Konwencja konsularna między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Białoruś, sporządzona w Warszawie dnia 2 marca 1992 r.

-

warunkiem, że zamieszkują oni we wspólnocie domowej i są na utrzymaniu członka urzędu konsularnego;

10) "pomieszczenia konsularne" oznacza budynki lub czę­

ści ' budynkóW, łącznie z rezydencją kierownika urzędu,

i tereny przyległe do nich, niezależnie od tego, czyją są

własnością, a są używane wyłącznie dla celów urzędu

t"

konsularnego;

11) "archiwa konsularne" oznacza wszystkie pisma, doku, menty, korespondencję, książki, filmy, techniczne zaso. by gromadzenia i wykorzystania informacji, rejestry

urzędu konsularnego oraz szyfry i kody, kartoteki, jak

również przedmioty wyposażenia dla ich ochrony i przechowywania;

12) "statek" oznacza każdą cywilną jednostkę pływającą,

upoważnioną do podnoszenia bandery Państwa wysyłającego i zarejestrowaną w tym Państwie;

13) "statek powietrzny" Oznacza każdą cywilną jednostkę

latającą zarejestrowaną w Państwie wysyłającym i upoważnioną do używania oznaki przynależności państ­

wowej tego Państwa.

2. Postanowienia niniejszej konwencji dotyczące obywateli Państwa wysyłającego mają odpowiednie zastosowanie również do osób prawnych, ustanowionych zgodnie

z ustawami i innymi przepisami Państwa wysyłającego

i mających siedzibę w tym Państwie.

Rozdział

II

Ustanowienie urzędów konsularnych oraz mianowanie członków urzędu konsularnego

Artykuł 2

Poz. 197

4. Do czasu udzielenia exequatur Państwo przyjmujące

może wydać kierownikowi urzędu konsularnego zgodę na

tymczasowe wykonywanie jeg'o funkcji.

;

5. Kierownik urzędu konsularnego może przystąpić do

wykonywania swych funkcji wówczas, gdy Państwo przyjmujące wyda mu 'exequatur lub inne' upoważhieńie.

-

,

'

. ) . .' ; i

6. Z chwilą dopuszczenia do wykonywania funkcji,

nawet tymczasowo, władze Państwa przyjmującego podej.mą niezbędne środki, aby kierownik urzędu kon,sularnego

mógł wykonywać swoje funkcje .

Artykuł 4

,,;

';'

,

1. Ministerstwo spraw zagranicznych Państwa przyjmującego będzie pisemnie powiadamiane

1) o przybyciu do urzę'du członka urzędu konśularnego po

mianowaniu, jego ostatecznym wyjeździe lub o zakoń­

czeniu wykonywania obowiązków oraz o wszystkich

innych zmianach mających wpływ na jego status, które

mogą powstać w czasie zatrudnienia w urzęqzie kon sularnym;

,

2) o przybyciu i ostatecznym wyjeździe osoby należącej do

rodziny członka urzędu konsularnego oraz, jeżeli to ma

miejsce, o fakcie, że jakaś osoba staje się lub przestaje

być członkiem rodziny;

3) o przybyciu i ostatecznym wyjeździe członka personelu

prywatnego oraz zakończeniu jego służby;

4) o zatrudnieniu i zwolnieniu osoby zamieszkałej na stałe

w Państwie przyjmującym jako członka urzędu konsularnego lub członka personelu prywatnego.

2. Właściwe organy

Państwa przyjmującego wydają

bezpłatnie każdemu urzędnikowi konsularnemu odpowiedni

dokument stwierdzający jego tożsamość i stanowisko.

1. Urząd konsularny może być ustanowiony na terytorium Państwa przyjmującego jedynie za zgodą tego Państwa.

2. Siedziba urzędu konsularnego, jego klasa i okręg

konsularny sąustalane przez Państwo wysyłające i podlegają

aprobacie Państwa przyjmującego.

3. Późniejsze zmiany siedziby urzędu konsularnego,

jego klasy i okręgu konsularnego mogą być dokonywane

przez Państwo wysyłające jedynie za zgodą Państwa przyjmującego .

Artykuł 3

1. Kierownik urzędu konsularnego będzie dopuszczony

do wykonywania swych funkcji po przedłożeniu listów

komisyjnych i po udzieleniu exequatur przez Państwo przyjmujące.

