2. Jeżeli umowa międzynarodowa upoważnia obce statki powietrzne do wykonywania lotów międzynarodowych,

stosuje się postanowienia tej umowy, a w zakresie nie

unormowanym przez nią w odmienny sposób stosuje się

przepisy rozporządzenia.

3. W świadectwie kwalifikacji określa się zakres wykazanych kwalifikacji oraz można zastrzec warunki i ograniczenia jego ważności.

3. Przepisy rozporządzenia nie naruszają innych przepisów obowiązujących w Polsce oraz w innych państwach,

przez których terytorium wykonuje się część lotu między­

narodowego, w szczególności przepisów dotyczących ruchu

lotniczego.

Międzynarodowe loty handlowe

Rozdział 2

§ 6. 1. Polski przewoźnik lotniczy może wykonywać

międzynarodowe regularne lub nieregularne loty handlowe,

jeżeli

§ 3. 1. Przy stosowaniu rozporządzenia Minister Trans- .

portu i Gospodarki Morskiej, zwany dalej "Ministrem",

z właściwymi ministrami, a organy cywilnej

służby ruchu lotniczego współdziałają z organami wojskowej

służby ruchu lotniczego, straży granicznej, celnymi, policyjnymi i innymi uczestniczącymi w zabezpieczeniu i obsłudze

lotów międzynarodowych, jak również z zarządami lotnisk.

współdziała

2. Tryb współdziałania określają odrębne przepisy oraz

porozumienia między zainteresowanymi ministrami.

§ 4; Organ, który zgodnie z przepisami rozporządzenia

udzielił zezwolenia

1) posiada koncesję upoważniającą do wykonywania danego rodzaju lotów oraz polskie świadectwo kwalifikacji,

2) uzyskał zgodę Ministra w trybie art. 65 ust. 3 Prawa

lotniczego w wypadku zamierzonego rozpoczęcia przewozów w lotach regularnych na określonej linii lotniczej

(lub liniach lotniczych),

3) został do ich wykonywania wyznaczony decyzją Ministra w wypadku, gdy tego wymaga umowa między­

narodowa lub prawo państwa, do którego mają być

wykonywane loty.

na wykonanie lotu (lub lotów), może

(ich) wykonania albo zmienić warunki zezwolenja, a orgpn cywilnej służby ruchu lotniczego - zabronić zrealizowania planu lotu (lub lotów) albo zmienić

warunki wykonania tego planu, jeżeli

2. Przy upoważnianiu i wyznaczaniu polskich przewoź­

ników lotniczych do wykonywania międzynarodowych lotów handlowych uwzględnia się potrzeby prawidłowego

rozwoju transportu lotniczego zgodnie z interesami kraju

i klientów.

1) wymaga tego bezpieczeństwo lub porządek ruchu lotniczego albo

3. Upoważnienie lub wyznaczenie polskich przewoź­

ników lotniczych do wykonywania lotów na poszczególnych

liniach lotniczych lub w poszczególnych regionach może być

ograniczone w wypadkach, gdy

zabronić jego

2) lot jest wykonywany niezgodnie z warunkami zezwolenia lub przyjętego planu lotu albo z naruszeniem obowiązujących przepisów polskiego prawa lub postanowień umowy międzynarodowej, albo

3) jest to konieczne dla zachowania zakazów lub ograniczeń wprowadzonych na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy

z dnia 31 maja 1962 r. - Prawo lotnicze, zwanej dalej

"Prawem lotniczym".

§ 5. 1. W wypadkach, w których w myśl przepisów

rozporządzenia jest wymagane posiadanie świadectwa kwa-

lifikacji, wydanego przez polski organ państwowy, zwanego

dalej "polskim świadectwem kwalifikacji", organy państ­

wowego nadzoru lotniczego dokonują oceny, czy podmiot

zamierzający podjąć działalność w zakresie transportu lotniczego i innych usług lotniczych, związaną z wykonywaniem lotów międzynarodowych albo ze stałym pobytem

polskich cywilnych statków powietrznych za granicą i obcych cywilnych statków powietrznych w Polsce, posiada

właściwe kwalifikacje do należytego i bezpiecznego wykonywania tej działalności, zwłaszcza dotyczące przygotowa=nia organizacyjnego, technicznego i zawodowego, zgodnie

z przepisami i umowami międzynarodowymi oraz normami

organizacji międzynarodowych przyjętymi przez Polskę.

