Ustawa z dnia 13 maja 1994 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Kościół Ewangelicko-Augsburski w Rzeczypospolitej Polskiej, zwany dalej „Kościołem”,

uznający jako jedyną zasadę i normę wiary i życia wszystkie księgi kanoniczne Pisma

Świętego, a także wszystkie księgi symboliczne Kościoła Ewangelicko-Luterańskiego,

korzysta z pełnej wolności wyznawania swojej wiary oraz wykonywania swojego kultu

religijnego.

2.

Kościół rządzi się w swoich sprawach wewnętrznych przepisami Zasadniczego Prawa Wewnętrznego,

uchwalanego przez Synod Kościoła.

Kościół jest samodzielny i niezależny od jakiejkolwiek pozakrajowej władzy duchownej

i świeckiej.

Wypełniając swoje funkcje Kościół może współdziałać z innymi kościołami w kraju i

za granicą, należeć do krajowych organizacji międzykościelnych, a także międzynarodowych

organizacji wyznaniowych i międzywyznaniowych.

1.

Kościół może otaczać opieką duszpasterską współwyznawców spośród osób innych narodowości

zamieszkałych bądź przebywających czasowo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Utworzenie lub zniesienie jednostki organizacyjnej Kościoła za granicą Rzeczypospolitej

Polskiej może nastąpić przy zachowaniu przepisów prawa państwa, na którego terytorium

ma ona swoją siedzibę.

3.

Kościół zawiadamia Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów o utworzeniu lub zniesieniu

jednostki organizacyjnej za granicą.

1.

W sprawach odnoszących się do Kościoła, nie uregulowanych niniejszą ustawą, stosuje

się przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania

(Dz. U. Nr 29, poz. 155, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 55, poz. 321 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 95, poz. 425 oraz z 1993 r. Nr 7, poz. 34).

2.

Zmiany niniejszej ustawy wymagają uprzedniej opinii Synodu Kościoła.

Organizację wewnętrzną Kościoła określa Zasadnicze Prawo Wewnętrzne.

1.

Kościół jako całość oraz jego jednostki organizacyjne: diecezje, parafie i diakonaty

posiadają osobowość prawną.

2.

Inne jednostki organizacyjne Kościoła mogą, na wniosek Konsystorza, uzyskać osobowość

prawną w drodze rozporządzenia Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów.

1.

Tworzenie przez Kościół jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 7 ust. 1,

oraz znoszenie i przekształcanie już istniejących następuje w trybie przewidzianym

w przepisach wewnątrzkościelnych.

2.

Kościelne jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 7 ust. 1, nabywają osobowość

prawną z chwilą powiadomienia właściwego organu rządowej administracji ogólnej o ich

utworzeniu.

3.

Właściwym organem jest

1)

odnośnie do diecezji - Minister - Szef Urzędu Rady Ministrów,

2)

odnośnie do parafii i diakonatów - wojewoda.

4.

Powiadomienie powinno zawierać

1)

nazwę kościelnej osoby prawnej,

2)

jej siedzibę,

3)

w odniesieniu do diecezji i parafii - ich zasięg terytorialny.

5.

Właściwa władza kościelna powiadamia niezwłocznie organ rządowej administracji ogólnej,

wymieniony w ust. 3, o

1)

zmianach dotyczących nazwy i siedziby kościelnej osoby prawnej oraz o zmianie jej

granic,

2)

połączeniu, podziale i zniesieniu kościelnej osoby prawnej.

6.

Odpis powiadomienia z umieszczonym na nim potwierdzeniem odbioru jest dowodem uzyskania

osobowości prawnej.

Organami osób prawnych wymienionych w art. 7 są

1)

dla Kościoła jako całości - Synod Kościoła, Rada Synodalna, Konsystorz, Biskup Kościoła,

2)

dla diecezji - Synod Diecezjalny, Rada Diecezjalna, Biskup Diecezjalny,

3)

dla parafii - Zgromadzenie Parafialne, Rada Parafialna, Proboszcz,

4)

dla diakonatu - Zarząd, Rada Sióstr, Rada Opiekuńcza.