2. Państwo wysyłające przekazuje listy komisyjne o wyznaczeniu kierownika urzędu konsularnego za pośrednict­

wem swojego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub inną

stosowną drogą ministerstwu spraw zagranicznych Państwa

przyjmującego. Listy komisyjne zawierają imiona, nazwisko

i stopień kierownika urzędu konsularnego, obywatelstwo,

okręg konsularny, w którym ma on wykonywać swoje

funkcje, oraz siedzibę urzędu konsularnego.

3. Po złożeniu listów komisyjnych o wyznaczeniu kierownika urzędu konsularnego Państwo przyjmujące udzieli mu

w możliwie naj krótszym czasie exequatur.

3. Postanowienia ust. 2 niniejszego artykułu stosuje się

także do pracowników konsularnych, członków personelu

służby oraz członków personelu prywatnego, pod warunkiem że osoby te nie są obywatelami Państwa przyjmującego

ani nie posiadają w tym Państwie stałego miejsca pobytu.

4. Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu stosuje

się odpowiednio do członków rodzin.

Artykuł 5

Urzędnikami konsularnymi mogą być jedynie obywatele

Państwa wysyłającego, nie mający w Państwie przyjmują­

cym stałego miejsca pobytu i nie wykonujący w tym Państ­

wie, poza swoimi funkcjami urzędowymi, żadnej innej działa­

lności o charakterze zarobkowym.

Artykuł 6

Państwo przyjmujące może w każdej chwili, bez obo wiązku uzasadniania swojej decyzji, powiadomić w drodze

dyplomatycznej lub inną stosowną drogą Państwo wysyłają­

ce o tym, że exequatur udzielone kierownikowi urzędu

konsularnego zostało cofnięte albo że urzędnik konsularny

został uznany za persona non grata lub że jakikolwiek inny

członek urzędu konsularnego jest osobą niepożądaną . W tym

przypadku Państwo wysyłające powinno odwołać taką osobę, jeżeli przystąpiła już do wykonywania funkcji. Jeżeli

Państwo wysyłające nie wypełni w rozsądnym terminie tego

obowiązku, Państwo przyjmujące może przestać uznawać

taką osobę za członka urzędu konsularnego.

-

Poz. 197

, R o z d z:i a ł I I I

siedzibę urzędu konsularnego, na rezydencję kierownika

urzędu konsularnego lub na mieszkania innych człon­

ków urzędu konsularnego;

. Ułatwienia, przywileje i. immunitety

Artykuł 7

;. 1. Państyvo przyjml,ljące udzieli urzędowi konsularnemu

wszelkich' ułatwień w wykonywaniu jego funkcji i zastosuje

odpowiednie środki w tym . celu, aby członkowie urzędu

konsularnego mogli wykonywać swą działalność urzędową

oraz korzystać z praw, przywilejów i immunitetów przewidzianych w niniejszej konwencji. Państwo przyjmujące podejmie odpowiednie kroki w celu zapewnienia bezpieczeńst­

wa urzędu konsularnego.

2. Państwo przyjmlJjące będzię traktowało urzędników

konsularnych z należnym szacunkiem i zastosuje wszelkie

odpowiednie środki dla zapobieżenia jakiemukolwiek zamachowi na ich osoby; wolność lub godność.

. Art~kuł 8

1. Jeżeli kierownik urzędu konsularnego ni'e ma możno­

ści wykonywania swych funkcji lub jeżeli stanowisko kiero-

wnika urzędu konsularnego jest nie obsadzone, jako kierownik urzędu konsularnego może czasowo działać tymczasowy

kierownik.

2. Imiona i nazwisko tymczasowego kierownika są

notyfikowane bądź przez przedstawicielstwo dyplomatyczne

Państwa wysyłającego, bądź gdy Państwo to nie ma

przedstawicielstwa dyplomatycznego w Państwie przyjmującym - przez kierownika urzędu konsularnego, bądź w razie

gdy ten nie może tego uczynić - przez jakąkolwiek właściwą

władzę Państwa wysyłającego ministerstwu spraw zagranicznych Państwa przyjmującego lub władzy wyznaczonej

przez to ministerstwo. Notyfikacja ta powinna być w zasadzie

dokonana uprzednio. Państwo przyjmujące może uzależnić

od swej zgody dopuszczenie jako tymczasowego kierownika

osoby, która nie jest przedstawicielem dyplomatycznym ani

urzędnikiem konsularnym Państwa wysyłającego w Państ­

wie przyjmującym.

3. Właściwe władze Państwa przyjmującego powinny

kierownikowi pomocy i ochrony.

