Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

Funkcjonariuszom Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży

Pożarnej i Służby Więziennej, zwanym dalej „funkcjonariuszami”, zwolnionym ze służby,

przysługuje z budżetu państwa, na zasadach określonych w ustawie, zaopatrzenie emerytalne

z tytułu wysługi lat lub w razie całkowitej niezdolności do służby, a członkom ich

rodzin - w razie śmierci żywiciela.

W ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługują na zasadach określonych w ustawie

1)

świadczenia pieniężne

a)

emerytura policyjna,

b)

policyjna renta inwalidzka,

c)

policyjna renta rodzinna,

d)

dodatki do emerytury lub renty,

e)

zasiłek pogrzebowy,

2)

inne świadczenia i uprawnienia

a)

świadczenia lecznicze,

b)

świadczenia socjalne,

c)

prawo do lokalu mieszkalnego albo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym.

1.

Użyte w ustawie bez bliższego określenia pojęcia oznaczają

1)

emerytura - emeryturę policyjną przyznawaną funkcjonariuszom,

2)

emeryt - emeryta policyjnego,

3)

renta inwalidzka - policyjną rentę inwalidzką przyznawaną funkcjonariuszom,

4)

renta rodzinna - policyjną rentę rodzinną,

5)

rencista - rencistę policyjnego,

6)

renta - policyjną rentę inwalidzką i policyjną rentę rodzinną,

7)

wysługa emerytalna - okresy służby w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej,

Państwowej Straży Pożarnej lub Służbie Więziennej i im równorzędne, łącznie z okresami,

o których mowa w art. 14 i 16,

8)

uposażenie - uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym i nagrodą

roczną, należne funkcjonariuszowi stosownie do przepisów o uposażeniu i nagrodach

funkcjonariuszy,

9)

najniższa emerytura lub renta - kwotę najniższej emerytury lub renty wynikającą z

przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin,

10)

okresy składkowe i nieskładkowe - okresy uregulowane w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym

pracowników i ich rodzin.

2.

Emerytem policyjnym jest funkcjonariusz zwolniony ze służby w Policji, Urzędzie Ochrony

Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej lub w Służbie Więziennej, który

ma ustalone prawo do emerytury policyjnej.

3.

Rencistą policyjnym jest funkcjonariusz zwolniony ze służby w Policji, Urzędzie Ochrony

Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej lub w Służbie Więziennej, który

ma ustalone prawo do policyjnej renty inwalidzkiej.

Okresy służby funkcjonariuszy, którzy nie nabywają prawa do zaopatrzenia emerytalnego

na podstawie ustawy, oraz służby określonej w art. 13 ust. 2 uważa się za okres składkowy

w myśl przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

1.

Podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne funkcjonariuszowi

na ostatnio zajmowanym stanowisku.

2.

Podstawę wymiaru renty inwalidzkiej dla funkcjonariuszy Państwowej Straży Pożarnej

w służbie kandydackiej stanowi uposażenie przewidziane dla najniższego stanowiska

służbowego według średniej stawki przewidzianej dla najniższej grupy uposażenia zasadniczego

i dodatku za posiadany stopień służbowy, z miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie

funkcjonariusza ze służby.

1.

Emerytury i renty podlegają waloryzacji w takim samym stopniu i terminie, w jakim

następuje wzrost uposażenia funkcjonariuszy pozostających w służbie i zajmujących

analogicznie zaszeregowane stanowiska.

2.

Waloryzację emerytur i rent przeprowadza się nie później niż w ciągu trzech miesięcy

od wprowadzenia obligatoryjnych zmian w uposażeniu funkcjonariuszy.

3.

Ministrowie Spraw Wewnętrznych oraz Sprawiedliwości, każdy w zakresie swojego działania,

określą, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady waloryzacji emerytur i rent.

W razie zbiegu prawa do emerytury lub renty przewidzianych w niniejszej ustawie z

prawem do emerytury lub renty przewidzianych w innych przepisach, jeżeli przepisy

szczególne nie stanowią inaczej, wypłaca się świadczenie wyższe lub wybrane przez

osobę uprawnioną. Wybór emerytury lub renty przewidzianych w innych przepisach nie

pozbawia osoby uprawnionej innych świadczeń i uprawnień przysługujących emerytom lub

rencistom policyjnym.

1.

Funkcjonariuszom oraz członkom rodzin pozostałym po zmarłych funkcjonariuszach, jeżeli

osoby te wskutek szczególnych okoliczności nie nabyły prawa do zaopatrzenia emerytalnego

przewidzianego w ustawie, odpowiednio Ministrowie Spraw Wewnętrznych oraz Sprawiedliwości,

każdy w zakresie swojego działania, mogą przyznać w drodze wyjątku zaopatrzenie emerytalne

w wysokości nie przekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie.

2.

Członkom rodzin pozostałym po osobach, którym przyznano emeryturę lub rentę inwalidzką

na podstawie ust. 1, organ emerytalny przyznaje rentę rodzinną na ich wniosek, jeżeli

spełniają warunki określone w ustawie.

3.

Ministrowie Spraw Wewnętrznych oraz Sprawiedliwości przedstawiają Prezesowi Rady Ministrów

w terminie do dnia 15 stycznia każdego roku informację o świadczeniach przyznanych

w drodze wyjątku w roku poprzednim.

Do zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy oraz uprawnionych członków ich rodzin

stosuje się odpowiednio przepisy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

w zakresie wypłaty świadczeń osobom uprawnionym do rent z instytucji zagranicznych.

Prawo do zaopatrzenia emerytalnego na podstawie ustawy nie przysługuje funkcjonariuszowi,

który został skazany prawomocnym wyrokiem sądu na karę dodatkową pozbawienia praw

publicznych za przestępstwo, które zostało popełnione przed zwolnieniem ze służby.