Kościelna osoba prawna nie odpowiada za zobowiązania innej kościelnej osoby prawnej.

Kościelne wydawnictwa, zakłady charytatywno-opiekuńcze, opiekuńczo-wychowawcze, szkoły,

placówki oświatowo-wychowawcze, zakłady opieki zdrowotnej, a także zakłady gospodarcze

nie posiadające osobowości prawnej działają w ramach tych kościelnych osób prawnych,

które je powołały.

Organizowanie kultu publicznego i jego sprawowanie podlegają wyłącznie władzy kościelnej.

Religijne uroczystości pogrzebowe i nabożeństwa dla uczczenia pamięci zmarłych mogą

odbywać się także na cmentarzach komunalnych, przy zachowaniu obowiązujących przepisów

porządkowych.

Osobom należącym do Kościoła przysługuje prawo zwolnienia od nauki lub pracy w następujące

święta ewangelickie nie będące dniami ustawowo wolnymi od pracy

1)

Wielki Piątek - Pamiątka Śmierci Chrystusa Pana,

2)

Święto Wniebowstąpienia Chrystusa Pana,

3)

31 października - Święto Reformacji,

na warunkach określonych w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania

(Dz. U. Nr 29, poz. 155, z 1990 r. Nr 51, poz. 297, Nr 55, poz. 321 i Nr 86, poz. 504, z 1991 r. Nr 95, poz. 425 oraz z 1993 r. Nr 7, poz. 34).

1.

Kościół prowadzi konfesyjne nauczanie religii na zasadach określonych przez właściwą

władzę kościelną.

2.

Nauczanie religii w szkołach publicznych regulują odrębne przepisy.

1.

Szkoły oraz placówki oświatowo-wychowawcze i opiekuńczo-wychowawcze, prowadzone przez

Kościół, mają charakter wyznaniowy i podlegają władzy kościelnej.

2.

Zasady organizacyjno-programowe prowadzenia tych placówek określają odrębne przepisy.

1.

Do nauczycieli i wychowawców zatrudnionych w szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych

i opiekuńczo-wychowawczych prowadzonych przez kościelne osoby prawne stosuje się przepisy

o prawach i obowiązkach, ustalone dla nauczycieli i wychowawców zatrudnionych w publicznych

szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych oraz opiekuńczo-wychowawczych, z uwzględnieniem

ust. 2.

2.

Szczegółowy zakres uprawnień i obowiązków, o których mowa w ust. 1, określa Minister

Edukacji Narodowej na wniosek Synodu Kościoła.

3.

Pracownikom szkół i placówek oświatowo-wychowawczych oraz placówek opiekuńczo-wychowawczych

nie będących nauczycielami lub wychowawcami przysługują uprawnienia i świadczenia

przewidziane dla tej kategorii pracowników zatrudnionych w publicznych szkołach i

placówkach.

1.

Uczącym się w szkołach prowadzonych przez kościelne osoby prawne przysługują świadczenia

publicznych zakładów opieki zdrowotnej i ulgi w opłatach za przejazdy środkami publicznego

transportu zbiorowego na równi z uczniami szkół publicznych.

2.

Rodzicom lub opiekunom prawnym uczniów szkół prowadzonych przez kościelne osoby prawne

przysługuje prawo do zasiłków rodzinnych na równi z rodzicami lub opiekunami uczniów

szkół publicznych.

1.

Kościołowi przysługuje prawo tworzenia i prowadzenia wyższych szkół teologicznych.

2.

Poręcza się Kościołowi prawo do kształcenia w zakresie teologii ewangelickiej w samodzielnej

jednostce naukowo-dydaktycznej w ramach Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie.

1.