W czasie gdy kieruje on urzędem, postanowienia niniejszej

konwencji mają do niego zastosowanie na tych samych

zasadach jak do kierownika danego urzędu konsularnego.

Państwo przyjmujące nie jest jednak zobowiązane do przyznawania tymczasowemu kierownikowi ułatwień, przywilejów i immunitetów, z których korzystanie przez kierownika

urzędu konsularnego uzależnione jest od warunków, których

nie spełnia tymczasowy kierownik.

udzielać tymczasowemu

4. Gdy w okolicznościach przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu tymczasowym kierownikiem jest mianowany przez Państwo wysyłające członek personelu dyplomatycznego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub

przedstawiciel ministerstwa spraw zagranicznych Państwa

wysyłającego, korzysta on nadal z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych.

Artykuł 9

1. Państwo wysyłające ma prawo, na warunkach przewidzianych przez ustawy i inne przepisy Państwa przyjmującego

1) nabywać na własność, posiadać lub wynajmować tereny, budynki lub części budynków, z przeznaczeniem na

2) budować lub przystosowylI\(ać dla tych samych celów

budynki na nabytych terenach;

. '.,

3)

przenosić

prawa

własności

terenów, budynków lub

części budynków w ten sposób nabytych lub zbudowa-

nych.

2. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu nie zwalniają Państwa wysyłającego od obowiązku 'stosQwania się

do przepisów i ograniczeń w zakresie budownictwa, urbanistyki i ochrony zabytków, mających zastosowanie na obszarze, na którym znajdują się lub będą się znajdować

wymienione tereny, budynki lub ich części.

Artykuł 10

1. Godło Państwa wysyłającego, wraz z odpowiednim

napisem w języku Państwa wysyłającego i w języku Państwa

przyjmującego, oznaczającym urząd konsularny, może być

umieszczone lia budynku, w którym mieści się l.Jrząd konsularny, i na rezydencji kierownika tego urzędu.

2. Flaga Państwa wysyłającego może być wywieszona

na budynku, w którym mieści się urząd konsularny, i na

rezydencji kierownika urzędu konsularnego.

3. Kierownik urzędu konsularnego może również umieszczać na swoich środkach transportu flagę Państwa wysyła­

jącego.

Artykuł 11

1. Budynki lub ich części używane wyłącznie dla celów

urzędu konsularnego, a także przylegający do nich teren są

nietykalne.

Władze Państwa przyjmującego nie mogą wkraczać do

budynków lub ich części przeznaczonych wyłącznie dla

celów urzędu konsularnego oraz na przylegający do nich

teren bez zgody kierownika urzędu konsularnego, kierownika

przedstawicielstwa dyplomatycznego Państwa wysyłające­

go albo osoby wyznaczonej przez jednego z nich.

2. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się

również do pomieszczeń mieszkalnych urzędników konsula-

rnych i pracowników konsularnych.

Artykuł 12

Pomieszczenia konsularne, ich urządzenia, mienie urzę­

du konsularnego i jego środki transportu nie podlegają

żadnej formie rekwizycji dla celów obrony narodowej, użyte­

czności publicznej lub w innych celach.

Artykuł 13

1. Pomieszczenia urzędu konsularnego, rezydencja kierownika urzędu konsularnego, a także mieszkania członków

urzędu konsularnego, których właścicielem lub najemcą jest

Państwo wysyłające lub jakakolwiek osoba działająca w jego

imieniu, są zwolnione od wszelkich opłat i podatków państ­

wowych, regionalnych i komunalnych, z wyjątkiem opłat

należnych za świadczenie określonych usług.

2. Zwolnień przewidzianych w ust. 1 niniejszego arnie stosuje się do opłat i podatków ciążących na

podstawie ustaw i innych przepisów Państwa przyjmującego

tykułu

-

784 -

na osobie, która zawarła umowę z Państwem wysyłającym

lub z osobą działającą w jego imieniu.

3. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się

równ i eż do środków transportu będących własnością Państ­

wa wysyłającego i przeznaczonych dla celów urzędu kon-

sularnego.

Artykuł 14

Archiwa konsularne i dokumentacja są nietykalne w każ­

dym czasie i niezależn i e od tego, gdzie się znajdują .