2. Pozytywny wynik oceny, 0 _ której mowa w ust 1,

potwierdza się przez wydanie świadectwa kwalifikacji.

1) wymagają tego umowy międzynarodowe albo

2) jest to konieczne w celu uniknięcia poważnego pogorszenia możliwości konkurencji polskich przewoźników

lotniczych z obcymi przewoźnikami lotniczymi, albo

3) jest to uzasadnione potrzebą zapewnienia opłacalności

regularnych lotów handlowych na nowej linii lotniczej,

na której nie ma jeszcze dostatecznie dużego ruchu, albo

4) wykonywanie regularnych lotów handlowych na danej

linii zostało powierzone jednemu przewoźnikowi lotniczemu, który został zobowiązany do obsługi danej linii.

4. W razie potrzeby dokonania wyboru między polskimi

przewoźnikami lotniczymi ubiegającymi się o upoważnienie

lub wyznaczenie, bierze się pod uwagę w odniesieniu do

każdego z nich

1) zdolność do zapewnienia właściwego poziomu usług

i możliwie niskiego poziomu opłat za przewozy oraz

skutecznego konkurowania z obcymi przewoźnikami

lotniczymi,

2) wcześniej poniesione nakłady i osiągnięte wyniki.

§ 7. Polski przewoźnik lotniczy, upoważniony lub wyznaczony do wykonywania lotów regularnych na określonej

linii lub określonego rodzaju lotów nieregularnych, może być

-

139 -

również zobowiązany do wykonywania tych lotów z zapew-

nieniem odpowiedniej ciągłości , regularności, zdolności

przewozowej i wysokości opłat za przewozy, jeżeli takie

zobowiązanie oraz sposób wyrównywania, w razie potrzeby,

wyników finansowych tych lotów zostały przewidziane

1) w koncesji lub umowie zawartej

i przewoźnikiem albo

między

Ministrem

2) przy podejmowaniu decyzji o odmowie udzielenia zgody na zaprzestanie wykonywania regularnego przewozu

lotniczego na określonej linii lotn iczej w trybie art. 65

ust. 3 Prawa lotniczego.

§ 8. Obcy przewoźnik lotniczy może wykonywać mię­

dzynarodowe loty handlowe, jeżeli otrzymał zezwolenie

1) wydane przez Ministra w wykonaniu postanowień umowy międzynarodowej (zezwolenie eksploatacyjne) na

wykonywanie lotów regularnych lub nieregularnych

albo

2) wydane przez Ministra na wykonywanie lotów regularnych na określonej linii lub liniach lotniczych na podstawie art. 65 ust. 3 Prawa lotniczego, albo

3) wydane przez Ministra na loty nieregularne.

§ 9. 1. W celu uzyskania zezwolenia na wykonywanie

międzynarodowych

regularnych lotów handlowych obcy

lotniczy powinien wystąpić z wnioskiem do

Ministra, przedstawiając proponowany zakres zezwolenia

oraz

przewoźnik

1) program eksploatacji linii lotniczej obejmujący zwłasz­

cza jej przebieg, odcinki, na których mają być wykonywane przewozy z Polski i do Polski, rodzaj przewozów

(pasażerowie wraz z bagażem, towar, poczta), oferowa ną zdolność przewozową, częstotliwość lotów, typy

statków powietrznych oraz organizację przedstawicielstwa przewoźnika i eksploatacyjno-handlowej obsługi

jego lotów,

2) dokumenty określające status prawny oraz strukturę

kapitału i rzeczywistą kontrolę przedsiębiorstwa,

3) dowód upoważnienia, a w wypadku gdy tego wymaga

umowa międzynarodowa, również wyznaczenia przez

właściwy organ obcego państwa do wykonywania zamierzonych lotów,

Poz. 49

. go jest obywatelem lub osobą prawną albo do którego

obywateli lub osób prawnych należy zasadnicza część włas ­

ności i rzeczywista kontrola jego przedsiębiorstwa, chyba że

Minister uzna za ważne upoważnienie i wyznaczenie przewoźnika przez organ innego państwa .