W sprawach nie uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy o zaopatrzeniu emerytalnym

pracowników i ich rodzin, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Emerytura policyjna przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który w dniu

zwolnienia posiada 15 lat służby w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej,

Państwowej Straży Pożarnej lub w Służbie Więziennej.

1.

Jako równorzędne ze służbą w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej,

Państwowej Straży Pożarnej i w Służbie Więziennej traktuje się

1)

okresy służby w charakterze funkcjonariusza Policji państwowej, organów bezpieczeństwa

państwa, porządku i bezpieczeństwa publicznego, z wyjątkiem służby określonej w ust.

2,

2)

służbę wojskową uwzględnianą przy ustalaniu prawa do emerytury wojskowej,

3)

okresy służby w charakterze funkcjonariusza Służby Ochrony Kolei, jeżeli funkcjonariusz

przeszedł bezpośrednio do służby w Milicji Obywatelskiej lub w Służbie Więziennej

w terminie do dnia 1 kwietnia 1955 r.,

4)

okresy zatrudnienia lub służby w zawodowych jednostkach ochrony przeciwpożarowej i

nauki w szkołach pożarniczych, w charakterze członka Korpusu Technicznego Pożarnictwa,

a także funkcjonariusza pożarnictwa w terminie do dnia 31 stycznia 1992 r.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do służby w latach 1944-1956 w charakterze funkcjonariusza

organów bezpieczeństwa państwa, porządku i bezpieczeństwa publicznego, jeżeli przy

wykonywaniu czynności służbowych funkcjonariusz popełnił przestępstwo przeciwko wymiarowi

sprawiedliwości lub naruszające dobra osobiste obywatela i za to został zwolniony

dyscyplinarnie, umorzono wobec niego postępowanie karne ze względu na znikomy lub

nieznaczny stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu lub został skazany z winy umyślnej

prawomocnym wyrokiem sądu.

1.

Emerytowi, który po zwolnieniu ze służby pracował w wymiarze czasu pracy nie niższym

niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy, dolicza się, na jego wniosek, okres tego zatrudnienia

do wysługi emerytalnej, jeżeli

1)

emerytura wynosi mniej niż 75% podstawy jej wymiaru,

2)

ma co najmniej 20 lat służby oraz

3)

ukończył 55 lat życia - mężczyzna i 50 lat życia - kobieta albo stał się inwalidą.

2.

Warunek określony w ust. 1 pkt 2 nie dotyczy emeryta, którego inwalidztwo pozostaje

w związku ze służbą.

3.

Jeżeli emeryt pracował w niepełnym wymiarze czasu pracy, okresy tego zatrudnienia

dolicza się do wysługi emerytalnej po odpowiednim ich przeliczeniu na okres zatrudnienia

w pełnym wymiarze czasu pracy.

4.

Za każdy rok okresu zatrudnienia zaliczonego do wysługi emerytalnej w myśl ust. 1

i 2 emeryturę zwiększa się o 1,3% podstawy jej wymiaru.

1.

Emerytura wynosi 40% podstawy jej wymiaru za 15 lat służby i wzrasta o

1)

2,6% podstawy wymiaru - za każdy dalszy rok tej służby oraz nie więcej niż za trzy

lata okresów składkowych poprzedzających służbę,

2)

1,3% podstawy wymiaru - za każdy rok okresów składkowych ponad trzyletni okres składkowy,

o którym mowa w pkt 1,

3)

0,7% podstawy wymiaru - za każdy rok okresów nieskładkowych poprzedzających służbę.

2.

Emeryturę podwyższa się o

1)

2% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w charakterze nurków

i płetwonurków oraz w zwalczaniu fizycznym terroryzmu,

2)

1 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio

a)

w składzie personelu latającego na samolotach i śmigłowcach,

b)

w składzie załóg nawodnych jednostek pływających,

c)

w charakterze skoczków spadochronowych i saperów,

d)

w służbie wywiadowczej za granicą,

3)

0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających

życiu i zdrowiu.

3.

Emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rozpoczęty miesiąc pełnienia

służby na froncie w czasie wojny oraz w strefie działań wojennych.

4.

Emeryturę podwyższa się o 15% podstawy wymiaru emerytowi, którego inwalidztwo pozostaje

w związku ze służbą.

5.

Przy ustalaniu prawa do emerytury i obliczaniu jej wysokości okresy, o których mowa

w ust. 1 i 2, ustala się z uwzględnieniem pełnych miesięcy.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki podwyższania

emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3.

1.

Funkcjonariuszom, którzy spełniają warunki określone odpowiednio w art. 12, zalicza

się do wysługi emerytalnej posiadane przed wstąpieniem do służby okresy składkowe

i nieskładkowe w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich

rodzin.

2.

Do wysługi emerytalnej zalicza się również okresy pozbawienia wolności i odbywania

kary pozbawienia wolności w przypadku, gdy funkcjonariusz został uniewinniony albo

postępowanie karne zostało umorzone, w tym również warunkowo.

W razie zbiegu prawa do podwyższenia emerytury z kilku tytułów za ten sam okres, podwyższenie

przysługuje tylko z jednego tytułu; nie dotyczy to podwyższenia, o którym mowa w art.

15 ust. 4.

1.

Kwota emerytury bez uwzględnienia dodatków rodzinnego, pielęgnacyjnego, dla sierot

zupełnych, kombatanckiego i za tajne nauczanie nie może przekraczać 75% podstawy wymiaru

emerytury. W przypadku zwiększenia emerytury, o którym mowa w art. 15 ust. 4, kwota

emerytury nie może przekraczać 80% podstawy wymiaru emerytury.

2.

Kwota emerytury lub renty bez uwzględnienia dodatków, o których mowa w ust. 1, nie

może być niższa od kwoty najniższej emerytury lub renty.