Artykuł 15

1. Państwo przyjmujące dopuszcza i ochrania swobodę

porozumiewania się urzędu konsularnego dla wszelkich

celów urzędowych. Przy porozumiewaniu się z rządem,

przedstawicielstwami dyplomatycznymi oraz urzędami konsularnymi Państwa wysyłającego, bez względu na to, gdzie

się znajdują, urząd konsularny może używać wszelkich

odpowiednich środków łączności, włącznie z kurierami dyplomatycznymi lub konsularnymi, pocztą dyplomatyczną lub

konsularną, jak równ i eż korespondencją sporządzoną kodem

lub szyfrem . Urząd konsularny może zainstalować i używać

nadajnik radiowy jedynie za zgodą Państwa przyjmującego.

2. Korespondencja urzędowa urzędu konsularnego jest

nietykalna. Wyrażenie "korespondencja urzędowa" oznacza

wszelką korespondencję dotyczącą urzędu konsularnego

i jego funkcji.

3. Poczta konsularna nie podlega otwarciu ani zatrzymaniu.

4. Poczta konsularna powinna posiadać widoczne zewnętrzne oznaczenia jej charakteru i może zawierać jedynie

korespondencję urzędową , jak również dokumenty i przedmioty przeznaczone wyłącznie do celów urzędowych.

5. Kurier konsularny powinien być zaopatrzony w urzę ­

dowy dokument stwierdzający jego status i określający liczbę

paczek, stanowiących pocztę konsularną. Kurierem konsula rnym może być tylko obywatel Państwa wysyłającego, nie

posiadający miejsca pobytu stałego w Państwie przyjmują­

cym. Przy wykonywaniu swoich funkcji kurier konsularny

znajduje się pod ochroną Państwa przyjmującego i korzysta

z nietykalności osobistej oraz nie podlega zatrzymaniu,

aresztowaniu ani ograniczeniu wolności osobistej w jakiejkolwiek innej formie.

6. Poczta konsularna może być powierzona kapitanowi

statku lub dowódcy statku powietrznego. Kapitan (dowódca) będz i e zaopatrzony w urzędowy dokument określający

liczbę paczek stanowiących pocztę konsularną, jednakże nie

będzie on uważany za kuriera konsularnego. Członek urzędu

konsularnego może swobodnie odebrać pocztę konsularną

bezpośrednio od kapitana statku albo dowódcy statku powietrznego i przekazać taką pocztę w ten sam sposób.

Artykuł 16

1. Urzędnicy konsularni nie podlegają jurysdykcji karnej. cywilnej i administracyjnej Państwa przyjmującego .

Korzystają oni z nietykalności osobistej i nie podlegają

zatrzymaniu , aresztowaniu ani ograniczeniu wolności osobistej w jakiejkolwiek innej formie.

2. Pracown icy konsularni oraz członkowie personelu

służby nie podlegają jurysdykcji karnej. cywilnej i administ-

Poz. 197

racyjnej Państwa przyjmującego w odniesieniu do czynności

wykonywanych w zakresie ich obowiązków urzędowych.

3. Postanowień ust. 1 i 2 niniejszego

stosuje się do spraw cywilnych

artykułu

nie

1) wynikłych z zawarcia przez członka urzędu konsularnego umowy, w której nie występował on wyraźnie lub

w sposób dorozumiany jako przedstawiciel Państwa

wysyłającego ;

2) wytoczonych na skutek szkody powstałej w wyniku

wypadku w Państwie przyjmującym, spowodowanego

przez jakikolwiek środek transportu: lądowy, morski lub

powietrzny;

3) dotyczących spadków, w których członek urzędu konsularnego występuje jako spadkobierca, zapisobierca,

wykonawca testamentu, zarządca lub kurator spadku

w charakterze osoby prywatnej .

4. Postanowienia ust. 1- 3 niniejszego artykułu stosuje

odpowiednio do członków rodzin , pod warunkiem że

zamieszkują oni we wspólnocie domowej i nie są obywatelami Państwa przyjmującego.

się

Artykuł 17

1. Państwo wysyłające może zrzec się przywilejów

i immunitetów określonych w artykule 16 niniejszej konwen cji. To zrzeczenie się będzie zawsze wyraźne i notyfikowane

Państwu przyjmującemu .

2. Wszczęcie przez członka urzędu konsularnego postępowania w przypadku, w którym mógłby korzystać z im c

munitetu jurysdykcyjnego, pozbawia go prawa powoływania

się na immunitet w stosunku do jakiegokolwiek powództwa

wzajemnego, bezpośrednio związanego z powództwem głó­

wnym.

