Ustawa z dnia 23 kwietnia 1994 r. o metodach kształtowania wynagrodzeń i środków na wynagrodzenia przez podmioty gospodarcze oraz o zmianie niektórych ustaw.

1.

Podmioty gospodarcze kształtują samodzielnie wynagrodzenia oraz środki na wynagrodzenia,

z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy.

2.

Ustawa nie narusza zasad kształtowania wynagrodzeń przez podmioty gospodarcze, określonych

w odrębnych przepisach.

1.

Metody kształtowania wynagrodzeń, określone w art. 3 ust. 1, stosuje się do

1)

przedsiębiorstw państwowych,

2)

przedsiębiorstw komunalnych (samorządowych),

3)

spółek prawa handlowego mających osobowość prawną, z wyjątkiem spółek

a)

w których mniej niż 80% udziałów lub akcji należy do Skarbu Państwa lub przedsiębiorstw

państwowych, lub przedsiębiorstw komunalnych (samorządowych), lub gmin, lub związków

międzygminnych,

b)

w których mniej niż 80% udziałów lub akcji należy do Skarbu Państwa lub przedsiębiorstw

państwowych, lub przedsiębiorstw komunalnych (samorządowych), lub gmin, lub związków

międzygminnych, lub spółek, o których mowa w lit. a),

c)

działających na podstawie przepisów o zasadach prowadzenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne

osoby prawne i fizyczne oraz na podstawie przepisów o spółkach z udziałem zagranicznym,

a także na podstawie przepisów Prawa bankowego, jeżeli bank jest podmiotem z udziałem

kapitału zagranicznego,

d)

będących narodowymi funduszami inwestycyjnymi, utworzonymi na podstawie ustawy z dnia 30 kwietnia 1993 r. o narodowych funduszach inwestycyjnych i ich prywatyzacji

(Dz. U. Nr 44, poz. 202), oraz spółek, których akcje lub udziały zostaną wniesione do tych funduszy,

4)

Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe,

5)

banków państwowych i Banku Gospodarki Żywnościowej,

6)

spółek jawnych, cywilnych i komandytowych, w których co najmniej jedną ze stron umowy

są podmioty określone w pkt 1-3 lit. a) i lit. b) i których udział w zyskach lub stratach

tych spółek wynosi co najmniej 80%.

2.

Metod kształtowania wynagrodzeń określonych w art. 3 ust. 1 nie stosuje się do

1)

instytucji kultury i instytucji filmowych,

2)

zakładów lecznictwa uzdrowiskowego i sanatoryjnego.

1.

Podmioty gospodarcze, o których mowa w art. 2 ust. 1, kształtują środki na wynagrodzenia

obciążające koszty całokształtu działalności, wynikające z jednej z następujących

metod kształtowania wynagrodzeń, do wysokości

1)

określonej w umowie między organem założycielskim a zarządcą na podstawie art. 45a ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych

(Dz. U. z 1991 r. Nr 18, poz. 80, Nr 75, poz. 329, Nr 101, poz. 444 i Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 18, poz. 82 i Nr 60, poz. 280 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 3) albo

2)

określonej w porozumieniu z izbą skarbową, albo

3)

kwoty, która nie spowoduje pogorszenia relacji wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu

działalności powiększonych o zysk brutto do wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu

działalności w roku obrotowym w rozliczeniu kwartalnym, w stosunku do analogicznej

relacji obliczonej za cały rok poprzedni, albo

4)

kwoty, która w przeliczeniu na jednego przeciętnie zatrudnionego w rozliczeniu miesięcznym

nie przekroczy sumy podstawy obliczenia, o której mowa w art. 7 ust. 1-4 albo w art.

9 ust. 2, i przyrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia obliczonego jako iloczyn

tej podstawy oraz wskaźnika przyrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia określonego

na podstawie art. 17 ust. 1 i 2 i art. 36.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o roku obrotowym, rozumie się przez to rok kalendarzowy,

chyba że podmiot gospodarczy powiadomił właściwy urząd skarbowy o wyborze innego okresu

na podstawie odrębnych przepisów.

1.

Przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1-3 mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, które

1)

regulują terminowo składki na ubezpieczenia społeczne oraz zobowiązania podatkowe

wobec budżetu państwa w roku i za rok obrotowy,

2)

uregulowały w terminie do dnia 31 sierpnia 1994 r. zaległe zobowiązania wobec budżetu

państwa za lata poprzedzające rok obrotowy i pierwszy kwartał 1994 r.

2.

Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uważa się jednak za spełniony, gdy po dniu

31 sierpnia 1994 r. nastąpiła restrukturyzacja zadłużenia podatkowego na podstawie

przepisów o zobowiązaniach podatkowych lub na podstawie innych przepisów.

3.

W przypadku niespełnienia warunków, o których mowa w ust. 1 i 2, podmioty gospodarcze

kształtują środki na wynagrodzenia obciążające koszty całokształtu działalności stosując

metodę określoną w art. 3 ust. 1 pkt 4.

1.

