Ustawa z dnia 10 marca 1994 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu oraz o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.

W ustawie z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu

(Dz. U. Nr 106, poz. 457 oraz z 1992 r. Nr 21, poz. 84 i Nr 78, poz. 394) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

zakładzie pracy - oznacza to zakład pracy w rozumieniu Kodeksu pracy oraz osobę fizyczną zatrudniającą pracowników w celach zarobkowych, a także jednoosobowy

podmiot gospodarczy w rozumieniu przepisów o działalności gospodarczej,

”

;

2)

w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zadania określone w ustawie realizuje Minister Pracy i Polityki Socjalnej przy pomocy

Urzędu Pracy oraz wojewódzkich i rejonowych urzędów pracy, które współdziałają z organami

samorządu terytorialnego.

”

;

3)

w art. 21

a)

w ust. 2 wyrazy „ust. 3, 4 i 5” zastępuje się wyrazami „ust. 3, 4, 5 i 5a”,

b)

po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu

„

5a.

Prawo do zasiłku do czasu otrzymania propozycji odpowiedniej pracy, wykonywania prac

interwencyjnych lub robót publicznych przysługuje, na warunkach określonych w ustawie,

bezrobotnemu, który ma na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko, na które pobiera zasiłek

rodzinny lub w wieku do 25 lat - jeżeli kształci się ono w systemie dziennym w szkole

lub w szkole wyższej i nie ma własnego stałego dochodu przekraczającego w miesiącu

połowy najniższego wynagrodzenia, o ile

1)

małżonek bezrobotnego jest również bezrobotny i utracili oni prawo do zasiłku z przyczyn

innych niż określone w art. 22 ust. 1,

2)

bezrobotny jest samotny i utracił prawo do zasiłku z przyczyn innych niż określone

w art. 22 ust. 1.

”

,

c)

dodaje się ust. 10 w brzmieniu

„

10.

Do bezrobotnych, o których mowa w ust. 5, nie stosuje się postanowień art. 12 ust.

2. Bezrobotni ci mają jednak obowiązek zgłaszania się na wezwanie właściwego rejonowego

urzędu pracy, wystosowane w celu przedłożenia określonych w ustawie propozycji zatrudnienia.

”

;

4)

w art. 24 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Okresy niepobierania zasiłku z przyczyny wymienionej w art. 22 ust. 1 pkt 12 wlicza

się do okresów wymaganych do nabycia lub zachowania uprawnień pracowniczych, z zastrzeżeniem

przepisu ust. 2, oraz do okresów składkowych, w rozumieniu przepisów o zaopatrzeniu

emerytalnym pracowników i ich rodzin, jednak łącznie z okresami pobierania zasiłku,

w wymiarze nie dłuższym od okresu, przez który bezrobotny pobierałby zasiłek, w przypadku

niewystąpienia okoliczności, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 12.

”

;

5)

po art. 49 dodaje się art. 49

„

Art. 49

Minister Współpracy Gospodarczej z Zagranicą w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki

Socjalnej określa, w drodze rozporządzenia, zasady i kryteria rozdziału limitu zatrudnienia

pracowników polskich, jeżeli został on ustanowiony w umowie międzynarodowej.

”

.

W ustawie z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16, Nr 40, poz. 174 i Nr 54, poz. 254) w art. 189 w ust. 5 oraz w art. 191 w ust. 1 i 4 wyraz „wojewoda”, użyty w odpowiednich przypadkach, zastępuje się wyrazami „kierownik wojewódzkiego urzędu pracy”, użytymi w odpowiednich przypadkach.

1.

W razie rozwiązania w okresie od dnia 27 stycznia 1990 r. do dnia 31 grudnia 1994 r.

stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy z osobami,

o których mowa w art. 21 ust. 5 pkt 1-3 ustawy wymienionej w art. 1, zamieszkałymi

w rejonach administracyjnych (gminach) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem

strukturalnym, wysokość zasiłku wynosi 52% przeciętnego wynagrodzenia; zasiłek ten

nie może być jednak wyższy od zasiłku, o którym mowa w art. 25 pkt 2 tej ustawy, oraz

nie może być niższy od najniższego wynagrodzenia.

2.

Zasiłek, w wysokości określonej w ust. 1, przysługuje od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

3.

Rada Ministrów może, na wniosek Naczelnej Rady Zatrudnienia, w drodze rozporządzenia,

wprowadzić zasiłek, o którym mowa w ust. 1, również w rejonach administracyjnych (gminach),

które nie zostały uznane za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisu

art. 1 pkt 4, który wchodzi w życie z mocą od dnia 1 grudnia 1991 r.

Minister Współpracy Gospodarczej z Zagranicą w porozumieniu z Ministrem Pracy i Polityki

Socjalnej określa, w drodze rozporządzenia, zasady i kryteria rozdziału limitu zatrudnienia

pracowników polskich, jeżeli został on ustanowiony w umowie międzynarodowej.