3. Zrzeczenie się immunitetu od jurysdykcji wodniesieniu do postępowania sądowego lub administracyjnego nie

jest uważan e za zrzeczenie się immunitetu w stosunku do

środków wykonania orzeczenia . W stosunku do takich środ­

ków niezbędne jest odrębne zrzeczenie się.

Artykuł 18

1. Członkowie urzędu konsularnego mogą być wezwani

do składania zeznań w charakterze świadków przed sądami

i innymi właściwymi organami Państwa przyjmującego.

Jeżeli urzędnik konsularny odmawia stawienia się lub złoże­

nia zeznań, nie można wobec niego stosować żadnego

środka przymusu ani sankcji.

Pracownicy konsularni i członkowie personelu służby

nie mogą odmówić złożenia zeznań, z wyjątkiem przypadków

określonych w ust. 3 niniejszego artykułu.

2. Organ Państwa przyjmującego, wzywający członka

konsularnego do złożenia zeznań, nie powinien

utrudniać wykonywania jego obowiązków służbowych. Może odebrać takie zeznanie od członka urzędu konsularnego

w urzędzie konsularnym, rezydencji lub w jego mieszkaniu.

urzędu

3. Członkowie urzędu konsularnego nie są zobowiązani

do składania zeznań co do spraw zw i ązanych z wykonywaniem swych obowiązków urzędowych ani do przedkładan i a

urzędowej korespondencji lub innych dokumentów z archiwów konsularnych. Postanowienie to ma również zastosowanie do członków rodzin członków urzędu konsularnego oraz członków personelu prywatnego w odniesieniu do

-

sprzeczne z prawem Państwa

Państwo to nie sprzeciwia się.

przyjmującego

786

lub którym

2. W przypadku gdy Państwo wysyłające nie ma swego

przedstawicielstwa dyplomatycznego w Państwie przyjmującym, urzędnik konsularny za zgodą Państwa przyjmującego

mqże. być llprawniony do wykonywania aktów dyplomatyczny~h w tym Państwie .

3. Urzędnik konsularny, po notyfikacji Państwu przyjmującemu, może działać jako przedstawiciel Państwa wysyłającego przy każdej organizacji międzynarodowej.

4. Urzędnik konsularny może w związku z wykonywa ni.sm swoich funkcji zwracać się na piśmie lub ustnie do

właściwych władz w okręgu konsularnym, w tym do przed stawicieli władż centralnych.

5. Urzędnik konsularny ma prawo do pobierania opłat

konsularnych zgodnie z ustawodawstwem Państwa wysyła­

jącego.

Artykuł 27

Urzędnik konsularny ma prawo

-

Poz. 197

1) przyjmować,

sporządzać, rejestrować i poświadczać

oświadczenia obywateli Państwa wysyłającego, w tym

oświadczenia w sprawach rodzinnych oraz \III spFawach

obywatelstwa;

2) sporządzać , rejestrować, poświadczać i przechowywać

testamenty obywateli Państwa wysyłającego;

3) sporządzać , rejestrować i poświadczać umowy zawiera ne między obywatelami Państwa wysyłającego i poświadczać ośw i adczenia woli jednostronne, jeśli te

umowy i oświadczenia' nie są sprzeczne z prawem

Państwa przyjmującego. Urzędnik konsularny nie może

sporządzać, rejestrować i poświadczać takich umów

i oświadczeń , które ustanawiają, przenoszą lub likwidują

prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się

w Państwie przyjmującym;

4) sporządzać, rejestrować i poświadczać umowy między

obywatelami Państwa wysyłającego , z jednej strony,

a obywatelami Państwa przyjmującego lub obywatelami

państwa trzeciego, z drugiej strony, jeżeli umowy te mają

być wykonane lub mają wywrzeć skutek prawny wyłą­

cznie w Państwie wysyłającym i pod warunkiem, że nie

są one sprzeczne z prawem Państwa przyjmującego;

1) bronić interesów Państwa wysyłającego, jego obywateli

i osób prawnych;

5)

2) popierać rozwój stosunków handlowych, gospodarczych, naukowych i kulturalnych między Państwem

wysyłającym i Państwem przyjmującym oraz w inny

sposób popierać rozwój przyjaznych stosunków między

nimi.

6) tłumaczyć dokumenty i poświadczać zgodność tłuma­

czeń;

7)

Artykuł 28

1. U"rzędnik konsularny ma prawo

1) prowadzić rejestr obywateli Państwa wysyłającego;

2) rejestrować i przyjmować zawiadomienia i dokumenty

dotyczące urodzeń lub zgonów obywateli Państwa

wysyłającego;

3)

przyjmować, zgodnie z ustawodawstwem Państwa wysyłającego , oświadczenia o wstąpieniu w związek mał­

żeński , pod warunkiem że obie strony posiadają obywatelstwo tego państwa .