Do obliczenia relacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, przyjmuje się zysk brutto

w roku obrotowym w rozliczeniu kwartalnym oraz zysk brutto za rok poprzedni, skorygowane

o rozliczoną wynikowo wartość środków trwałych otrzymanych albo przekazanych lub darowanych,

na podstawie odrębnych przepisów, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Podmioty gospodarcze stosujące w roku obrotowym i poprzednim metodę kształtowania

środków na wynagrodzenia określoną w art. 3 ust. 1 pkt 3, które do obliczenia relacji

za rok poprzedni przyjęły kwotę zysku brutto przewyższającą niezbędną kwotę zysku

zapewniającą niepogorszenie relacji za tamten okres - w roku obrotowym mają prawo

przyjąć do obliczenia relacji za rok poprzedni kwotę zysku w niezbędnej wysokości,

zapewniającej niepogorszenie relacji, w miejsce kwoty zysku brutto wykazanej w bilansie

roku poprzedniego.

3.

W podmiocie gospodarczym stosującym przepisy ust.

2 kwota zysku brutto roku obrotowego nie może być niższa niż kwota zysku brutto wykazana

w bilansie roku poprzedniego.

4.

Przepisu art. 3 ust. 1 pkt 3 nie stosują podmioty gospodarcze, w których zmniejszenie

przeciętnego zatrudnienia w roku obrotowym, spowodowane rozwiązaniem stosunku pracy

na podstawie ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19, Nr 10, poz. 59 i Nr 51, poz. 298, z 1991 r. Nr 83, poz. 372, Nr 106, poz. 457 i Nr 113, poz. 491, z 1992 r. Nr 21, poz. 84 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 1), jest większe niż 5% w stosunku do przeciętnego zatrudnienia w roku poprzedzającym

rok obrotowy.

1.

Podmioty gospodarcze, o których mowa w art. 2 ust. 1, postawione w stan likwidacji,

kształtują wynagrodzenia stosując metodę określoną w art. 3 ust. 1 pkt 4, z zastrzeżeniem

art. 29.

2.

Podmioty gospodarcze, które podjęły postępowanie układowe na podstawie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo

o postępowaniu układowym

(Dz. U. Nr 93, poz. 836, z 1950 r. Nr 38, poz. 349 i z 1990 r. Nr 55, poz. 320) lub bankowe postępowanie ugodowe na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1993 r. o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków

oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. Nr 18, poz. 82), wybraną metodę kształtowania wynagrodzeń stosują do końca roku obrotowego, chyba

że w wyniku postępowania układowego lub ugodowego podmiot gospodarczy został zobowiązany

do stosowania innej metody kształtowania wynagrodzeń.

1.

Podstawę obliczenia przyrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa

w art. 3 ust. 1 pkt 4, stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie w 1993 r. albo

w II półroczu 1993 r., obliczone na podstawie wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu

działalności tego okresu, albo połowa kwoty będącej sumą przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w podmiocie gospodarczym, obliczonego na podstawie wynagrodzeń obciążających

koszty całokształtu działalności w II półroczu 1993 r., oraz przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat z zysku, w II półroczu 1993 r.

2.

Jeżeli podmiot gospodarczy podejmuje po raz pierwszy działalność gospodarczą w trakcie

roku obrotowego, przyjmuje za podstawę obliczenia, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt

4, przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat z zysku,

z kwartału poprzedzającego podjęcie działalności.

3.

Jeżeli podmiot gospodarczy podjął po raz pierwszy działalność gospodarczą w II półroczu

1993 r., przyjmuje za podstawę obliczenia, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4, przeciętne

miesięczne wynagrodzenie z II półrocza 1993 r., obliczone na podstawie wynagrodzeń

obciążających koszty całokształtu działalności, albo przeciętne miesięczne wynagrodzenie

w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat z zysku, z 11 półrocza 1993 r.

4.

Jeżeli podmiot gospodarczy podjął po raz pierwszy działalność gospodarczą w okresie

od dnia 1 stycznia 1994 r. do dnia wejścia w życie ustawy, przyjmuje za podstawę obliczenia,

o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4, przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze

przedsiębiorstw, bez wypłat z zysku, za IV kwartał 1993 r.

5.

Przez podjęcie działalności gospodarczej, o której mowa w ust. 2-4, rozumie się miesiąc,

w którym dokonano pierwszej wypłaty wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu

działalności.

6.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto,

bez wypłat z zysku, w sektorze przedsiębiorstw za poprzedni kwartał w terminie do

25 dnia roboczego następnego miesiąca.

1.

Podmiot gospodarczy, który w 1993 r. był podatnikiem podatku od wzrostu wynagrodzeń

i tak kształtował wynagrodzenia obciążające koszty całokształtu działalności tego

roku, że przekroczenie normy przeciętnych wynagrodzeń, ustalonej zgodnie z przepisami

o opodatkowaniu wzrostu wynagrodzeń, nie wystąpiło albo było niższe niż 1 % tej normy,

powiększa o 3% przeciętne miesięczne wynagrodzenie w podmiocie gospodarczym za 1993 r.

albo przeciętne miesięczne wynagrodzenie w podmiocie gospodarczym za II półrocze 1993 r.,

o którym mowa w art. 7 ust. 1.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy podmiotów gospodarczych, które w 1993 r. stosowały przepisy

art. 9 i art. 17b oraz 17c ustawy z dnia 22 grudnia 1990 r. o opodatkowaniu wzrostu

wynagrodzeń

(Dz. U. z 1991 r. Nr 1, poz. 1, z 1992 r. Nr 21, poz. 85, Nr 73, poz. 361 i Nr 100, poz. 498, z 1993 r. Nr 28, poz. 127 oraz z 1994 r. Nr 43, poz. 163).