3. Ocenę kwalifikacji obcego przewoźnika lotniczego

przeprowadza się w Polsce w wypadku, gdy świadectwo

kwalifikacji wydane w państwie obcym zostało przez polski

organ państwowego nadzoru lotniczego uznane za niewystarczające w świetle wymagań obowiązujących w Polsce.

W takim wypadku stosuje się przepisy § 5.

4. Przy wydawaniu zezwoleń, o których mowa w ust. 1,

uwzględnia się potrzeby określone w § 6 ust. 2 oraz czy

1) polski przewoźnik lub przewoźnicy lotniczy mają zapewnione . korzystanie z wzajemnych praw i korzyści

w państwie obcym, które upoważniło lub wyznaczyło

przewoźnika przy spełnieniu warunków, o których mowa w ust. 2, albo korzyści takie wynikają z porozumienia

zawartego przez nich z obcym przewoźnikiem lotniczym,

2) program eksploatacji linii lotniczej jest zgodny z postanowieniami umowy międzynarodowej, a w zakresie

nie unormowanym przez umowę- jest zgodny z wyma ganiami wynikającymi z polskich przepisów oraz z moż­

liwościami lądowania i obsługi w polskich portach

lotniczych.

5. W zezwoleniu określa się w szczególności

I'>

1) przebieg linii lotniczej ze wskazaniem odcinków, na

których mogą być wykonywane przewozy z Polski i do

Polski,

2) rodzaje przewozów (pasażerów, bagażu, towarów, poczty).

3) zdolność przewozową, jaką przewoźnik może oferować,

ze wskazaniem typów statków powietrznych i częstot­

liwości lotów, albo zasady, według których zdolność ta

powinna być ustalana,

4) wymagania dotyczące ustalania i zatwierdzania rozkładów lotów i taryf lotniczych oraz związane z zastosowaniem przepisów § 12 ust. 1 i 2,

5) wymagania dotyczące przedstawiania informacji statystycznych o wykonywanych przewozach,

4) odpowiednie świadectwo kwalifikacji, wydane przez

właściwy organ obcego państwa,

6) okres ważności zezwolenia oraz warunki przedłużenia

tego okresu, jak również wypadki, w których ważność

zezwolenia może być zawieszona lub uchylona.

5) polisę ubezpieczeniową lub certyfikat ubezpieczeniowy,

stwierdzające ubezpieczenie odpowiedzialności cywil nej za szkody wyrządzone w związku z eksploatacją

statków powietrznych, w odniesieniu do pasażerów,

właścicieli ładunków i osób trzecich,

6. Zezwolenie upoważniające obcego przewoźnika lotniczego do podjęcia przewozów w lotach regularnych na

określonej linii lotniczej w określonym lub dowolnym czasie

jest równoznaczne z udzieleniem zgody wymaganej w myśl

art. 65 ust. 3 Prawa lotniczego.

6) uzasadnienie wniosku.

2. Obcy przewoźnik lotniczy powinien być upoważ­

niony lub wyznaczony przez właściwy organ państwa, które-

§ 10. 1. W wypadku zamierzonego wykonywania przez

obcego przewoźnika lotniczego nieregularnych, lecz polotów handlowych,

wtarzających się międzynarodowych

-

może

on ubiegać się o odpowiednie zezwolenie ogólne,

określające trasy lub reQiony, w których loty takie mogą być

wykonywane, przewidywaną liczbę lotów, typy statków

powietrznych, rodzaje przewozów, zasady organizowania

czarterów, ustalania opłat i prowadzenia działalności eksploatacyjno-handlowej w Polsce, okres ważności zezwolenia, a także inne warunki wykonywania lotów.

2. Przepisy § 9 stosuje się odpowiednio w wypadku

zezwolenia ogólnego, o którym mowa w ust. 1.