Renta inwalidzka przysługuje funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby, który stał się

inwalidą wskutek stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu

1)

w czasie pełnienia służby albo

2)

w ciągu 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem urazów

doznanych w czasie pełnienia służby lub chorób powstałych w tym czasie,

3)

w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby, jeżeli inwalidztwo jest następstwem wypadku

pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi

właściwościami lub warunkami służby.

1.

Ustala się trzy grupy inwalidztwa funkcjonariuszy całkowicie niezdolnych do służby

1)

I grupę - obejmującą całkowicie niezdolnych do pracy,

2)

II grupę - obejmującą częściowo niezdolnych do pracy,

3)

III grupę - obejmującą zdolnych do pracy.

2.

W zależności od przyczyny powstania inwalidztwa pozostaje ono w związku lub nie pozostaje

w związku ze służbą.

3.

Inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, gdy powstało wskutek

1)

zranienia, kontuzji lub innych obrażeń doznanych w czasie wykonywania obowiązków służbowych,

2)

wypadku pozostającego w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych,

3)

chorób zakaźnych panujących w miejscu służbowego pobytu funkcjonariusza,

4)

chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby,

5)

chorób i schorzeń, które istniały przed przyjęciem do służby, lecz uległy pogorszeniu

lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków

służby na określonych stanowiskach.

4.

Ministrowie Spraw Wewnętrznych oraz Sprawiedliwości, każdy w zakresie swego działania,

ustalą, w porozumieniu z Ministrami Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Pracy i Polityki

Socjalnej, wykazy chorób i schorzeń określonych w ust. 3 pkt 4 i 5 oraz właściwości

i warunki służby powodujące ich ujawnienie lub pogorszenie stanu zdrowia.

5.

Inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą, jeżeli

1)

powstało z innych przyczyn niż określone w ust. 3,

2)

jest następstwem wypadku lub choroby, których wyłączną przyczyną było udowodnione

przez jednostkę organizacyjną właściwego resortu umyślne lub rażąco niedbałe działanie

albo zaniechanie funkcjonariusza naruszające obowiązujące przepisy lub rozkazy, jeżeli

jego przełożeni zapewnili warunki odpowiadające tym przepisom i rozkazom i sprawowali

we właściwy sposób nadzór nad ich przestrzeganiem, a funkcjonariusz posiadał potrzebne

umiejętności do wykonywania określonych czynności i rozkazów i był należycie przeszkolony

w zakresie ich znajomości,

3)

jest następstwem wypadku, którego wyłączną przyczyną było zachowanie się funkcjonariusza

spowodowane nadużyciem alkoholu,

4)

zranienie, kontuzja, obrażenia lub choroba zostały spowodowane przez funkcjonariusza

rozmyślnie.

1.

O inwalidztwie funkcjonariuszy i związku tego inwalidztwa lub śmierci ze służbą orzekają

komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych.

2.

Orzeczenie komisji lekarskiej wraz z uzasadnieniem doręcza się zainteresowanemu oraz

właściwemu organowi emerytalnemu.

3.

Od orzeczenia komisji lekarskiej przysługuje zainteresowanemu oraz organowi emerytalnemu

odwołanie do komisji lekarskiej wyższego stopnia w terminie 14 dni od dnia doręczenia

orzeczenia.

4.

Minister Spraw Wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrami Zdrowia i Opieki Społecznej,

Pracy i Polityki Socjalnej oraz Sprawiedliwości, określa, w drodze rozporządzenia,

zasady orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy, emerytów i rencistów, tryb postępowania

i właściwość komisji lekarskich w tych sprawach, a także sposób przeprowadzania kontrolnych

badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania.

1.

Renta inwalidzka wynosi dla inwalidów zaliczonych do

1)

I grupy - 80%,

2)

II grupy - 70%,

3)

III grupy - 40%

- podstawy wymiaru bez uwzględnienia dodatków, o których mowa w art. 18 ust. 1.

2.

Rentę inwalidzką zwiększa się o 10% podstawy wymiaru inwalidom, których inwalidztwo

powstało wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą lub wskutek choroby powstałej

w związku ze szczególnymi właściwościami bądź warunkami tej służby, z tytułu których

przysługują świadczenia odszkodowawcze.

1.

Renta rodzinna przysługuje uprawnionym członkom rodziny

1)

funkcjonariusza zmarłego albo zaginionego w czasie pełnienia służby,

2)

funkcjonariusza zmarłego w ciągu 18 miesięcy po zwolnieniu ze służby, jeżeli śmierć

nastąpiła wskutek urazów doznanych w czasie pełnienia służby lub chorób powstałych

w tym czasie, albo w ciągu 3 lat po zwolnieniu ze służby, jeśli śmierć nastąpiła wskutek

wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby powstałej w związku

ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby,

3)

zmarłego emeryta lub rencisty policyjnego.

2.

Za uprawnionych członków rodziny zmarłego emeryta lub rencisty policyjnego uważa się

również członków rodziny funkcjonariusza zmarłego po zwolnieniu ze służby, jeżeli

w dniu śmierci spełniał on warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty inwalidzkiej,

chociażby jego prawo do zaopatrzenia nie zostało jeszcze ustalone.

Renta rodzinna przysługuje na zasadach i w wysokości określonych w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin, z tym że

1)

w razie śmierci albo zaginięcia funkcjonariusza, rentę rodzinną wymierza się od renty

inwalidzkiej I grupy, jaka przysługiwałaby temu funkcjonariuszowi w dniu śmierci albo

zaginięcia, bez uwzględnienia dodatku pielęgnacyjnego; przepis art. 22 ust. 2 stosuje

się odpowiednio,

2)

o niezdolności do pracy i stopniu tej niezdolności uprawnionych członków rodziny orzeka

komisja do spraw inwalidztwa i zatrudnienia, określona w przepisach o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin,

3)

jeżeli śmierć funkcjonariusza pozostająca w związku ze służbą jest następstwem czynu

karalnego, przy wypłacaniu renty rodzinnej nie stosuje się, przewidzianego w odrębnych

przepisach, zawieszenia lub zmniejszenia tego świadczenia w razie osiągania wynagrodzenia

lub dochodu z tytułu wykonywania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu

przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin. W tym wypadku renta

rodzinna przysługuje małżonkowi funkcjonariusza bez względu na jego wiek i stan zdrowia.