Kościół ma prawo emitowania w publicznych środkach masowego przekazu nabożeństw w

niedziele i święta ewangelickie oraz swoich programów religijno-moralnych, społecznych

i kulturalnych.

2.

Sposób realizacji uprawnień określonych w ust. 1 określi porozumienie między Kościołem

a właściwą jednostką publicznej radiofonii i telewizji.

1.

Dzieciom i młodzieży wyznania ewangelicko-augsburskiego, przebywającym w zakładach

opiekuńczych i wychowawczych, sanatoriach, prewentoriach i szpitalach, zapewnia się

prawo do uczestniczenia w nauczaniu religii oraz udziału w nabożeństwach i innych

praktykach religijnych.

2.

Szczegółowe przepisy w sprawach, o których mowa w ust. 1, wydadzą Minister Edukacji

Narodowej oraz Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, w porozumieniu z Kościołem.

3.

Dzieciom i młodzieży korzystającym ze zorganizowanych form wypoczynku wakacyjnego

zapewnia się prawo uczestniczenia w nabożeństwach i wykonywania innych praktyk religijnych.

1.

Prawo wykonywania praktyk religijnych i korzystania z opieki duszpasterskiej zapewnia

się osobom

przebywającym w zakładach opieki zdrowotnej oraz zamkniętych zakładach pomocy społecznej.

2.

Nabożeństwa dla osób, o których mowa w ust. 1, odbywają się w kaplicach lub innych

pomieszczeniach udostępnianych na ten cel przez kierowników właściwych instytucji.

1.

Osoby tymczasowo aresztowane wyznania ewangelicko-augsburskiego mogą wykonywać praktyki

religijne i wysłuchiwać nabożeństw transmitowanych przez środki masowego przekazu

oraz, za zgodą organu, do którego dyspozycji pozostają, korzystać z indywidualnej

opieki duszpasterskiej.

2.

Osobom skazanym wyznania ewangelicko-augsburskiego zapewnia się możliwość wykonywania

praktyk religijnych, korzystania z opieki duszpasterskiej oraz uczestniczenia w nabożeństwach

odprawianych w niedziele i święta ewangelickie w odpowiednio przystosowanym pomieszczeniu

w zakładzie, w którym przebywają. Osobom, które na terenie zakładu nie mogą uczestniczyć

w odprawianych nabożeństwach, należy zapewnić możliwość wysłuchania nabożeństw transmitowanych

przez środki masowego przekazu.

3.

Nieletnim wyznania ewangelicko-augsburskiego, przebywającym w zakładach poprawczych

i schroniskach dla nieletnich, zapewnia się możliwość wykonywania praktyk religijnych,

korzystania z opieki duszpasterskiej oraz uczestniczenia w nabożeństwach w niedziele

i święta ewangelickie. Nieletnim, którzy nie mają możliwości uczestniczenia w nabożeństwach

na terenie zakładów lub schronisk, należy zapewnić wysłuchanie nabożeństw transmitowanych

przez środki masowego przekazu.

4.

W celu zaspokojenia potrzeb, o których mowa w ust. 1-3, władze kościelne mogą wyznaczać

kapelanów.

1.

Organizacjami ewangelickimi w rozumieniu ustawy są organizacje tworzone w oparciu

o uchwały Konsystorza w celu prowadzenia zgodnej z nauką Kościoła działalności społeczno-kulturalnej,

oświatowo-wychowawczej i charytatywno-opiekuńczej.

2.

Do organizacji ewangelickich stosuje się przepisy prawa o stowarzyszeniach, z tym

że

1)

Konsystorzowi przysługuje prawo uchylenia uchwały, o której mowa w ust. 1, z równoczesnym

wystąpieniem do sądu z wnioskiem o rozwiązanie stowarzyszenia,

2)

wystąpienie do sądu o rozwiązanie stowarzyszenia przez organ właściwy w rozumieniu

prawa o stowarzyszeniach następuje po zasięgnięciu opinii Konsystorza,

3)

w przypadku likwidacji organizacji ewangelickiej majątek jej przechodzi na własność

Kościoła jako całości.