3.

Podstawa obliczania przyrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, o której mowa

w art. 7 ust. 1, 3 i 4, ulega jednorazowemu zwiększeniu o kwotę stanowiącą równowartość

iloczynu wskaźnika przyrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw,

bez wypłat z zysku, za okres od 1 stycznia 1994 r. do dnia wejścia w życie ustawy

oraz podstawy przyrostu przeciętnego wynagrodzenia, wybranej przez podmiot gospodarczy

zgodnie z art. 9 ust. 1 albo stosowanej przez podmiot gospodarczy na podstawie art.

9 ust. 2.

4.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłosi w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski” wysokość wskaźnika, o którym mowa w ust. 3, do 25 dnia miesiąca,

w którym ustawa weszła w życie.

1.

Podmioty gospodarcze, o których mowa w art. 2 ust. 1, obowiązane są poinformować właściwy

urząd skarbowy do ostatniego dnia miesiąca, w którym ustawa weszła w życie, o wyborze

sposobu obliczania podstawy przyrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia dokonanego

zgodnie z art. 7 ust. 1 oraz jej wysokości.

2.

W przypadku gdy podmiot gospodarczy nie wykonał obowiązku określonego w ust. 1, podstawą

obliczenia przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia jest przeciętne miesięczne wynagrodzenie

z I półrocza 1993 r., obliczone na podstawie wynagrodzeń obciążających koszty działalności

w tym okresie. Przepisy art. 8 stosuje się odpowiednio.

3.

Podstawa obliczenia, o której mowa w ust. 1 albo określona w ust. 2, wiąże podmiot

gospodarczy w okresie obowiązywania ustawy.

W przypadku gdy podmiot gospodarczy, stosując jedną z metod określonych w art. 3 ust.

1 pkt 1-3, nie spełnia warunków określonych w art. 4, obowiązany jest stosować do

końca roku obrotowego metodę określoną w art. 3 ust. 1 pkt 4 od początku kwartału

następującego po kwartale, w którym naruszono te warunki.

1.

Do wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu działalności w rozumieniu ustawy,

z zastrzeżeniem ust. 2, zalicza się wszelkie wydatki pieniężne, wartość świadczeń

w naturze lub ich ekwiwalentów na rzecz pracowników i innych osób fizycznych, wypłacane

na podstawie umowy o pracę, umowy zlecenia, umowy o dzieło, umowy agencyjno-prowizyjnej

lub innej umowy o podobnym charakterze.

2.

Do wynagrodzeń w rozumieniu ustawy nie zalicza się

1)

wynagrodzeń za pracę inwalidów,

2)

wynagrodzeń za pracę osób traktowanych na równi z inwalidami, określonych na podstawie

odrębnych przepisów,

3)

wynagrodzeń za pracę skazanych,

4)

wynagrodzeń wypłacanych pracownikom skierowanym lub oddelegowanym do pracy za granicą,

5)

wynagrodzeń wypłacanych twórcom projektów wynalazczych i topografii układów scalonych

oraz nagród związanych z tymi projektami, a także nagród przyznawanych za osiągnięcie

wymiernych efektów ekonomicznych, wdrożenia nowych rozwiązań technicznych lub organizacyjnych,

będących wynikami prac badawczych,

6)

wynagrodzeń wypłacanych z tytułu przyuczenia bezrobotnych do pracy lub przekwalifikowania

zawodowego,

7)

jednorazowych nagród i premii obciążających koszty całokształtu działalności w roku

podatkowym, wynikających z Karty Górnika, Karty Hutnika lub innych kart branżowych

wprowadzonych przed dniem 1 stycznia 1990 r.,

8)

premii i nagród wypłacanych kierowcom za oszczędne zużycie paliwa płynnego i za oszczędne

wykorzystanie ogumienia,

9)

nagród jubileuszowych wypłacanych na zasadach obowiązujących przed dniem 30 czerwca

1993 r.,

10)

odpraw emerytalnych,

11)

odpraw, o których mowa w przepisach o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy,