1.

Do emerytury lub renty przysługują dodatki

1)

rodzinny,

2)

pielęgnacyjny,

3)

dla sierot zupełnych,

4)

kombatancki,

5)

za tajne nauczanie.

2.

Dodatek rodzinny przysługuje na zasadach i w wysokości określonych w przepisach o

uposażeniu funkcjonariuszy.

3.

Dodatek pielęgnacyjny i dodatek dla sierot zupełnych przysługują na zasadach i w wysokości

określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

4.

Dodatek kombatancki przysługuje na zasadach i w wysokości określonych w przepisach

o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu

powojennego.

5.

Dodatek za tajne nauczanie przysługuje na zasadach i w wysokości określonych w odrębnej

ustawie.

6.

Do emerytur i rent, poza dodatkami wymienionymi w ustawie, nie przysługują żadne inne

dodatki, wzrosty ani zwiększenia.

Zasiłek pogrzebowy przysługuje w wysokości i na zasadach określonych w przepisach

o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

Osobom uprawnionym do zaopatrzenia emerytalnego oraz członkom ich rodzin przysługuje

prawo do świadczeń socjalnych w ramach tworzonego na ten cel funduszu socjalnego.

Wysokość funduszu oraz zakres i zasady korzystania ze świadczeń określają odpowiednio,

w drodze rozporządzenia, Minister Spraw Wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości.

1.

Osobom uprawnionym do policyjnego zaopatrzenia emerytalnego oraz członkom ich rodzin

przysługuje prawo do bezpłatnych świadczeń leczniczych, położniczych i rehabilitacyjnych

oraz zaopatrzenia w protezy ortopedyczne i środki pomocnicze ze służby zdrowia podległej

Ministrowi Spraw Wewnętrznych albo wojskowej lub społecznej służby zdrowia.

2.

Zaopatrzenie w leki oraz w artykuły sanitarne przysługuje na zasadach i w zakresie

określonych w odrębnej ustawie.

3.

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrami Zdrowia i Opieki Społecznej

oraz Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb

udzielania świadczeń, o których mowa w ust. 1.

1.

Funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty,

mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio Ministra Spraw

Wewnętrznych lub Ministra Sprawiedliwości albo podległych im organów, w rozmiarze

przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy.

2.

Prawo do lokalu mieszkalnego, określone w ust. 1, przysługuje również członkom rodzin

uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali

warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach

i rencistach.

3.

Prawo do lokalu mieszkalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobom wymienionym

w ust. 2, do czasu przydzielenia zastępczego lokalu mieszkalnego, nie krócej jednak

niż na czas posiadania uprawnień do policyjnej renty rodzinnej.

Emerytom i rencistom policyjnym zapewnia się pomoc w budownictwie mieszkaniowym na

zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy.

Świadczenia i uprawnienia przewidziane w przepisach tego działu przysługują również

osobom pobierającym emeryturę lub rentę na podstawie innych przepisów, jeżeli ustalono

im prawo do emerytury lub renty przewidzianej w niniejszej ustawie.

1.

Prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego

zaopatrzenia ustala w formie decyzji

1)

w stosunku do funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej i

Państwowej Straży Pożarnej oraz członków ich rodzin - organ emerytalny określony przez

Ministra Spraw Wewnętrznych,

2)

w stosunku do funkcjonariuszy Służby Więziennej i członków ich rodzin - organ emerytalny

określony przez Ministra Sprawiedliwości.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, doręcza się zainteresowanemu na piśmie wraz z uzasadnieniem

oraz pouczeniem.

3.

Postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego wszczyna się z

urzędu lub na wniosek zainteresowanego; powinno ono być zakończone nie później niż

w terminie 60 dni od dnia zgłoszenia wniosku albo powstania obowiązku wszczęcia postępowania

z urzędu.

4.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego

sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.

5.

Odwołanie do sądu przysługuje również w przypadku niewydania przez organ emerytalny

decyzji w terminie określonym w ust. 3.

6.

Jeżeli prawo do świadczenia pieniężnego zostało udowodnione, lecz wydanie decyzji

ulega zwłoce z powodu niemożności ustalenia wysokości świadczenia lub innych okoliczności,

organ emerytalny przyznaje osobie uprawnionej świadczenie w kwocie zaliczkowej.

Prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość

ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po

uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione nowe dowody lub ujawnione

nowe okoliczności, które mają wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość.

1.

W celu ustalenia okoliczności mających wpływ na prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu

zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość oraz na wypłatę albo wstrzymanie tych świadczeń

organ emerytalny może

1)

wzywać i przesłuchiwać zainteresowanych, świadków oraz zwracać się do biegłych o wydanie

opinii i do innych organów o dokonanie czynności związanych z toczącym się postępowaniem,

2)

żądać od osób zgłaszających wnioski o świadczenia przedstawiania dowodów uzasadniających

prawo do świadczeń i ich wysokość,

3)

żądać od osób uprawnionych do świadczeń przedstawiania dowodów uzasadniających dalsze

istnienie prawa do tych świadczeń oraz zawiadamiania o okolicznościach mających wpływ

na prawo do świadczeń lub ich wysokość albo na wstrzymanie wypłaty tych świadczeń,

4)

kierować osoby wymienione w pkt 2 i 3 do komisji lekarskich w celu stwierdzenia stopnia

ich zdolności do pracy i służby oraz konieczności zapewnienia opieki innej osoby,

a w sprawach rent rodzinnych - odpowiednio do komisji do spraw inwalidztwa i zatrudnienia.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1, są obowiązane uczynić zadość żądaniu organu emerytalnego

przez zgłoszenie się na wezwanie, złożenie zeznań, przedstawienie wymaganych dowodów

lub poddanie się badaniom lekarskim.