§ 11. 1. W wypadku zamierzonego wykonywania przez

obcego przewoźnika lotniczego międzynarodowych nieregularnych lotów handlowych nie objętych zezwoleniem

ogólnym, o jakim mowa w § 10, wniosek o udzielenie

zezwolenia powinien być przekazany Ministrowi w terminie

nie krótszym niż trzy dni robocze, a w wypadku zamierzonego

wykonania więcej niż dwóch lotów - nie krótszym niż

siedem dni roboczych przed zamierzonym przylotem.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać

następujące dane

1) nazwę, siedzibę i adres przewoźnika,

2) typ statku powietrznego, jego znaki rozpoznawcze

i oznaczenie (numer) lotu,

3) trasę lotu,

4) datę i przewidywany czas przylotu do polskiego portu

lotniczego i 6dlotu z tego portu,

5) miejsce zabrania i wyładowania pasażerów lub ładunku

w polskim i zagranicznym porcie lotniczym,

Poz. 49

istniejących między tymi samymi portami lotniczymi lub

regionami,

2) polski przewoźnik lub przewoźnicy lotniczy mają zapewnione nie mniej korzystne traktowanie wzajemne

w państwie, które upoważniło lub wyznaczyło przewoź­

nika, albo korzyści taki,e wynikają z porozumienia zawartego przez nich z obcym przewoźnikiem lotniczym,

3) w wypadku przewozu czarterowego rozpoczynającego

się w Polsce zasady organizacji takiego przewozu

zostały zatwierdzone (aprobowane) przez Ministra,

4) lot (lub loty) ma zapewnioną przez organy, o których

mowa w § 3 ust 1, i przez zarząd lotniska właściwą

obsługę w polskim porcie lotniczym.

5. Zezwolenie nie jest wymagane

1) w wypadku pojedynczych (okazjonalnych) lotów wykonywanych statkami powietrznymi o pojemności nie

przewyższającej 12 miejsc pasażerskich, w wypadku zaś

lotów towarowych o maksymalnym ciężarze statku

powietrznego do startu nie przewyższającym 5700 kg,

wykorzystywanych wyłącznie prze~ zamawiającego lub

zamawiających 'na trasie przez ńich ustalonej (loty

taksówkowe),

2) w innych wypadkach określonych na zasadach wzajem ności w drodze porozumienia między Ministrem i właś­

ciwymi organami zainteresowanych państw obcych.

6. W zezwoleniu mogą być zastrzeżone ograniczenia

i warunki jego wykorzystania.

7. Decyzję o udzieleniu zezwolenia lub jego odmowie

przesyła się niezwłocznie do wiadomości zainteresowanego,

6) cel i charakter lotu (lot dodatkowy na linii regularnej,

czarter lub inny lot handlowy), liczbę pasażerów, rodzaj . nie później jednak niż na 2 godziny przed planowanym

rozpoczęciem lotu .

i ilość ładunku ;

7) wysokość opłaty za przewóz lub stawkę jednostkową

ópłaty,

8) w wypad~u .przewozu opłac~nego w Polsce - wskazanie jednostki (agencji) wystawiającej dokumenty przewozowe, .

9) w wypadku czartęru - nazwę i adres zamawiającego lot

(czarterującego), rodzaj czarteru (grupowy, publiczny,

z opłaconymi pełnymi kosztami podróży, dla potrzeb

własnych zamawiającego), kopię umowy czarteru oraz

wskazanie przyjętych zasad organizowania przewozu

czarterowego.

3. Minister może zażądać przedstawienia przez obcego

przewoźnika lotniczego dokumentów, o którYch mowa

w § 9 ust. 1 pkt 2-5, przy czym do świadectwa kwalifikacji

s~osuje się odpowiednio przepis § 9 ust. 3.

. '4: Zeżwoleńie może być udzielone, jeżeli

1) ' przewóz nie może być na podobnych warunkach wyko~

' n,any .w regularnych lotach handlowych na liniach

'8. Zezwolenie, które nie mogło być wykorzystane w zamierzonym terminie, zachowuje ważność w ciągu następ­

nych 24 godzin, pod warunkiem zgłoszenia nowego planu

lotu organowi ruchu lotniczego w terminie i trybie okreś­

lonym zgodnie z przepisami dotyczącymi ruchu lotniczego .

oraz pod warunkiem uzyskania zapewnienia przez organy,

o których mowa w § 3 ust. 1, i przez zarząd lotn iska właściwej

obsługi w polskim porcie lotniczym.