12)

wartości świadczeń wypłacanych na podstawie przepisów o ubezpieczeniach społecznych,

z wyjątkiem zasiłków chorobowych wypłacanych w czasie trwania stosunku pracy ze środków

zakładu pracy,

13)

wartości świadczeń finansowanych ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych,

z zastrzeżeniem art. 13,

14)

wartości świadczeń rzeczowych, wynikających z przepisów dotyczących bezpieczeństwa

i higieny pracy (w tym posiłków profilaktycznych), a także ekwiwalentów pieniężnych

za pranie i reperację odzieży roboczej, wykonywane we własnym zakresie przez pracowników,

za używanie odzieży własnej zamiast odzieży roboczej oraz za nie wydane pracownikom

przysługujące im środki higieny osobistej,

15)

wartości wyżywienia junaków, uczestników Ochotniczych Hufców Pracy oraz poborowych

odbywających zastępczą służbę poborowych lub wypłacanych w zamian za wyżywienie równoważników

pieniężnych,

16)

ekwiwalentów pieniężnych za użyte przy wykonaniu pracy narzędzia, materiały lub sprzęt

stanowiące własność wykonawcy,

17)

kwot wypłacanych z tytułu zwrotu kosztów przeniesienia służbowego, zasiłków na zagospodarowanie

i osiedlenie,

18)

diet i innych należności za czas podróży służbowej pracowników, wypłacanych w wysokości

określonej w odrębnych przepisach dla pracowników przedsiębiorstw państwowych,

19)

kwot wypłacanych pracownikom z tytułu zwrotu kosztów używania samochodów osobowych,

motocykli i motorowerów dla potrzeb podmiotu gospodarczego,

20)

wypłat dokonywanych na rzecz osób, niezależnie od sposobu ich powołania, należących

do rad nadzorczych lub innych organów kontrolnych i stanowiących podmiotów gospodarczych

oraz osób, którym organ administracji państwowej albo samorządowej zlecił wykonanie

czynności likwidatora podmiotu gospodarczego lub wykonywanie czynności w związku z

ustanowieniem nad przedsiębiorstwem państwowym zarządu komisarycznego,

21)

honorariów twórczych, autorskich i realizatorskich,

22)

prowizji w jednostkach ubezpieczeniowych,

23)

wartości świadczeń przysługujących pracownikom czasowo przeniesionym, w wysokości

określonej w odrębnych przepisach dla pracowników przedsiębiorstw państwowych,

24)

kwot strawnego wypłacanych załogom pływającym w zamian za bezpłatne wyżywienie, do

wysokości nie przekraczającej dodatku za rozłąkę wypłacanego pracownikom, o których

mowa w pkt 23,

25)

dopłat kalorycznych dla personelu latającego i pokładowego w lotnictwie cywilnym,

do wysokości obowiązującej w jednostkach wojsk lotniczych,

26)

dodatków dewizowych w żegludze i rybołówstwie morskim, wypłacanych według zasad obowiązujących

przed dniem 31 marca 1994 r.,

27)

dopłat do żywienia przyzakładowego prowadzonego w stołówkach własnych podmiotu gospodarczego

lub zleconego do prowadzenia innemu podmiotowi gospodarczemu,

28)

dopłat do biletów na dojazdy do pracy, zakupionych przez podmiot gospodarczy u przewoźników

obcych, oraz kosztów dowozu pracowników własnym transportem,

29)

dopłat do lokali w hotelach pracowniczych i kwater najmowanych na cele zbiorowego

zakwaterowania oraz czynszów za mieszkania zakładowe, w wysokości wynikającej z proporcji

dopłat stosowanych w roku poprzednim,

30)

wartości ubioru służbowego (umundurowania), jeżeli jego używanie należy do obowiązków

pracownika,

31)

wartości posiłków regeneracyjno-wzmacniających oraz innych posiłków wydawanych niektórym

grupom pracowników do spożycia wyłącznie w czasie wykonywania pracy, bez prawa do

ekwiwalentu z tego tytułu,

32)

odszkodowań wypłacanych na podstawie przepisów prawa administracyjnego, prawa cywilnego

i prawa pracy.

1.

Jeżeli podmiot gospodarczy zleca wykonanie usługi lub produkcji, a zleceniobiorca

przy wykonywaniu tej usługi lub produkcji zatrudni pracowników tego podmiotu, podmiot

gospodarczy podwyższa wynagrodzenie okresu, którego dotyczyły wypłaty, o kwoty wynagrodzeń

wypłaconych przez zleceniobiorcę pracownikom podmiotu gospodarczego. Zleceniobiorca

jest obowiązany wykazać w fakturze kwotę wynagrodzeń wypłaconych pracownikom podmiotu

gospodarczego.

2.

Podmiot gospodarczy, który użycza, wynajmuje lub wydzierżawią osobie trzeciej środki

produkcji, a osoba ta przy prowadzeniu działalności gospodarczej zatrudnia pracowników

tego podmiotu, podwyższa wynagrodzenia okresu, którego dotyczyły wypłaty, o kwoty

wynagrodzeń wypłacone przez tę osobę pracownikom podmiotu gospodarczego.

3.

Osoba trzecia, o której mowa w ust. 2, obowiązana jest powiadomić podmiot gospodarczy

o zatrudnieniu jego pracowników i określić kwoty wynagrodzeń wypłacane tym pracownikom.

1.

W podmiotach gospodarczych, o których mowa w art. 2 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 4-5,

kwota będąca sumą wypłat pieniężnych oraz równowartości świadczeń rzeczowych przyznanych

z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, zwanego dalej „Funduszem”, nie może przekroczyć,

z zastrzeżeniem ust. 2, w roku obrotowym, w przeliczeniu na jednego przeciętnie zatrudnionego,

czterokrotności odpisu podstawowego na ten Fundusz.