Kościół i jego osoby prawne prowadzą własną działalność charytatywno-opiekuńczą. W

szczególności mogą prowadzić wyznaniowe zakłady opiekuńczo-wychowawcze, charytatywno-opiekuńcze

i zakłady opieki zdrowotnej.

Grunty stanowiące własność osób prawnych Kościoła powinny być w planach zagospodarowania

przestrzennego przeznaczone w pierwszej kolejności pod budownictwo sakralne i kościelne.

1.

Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, przeznaczone w planach

zagospodarowania przestrzennego na potrzeby Kościoła, na wniosek władz kościelnych

będą oddawane w użytkowanie wieczyste albo mogą być sprzedane kościelnym osobom prawnym.

2.

Nie pobiera się opłat za użytkowanie wieczyste nieruchomości przekazanych na potrzeby

zakładów charytatywno-opiekuńczych i punktów katechetycznych.

Parafie mają prawo posiadania, zarządzania oraz zakładania i poszerzania cmentarzy

grzebalnych.

1.

Żołnierzom wyznania ewangelicko-augsburskiego pełniącym czynną służbę wojskową zapewnia

się możliwość uczestniczenia - poza terenem jednostek wojskowych - w nabożeństwach

i czynnościach religijnych w niedziele i święta ewangelickie, jeżeli w miejscowości

stacjonowania jednostki wojskowej lub w jej pobliżu znajduje się kościół lub kaplica

i jeżeli nie koliduje to z ważnymi obowiązkami służbowymi.

2.

Opiekę duszpasterską dla żołnierzy, o których mowa w ust. 1, zapewniają kapelani wojskowi.

1.

Kapelani wojskowi stanowią wyodrębniony korpus osobowy żołnierzy zawodowych w ramach

Ewangelickiego Duszpasterstwa Wojskowego.

2.

Kapelani wojskowi podlegają w zakresie służby wojskowej organom wojskowym, a w zakresie

duszpasterstwa - władzy kościelnej.

1.

Ewangelickim Duszpasterstwem Wojskowym kieruje Naczelny Kapelan Wojskowy, którego

mianuje i odwołuje Minister Obrony Narodowej w uzgodnieniu z Konsystorzem Kościoła.

2.

Szczegółowy tryb powoływania i odwoływania Naczelnego Kapelana Wojskowego i kapelanów

wojskowych oraz organizację Ewangelickiego Duszpasterstwa Wojskowego określa statut

uchwalony przez Konsystorz Kościoła w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

3.

Statut Ewangelickiego Duszpasterstwa Wojskowego ogłasza Minister Obrony Narodowej.

1.

Absolwentów akademickich studiów teologicznych, w czasie przygotowywania się do powołania

na urząd duchowny (ordynacji), nie dłuższym jednak niż 2 lata od dnia, w którym stali

się absolwentami szkoły wyższej, nie powołuje się do odbycia przeszkolenia wojskowego.

2.

Ordynowani duchowni są przenoszeni do rezerwy i nie odbywają ćwiczeń wojskowych w

czasie pokoju, z wyjątkiem przypadku przeszkolenia, za zgodą Biskupa

Kościoła, do pełnienia funkcji kapelanów lub do służby sanitarnej.

Kościołowi i jego osobom prawnym przysługuje prawo do swobodnego nabywania, posiadania

i zbywania mienia ruchomego i nieruchomego oraz zarządzania swoim majątkiem.

1.

Majątek i przychody kościelnych osób prawnych podlegają ogólnym przepisom podatkowym,

a w szczególności art. 17 ust. 1 pkt 4a i 4b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od

osób prawnych

(Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 i Nr 134, poz. 646 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 2 i Nr 43, poz. 163).

2.

Darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą pochodzące od osób fizycznych

są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna

osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat

od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.

3.