§ 12. 1. Przewoźnicy lotniczy ubiegający się o zezwolenie na wykonywanie międzynarodowych lotów handlowych '

i korzystający z tych zezwoleń mogą być zobow~ążani przez

Ministra do przedłożenia mu

w

1) ur-nów w zakresie wzajemnej współpracy, szczególności dotyczących programów lotów regularnych, wspólnej eksploatacji linii lotniczych lub statków powietrznych oraz taryf lotniczych,

2) zasad działania skomputeryzowanych systemów ~e~er­

~ącyjnych ~raz systemów sp~zedaży bilet6w pasażers­

kich,

-

3) umów w sprawie obsługi statków powietrznych, pasażerów i ładunków w polskich portach lotniczych,

4) ogólnych zasad organizowania lotów czarterowych,

stosowanych przez przewoźników lotniczych.

2. Minister może ustalić warunki i ograniczenia zastosowania w Polsce poszczególnych umów i zasad, o których mowa w ust. 1, jeżeli . uzna to za konieczne dla

zapewnienia uczciwej konkurencji i ochrony interesów klientów w transporcie lotniczym albo zapobieżenia naruszeniom

umów i nqrm międzynarodowych.

3. Minister wyznacza koordynatora lub koordynatorów,

upoważnionych do przydzielania przewoźnikom lotniczym

czasów operacji

polskich portach lotniczych w trybie

ustalonym przez Ministra, jeżeli czasy operacji nie zostały

uzgodnione pomiędzy zainteresowanymi przewoźnikami.

w

loty niehandlowe z Polski

Polski oraz loty tranzytowe

§ 14. 1. W wypadkach nie objętych przepisami § 13

międzynarodowe loty niehandlowe z Polski i do P~lski oraz

tranzytowe cywilnych statków powietrznych przez polską

przestrzeń powietrzną wymagają zezwolenia udzielolJego

przez Ministra lub z jego upoważnienia przez polski órgan

ruchu lotniczego, po uzgodnieniu z właściwymi organami

wojskowymi oraz innymi zainteresowanymi organami warunków wykonania lotu oraz możliwości skorzystania, w razie potrzeby, z lotniska wojskowego.

2. Wniosek o zezwolenie powinien być zgłoszony organowi ruchu lotniczego w terminie nie krótszym niż 2 dni

robocze przed przekroczeniem granicy polskiej przestrzeni

powietrznej przy wlocie statku powietrznego w polską przestrzeń powietrzną oraz przed odlotem z polskiej przestrzeni

powietrznej poprzedzającym opuszczenie polskiej przestrzeni powietrznej.

3. W zezwoleniu mogą być zastrzeżone warunki i ograniczenia jego wykorzystania.

Rozdział 3

Międzynarodowe

Poz. 49

141

do

§ 13. 1. Bez potrzeby uzyskiwania odrębnego zezwolenia mogą być wykonywane

4. Decyzja o udzieleniu zezwolenia lub jego odmowie

powinna być podana do wiadomości zainteresowanego

w miarę możliwości niezwłocznie, nie później jednak niż

2 godziny przed planowanym rozpoczęciem lotu.

1) międzynarodowe loty niehandlowe polskich cywilnych

statków powietrznych,

2) międzynarodowe nieregularne loty niehandlowe obcych

cywilnych statków powietrznych państw stron Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, po~­

pisanej w Chicago dnia 7 grudnia 1944 r. (Dz. U.

z 1959 r. Nr 35, poz. 212 i 214 z późniejs~ymi zmianami), _

3r

międzynarodowe regularne loty obcych cywilnych statkóliv powietrznych przewoźników lotniczych państw

stron Układu -o tranzyc;ie międzynarodowych służb powietrznych, podpisahego w Chicago dnia 7 grudnia

1944 r. (Dz. U. z 1959 r. Nr 35, poz. 213 i 214),

4) inne międzynarodowe loty niehandlowe z Polski i do

Polski oraz loty tranzytowe obcych cywilnych statków

powietrznych, jeżeli ich wykonywanie bez odrębnego

zezwolenia jest przewidziane wyraźnym postanowieniem umowy międzynarodowej.