2.

W przypadku gdy suma wypłat pieniężnych oraz równowartości świadczeń rzeczowych, przyznanych

z Funduszu, o której mowa w ust. 1, przekroczy w roku obrotowym, w rozliczeniu kwartalnym,

czterokrotność odpisu podstawowego na ten Fundusz w przeliczeniu na jednego przeciętnie

zatrudnionego, stosuje się art. 21 ust. 2.

3.

Do kwoty będącej sumą wypłat pieniężnych oraz równowartości świadczeń przyznanych

z Funduszu, o której mowa w ust. 1, zalicza się także pożyczki udzielane z Funduszu,

z wyłączeniem pożyczek, o których mowa w ust. 4 pkt 4.

4.

Do kwoty będącej sumą wypłat pieniężnych oraz równowartości świadczeń rzeczowych przyznanych

z Funduszu, o której mowa w ust. 1, nie zalicza się

1)

środków przeznaczonych na pomoc dla emerytów i rencistów oraz ich rodzin, objętych

opieką socjalną przez podmiot gospodarczy na podstawie przepisów o zakładowym funduszu

świadczeń socjalnych,

2)

dopłat do indywidualnych skierowań zorganizowanego wypoczynku dla dzieci i młodzieży,

3)

środków przekazanych na utrzymanie i prowadzenie działalności ośrodków wczasowych

i kolonijnych, domów wypoczynkowych, sanatoriów, ogrodów działkowych, obiektów sportowo-rekreacyjnych,

żłobków i przedszkoli oraz obiektów służących działalności kulturalnej,

4)

środków, w tym pożyczek, przekazanych na zakładowe budownictwo mieszkaniowe i do spółdzielni

mieszkaniowych na uzupełnienie wkładów oraz zakup budynku mieszkalnego od jednostek,

które wybudowały budynek w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

5.

Kwotę będącą sumą wypłat pieniężnych oraz równowartości świadczeń rzeczowych przyznanych

z Funduszu, o której mowa w ust. 1, zmniejsza się o kwotę zwróconych w roku obrotowym

pożyczek, wraz z ich oprocentowaniem, z wyłączeniem pożyczek, o których mowa w ust.

4 pkt 4.

Do obliczenia podstaw, o których mowa w art. 7 ust. 1 i 3, podmioty gospodarcze przyjmują

wynagrodzenia obciążające koszty całokształtu działalności 1993 r., zaliczone w koszty

tego roku do dnia 17 stycznia 1994 r., a przedsiębiorstwo państwowe użyteczności publicznej

„Poczta Polska”, przedsiębiorstwo „Polskie Koleje Państwowe” oraz „Telekomunikacja

Polska” S.A. do dnia 25 stycznia 1994 r.

1.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może podwyższyć podstawy, o których mowa

w art. 7 ust. 1, oraz może określać zakres podmiotowy stosowania podwyższenia tych

podstaw.

2.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia

1)

określi ogólne zasady kształtowania wynagrodzeń, dotyczące metod, o których mowa w

art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2,

2)

określi sposób obliczenia przekroczenia kwoty określonej w art. 3 ust. 1 pkt 3 oraz

sposób obliczenia przekroczenia miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 3

ust. 1 pkt 4.

3.

Minister Finansów, w drodze zarządzenia, określi sposób obliczania przeciętnego zatrudnienia

w podmiotach gospodarczych, których dotyczą przepisy ustawy.

1.

Podmioty gospodarcze, o których mowa w art. 2 ust. 1, mogą złożyć we właściwej izbie

skarbowej oświadczenie o wyborze na następny rok obrotowy jednej z metod kształtowania

wynagrodzeń, wymienionych w art. 3 ust. 1 pkt 2 lub w art. 3 ust. 1 pkt 3.

2.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, składane jest do 15 dnia miesiąca poprzedzającego

rok obrotowy.

3.

W przypadku gdy podmiot gospodarczy dokonał w oświadczeniu określonym w ust. 1 wyboru

metody, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2, przedkłada również projekt porozumienia

z właściwą izbą skarbową.

4.

Izba skarbowa w terminie 30 dni od otrzymania oświadczenia, o którym mowa w ust. 1,

może w formie decyzji

1)

zatwierdzić przedłożony projekt porozumienia, dokonując w nim ewentualnych zmian,

albo

2)

nie wyrazić zgody na zastosowanie zadeklarowanej przez podmiot gospodarczy metody

kształtowania wynagrodzeń.

5.

Jeżeli podmiot gospodarczy w oświadczeniu określonym w ust. 1 wybrał metodę, o której

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, a izba skarbowa w terminie do 30 dni nie wydała decyzji,

o której mowa w ust. 4 pkt 2, wybraną metodę podmiot gospodarczy stosuje od początku

roku obrotowego.

6.

Jeżeli izba skarbowa wydała decyzję, o której mowa w ust. 4 pkt 1, zatwierdzoną metodę

stosuje się od początku roku obrotowego.

7.