Kościelne osoby prawne są zwolnione od podatku od nieruchomości lub ich części stanowiących

własność tych osób albo używanych przez nie, na podstawie innego tytułu prawnego,

na cele niemieszkalne, z wyjątkiem części zajmowanej na wykonywanie działalności gospodarczej.

4.

Zwolnienie od podatku od nieruchomości obejmuje nieruchomości lub ich części, przeznaczone

na cele mieszkalne duchownych i członków diakonatów, jeżeli

1)

są one wpisane do rejestru zabytków,

2)

służą jako domy księży emerytów lub znajdują się w budynkach stanowiących każdorazowo

siedziby Biskupa Kościoła i Biskupów Diecezjalnych.

5.

Nabywanie i zbywanie rzeczy i praw majątkowych przez kościelne osoby prawne w drodze

czynności prawnych oraz spadkobrania, zapisu i zasiedzenia jest zwolnione od opłaty

skarbowej, jeżeli ich przedmiotem są

1)

rzeczy i prawa nie przeznaczone do działalności gospodarczej,

2)

sprowadzone z zagranicy maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier.

6.

Nabywanie rzeczy i praw majątkowych, o których mowa w ust. 4, jest zwolnione od opłat

sądowych, z wyłączeniem opłat kancelaryjnych.

Wolne od opłat celnych są

1)

przesyłane z zagranicy dla kościelnych osób prawnych dary

a)

przeznaczone na cele kultowe, charytatywno-opiekuńcze i oświatowo-wychowawcze,

b)

maszyny, urządzenia i materiały poligraficzne oraz papier,

2)

wysyłane przez kościelne osoby prawne za granicę dary

a)

na rzecz zagranicznych i międzynarodowych organizacji ewangelickich,

b)

przeznaczone dla ofiar klęsk żywiołowych i osób znajdujących się w szczególnej potrzebie.

1.

Kościelne osoby prawne mają prawo do zbierania ofiar na cele religijne, kościelne,

działalność charytatywno-opiekuńczą, naukową, oświatową i wychowawczą oraz utrzymanie

duchownych i członków diakonatów.

2.

Zbiórki wymienione w ust. 1 nie wymagają pozwolenia terenowego organu rządowej administracji

ogólnej, jeżeli odbywają się w obrębie terenów kościelnych, kaplic oraz w miejscach

i okolicznościach zwyczajowo przyjętych w danej okolicy i w sposób tradycyjnie ustalony.

W razie zniesienia kościelnej osoby prawnej, jej majątek przechodzi na Kościół jako

całość.

Niezależnie od ustawowego ubezpieczenia duchownych, Kościół prowadzi Fundusz Socjalny

Kościoła, który, w rozumieniu ustawy, nie jest działalnością gospodarczą.

1.

Nieruchomości lub ich części pozostające w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu

kościelnych osób prawnych stają się z mocy prawa ich własnością, jeżeli

1)

były własnością diecezji, parafii i filiałów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik

do dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 listopada 1936 r. o stosunku Państwa

do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 88, poz. 613, z 1945 r. Nr 48, poz. 271 i z 1947 r. Nr 52, poz. 272) oraz diakonatów,

2)

były własnością parafii (gmin, zborów) Kościołów Ewangelicko-Unijnych, Kościoła Staroluterskiego,

Ewangelickiego Kościoła wyznań augsburskiego i helweckiego oraz Braci Morawskich (Hernhutów),

3)

podlegały przepisom dekretu z dnia 24 kwietnia 1952 r. o zniesieniu fundacji

(Dz. U. Nr 25, poz. 172 i z 1957 r. Nr 1, poz. 3), a zostały poręczone, pozostawione, wydzierżawione, wynajęte lub przekazane kościelnym

osobom prawnym,

4)

znajdują się na nich cmentarze lub obiekty sakralne oraz obiekty funkcjonalnie związane

z obiektami sakralnymi; dotyczy to również obiektów położonych na obszarze miasta

stołecznego Warszawy.