2. Przepisy ust. 1 stosuje się wyłącznie

1) do lotów wykonywanyćh przy wykorzystaniu dróg lotniczych i polskich lotnisk udostępnionych do ruchu

międzynarod.owego, ze stałą kontrolą graniczną i celną,

pod warunkiem złozenia planu lotu, oraz

Rozdział 4

Szczególne rodzaje lotów międzynarodowych

§ 15. W wyjątkowo uzasadnionych wypadkach organ

właściwy do

wydania zezwolenia może odstąpić od nie- ,

których wymagań rozporządzenia dotyczących zezwalania

na loty, a organ ruchu lotniczego od niektórych wymagań

dotyczących zgłaszania lotów i planów lotów cywilnych

statków powietrznych, w odniesieniu do lotów związanych

z prowadzeniem akcji poszukiwawczo-ratowniczej: niesieniem pomocy sanitarnej albo pomocy w razie klęsk żywioło­

wych lub katastrof przemysłowych i komunikacyjnych oraz

jeżeli statek powietrzny znajduje się w nie~ezpieczeństwie

albo takie odstąpienie jest koniec~rie dla uniknięcia niebezpieczeństwa.

§ 16. 1. W wypadkach lotów międzynarodowych

o znaczeniu państwowym lub innych uzgadnianych drogą

dyplomatyczną organ zainteresowanego państwa powinien

zgłosić zamiar wykonania lotu cywilnego statku powietrznego Ministrowi Spraw Zagranicznych w zasadzie nie póź­

niej niż 10 dni przed planowanym rozpoczęciem lotu, podając cel lotu oraz co -najmniej informacje wymagane przy

zgłaszaniu planów lotu w polskiej przestrzeni powietrznej.

2. Minister Spraw Zagranicznych przekazuje zaakcep2) do lotów wykonywanych przy wykorzystaniu międzynarodowych tras lotniczych i polskich lotnisk, z czasową ) towane zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, Ministrowi

kontrolą graniczną i celną, pod warunkiem zgłoszenia w celu podjęcia działań zgodnie z przepisami rozporządzenia.

lotu i złożenia planu lotów w terminach i trybie okreśO udzieleniu zezwolenia powiadamia się organ zainteresolonym zgodnie z przepisami, dotyczącymi ruchu lot- wanego państwa za pośrednictwem Ministra Spraw Zagranicznych.

niczego.

...

-

-

§ 17. Wykonywanie lotów międzynarodowych przez

obce cywilne statki powietrzne bezzałogowe wymaga zezwolenia udzielonego przez Ministra w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

§ 18. 1. Międzynarodowe loty wojskowych statków

-~

Poz. 49

działalności

podarczy.

4. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, traci ważność,

jeżeli wygasła ważność świadectwa sprawności technicznej

statku.

powietrznych, w tym statków powietrznych bezzałogowych,

§ 21. 1. Obcy cywilny statek powietrzny może przeby-

są wykonywane na zasadach określonych w odrębnych

wać stale w Polsce za zezwoleniem polskiego organu państ-

przepisach, z zastrzeżeniem ust. 3.

wowego nadzoru lotniczego.

2. Do międzynarodowych lotów policyjnych i celnych

statków powietrznych stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące lotów niehandlowych cywilnych statków powietrznych, z zastrzeżeniem ust. 3.

2. W celu uzyskania zezwolenia, o którym mowa

w ust. 1, należy przedstawić wniosek zawierający następują­

3. W wypadku użycia wojskowych, policyjnych lub

celnych statków powietrznych do wykonania lotów handlowych stosuje się odpowiednio przepisy rozporządzenia

dotyczące lotów handlowych cywilnych statków powietrznych.

§ 19. Przepisy rozporządzenia dotyczące wykonywania

ce dane

1) imię, nazwisko, adres oraz obywatelstwo albo przynależność państwową, siedzibę właściciela i użytkownika

obcego cywilnego statku powietrznego,

2) typ i znak rejestracyjny statku powietrznego,

3) lotnisko stałego pobytu obcego cywilnego statku powietrznego w Polsce,

4) cel pobytu statku powietrznego w Polsce.

międzynarodowych lotów handlowych przez polskiego prze-

3. Do wniosku należy dołączyć

woźnika lotniczego stosuje się również w wypadku korzys-

taniaprzez niego z obcego statku powietrznego na zasadzie

dzierżawy, najmu lub oddania w użytkowanie albo korzystania z części pojemności obcego statku powietrznego oddanej do dyspozycji polskiego przewoźnika.

Rozdział 5

Stały pobyt polskich statków powietrznych za granicą i obcych cywilnych statków powietrznych

w Polsce

§ 20. 1. Polski cywilny statek powietrzny może stale

przebywać za granicą za zezwoleniem polskiego organu

państwowego nadzoru lotniczego.