Podmioty, które podjęły działalność w trakcie roku obrotowego i nie dokonały wyboru

jednej z metod, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, oraz podmioty, które

nie złożyły oświadczenia wymienionego w ust. 1, a także podmioty, które otrzymały

decyzję właściwej izby skarbowej określoną w ust. 4 pkt 2, obowiązane są stosować

w roku obrotowym metodę, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4.

8.

Na wniosek podmiotu gospodarczego izba skarbowa może, w szczególnie uzasadnionych

przypadkach, przedłużyć termin złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 2.

9.

Podmiot gospodarczy, który rozpoczął działalność w roku obrotowym, dokonuje wyboru

metody, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, w ciągu 45 dni od dnia rozpoczęcia

działalności.

1.

Jeżeli do 5 dnia pierwszego miesiąca kwartału wskaźnik przyrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w podmiotach gospodarczych zostanie określony, w drodze uzgodnienia,

przez Trójstronną Komisję do Spraw Społeczno-Gospodarczych, działającą na podstawie

odrębnych przepisów, w której skład wchodzą przedstawiciele Rady Ministrów, ogólnokrajowych

organizacji związkowych i międzyzwiązkowych oraz konfederacji związków pracodawców,

zwaną dalej „Komisją”, Rada Ministrów ustala kwartalny wskaźnik przyrostu przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w podmiotach gospodarczych, określony na poszczególne miesiące,

w wysokości określonej przez Komisję.

2.

Jeżeli Komisja nie określi do 5 dnia pierwszego miesiąca kwartału wskaźnika przyrostu,

o którym mowa w ust. 1, wskaźnik ten określa Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia,

do 15 dnia pierwszego miesiąca kwartału.

3.

Komisja dokonuje półrocznych ocen funkcjonowania ustawy oraz kształtowania wynagrodzeń.

4.

Rada Ministrów rozpatruje wnioski z oceny, o której mowa w ust. 3.

1.

Podmioty gospodarcze, które stosują metody kształtowania wynagrodzeń określone w art.

3 ust. 1 pkt 1-3, obowiązane są do składania kwartalnych informacji, według ustalonego

wzoru, o wynagrodzeniach obciążających koszty całokształtu działalności w rachunku

narastającym, od początku roku obrotowego, w terminie do 28 dnia miesiąca następującego

po kwartale.

2.

Podmioty gospodarcze stosujące metodę kształtowania wynagrodzeń określoną w art. 3

ust. 1 pkt 4 obowiązane są do składania miesięcznych informacji, według ustalonego

wzoru, o wynagrodzeniach obciążających koszty całokształtu działalności w rachunku

narastającym, od początku roku obrotowego, w terminie do 28 dnia następnego miesiąca

za miesiąc poprzedni.

3.

Minister Finansów może wyrazić zgodę na kształtowanie wynagrodzeń zgodnie z art. 3

ust. 1 przez zakłady (oddziały, jednostki organizacyjne) podmiotów gospodarczych wymienionych

w art. 2 ust. 1, sporządzające samodzielnie bilans.

4.

Zakłady (oddziały, jednostki organizacyjne) podmiotu gospodarczego, dla których Minister

Finansów wyraził zgodę, o której mowa w ust. 3, stosują jedną z metod kształtowania

wynagrodzeń określoną w art. 3 ust. 1 pkt 2 lub w art. 3 ust. 1 pkt 3, lub w art.

3 ust. 1 pkt 4. Przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio.

5.

Podmioty gospodarcze, stosujące metody kształtowania wynagrodzeń określone w art.

3 ust. 1, obowiązane są do składania kwartalnych informacji, według ustalonego wzoru,

o dokonanych wypłatach ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, o których

mowa w art. 13, w rachunku narastającym, od początku roku obrotowego, w terminie do

28 dnia pierwszego miesiąca po kwartale.

6.

Minister Finansów określi, w drodze zarządzenia, wzory informacji, o której mowa w

ust. 1, 2 i 5, oraz wzory informacji o wstępnym i ostatecznym rozliczeniu, o którym

mowa w art. 24 ust. 1 i 2.

1.

Jeżeli nastąpiło przekształcenie lub podział podmiotów gospodarczych, które stosowały

metodę określoną w art. 3 ust. 1 pkt 4, podmioty powstałe w wyniku przekształcenia

lub podziału stosują podstawę obliczania przyrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

obowiązującą w podmiocie gospodarczym, który uległ przekształceniu lub podziałowi.

2.

Organ założycielski lub reprezentant właściciela może zróżnicować podstawy obliczenia

przyrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia dla poszczególnych podmiotów powstałych

w wyniku podziału, o którym mowa w ust. 1, pod warunkiem, że suma średnich ważonych

podstaw tych podmiotów nie przekroczy podstawy obliczenia przyrostu przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia ustalonego dla podmiotu przed jego podziałem.

3.

Jeżeli nastąpił podział podmiotu gospodarczego, który stosował jedną z metod określonych

w art. 3 ust. 1 pkt 1-3, izba skarbowa, na wniosek podmiotu powstałego w wyniku podziału,

może określić podstawę obliczenia przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia.

W przypadku połączenia podmiotów gospodarczych, podstawą obliczenia przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia jest średnia ważona podstaw obliczenia przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

podmiotów, które się połączyły.

