Ustawa z dnia 28 maja 1994 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie ustawy o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania oraz niektórych innych ustaw.

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482, Nr 134, poz. 646 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 2, Nr 43, poz. 163 i Nr 80, poz. 368) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 12 w ust. 1 w pkt 4 skreśla się wyrazy „zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 34”;

2)

w art. 16

a)

w ust. 1

-

pkt 25 otrzymuje brzmienie

„

25)

wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem

a)

wierzytelności, które uprzednio na podstawie art. 12 ust. 3 zostały zarachowane jako

przychody należne i których nieściągalność została udokumentowana w sposób określony

w ust. 2,

b)

udzielonych przez jednostki organizacyjne uprawnione, na podstawie odrębnych ustaw

regulujących zasady ich funkcjonowania do udzielania kredytów (pożyczek) - straconych

kredytów (pożyczek), pomniejszonych o kwotę nie spłaconych odsetek i równowartość

rezerw na te kredyty (pożyczki), zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów,

a w bankach - pomniejszonych także o połowę tej części funduszu ryzyka, w jakiej pokryto

nim stracone kredyty (pożyczki),

”

-

pkt 26 otrzymuje brzmienie

„

26)

rezerw tworzonych na pokrycie wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona,

z wyjątkiem tych rezerw utworzonych na pokrycie

a)

wierzytelności, które uprzednio na podstawie art. 12 ust. 3 zostały zarachowane jako

przychody należne,

b)

straconych kredytów (pożyczek) w jednostkach organizacyjnych, o których mowa w pkt

25 lit. b), z wyjątkiem rezerw tworzonych na pokrycie wierzytelności, których nieściągalność

została uprawdopodobniona, jeśli stanowiące ich podstawę kredyty zostały udzielone

z naruszeniem prawa, przy czym naruszenie to powinno być stwierdzone prawomocnym wyrokiem

sądu,

”

-

skreśla się pkt 34,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których

nieściągalność została udokumentowana

1)

postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym stanowi

faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo

2)

postanowieniem sądu o

a)

oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek masy nie wystarcza na zaspokojenie

kosztów postępowania upadłościowego, lub

b)

umorzeniu postępowania upadłościowego, gdy zachodzi okoliczność wymieniona pod lit.

a), lub

c)

ukończeniu postępowania upadłościowego.

”

,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną

1)

w przypadku określonym w ust. 1 pkt 26 lit. a), w szczególności jeżeli

a)

dłużnik został postawiony w stan likwidacji lub została ogłoszona jego upadłość, albo

b)

na wniosek dłużnika wszczęte zostało postępowanie ugodowe w rozumieniu przepisów o

restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków albo postępowanie układowe w

rozumieniu przepisów o postępowaniu układowym, albo

c)

wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i skierowana na drogę

postępowania egzekucyjnego, albo

d)

wierzytelność jest kwestionowana przez dłużnika na drodze powództwa sądowego,

2)

w przypadku określonym w ust. 1 pkt 26 lit. b), jeżeli

a)

spełniony jest warunek określony w pkt 1 lit. a) albo lit. b), lub

b)

opóźnienie w spłacie kapitału kredytu (pożyczki) lub odsetek przekracza 6 miesięcy,

a ponadto

-

spełniony jest warunek określony w pkt 1 lit. d) albo

-

wierzytelność została skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego, albo

-

miejsce pobytu dłużnika jest nieznane i nie został ujawniony jego majątek mimo podjęcia

przez wierzyciela działań zmierzających do ustalenia tego miejsca i majątku.

2b.

Rezerwy na kredyty (pożyczki) stracone, uznawane za koszt uzyskania przychodów w jednostkach,

o których mowa w ust. 1 pkt 25 lit. b), nie mogą przekraczać kwoty udzielonych kredytów

(pożyczek), pomniejszonej o wartość zobowiązań dotyczących należności objętych rezerwą,

wynikających z

1)

gwarancji bądź poręczeń Skarbu Państwa lub Narodowego Banku Polskiego,

2)

gwarancji banków krajowych należących do Organizacji Współpracy i Rozwoju Gospodarczego

(OECD) lub banków współpracujących z tą organizacją,

3)

ustanowionej blokady na rachunku bankowym, gdy rachunek ten umiejscowiony jest w banku

posiadającym należność objętą rezerwą celową,

4)

gwarancji banków krajowych,

5)

zastawu na prawach z papierów wartościowych emitowanych przez Skarb Państwa lub Narodowy

Bank Polski

a)

w odniesieniu do papierów wartościowych będących w obrocie giełdowym według ich aktualnej

wartości rynkowej,

b)

w odniesieniu do papierów wartościowych nie będących w obrocie giełdowym według ich

aktualnej wartości, określonej metodami stosowanymi dla odpowiednich rodzajów papierów

wartościowych (papiery kuponowe, dyskontowe),

6)

zastawu na prawach z papierów wartościowych, których emitentem jest rząd lub bank

centralny kraju należącego do OECD, według ich aktualnej wartości rynkowej,

7)

zastawu na prawach z bankowych papierów wartościowych, które zostały zdeponowane w

banku,

8)

ustanowienia hipoteki na nieruchomości nie zamieszkanej i nie obciążonej żadnym ograniczonym

prawem rzeczowym, w wysokości nie wyższej niż 50% wyceny dokonanej przez rzeczoznawcę,

jednak do wysokości nie wyższej niż 50% zabezpieczonej kwoty,

9)

zastawu na prawach z papierów wartościowych będących w obrocie giełdowym, z wyjątkiem

wymienionych w pkt 5 lit. a), w wysokości nie wyższej niż 30% ich aktualnej wartości

rynkowej, jednak do wysokości nie wyższej niż 50% zabezpieczonej kwoty.

”

1.

W 1994 r. za koszt uzyskania przychodów w bankach, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, uważa

się przyrost rezerw w tym roku na pokrycie kredytów straconych w porównaniu ze stanem

rezerw, jaki banki miały obowiązek utworzyć na te kredyty i faktycznie je utworzyły

na dzień 31 grudnia 1993 r. w wysokości 100% tych kredytów, zgodnie ze stanem prawnym

obowiązującym w tym dniu.

2.

W bankach, które na dzień 31 grudnia 1993 r., zgodnie z przepisami wydanymi po tym

dniu, miały obowiązek utworzyć rezerwy na pokrycie kredytów straconych w wysokości

70% tych kredytów, za koszt uzyskania przychodów w 1994 r. uważa się przyrost rezerw

ponad ich stan obowiązujący w dniu 31 grudnia 1993 r.

3.

W bankach, które na dzień 31 grudnia 1993 r. utworzyły rezerwy na pokrycie straconych

kredytów w wysokości wyższej niż 70% tych kredytów, za koszt uzyskania przychodów

w 1994 r. uważa się przyrost rezerw ponad tę wysokość.

4.

W 1994 r. nie uważa się za koszt uzyskania przychodów przyrostu rezerw na pokrycie

kredytów straconych, jeżeli przyrost ten wynika z obniżenia stanu rezerw, o którym

mowa w ust. 1-3.

W ustawie z dnia 6 marca 1993 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania

oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. Nr 28, poz. 127 i Nr 86, poz. 405) w art. 15 skreśla się ust. 5.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1994 r., z tym

że wymóg skierowania na drogę postępowania egzekucyjnego, o którym mowa w art. 1 pkt

2 lit. c) dotyczącym dodanego ust. 2a pkt 1 lit. c), wchodzi w życie po upływie 14

dni od dnia ogłoszenia.