2. W celu uzyskania zezwolenia, o którym mowa w ust.

1, należy przedstawić wniosek zawierający następujące dane

1) imię, nazwisko i adres lub nazwę i siedzibę właściciela

i użytkownika statku powietrznego w Polsce oraz adres

kontaktowy za granicą,

2) typ i znak rozpoznawczy statku powietrznego,

3) państwo zamierzonego pobytu statku powietrznego

i lotnisko stałego pobytu statku powietrznego,

4) cel stałego pobytu statku powietrznego za granicą.

3. Do wniosku należy dołączyć

1) świadectwo rejestracji i świadectwo sprawności technicznej statku powietrznego,

-

gospodarczej przez polski podmiot gos-

2) koncesję i polskie świadectwo kwalifikacji, jeżeli celem

pobytu statku powietrznego za granicą jest prowadzenie

1) dowód obywatelstwa (przynależności państwowej)

właściciela i użytkownika statku powietrznego,

2) świadectwo rejestracji i świadectwo sprawności technicznej statku powietrznego, wystawione przez państ­

wo rejestracji,

3) polisę ubezpieczeniową lub certyfikat ubezpieczeniowy,

stwierdzające ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z eksploatacją

statku powietrznego,

4) koncesję oraz polskie świadectwo kwalifikacji, jeżeli

statek powietrzny ma być używany do transportu lotniczego lub wykonywania innych usług lotniczych.

4. Jeżeli właścicielem lub użytkownikiem statku powietrznego jest osoba prawna, oprócz nazwy i siedziby tej osoby

prawnej należy wymienić imiona, nazwiska, miejscezamieszkania lub pobytu w Polsce oraz obywatelstwo osób działają­

cych w imieniu danej osoby.

5. Właściciel lub użytkownik obcego cywilnego statku

powietrznego jest obowiązany zawiadomić polski organ

państwowego nadzoru lotniczego o każdej zmianie lotniska

stałego pobytu w Polsce oraz o wyprowadzeniu statku

powietrznego za granicę na stałe.

6. Zawiadomienia powinny być dokonane nie później

niż 14 dni przed zmianą lotniska stałego postoju lub przed

wyprowadzeniem obcego statku powietrznego za granicę na

stałe.

§ 22. Przepisów § 20 i 21 nie stosuje się do polskich

cywilnych statków powietrznych przebywających za granicą

oraz do obcych cywilnych statków powietrznych przebywa-

-- .

~,

Poz. 49 i 50

143

§ 24. Traci moc rozporządzenie Ministra Komunikacji

z dnia 20 czerwca 1963 r. w sprawie wykonywania lotów

międzynarodowych oraz stałego pobytu polskich statków

powietrznych za granicą i obcych statków powietrznych

w Polsce (Dz. U. Nr 31, poz. 177 i z 1975 r. Nr 37,

poz. 203).

jących w Polsce w związku z wykonywaniem m i ędzynarodo­

wych lotów handlowych zgodnie z przepisami rozdziału 2.

Rozdział 6

Przepisy końcowe

§ 23. Zezwolenia na wykonywanie międzynarodowych

lotów handlowych, wydane na podstawie przepisów dotych czasowych, powinny być dostosowane do przepisów

niniejszego rozporządzenia nie później niż do końca 1994 r.

§ 25. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej: B. Liberadzki

50

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ZDROWIA I OPIEKI SPOŁECZNEJ

z dnia 19 stycznia 1994 r.

.

w sprawie zasad i trybu udzielania świadczeń w naturze emerytom, rencistom i członkom ich rodzin.

Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia

1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich

rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267, z 1984 r. Nr 52, poz. 268 i 270,

z 1986 r. Nr 1, poz. 1, z 1989 r. Nr 35, poz. 190 i 192, z 1990 r.

Nr 10, poz. 58 i 61, Nr 36, poz. 206, Nr 66, poz. 390 i Nr 87,

poz. 506, z 1991 r. Nr 7, poz. 24, Nr 80, poz. 350 i Nr 94, poz.