3.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1 pkt 4, bez uzasadnionej przyczyny nie uczyni

zadość żądaniu organu emerytalnego, organ ten wydaje decyzję na podstawie zebranych

dowodów.

1.

Jeżeli wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania przez organ podległy odpowiednio

Ministrom Spraw Wewnętrznych lub Sprawiedliwości obowiązków wynikających z ustawy

osoba uprawniona do świadczeń poniosła szkodę, organ ten jest obowiązany do jej naprawienia

stosownie do przepisów prawa cywilnego.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli emeryt albo rencista udaremnia lub utrudnia

przeprowadzenie postępowania określonego w ustawie.

Organy administracji państwowej i samorządu terytorialnego, a także zakłady pracy

są obowiązane udzielać organom emerytalnym pomocy i informacji w sprawach świadczeń

przewidzianych w ustawie oraz wydawać bezpłatnie, na ich żądanie lub na wniosek osób

zainteresowanych, wszelkie dokumenty niezbędne do ustalenia prawa do świadczeń lub

ich wysokości.

W sprawach świadczeń przewidzianych w ustawie osoby zainteresowane i organy emerytalne

są zwolnione od wszelkich opłat.

Ministrowie Spraw Wewnętrznych oraz Sprawiedliwości, każdy w zakresie swojego działania,

określają, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady postępowania i właściwość organów

w sprawach zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy oraz uprawnionych członków ich

rodzin.

1.

Prawo do świadczeń ustaje

1)

gdy przestanie istnieć którykolwiek z warunków wymaganych do uzyskania prawa do świadczeń,

2)

w razie ponownego powołania albo przyjęcia emeryta lub rencisty do służby wojskowej

lub służby w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży

Pożarnej i w Służbie Więziennej,

3)

jeżeli osoba pobierająca świadczenie uzależnione od inwalidztwa lub niezdolności do

pracy, pomimo skierowania na badania lekarskie, nie poddała się tym badaniom bez uzasadnionej

przyczyny,

4)

w razie śmierci osoby uprawnionej.

2.

Prawo do renty rodzinnej po zaginionym funkcjonariuszu ustaje z upływem terminu, w

którym może nastąpić uznanie funkcjonariusza za zmarłego. Po uznaniu funkcjonariusza

za zmarłego sprawa renty rodzinnej podlega ponownemu rozpoznaniu.

Funkcjonariusze i członkowie ich rodzin mają prawo do świadczeń emerytalnych i rentowych

według zasad i na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby

Więziennej oraz ich rodzin.

W razie ustania prawa do renty inwalidzkiej z powodu ustania inwalidztwa albo do renty

rodzinnej z powodu ustania niezdolności do pracy, prawo do tych rent powstaje ponownie,

jeżeli ponowne inwalidztwo lub niezdolność do pracy, z zastrzeżeniem art. 19 pkt 2

i 3 oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 i 3, powstało wskutek pogorszenia się stanu zdrowia

w następstwie urazów lub chorób, które poprzednio uzasadniały prawo do renty.

Jeżeli osoba pobierająca emeryturę lub rentę inwalidzką osiąga wynagrodzenie lub dochód

z tytułu pracy w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich

rodzin, który łącznie z emeryturą lub rentą, bez uwzględnienia dodatków, o których

mowa w art. 25 ust. 1, przekracza w danym roku w stosunku miesięcznym kwotę podstawy

wymiaru emerytury lub renty, świadczenie ogranicza się o kwotę tego przekroczenia,

jednakże nie więcej niż o 25% kwoty tego świadczenia bez dodatków.

1.

Emeryturę lub rentę wraz z dodatkami, o których mowa w art. 25 ust. 1, wypłaca się

1)

za okres od dnia powstania prawa do zaopatrzenia emerytalnego, jeżeli zostało ono

ustalone z urzędu,

2)

za okres od dnia powstania prawa do zaopatrzenia emerytalnego, nie dłuższy jednak

niż trzy miesiące kalendarzowe poprzedzające miesiąc, w którym złożono wniosek określony

w art. 32 ust. 3, jeżeli prawo do tego zaopatrzenia zostało ustalone na wniosek zainteresowanego.

2.

Emerytury lub renty inwalidzkiej oraz dodatków nie wypłaca się za okres, za który

funkcjonariusz otrzymał uposażenie lub świadczenie pieniężne przysługujące po zwolnieniu

ze służby, określone odpowiednio w ustawach o Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Straży

Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej lub Służbie Więziennej, chyba że emerytura

lub renta byłaby korzystniejsza. W tym przypadku organ emerytalny potrąca z należnej

emerytury lub renty inwalidzkiej oraz dodatków kwoty wypłacone z tytułu uposażenia

lub świadczenia pieniężnego przysługującego po zwolnieniu ze służby.

W razie zbiegu prawa do emerytury i renty przewidzianej w ustawie, osobie uprawnionej

wypłaca się świadczenie wyższe lub przez nią wybrane.

1.

Emerytury i renty wraz z dodatkami, o których mowa w art. 25 ust. 1, wypłacają organy

emerytalne, określone w art. 32 ust. 1, z zastrzeżeniem art. 57. Wypłaty dokonuje

się miesięcznie w dniu ustalonym jako termin płatności

1)

na wniosek osoby uprawnionej na jej rachunek w banku,

2)

do rąk osoby uprawnionej za pośrednictwem

a)

poczty,

b)

innych osób prawnych upoważnionych do prowadzenia działalności w zakresie doręczania

świadczeń.

2.

Zasiłek pogrzebowy organ emerytalny wypłaca niezwłocznie po jego przyznaniu.

3.