2. Urzędnik konsularny będzie powiadamiał właściwe

organy Państwa przyjmującego o zarejestrowaniu w urzędzie

konsularnym urodzeń, małżeństw i zgonów obywateli Państ­

wa wysyłającego, jeżeli jest to wymagane przez ustawodawstwo Państwa przyjmującego.

3. Postanowienia punktów 2 i 3 ust. 1 niniejszego

artykułu nie zwalniają zainteresowanych osób od obowiązku

przestrzegania formalności wymaganych przez ustawodawstwo Państwa przyjmującego.

Artykuł 29

Urzędnik konsularny ma prawo

1) wydawać, wznawiać ważność i unieważniać paszporty

obywateli zgodnie z ustawodawstwem Państwa wysyłającego;

2) wystawiać dokumenty uprawniające do wjazdu do Pań­

stwa wysyłającego i wprowadzać w tych dokumentach

konieczne zmiany;

3) wystawiać wizy.

Artykuł 30

Urzędnik konsularny ma prawo dokonywania następu­

jących czynności

legalizować dokumenty wydawane przez władze i urzę ­

dy Państwa wysyłającego lub Państwa przyjmującego,

a także poświadczać kopie, odpisy i wyciągi z tych

dokumentów;

poświadczać podpisy obywateli Państwa wysyłającego ;

8) przyjmować do depozytu dokumenty, pieniądze lub

wszelkie przedmioty od obywateli Państwa wysyłające ­

go bądź na ich rzecz, jeżeli nie jest to sprzeczne

z ustawami i innymi przepisami Państwa przyjmującego .

Depozyt taki może być wywieziony z Państwa przyjmującego jedynie z zachowaniem ustaw i innych przepisów tego Państwa ;

9) wydawać dokumenty dotyczące pochodzenia towarów.

Artykuł 31

Sporządzone, poświadczone lub przetłumaczone przez

urzędnika konsularnego dokumenty, stosownie do postanowień artykułu 30 niniejszej konwencji, będą uznawane

w Państwie przyjmującym za dokumenty wywierające taki

sam skutek prawny i posiadające taką samą moc jak doku menty sporządzone, poświadczone lub przetłumaczone przez

właściwe władze i organy Państwa przyjmującego .

Artykuł 32

Urzędnik konsularny jest upoważniony do doręczania

pism sądowych i pozasądowych oraz dokonywania przesłuchań zgodnie z obowiązującymi umowami międzynaro­

dowymi, a przy braku takich umów - w sposób zgodny

z ustawami i innymi przepisami Państwa przyjmującego.

Czynności te mogą być wykonywane tylko w stosunku do

obywateli Państwa wysyłającego i bez stosowania środków

przymusu .

Artykuł 33

Urzędnik konsularny ma prawo w granicach ustawodawstwa i innych przepisów Państwa przyjmującego do ochrony interesów małoletnich i innych osób nie posiadających

pełnych zdolności do czynności prawnych, będących obywatelami Państwa wysyłającego , w szczególności gdy zachodzi potrzeba ustanowienia nad nimi opieki lub kurateli.

788 -

Artykuł 40

Urzędnik konsularny ma prawo

1) bez uszczerbku dla uprawnień władz Państwa przyjmującego wyjaśniać wszelkie zdarzenia, które miały

miejsce na statku Państwa wysyłającego podczas rejsu

i w czasie postojów, przesłuchiwać kapitana i któregokolwiek z członków załogi statku, kontrolować dokumenty statku, przyjmować oświadczenia dotyczące statku, ładunku i podróży, a także ułatwiać wejście i wyjście

oraz przebywanie statku w porcie;

2) rozstrzygać wszelkie spory między kapitanem i człon­

kami załogi statku, włącznie ze sporami o płace i umowy

o pracę;

3)

podejmować stosowne kroki w sprawach leczenia i repatriacji kapitana lub któregokolwiek z członków załogi

statku;

4) sporządzać, przyjmować, rejestrować lub poświadczać

deklaracje lub inne dokumenty dotyczące statku, przewidziane ustawodawstwem Państwa wysyłającego;

5)

dokonywać

wszelkich innych czynności przewidzianych przez Państwo wysyłające w sprawach żeglugi,

pod warunkiem że nie są one sprzeczne z ustawami

i innymi przepisami Państwa przyjmującego.