1.

Podmioty gospodarcze, w których wynagrodzenia obciążające koszty całokształtu działalności

za rok obrotowy

1)

w rozliczeniu kwartalnym przekroczą dopuszczalne wielkości określone na podstawie

art. 3 ust. 1 pkt 1-3 albo

2)

w rozliczeniu miesięcznym przekroczą dopuszczalne wielkości określone na podstawie

art. 3 ust. 1 pkt 4

- obowiązane są do wpłaty opłaty sankcyjnej w wysokości 150% kwoty przekroczenia,

z zastrzeżeniem art. 23 ust. 2.

2.

Podmioty gospodarcze, w których suma wypłat pieniężnych oraz równowartości świadczeń

rzeczowych przyznanych z Funduszu przekroczy kwotę, o której mowa w art. 13 ust. 2,

obowiązane są do wpłaty opłaty sankcyjnej w wysokości iloczynu kwoty przekroczenia

oraz przeciętnego zatrudnienia w podmiocie gospodarczym za ten okres.

1.

Kwotę opłaty ustaloną zgodnie z art. 21 ust. 1 zmniejsza się o kwotę odpowiadającą

proporcji obrotów z eksportu w całości obrotu podmiotu gospodarczego w roku obrotowym.

2.

Pod pojęciem obrotów z eksportu, o którym mowa w ust. 1, rozumie się eksport towarów

i usług w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

3.

Obrót podmiotu gospodarczego, o którym mowa w ust. 1, stanowi sprzedaż i odpłatne

świadczenie usług oraz eksport towarów i usług w rozumieniu przepisów o podatku od

towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

4.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do podmiotów gospodarczych

1)

które nie regulują terminowo składek na ubezpieczenia społeczne oraz zobowiązań podatkowych

wobec budżetu państwa w roku i za rok obrotowy,

2)

w których udział obrotów z eksportu w całości obrotu jest mniejszy niż 3%.

1.

Miesięcznych lub kwartalnych wpłat opłat sankcyjnych, o których mowa w art. 21, dokonuje

się na rachunek właściwego urzędu skarbowego w terminie określonym dla złożenia informacji,

o której mowa w art. 18 ust. 1, 2 i 5.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2, opłatę sankcyjną stanowi iloczyn

150% kwoty przekroczenia w rozliczeniu miesięcznym w roku obrotowym i przeciętnego

miesięcznego zatrudnienia za ten okres.

1.

Wstępne obliczenie i wpłata opłat sankcyjnych za rok obrotowy następuje w ciągu 20

dni po upływie terminu obowiązującego do sporządzenia bilansu i rachunku wyników za

rok obrotowy.

2.

Ostateczne obliczenie i wpłata opłat sankcyjnych za rok obrotowy następuje w terminie

20 dni od dnia zatwierdzenia bilansu i rachunku wyników za ten rok.

3.

W przypadku gdy opłaty sankcyjne wpłacane za okresy miesięczne lub kwartalne są wyższe

od kwoty opłat sankcyjnych obliczonych za okres roku obrotowego, nadwyżka wpłat zwracana

jest podmiotowi gospodarczemu w terminie 30 dni od dnia, o którym mowa w ust. 2.

1.

Opłaty sankcyjne uiszcza się z zysku brutto osiągniętego w roku obrotowym, w rozliczeniu

na poszczególne miesiące lub kwartały, po pomniejszeniu tego zysku o podatek dochodowy,

a jeżeli kwota opłaty sankcyjnej przekracza zysk, to różnica stanowi stratę.

2.

W podmiotach, w których wystąpi strata, opłata sankcyjną powiększa stratę.

3.

Do strat odpowiadających opłatom sankcyjnym nie stosuje się art. 8 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 i Nr 134, poz. 646 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 2 i Nr 43, poz. 163) i art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 i Nr 134, poz. 646).

Przez właściwy urząd skarbowy rozumie się urząd skarbowy właściwy miejscowo ze względu

na siedzibę podmiotu gospodarczego albo zakładu (oddziału jednostki organizacyjnej),

o którym mowa w art. 18 ust. 3.

Do opłat sankcyjnych stosuje się przepisy o zobowiązaniach podatkowych.

1.

W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, podmiot gospodarczy

stosuje określone w tej umowie zasady kształtowania środków na wynagrodzenia począwszy

od kwartału następującego po kwartale, w którym zawarto umowę.

2.

Za część roku obrotowego poprzedzającego kwartał, w którym stosuje się zasady kształtowania

środków na wynagrodzenia na podstawie umowy, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1,

podmiot gospodarczy obowiązany jest do rozliczenia środków na wynagrodzenia stosując

metodę obowiązującą przed zawarciem umowy.

1.

Na wniosek podmiotu gospodarczego w likwidacji urząd skarbowy określi miesięczne limity

wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu działalności na okres likwidacji lub

rok obrotowy.

2.

Podmiot gospodarczy, o którym mowa w ust. 1, obowiązany jest do składania informacji

o dokonanych wypłatach wynagrodzeń za okresy miesięczne w terminie określonym w art.

18 ust. 2.

3.