Wydatki na świadczenia pieniężne wraz z odsetkami za opóźnienia w wypłacie świadczeń,

koszty obsługi i przekazywania świadczeń oraz inne świadczenia przewidziane w ustawie

pokrywa się z budżetu państwa w części dotyczącej odpowiednio Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

oraz Ministerstwa Sprawiedliwości.

1.

Wypłatę emerytury lub renty albo dodatków wstrzymuje się, jeżeli

1)

powstaną okoliczności uzasadniające zawieszenie prawa do świadczeń lub ustanie tego

prawa,

2)

okaże się, że

a)

wskutek zbiegu prawa do świadczeń osobie uprawnionej przysługuje świadczenie wyższe

lub przez nią wybrane,

b)

świadczenia nie mogą być doręczone z przyczyn niezależnych od organu emerytalnego.

2.

Wstrzymanie wypłaty świadczeń pieniężnych następuje poczynając od miesiąca

1)

przypadającego po miesiącu, w którym organ emerytalny wydał decyzję w przypadkach,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a),

2)

za który przysługiwało świadczenie nie doręczone w przypadku, o którym mowa w ust.

1 pkt 2 lit. b).

3.

Przepis ust. 2 pkt 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli powstaną okoliczności uzasadniające

zmniejszenie wysokości świadczeń.

1.

W razie ustania przyczyny powodującej wstrzymanie wypłaty świadczeń, wypłatę wznawia

się od miesiąca, w którym ustała ta przyczyna, jednak za okres nie dłuższy niż trzy

miesiące kalendarzowe wstecz od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o wznowienie

wypłaty lub wydano decyzję z urzędu, z zastrzeżeniem przepisu ust. 2.

2.

Jeżeli wstrzymanie wypłaty świadczeń nastąpiło na skutek błędu organu emerytalnego,

wypłatę wznawia się poczynając od miesiąca, w którym ją wstrzymano, jednak za okres

nie dłuższy niż trzy lata wstecz, licząc od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek o

wznowienie wypłaty lub wydano decyzję z urzędu.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie ponownego ustalenia prawa do świadczeń

lub ich wysokości, z tym że w przypadku wznowienia postępowania albo wskutek rewizji

nadzwyczajnej okres trzech miesięcy lub trzech lat liczy się od miesiąca, w którym

wniesiono wniosek o wznowienie postępowania lub o złożenie rewizji nadzwyczajnej.

1.

W razie śmierci osoby, która zgłosiła wniosek o świadczenia pieniężne, świadczenia

należne jej do dnia śmierci przysługują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, małżonkowi i

dzieciom, a w razie ich braku - kolejno: wnukom, rodzicom, dziadkom i rodzeństwu.

Osoby te mają prawo do udziału w nie ukończonym postępowaniu prowadzonym dalej w sprawie

tych świadczeń.

2.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1, wypłaca się

1)

małżonkowi lub dzieciom osoby, która zgłosiła wniosek, zamieszkałym z nią w dniu jej

śmierci,

2)

małżonkowi lub dzieciom nie spełniającym warunku określonego w pkt 1 albo innym członkom

rodziny, o których mowa w ust. 1, jeżeli pozostawali na utrzymaniu osoby, która zgłosiła

wniosek o świadczenia, lub osoba ta pozostawała na ich utrzymaniu.

3.

Prawo do świadczeń określonych w ust. 1 ustaje w ciągu 12 miesięcy od dnia śmierci

osoby, której świadczenia te przysługiwały, chyba że osoba, o której mowa w ust. 1,

wystąpi z wnioskiem o dalsze prowadzenie postępowania.

1.

Osoba uprawniona do zaopatrzenia emerytalnego jest obowiązana zawiadomić właściwy

organ emerytalny o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej albo pozarolniczej

działalności gospodarczej, o wysokości osiąganego wynagrodzenia lub dochodu, o którym

mowa w art. 41, oraz o każdorazowej podwyżce wysokości wynagrodzenia lub dochodu ponad

kwotę określoną w tym artykule i innych okolicznościach powodujących ustanie lub zawieszenie

prawa do świadczeń albo ograniczenie ich wysokości.

2.

Obowiązki określone w ust. 1 spoczywają odpowiednio na zakładzie pracy.

3.

Urząd skarbowy jest obowiązany zawiadomić właściwy organ emerytalny o podjęciu przez

emeryta lub rencistę działalności gospodarczej oraz o wysokości dochodu osiąganego

z tytułu tej działalności.

1.

Osoby, które pobierały świadczenia pieniężne pomimo istnienia okoliczności powodujących

ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo ograniczenie ich wysokości, są obowiązane

do zwrotu nienależnych im świadczeń, jeżeli były pouczone w formie pisemnej przez

organ emerytalny o obowiązku zawiadomienia o tych okolicznościach.

2.

Osoba, która pobierała świadczenia pieniężne ustalone i wypłacone na podstawie nieprawdziwych

zeznań lub dokumentów albo w innych wypadkach świadomego wprowadzenia w błąd, jest

obowiązana do zwrotu nienależnych jej świadczeń.

3.

Nie można żądać zwrotu nienależnie pobranych świadczeń za okres dłuższy niż 12 miesięcy,

jeżeli osoba pobierająca świadczenia zawiadomiła właściwy organ emerytalny o okolicznościach

powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo ograniczenie ich wysokości,

a mimo to świadczenia były jej nadal wypłacane; w pozostałych przypadkach - za okres

dłuższy niż trzy lata od daty wydania decyzji.

4.

Organ emerytalny może odstąpić od żądania zwrotu nienależnie pobieranych świadczeń

w całości lub w części, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności.

Organ emerytalny dokonuje potrąceń ze świadczeń pieniężnych w wysokości i na zasadach

określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

Ze świadczeń pieniężnych prowadzi się egzekucję w wysokości i na zasadach określonych

w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin.

W ustawie z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. z 1984 r. Nr 29, poz. 149, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 105, poz. 453 oraz z 1992 r. Nr 54, poz. 254) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 39 otrzymuje brzmienie

„

Art. 39.

