Ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej w 1994 r.

Ustawa określa zasady kształtowania środków na wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej

w 1994 r.

Przez użyte w ustawie określenie „państwowa sfera budżetowa” rozumie się państwowe

jednostki organizacyjne, które prowadzą gospodarkę finansową na zasadach określonych

w ustawie z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe

(Dz. U. z 1993 r. Nr 72, poz. 344), oraz szkoły wyższe prowadzące gospodarkę finansową na zasadach określonych w art. 30 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. Nr 65, poz. 385, z 1991 r. Nr 104, poz. 450 oraz z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i Nr 63, poz. 314).

1.

Ustawa budżetowa określi kwoty wynagrodzeń osobowych przeznaczonych na podwyżki

1)

wynagrodzeń pracowników państwowej sfery budżetowej, z wyłączeniem sędziów sądów powszechnych

i prokuratorów,

2)

uposażeń żołnierzy i funkcjonariuszy oraz kandydatów i żołnierzy niezawodowych,

3)

wynagrodzeń sędziów sądów powszechnych i prokuratorów.

2.

Kwoty, o których mowa w ust. 1, zapewnią wzrost przeciętnego wynagrodzenia pracowników

państwowej sfery budżetowej nie niższy niż przewidywany w ustawie budżetowej wzrost

przeciętnych wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w sektorze przedsiębiorstw gospodarki

narodowej i wyższy co najmniej o dwa punkty procentowe od planowanego w tej ustawie

średniorocznego wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych.

Wypłaca się do dnia 15 lutego 1994 r. za grudzień 1993 r. kwotę 200.000 zł na jednego

zatrudnionego w przeliczeniu na pełny etat

1)

pracownikom państwowej sfery budżetowej, z wyłączeniem sędziów sądów powszechnych

i prokuratorów oraz osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe,

2)

żołnierzom i funkcjonariuszom oraz kandydatom i żołnierzom niezawodowym.

1.

Podwyższenie wynagrodzeń i uposażeń, o których mowa w art. 6 pkt 2, następuje

1)

od dnia 1 stycznia 1994 r. w wysokości 340.000 zł średnio na jeden etat kalkulacyjny,

z tym że wypłata nastąpi nie później niż do 15 lutego 1994 r.,

2)

z dniem 1 czerwca 1994 r.,

z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W okresie od dnia 1 czerwca do dnia 31 grudnia 1994 r. do ustalenia wynagrodzeń sędziów

Sądu Najwyższego, sędziów sądów powszechnych i prokuratorów oraz osób zajmujących

kierownicze stanowiska państwowe stosuje się przeciętne wynagrodzenie w sferze produkcji

materialnej w gospodarce narodowej, bez wypłat z zysku, w pierwszym kwartale 1994 r.

3.

W okresie do dnia 31 maja 1994 r. wynagrodzenia osób, o których mowa w ust. 2, pozostają

na poziomie z grudnia 1993 r.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia

1)

określi kalkulacyjne liczby etatów w poszczególnych działach państwowej sfery budżetowej,

w podziale na formy finansowania,

2)

dokonuje podziału kwot limitów wynagrodzeń osobowych

a)

wynagrodzeń pracowników państwowej sfery budżetowej między poszczególne działy i formy

finansowania,

b)

uposażeń żołnierzy i funkcjonariuszy oraz kandydatów i żołnierzy niezawodowych na

poszczególne resorty,

3)

określi szczegółowe zasady i tryb podziału między poszczególne jednostki organizacyjne

kwot limitów, o których mowa w pkt 2 lit. a),

4)

określi stopień sfinansowania przez budżet państwa limitów wynagrodzeń osobowych,

o których mowa w pkt 2 lit. a), w jednostkach gospodarki pozabudżetowej,

5)

może określać tytuły wypłat i wynagrodzeń nie objętych limitami wynagrodzeń osobowych.

1.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej ustali, w drodze zarządzenia, limity wynagrodzeń

osobowych w układzie resortowo-działowym, z uwzględnieniem podwyższenia wynagrodzeń,

o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, w stosunku do kalkulacyjnych liczb etatów na

1994 r., określonych przez Radę Ministrów na podstawie art. 6.

2.

Poza limitami, o których mowa w ust. 1, są dokonywane wypłaty nagród z zakładowego

funduszu nagród na podstawie ustawy z dnia 10 lipca 1985 r. o rocznych nagrodach z zakładowego funduszu nagród

w państwowych jednostkach organizacyjnych nie będących przedsiębiorstwami państwowymi

(Dz. U. Nr 32, poz. 141, z 1989 r. Nr 35, poz. 192 i z 1991 r. Nr 104, poz. 450).

3.

Przez limit wynagrodzeń osobowych, o których mowa w ust. 1, rozumie się przeciętne

miesięczne wynagrodzenie osobowe z poprzedniego roku wyliczone zgodnie z ust. 4, pomnożone

przez 12 oraz przez kalkulacyjną liczbę etatów, o których mowa w art. 6 pkt 1.

4.

Przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 3, ustala się przyjmując miesięczną

kwotę limitu roku poprzedniego, powiększonego o miesięczną kwotę przyznanego limitu

na podwyżki.

1.

Środki, o których mowa w art. 6 pkt 2 i art. 7 ust. 1, nie obejmują kosztów wynagrodzeń

wypłacanych przez gminy, związanych z wykonywaniem zadań z zakresu administracji rządowej.

2.

Przez zadania, o których mowa w ust. 1, rozumie się zadania realizowane przez gminy

na podstawie innych ustaw oraz umów zawieranych z organami administracji państwowej.

3.

W przypadku przyjęcia przez gminę, na podstawie umowy zawartej z organem administracji

państwowej, zadań, na których realizację ustalono limit wynagrodzeń w trybie określonym

w art. 6, limit ten w całości lub w odpowiedniej części przypadającej na realizację

zadania nie może być wykorzystany.

Przepisów ustawy, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2 i 3, nie stosuje się do pracowników

zatrudnionych w Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej, Trybunale Konstytucyjnym, Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich, Sądzie Najwyższym,

Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Najwyższej Izbie Kontroli, Państwowej Inspekcji

Pracy, Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji oraz Krajowym Biurze Wyborczym.

W okresie do dnia 31 grudnia 1994 r. nie stosuje się

1)

przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o kształtowaniu środków na wynagrodzenia w sferze

budżetowej

(Dz. U. Nr 4, poz. 24, Nr 48, poz. 261 i Nr 64, poz. 389 oraz z 1990 r. Nr 71, poz. 417),

2)

zasad wzrostu uposażeń określonych w

a)

art. 68 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej

(Dz. U. z 1984 r. Nr 29, poz. 149, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 105, poz. 453 oraz z 1992 r. Nr 54, poz. 254),

b)

art. 2 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy

(Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18),

c)

art. 99 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. Nr 30, poz. 179, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 107, poz. 461 oraz z 1992 r. Nr 54, poz. 254),

d)

art. 86 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa

(Dz. U. Nr 30, poz. 180, z 1991 r. Nr 94, poz. 422 i Nr 107, poz. 461 oraz z 1992 r. Nr 54, poz. 254),

e)

art. 103 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej

(Dz. U. Nr 78, poz. 462, z 1991 r. Nr 94, poz. 422, z 1992 r. Nr 54, poz. 254 i z 1993 r. Nr 12, poz. 52),

f)

art. 85 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej

(Dz. U. Nr 88, poz. 400 oraz z 1992 r. Nr 21, poz. 86 i Nr 54, poz. 254).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.