2.

Stwierdzenie przejścia własności nieruchomości lub ich części, o których mowa w ust.

1, następuje w drodze decyzji wojewody.

3.

Nabycie własności nieruchomości lub ich części na podstawie ust. 1 jest wolne od podatków

i opłat z tym związanych, a wynikające z niego wpisy do ksiąg wieczystych i ich zakładanie

są wolne od opłat.

4.

Postępowanie sądowe lub administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w

ust. 1, ulega zawieszeniu do czasu wydania decyzji, o której mowa w ust. 2.

1.

Na wniosek kościelnej osoby prawnej wszczyna się postępowanie, zwane dalej „postępowaniem

regulacyjnym”, w przedmiocie przywrócenia własności przejętych na rzecz Skarbu Państwa

nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 39 ust. 1 pkt 1 i 2

1)

rolnych i leśnych przejętych w toku wykonania ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o przejęciu przez Państwo dóbr martwej ręki, poręczeniu

proboszczom posiadania gospodarstw rolnych i utworzeniu Funduszu Kościelnego

(Dz. U. Nr 9, poz. 87 i Nr 10, poz. 111 oraz z 1969 r. Nr 13, poz. 95), jeżeli nie wydzielono z nich należnych, w myśl tej ustawy, gospodarstw rolnych proboszczów,

2)

wywłaszczonych, jeżeli odszkodowanie nie zostało wypłacone lub podjęte,

3)

przejętych na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze

miasta stołecznego Warszawy

(Dz. U. Nr 50, poz. 279), z zastrzeżeniem ust. 2,

4)

przejętych we władanie państwowych jednostek organizacyjnych bez tytułu prawnego,

bez względu na późniejsze ustawodawstwo konwalidujące to przejęcie.

2.

W odniesieniu do nieruchomości objętych dekretem określonym w ust. 1 pkt 3 przedmiotem

postępowania regulacyjnego może być przywrócenie własności budynków i ustanowienie

użytkowania wieczystego gruntów.

3.

Jeżeli własność nieruchomości nie może zostać przywrócona kościelnej osobie prawnej,

przyznaje się jej nieruchomość zamienną, a jeśli nie jest to możliwe lub natrafia

na trudne do przezwyciężenia przeszkody, odszkodowanie jest ustalane według przepisów

o wywłaszczaniu nieruchomości.

4.

Regulacja nie może naruszać praw nabytych przez niepaństwowe osoby trzecie, a w szczególności

przez inne kościoły i związki wyznaniowe oraz rolników indywidualnych.

1.

Przedmiotem postępowania regulacyjnego może być również nieodpłatne przekazanie własności

nie pozostających w dniu wejścia w życie ustawy we władaniu kościelnych osób prawnych

nieruchomości lub ich części

1)

o których mowa w art. 39 ust. 1 pkt 1-3,

2)

będących uprzednio własnością parafii (gmin, zborów) ewangelickich, działających do

1945 r. na Ziemiach Zachodnich i Północnych, jeśli są one niezbędne na cele kultowe

lub dla prowadzenia przez kościelne osoby prawne działalności oświatowo-wychowawczej,

charytatywno-opiekuńczej i opiekuńczo-wychowawczej.

2.

Przepis art. 40 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

Majątek nieruchomy, przekazany na własność gminie w trybie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym

i ustawę o pracownikach samorządowych

(Dz. U. Nr 32, poz. 191, Nr 43, poz. 253 i Nr 92, poz. 541, z 1991 r. Nr 34, poz. 151, z 1992 r. Nr 6, poz. 20, z 1993 r. Nr 40, poz. 180 oraz z 1994 r. Nr 1, poz. 3 i Nr 65, poz. 285), podlega postępowaniu, o którym mowa w art. 40 i 41.

1.