Funkcjonariusze i członkowie ich rodzin mają prawo do świadczeń emerytalnych i rentowych

według zasad i na warunkach określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy

Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby

Więziennej oraz ich rodzin.

”

;

2)

art. 96 otrzymuje brzmienie

„

Art. 96.

Sprawy zastrzeżone do właściwości Ministra Spraw Wewnętrznych w ustawie z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków

i chorób pozostających w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej

(Dz. U. Nr 53, poz. 345, z 1983 r. Nr 16, poz. 79, z 1985 r. Nr 20, poz. 85 i Nr 38, poz. 181 oraz z 1989 r. Nr 35, poz. 192) należą - w odniesieniu do funkcjonariuszy Służby Więziennej i członków ich rodzin

- do właściwości Ministra Sprawiedliwości.

”

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. Nr 30, poz. 179, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 107, poz. 461 oraz z 1992 r. Nr 54, poz. 254) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 69 w ust. 4, w art. 75 w ust. 3, w art. 76 w ust. 3 i w art. 98 po wyrazach

„funkcjonariuszy Policji” stawia się przecinek, a wyrazy „oraz ich rodzin” zastępuje się wyrazami „Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin”;

2)

skreśla się art. 130.

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa

(Dz. U. Nr 30, poz. 180, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 107, poz. 461 oraz z 1992 r. Nr 54, poz. 254) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 56 w ust. 4, w art. 62 w ust. 3, w art. 63 w ust. 3 i w art. 85 po wyrazach

„funkcjonariuszy Policji” stawia się przecinek, a wyrazy „oraz ich rodzin” zastępuje się wyrazami „Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin”;

2)

skreśla się art. 116.

W ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. Nr 78, poz. 462, z 1991 r. Nr 94, poz. 422, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 oraz z 1993 r. Nr 12, poz. 52) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 74

a)

w ust. 2 wyrazy „półtora roku wysługi” zastępuje się wyrazami „półtora roku służby”,

b)

w ust. 5 po wyrazach „funkcjonariuszy Policji” stawia się przecinek, a wyrazy „oraz ich rodzin” zastępuje się wyrazami „Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin”;

2)

w art. 79 w ust. 3, w art. 80 w ust. 3 i w art. 102 po wyrazach „funkcjonariuszy Policji” stawia się przecinek, a wyrazy „oraz ich rodzin” zastępuje się wyrazami „Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin”;

3)

skreśla się art. 133;

4)

w art. 151 dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Okresu pracy zaliczonego do wysługi lat w Straży Granicznej, o którym mowa w ust.

5, nie traktuje się na równi ze służbą dla celów emerytalnych.

”

;

5)

w art. 154

a)

w ust. 2 na końcu kropkę zastępuje się przecinkiem oraz dodaje się wyrazy „z tym że przewidziane w nich kompetencje wojskowych organów kwaterunkowych przysługują

odpowiednio organom, o których mowa w art. 94.”,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio po przejściu funkcjonariusza na policyjną emeryturę

lub rentę, a także do członków rodziny uprawnionych do policyjnej renty rodzinnej.

”

W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. Nr 88, poz. 400 oraz z 1992 r. Nr 21, poz. 86 i Nr 54, poz. 254) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 60 w ust. 1 i 4, w art. 66 w ust. 2 i w art. 84 po wyrazach „funkcjonariuszy Policji” stawia się przecinek, a wyrazy „oraz ich rodzin” zastępuje się wyrazami „Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin”;

2)

w art. 129 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Do ciągłości służby, o której mowa w ust. 2, zalicza się okresy nauki w szkołach pożarniczych.

”

1.

Świadczenia pieniężne przewidziane w ustawie dla funkcjonariuszy i ich rodzin wypłaca

właściwy do spraw rent organ Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie decyzji

wydanych przez organy emerytalne, o których mowa w art. 32 ust. 1.

2.

Organy emerytalne, określone w art. 32 ust. 1, podejmą, nie później niż od dnia 1

stycznia 1995 r., wypłatę świadczeń pieniężnych przewidzianych w ustawie dla funkcjonariuszy

i ich rodzin.

1.

Osobom, którym w dniu wejścia w życie ustawy przysługują emerytury i renty na podstawie

przepisów dotychczasowych, wysokość tych świadczeń ustala się na nowo z urzędu, według

zasad określonych w ustawie, z tym że

1)

emerytury i renty, do których prawo ustalono na podstawie przepisów dotychczasowych,

stają się emeryturami i rentami w rozumieniu ustawy,

2)

wysługa emerytalna funkcjonariuszy, zwolnionych ze służby do dnia poprzedzającego

dzień wejścia w życie ustawy, podlega zachowaniu i traktuje się ją jako okres służby,

z zastrzeżeniem przepisu art. 13 ust. 2,

3)

dotychczasowa podstawa wymiaru świadczeń pieniężnych podlega przeliczeniu na stawki

uposażenia obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy w następujący sposób

a)

stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatku za stopień z dnia zwolnienia ze służby

funkcjonariusza zastępuje się stawkami uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień

z dnia wejścia w życie ustawy,

b)

ustala się wskaźnik relacji: sumy miesięcznej kwoty dodatków o charakterze stałym

(z wyjątkiem dodatku za stopień) i miesięcznej równowartości nagrody rocznej do uposażenia

zasadniczego i dodatku za stopień z dnia zwolnienia ze służby; wskaźnik ten wyraża

się w procentach z zaokrągleniem do setnych części procentu; do ustalenia powyższego

wskaźnika przyjmuje się dodatki o charakterze stałym, które stosownie do przepisów

o uposażeniu funkcjonariuszy obowiązują w dniu wejścia w życie ustawy,

c)

odtworzoną kwotę dodatków o charakterze stałym, nagrody rocznej lub premii oblicza

się mnożąc przeliczone na dzień wejścia w życie ustawy uposażenie zasadnicze i dodatek

za stopień przez wskaźnik wysokości dodatków,

4)

nie uwzględnia się podwyższeń, o których mowa w art. 15 ust. 2 i 3.