Artykuł 41

1. W przypadku gdy sądy lub inne właściwe organy

Państwa przyjmującego zamierzają podjąć środki przymusu,

zająć

mienie lub prowadzić jakiekolwiek śledztwo na pokładzie statku Państwa wysyłającego, to właściwe władze

Państwa przyjmującego powinny powiadomić uprzednio

właściwy urząd konsularny. Takie zawiadomienie powinno

nastąpić przed podjęciem takich czynności, tak aby umoż­

liwić urzędnikowi konsularnemu lub jego przedstawicielowi

obecność w trakcie przeprowadzania tych czynności. Jeśli

uprzednie zawiadomienie urzędu konsularnego jest niemoż­

liwe, właściwe organy Państwa przyjmującego uczynią to

możliwe jak najszybciej, nie później jednak niż w chwili, gdy

wspomniane czynności mają zostać rozpoczęte. Właściwe

organy Państwa przyjmującego ułatwią urzędnikowi konsularnemu widzenie się z osobą zatrzymaną lub aresztowaną

i porozumiewanie się z nią, a także podejmowanie właś­

ciwych kroków w celu ochrony interesów takiej osoby.

2. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się

także w przypadku, gdy kapitan lub członkowie załogi statku

mają być poddani przesłuchaniu na lądzie przez organy

Państwa przyjmującego.

3. Postanowień niniejszego artykułu nie stosuje się

jednak w przypadku zwyczajnej kontroli paszportowej, celnej

i sanitarnej, a także do jakiejkolwiek czynności wykonywanej

na prośbę lub za zgodą kapitana statku.

Artykuł 42

1. Jeżeli statek Państwa wysyłającego uległ rozbiciu,

uszkodzeniu, osiadł na mieliźnie, został wyrzucony na brzeg

lub doznał innej awarii w Państwie przyjmującym albo gdy

jakikolwiek składnik ładunku poniósł szkodę na skutek awarii

statku i został znaleziony na brzegu lub blisko brzegu

Państwa przyjmującego albo dostarczony do portu tego

Państwa, to właściwe władze Państwa przyjmującego jak

najszybciej zawiadomią o tym urząd konsularny. Powiadomią także o podjętych już czynnościach w celu ratowania

ludzi, statku, ładunku i innego mienia znajdującego się na

pokładzie statku, jak również przedmiotów należących do

Poz. 197

statku lub stanowiących część ładunku, który oddzielił się od

statku.

2. Urzędnik konsularny może udzielać wszelkiej pomocy takiemu statkowi, jego pasażerom i członkom załogi;

w tym celu może zabiegać o pomoc u właściwych władz

Państwa przyjmującego. Urzędnik konsularny może zwracać

się o wszczęcie czynności wymienionych w ustępie 1 niniejszego artykułu, a także zabiegać o podjęcie lub kontynuowanie remontu statku, lub może zwrócić się do właściwych

władz Państwa przyjmującego z prośbą o podjęcie takich

środków.

3. Jeśli statek Państwa wysyłającego, który doznał

awarii, lub jakikolwiek przedmiot należący do tego statku

zostaną znalezione na brzegu lub w pobliżu brzegu Państwa

przyjmującego bądź zostaną dostarczone do portu tego

Państwa i ani kapitan statku, ani właściciel, ani jego agent,

ani ubezpieczyciel nie mogli podjąć środków w celu zabezpieczenia lub zarządzania takim statkiem lub przedmiotem, to

uznaje się, że urzędnik konsularny jest upoważniony w imieniu właściciela do podjęcia takich środków, jakie mógłby

podjąć w takich celach sam właściciel. Postanowienia tego

ustępu stosuje się także do jakiegokolwiek przedmiotu

wchodzącego w skład ładunku statku, będącego własnością

obywatela albo osoby prawnej Państwa wysyłającego.

4. Jeśli jakikolwiek przedmiot stanowiący część ładun­

ku statku Państwa trzeciego, który doznał awarii, stanowi

własność obywatela lub osoby prawnej Państwa wysyłają­

cego, został znaleziony na brzegu, w pobliżu brzegu Państwa

przyjmującego, lub został dostarczony do portu tego Państ­

wa i ani kapitan statku, ani właściciel przedmiotu, ani jego

agenł, ani ubezpieczyciel nie mogli podjąć środkóW w celu

zabezpieczenia lub zarządzania takim przedmiotem, to uznaje

się, że urzędnik konsularny jest upoważniony w imieniu

właściciela do podjęcia takich środków, które mógłby podjąć

w takich celach sam właściciel.