Postępowanie regulacyjne, o którym mowa w art. 40 i 41, przeprowadza Komisja Regulacyjna,

zwana

dalej „Komisją”, złożona z przedstawicieli wyznaczonych w równej liczbie przez Ministra

- Szefa Urzędu Rady Ministrów i Konsystorz Kościoła.

2.

Uczestnikami postępowania regulacyjnego są oprócz wnioskodawcy wszystkie zainteresowane

jednostki państwowe, samorządowe i kościelne.

3.

Wnioski o wszczęcie postępowania regulacyjnego zgłasza się w terminie dwóch lat od

dnia wejścia w życie ustawy. Roszczenia nie zgłoszone w tym terminie wygasają.

4.

Postępowanie sądowe lub administracyjne dotyczące nieruchomości, o których mowa w

art. 40 i 41, ulega zawieszenu, a sądy i organy administracji państwowej przekazują

ich akta do Komisji Regulacyjnej.

5.

Komisja rozpatruje sprawy w zespołach orzekających, w skład których wchodzi po dwóch

członków wyznaczonych przez Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów i Konsystorz Kościoła.

6.

Postępowanie regulacyjne jest wolne od opłat.

7.

Liczebność Komisji, szczegółowy tryb postępowania regulacyjnego oraz wynagrodzenie

dla członków Komisji i personelu pomocniczego określi Minister - Szef Urzędu Rady

Ministrów w porozumieniu z Konsystorzem Kościoła.

1.

Zespół orzekający po otrzymaniu wniosku o wszczęcie postępowania regulacyjnego bada,

czy jest ono dopuszczalne, a wniosek niedopuszczalny odrzuca.

2.

Uczestnicy postępowania mogą zawrzeć ugodę przed zespołem orzekającym. Jeżeli ugoda

nie została zawarta, zespół wydaje orzeczenie. Ugody i orzeczenia mają moc sądowych

tytułów egzekucyjnych.

3.

Orzeczenia uwzględniające wniosek, jak i ugody zawarte przed zespołem orzekającym,

powinny określać

1)

stan prawny nieruchomości,

2)

związane z tym stanem obowiązki uczestników postępowania, a w szczególności obowiązek

wydania w oznaczonym terminie nieruchomości, jeżeli nie znajduje się ona we władaniu

wnioskodawcy,

3)

w razie przyznania odszkodowania obowiązek i termin zapłaty należnej z tego tytułu

kwoty.

4.

Orzeczenie jak i ugoda stanowią podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych

i w ewidencji gruntów. Przepis art. 39 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5.

Od orzeczenia zespołu orzekającego nie przysługuje odwołanie.

6.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, określi, z mienia których państwowych jednostek

organizacyjnych lub gmin może być wyłączona nieruchomość w celu jej przekazania jako

nieruchomość zamienna lub na którą państwową jednostkę organizacyjną może być nałożony

obowiązek zapłaty odszkodowania.

1.

Jeżeli zespół orzekający nie uzgodni orzeczenia, zawiadamia o tym pisemnie uczestników

postępowania regulacyjnego.

2.

Uczestnicy postępowania regulacyjnego mogą, w terminie sześciu miesięcy od otrzymania

zawiadomienia, wystąpić o podjęcie zawieszonego postępowania sądowego lub administracyjnego,

a jeżeli nie było ono wszczęte - wystąpić na drogę sądową pod rygorem wygaśnięcia

roszczenia. Przy rozpoznawaniu sprawy sąd stosuje zasady określone w art. 40 i 41.

Wykaz jednostek organizacyjnych będących osobami prawnymi w dniu wejścia w życie ustawy

stanowi załącznik do ustawy.

Tracą moc

1)

dekret Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 listopada 1936 r. o stosunku Państwa

do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 88, poz. 613, z 1945 r. Nr 48, poz. 271 i z 1947 r. Nr 52, poz. 272),

2)

ustawa z dnia 4 lipca 1947 r. w sprawie zmiany dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 25 listopada 1936 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. Nr 52, poz. 272 i z 1985 r. Nr 22, poz. 99).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.