2.

Emerytury i renty w wysokości ustalonej stosownie do ust. 1 przysługują od pierwszego

dnia miesiąca następującego po miesiącu wejścia w życie ustawy. Realizacja podwyżki

następuje nie później niż w ciągu 60 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

3.

Jeżeli kwota emerytury lub renty, ustalona w myśl ust. 1 i 2, byłaby niższa od kwoty

świadczenia przysługującego na podstawie przepisów obowiązujących do dnia wejścia

w życie ustawy, zachowuje się świadczenie w dotychczasowej wysokości do czasu, gdy

jego wymiar, ustalony w myśl tych przepisów, przekroczy kwotę dotychczasowego świadczenia,

z uwzględnieniem ust. 4 i 5.

4.

Przy ustalaniu wysokości świadczenia uwzględnia się kwotę świadczenia ze wszystkimi

wzrostami i dodatkami, z wyłączeniem dodatków określonych w art. 25 ust. 1.

5.

Emerytury i renty, o których mowa w ust. 1, podlegają waloryzacji na zasadach określonych

w ustawie.

6.

Jeżeli po dniu wejścia w życie ustawy zostanie zgłoszony wniosek o doliczenie nie

uwzględnionych dotychczas w wymiarze emerytury okresów składkowych lub nieskładkowych,

do ustalenia wysokości emerytury stosuje się przepisy art. 14 i art. 15 ust. 1.

7.

Ministrowie Spraw Wewnętrznych oraz Sprawiedliwości, każdy w zakresie swojego działania,

określą, w drodze zarządzenia, szczegółowe zasady przeliczenia uposażenia.

Osobom, które w związku z art. 13 ust. 2 utraciły prawo do emerytury przewidzianej

w ustawie i nie spełniają warunków do zaopatrzenia emerytalnego na podstawie innych

przepisów - przysługuje świadczenie w wysokości najniższej emerytury, wypłacanej przez

organ emerytalny właściwy według niniejszej ustawy.

Emerytury i renty osób, których świadczenia zostały zrewaloryzowane na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1990 r. o rewaloryzacji emerytur i rent dla osób, które ukończyły

80 lat, oraz o zmianie przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym

(Dz. U. Nr 92, poz. 540), podlegają obliczeniu na nowo w wysokości i według zasad określonych w art. 58 ustawy.

1.

Funkcjonariuszom zwolnionym z Policji państwowej podstawę wymiaru świadczenia ustala

się przyjmując przeciętne uposażenie funkcjonariusza przysługujące na stanowisku porównywalnym

do stanowiska zajmowanego w dniu zwolnienia ze służby. Przepis art. 5 oraz przeliczenie,

o którym mowa w art. 58 ust. 1, stosuje się odpowiednio.

2.

Członkom Korpusu Technicznego Pożarnictwa i funkcjonariuszom pożarnictwa zatrudnionym

lub pełniącym służbę w zawodowych jednostkach ochrony przeciwpożarowej podstawę wymiaru

świadczenia ustala się przyjmując uposażenie funkcjonariusza przysługujące na stanowisku

porównywalnym do stanowiska zajmowanego w dniu zwolnienia ze służby. Przepis art.

5 oraz przeliczenie, o którym mowa w art. 58 ust. 1, stosuje się odpowiednio.

3.

W stosunku do funkcjonariuszy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pozostają w służbie

i spełniają na podstawie dotychczasowych przepisów warunki do ustalenia emerytury

policyjnej - w zakresie wysługi emerytalnej stosuje się przepisy art. 58 ust. 1 pkt

2.

4.

Funkcjonariusze inni niż wymienieni w ust. 1, zwolnieni ze służby przed dniem wejścia

w życie ustawy, którym na podstawie dotychczasowych przepisów prawo do zaopatrzenia

emerytalnego nie przysługiwało, prawa tego nie nabywają również na podstawie niniejszej

ustawy.

Uznaje się ustalenia zawarte w orzeczeniach komisji do spraw inwalidztwa i zatrudnienia

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w stosunku do funkcjonariuszy wymienionych w art.

13 ust. 1 pkt 4, odnosząc je odpowiednio do jednej z grup inwalidzkich wymienionych

w art. 20 ust. 1.

Osobom uprawnionym do zaopatrzenia emerytalnego na podstawie ustawy, przebywającym

na stałe za granicą, przekazuje się świadczenia pieniężne do państw, z którymi zostały

zawarte umowy międzynarodowe o wzajemnym przekazywaniu pracowniczych świadczeń emerytalno-rentowych.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy

przepisy dotychczasowe, jeżeli nie są sprzeczne z ustawą.

Traci moc ustawa z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji

Obywatelskiej oraz ich rodzin

(Dz. U. z 1983 r. Nr 46, poz. 210, z 1985 r. Nr 20, poz. 85 i Nr 38, poz. 181, z 1989 r. Nr 35, poz. 190 i 192, z 1990 r. Nr 36, poz. 206 i Nr 92, poz. 540 oraz z 1992 r. Nr 54, poz. 254).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 41, art. 44 ust. 3 i art. 48, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.

Sprawy zastrzeżone do właściwości Ministra Spraw Wewnętrznych w ustawie z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków

i chorób pozostających w związku ze służbą w Milicji Obywatelskiej

(Dz. U. Nr 53, poz. 345, z 1983 r. Nr 16, poz. 79, z 1985 r. Nr 20, poz. 85 i Nr 38, poz. 181 oraz z 1989 r. Nr 35, poz. 192) należą - w odniesieniu do funkcjonariuszy Służby Więziennej i członków ich rodzin

- do właściwości Ministra Sprawiedliwości.