Artykuł 43

1. Jeżeli kapitan lub członek załogi statku Państwa

wysyłającego zmarł lub zaginął w Państwie przyjmującym na

statku lub na lądzie, kapitan lub jego zastępca oraz urzędnik

konsularny Państwa wysyłającego są wyłącznie kompetentni

do sporządzenia spisu inwentarza przedmiotów, walorów

i innego mienia, pozostawionych przez zmarłego lub zaginionego, i do dokonania innych czynności koniecznych do

zabezpieczenia mienia i jego przekazania w celu likwidacji

spadku .

2. W razie śmierci albo zaginięcia kapitana statku lub

członka załogi, będącego obywatelem Państwa przyjmujące­

go, kapitan lub jego zastępca przesyła kopię inwentarza

wymienionego w ust. 1 niniejszego artykułu organom Państ­

wa przyjmującego, które właściwe są do dokonania wszelkich czynności koniecznych do zabezpieczenia mienia i,

w razie potrzeby, do likwidacji spadku. Organy te poinformują o swych czynnościach urząd konsularny Państwa

wysyłającego.

Artykuł 44

Postanowienia artykułów 39-43 niniejszej konwencji

stosuje się odpowiednio również do statków powietrznych,

pod warunkiem że zastosowanie to nie będzie sprzeczne

z postanowieniami dwustronnych lub wielostronnych umów

lotniczych, obowiązujących między Umawiającymi się Stronami.

Rozdział

-

Poz. 197, 198 i 1 99

utraci moc po upływie sześciu miesięcy od dnia wypowiedzenia.

V

Postanowienia końcowe

Na dowód czego Pełnomocnicy Wysokich Umawiają­

cych się Stron podpisali niniejszą konwencję i opatrzyli ją

Artykuł 45

pieczęciami.

1. Konwencja niniejsza podlega ratyfikacji i wejdzie

w życie po upływie trzydziestego dnia od dnia · wymiany

dokumentów ratyfikacyjnych, która nastąpi w Mińsku .

Sporządzono w Warszawie dnia 2 marca 1992 r.

w dwóch egzemplarzach, każdy w językach polskim i biało­

ruskim, przy czym obydwa teksty mają jednakową moc.

2. Niniejsza konwencja zawarta jest na czas nieokreś ­

lony. Może ona być wypowiedziana w drodze notyfikacji

przez każdą z Umawiających się Stron. W takim wypadku

W imieniu

Rzeczypospolitej Polskiej

K. Skubiszewski

W imieniu

Republiki Białoruś

P. Krawczanka

Po zaznajomieniu się z powyższą konwencją, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że

-

została ona uznana za słuszną zarówno w całości , jak i każde z postanowień w niej zawartych;

-

jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona;

-

będzie niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.

Dano w Warszawie dnia 15 kwietnia 1993 r.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: L. Wałęsa

L.S.

Minister Spraw Zagranicznych: K. Skubiszewski

198

OŚWIADCZENIE RZĄDOWE

z dnia 4 stycznia 1994 r.

w sprawie wymiany dokumentów ratyfikacyjnych Konwencji konsularnej między Rzecząpospolitą Polską

a Republiką Białoruś, sporządzonej w Warszawie dnia 2 marca 1992 r.

Podaje się niniejszym do wiadomości, że zgodnie z artykułem 45 ustęp 1 Konwencji konsularnej między Rzeczą­

pospolitą Polską a Republiką Białoruś, sporządzonej w Warszawie dnia 2 marca 1992 r., dokonana została w Mińsku

Zgodnie z postanowieniem artykułu 45 ustęp 1 powykonwencji wchodzi ona w życie w dniu 29 stycznia

1994 r.

ższej

dnia 30 grudnia 1993 r. wymiana dokumentów ratyfikacyjnych wymienionej konwencji.

Minister Spraw Zagranicznych: A. Olechowski

199

UMOWA

między Rzecząpospolitą Polską a Państwem Kuwejtu w sprawie popierania i ochrony inwestycji,

sporządzona w

Kuwejcie dnia 5 marca 1990 r.

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

podaje do powszechnej wiadomości

W dniu 5 marca 1990 r. została sporządzona w Kuwejcie Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Państwem Kuwejtu

w sprawie popierania i ochrony inwestycji w następującym brzmieniu