Podmiot gospodarczy określony w ust. 1, w którym wypłaty wynagrodzeń za miesiąc i

rok obrotowy przekroczą miesięczne limity, o których mowa w ust. 1, obowiązany jest

do wpłaty opłaty sankcyjnej w wysokości określonej w art. 21. Jeżeli okres likwidacji

jest krótszy niż rok obrotowy, opłatę sankcyjną oblicza się za ten okres.

Opłaty sankcyjne stanowią dochód budżetu państwa.

W ustawie z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych

(Dz. U. z 1991 r. Nr 18, poz. 80, Nr 75, poz. 329, Nr 101, poz. 444 i Nr 107, poz. 464, z 1993 r. Nr 18, poz. 82 i Nr 60, poz. 280 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 3) w art. 45a dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Umowa o zarządzanie przedsiębiorstwem zawiera zasady kształtowania środków na wynagrodzenia

w przedsiębiorstwie. Treść umowy w tej części wymaga zatwierdzenia przez Ministra

Finansów.

”

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 i Nr 134, poz. 646 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 2 i Nr 43, poz. 163) w art. 16 w ust. 1 w pkt 15 wyrazy „podatku od wzrostu wynagrodzeń” zastępuje się wyrazami „opłaty sankcyjnej w rozumieniu przepisów o metodach kształtowania wynagrodzeń i środków

na wynagrodzenia przez podmioty gospodarcze.”

W ustawie z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do bezpłatnych i ulgowych przejazdów

środkami publicznego transportu zbiorowego

(Dz. U. Nr 54, poz. 254 i z 1994 r. Nr 40, poz. 150) w art. 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Koszty świadczeń, o których mowa w ust. 1, nie są wliczane do wynagrodzeń w rozumieniu

przepisów o metodach kształtowania wynagrodzeń i środków na wynagrodzenia przez podmioty

gospodarcze.

”

W ustawie z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych

(Dz. U. Nr 43, poz. 163) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 1 wyraz „utrzymanie” zastępuje się wyrazem „dofinansowanie”,

2)

w art. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

zakładowe obiekty socjalne - ośrodki wczasowe i kolonijne, domy wypoczynkowe, sanatoria,

ogrody działkowe, obiekty sportowo-rekreacyjne, żłobki i przedszkola oraz obiekty

służące działalności kulturalnej

”

.

1.

W roku 1994 podmioty gospodarcze, wymienione w art. 2 ust. 1, mogą złożyć we właściwej

izbie skarbowej oświadczenie, o którym mowa w art. 16 ust. 1, w terminie do 15 dnia

drugiego miesiąca licząc od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Wybrana metoda wynikająca z oświadczenia, o którym mowa w ust. 1, stosowana jest od

dnia wejścia w życie ustawy do końca roku obrotowego.

3.

Podmioty gospodarcze, które nie złożyły oświadczenia wymienionego w ust. 1 albo które

otrzymały decyzję izby skarbowej na podstawie art. 16 ust. 4 pkt 2, stosują od dnia

wejścia w życie ustawy do końca roku obrotowego metodę, o której mowa w art. 3 ust.

1 pkt 4.

4.

Podmioty gospodarcze, stosujące w 1994 r. metody kształtowania wynagrodzeń określone

w art. 3 ust. 1 pkt 1-3, przyjmują do obliczenia relacji wynikających z tych metod

kwotę wynagrodzeń obciążających koszty całokształtu działalności i wynik finansowy

brutto za ten rok w rachunku narastającym od dnia 1 stycznia 1994 r. do końca roku

obrotowego.

1.

Ustalenie przez Komisję wskaźników przyrostu przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia,

o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4, obowiązujących w miesiącu, w którym ustawa weszła

w życie, następuje do 10 dnia tego miesiąca.

2.

Jeżeli Komisja nie ustali wskaźników, o których mowa w ust. 1, w terminie określonym

w tym przepisie, wskaźnik ten określa Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, do

20 dnia miesiąca, w którym ustawa weszła w życie.

3.

Podmioty gospodarcze, które obowiązane są do składania kwartalnych informacji, o których

mowa w art. 18 ust. 1 i 5, przyjmują w miejsce pierwszego kwartału obowiązywania przepisów

ustawy okres, jaki pozostaje do zakończenia kwartału licząc od dnia wejścia w życie

ustawy.

Przepis art. 5 ust. 2, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 3, stosuje się odpowiednio w stosunku

do podmiotów gospodarczych, które w 1993 r. stosowały przepisy art. 9 i art. 17b ustawy z dnia 22 grudnia 1990 r. o opodatkowaniu wzrostu wynagrodzeń, pod warunkiem, że podmioty te stosując art. 9 osiągnęły zysk brutto w 1992 i 1993 r.

W roku 1994 kwotą stanowiącą sumę wypłat pieniężnych i równowartości świadczeń rzeczowych

przyznanych z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, o której mowa w art. 13,

są wypłaty dokonane od dnia 1 stycznia 1994 r.

Rokiem obrotowym w 1994 r. jest okres od dnia wejścia w życie ustawy do końca tego

roku, z uwzględnieniem przepisu art. 3 ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym

ustawa została ogłoszona.