422 oraz z 1992 r. Nr 21, poz. 84 i Nr 64, poz. 321) zarządza

się, co następuje

§ 1. 1. Emerytom, rencistom i członkom ich rodzin przysługuje prawo do

1) bezpłatnych świadczeń zdrowotnych, a w szczególności

do świadczeń zapobiegawczo-leczniczych, rehabilitacji

leczniczej oraz świadczeń z zakresu pomocy położniczej,

udzielanych przez publiczne zakłady opieki zdrowotnej

(leczenie ambulatoryjne, domowe, szpitalne oraz pomoc

doraźna),

2) zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, protezy i śro­

dki pomocnicze na zasadach i w zakresie określonych

w przepisach o zaopatrzeniu ludności w przedmioty

ortopedyczne i środki pomocnicze.

2. Osobom, o których mowa wart. 127 ust. 4 ustawy

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin oraz

wart. 61 ust. 1 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu

inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U.

z 1983 r. Nr 13, poz. 68, z 1990 r. Nr 34, poz. 198, Nr 36, poz.

206, z 1991 r. Nr 104, poz. 450, z 1992 r. Nr 21, poz. 84,

z 1993 r. Nr 129, poz. 602 i z 1994 r. Nr 10, poz. 37),

przysługują bezpłatne świadczenia określone w ust. 1 pkt 1.

1) małżonka emeryta lub rencisty, a także inne osoby, na

które przysługuje dodatek rodzinny do emerytury lub

renty,

2) rodziców, jeże.1i nie pracują zarobkowo i pozostają na

utrzymaniu emeryta lub rencisty oraz osiągnęli wiek

mężczyzna - 65 lat. kobieta - 50 lat lub są inwalidami,

3) inne osoby, spełniające warunki wymienione w pkt 2,

jeżeli były uprawnione do świadczeń zdrowotnych z tytułu zatrudnienia emeryta lub rencisty przed powstaniem

prawa do emerytury lub renty.

§ 2. 1. Osobom, o których mowa w § 1, publiczne

w rozporządzeniu na podstawie legitymacji lub zaświadczeń

- ważnych na dany rok kalendarzowy - właściwego

organu emerytalno-rentowego, stwierdzających posiadanie

uprawnień.

2. Osoby ubiegające się o świadczenia zdrowotne są

obowiązane okazywać na żądanie dowody tożsamości.

§ 3. Uprawnienia osób, o których mowa w § 1, do

lecznictwa uzdrowiskowego regulują odrębne

przepisy.

świadczeń

§ 4. Traci moc rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki

Społecznej z dnia 31 sierpnia 1985 r. w sprawie zasad i trybu

udzielania świadczeń w naturze emerytom, rencistom i człon­

kom ich rodzin (Dz. U. Nr 46, poz. 232 i z 1990 r. Nr 61, poz.

359) .

§ 5. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni

od dnia ogłoszenia.

3. Za członków rodzin osób, o których mowa w ust. 1,

uważa się

. -:.

zakłady opieki zdrowotnej udzielają świadczeń określonych

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej: R. J. Żochowski

lO.

RZECZYPOSPOLITEJ 'POLSKIEJ

Nr 14

Warszawa, dnia 31 stycznia 19941".

TREŚĆ

Poz.

ROZPORZĄDZENIA

49 -

Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 28 stycznia 1994 r. w sprawie wykonywania lotów

międzynarodowych oraz stałego pobytu polskich statków powietrznych za granicą i obcych statków

powietrznych w

60 -

Polsc.e .

.

.

.

.'

.

.

.

.

.

.

137

Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19 stycznia 1994 r. w sprawie zasad i trybu udzielania

naturze emerytom, rencistom i członkom ich rodzin .

143

świadczeń w

.

.

.

.

49

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA TRANSPORTU I GOSPODARKI MORSKIEJ

z dni~ 28 stycznia 1994 r.

w sprawie wykonywania lotów międzynarodowych oraz stałego pobytu polskich statków powietrznych za

granicą i obcych statków powietrznych w Polsce.

Na podstawie art. 15 ust. 2 i art. 52 ust. 4 ustawy z dnia

31 maja 1962 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. Nr 32, poz. 153,

z 1984 r. Nr 53, poz. 272, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1988 r.

Nr 41, poz. 324 i z 1989 r. Nr 35, poz. 192) zarządza się, co

następuje

Rozdział 1

Przepisy ogólne