Konwencja konsularna między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Łotewską, podpisana w Warszawie dnia 17 grudnia 1992 r.

Warszawa, dnia 24 listopada 1993 r.

Nr 112

TREŚĆ

Poz.

UMOWA MIĘDZYNARODOWA

494 -

Konwencja konsularna między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Łotewską. podpisana w Warszawie dnia 17 grudnia 1992 r. .

1947

495 -

Oświadczenie rządowe z dnia 4 października 1993 r. w sprawie wymiany dokumentów ratyfikacyjnych Konwencji konsularnej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Łotewską. podpisanej

w Warszawie dnia 17 grudnia 1992 r. .

1957

494

KONWENCJA KONSULARNA

między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Łotewską,

podpisana w Warszawie dnia 17 grudnia 1992 r.

W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

podaje do powszechnej wiadomości

W dniu 17 grudnia 1992 r. została podpisana w Warszawie Konwencja konsularna między Rzecząpospolitą Polską

a Republiką Łotewską w następującym brzmieniu

Rozdział I

KONWENCJA KONSULARNA

między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Łotews­

ką

Artykuł 1

Rzeczpospolita Polska i Republika Łotewska,

1. Stosowane w niniejszej konwencji wyrażenia mają

wyrażając wolę umocnienia przyjaźni i pogłębienia wza-

jemnie korzystnej współpracy,

kierując się pragnieniem uregulowania i rozwijania stosunków konsularnych między obydwoma Państwami oraz

jak najdalej idących ułatwień w ochronie praw i interesów ich

obywateli.

postanowiły zawrzeć Konwencję konsularną

dniły, co następuje

Definicje

uzgo-

niżej określone znaczenie

1) "urząd konsularny" oznacza każdy konsulat generalny,

konsulat, wicekonsulat lub agencję konsularną.

2) "okręg konsularny" oznacza obszar wyznaczony urzę­

dowi konsularnemu do wykonywania funkcji konsularnych,

3) "kierownik urzędu konsularnego" oznacza osobę powołaną do działania w tym charakterze,

-

Poz. 494

4) " urzędnik konsularny" oznacza każdą osobę, włącznie

z kierownikiem urzędu konsularnego, powołaną w tym

charakterze do wykonywania funkcji konsularnych,

3. Późniejsze zmiany siedziby urzędu konsularnego,

jego klasy i okręgu konsularnego mogą być dokonywane

przez Państwo wysyłające jedyn ie za zgodą Państwa przyj-

5) "pracownik konsularny" oznacza każdą osobę zatrudnioną w służbie administracyjnej lub technicznej urzędu

konsularnego,

mującego.

6) " członek personelu służby" oznacza każdą osobę zatrudnioną w służbie domowej urzędu konsularnego,

7)

8)

" członkowie urzędu konsularnego" oznacza urzę­

dników konsularnych, pracowników konsularnych oraz

członków personelu służby,

" członek personelu prywatnego" oznacza osobę zatrudnioną wyłącznie

w służbie prywatnej członka urzędu

konsu larnego,

9) "członek rodziny" oznacza małżonkę albo małżonka

członka urzędu konsularnego, ich dzieci i rodziców, pod

warunkiem że wspólnie z nim zamieszkują i są na

utrzymaniu członka urzędu konsularnego,

10) " pomieszczenia konsularne" oznacza budynki lub czę­

ści budynków i tereny przyległe do nich, niezależnie od

tego, czyją są własnością, używane wyłącznie dla celów

urzędu konsularnego,

11) " archiwa konsularne" oznacza wszystkie pisma, doku menty, korespondencję, książki, filmy, techniczne zaso by gromadzenia i wykorzystania informacji, rejestry

urzędu konsularnego oraz szyfry i kody, kartoteki, jak

również przedmioty wyposażenia służące do ich zabezpieczenia i przechowywania,

12) " statek" oznacza każdą cywilną jednostkę pływającą,

uprawnioną do podnoszen ia bandery Państwa wysyła­

jącego i zarejestrowaną w tym Państwie ,

13) " statek powietrzny" oznacza każdą cywilną jednostkę

latającą uprawnioną do używania oznaki przynależności

Państwa wysyłającego i zarejestrowaną w tym Państ ­

wie.

2. Postanowien ia niniejszej konwencji dotyczące obywateli Państwa wysyłającego mają odpowiednie zastosowanie również do osób prawnych i innych podmiotów nie

posiadających osobowości prawnej, które są ustanowione

zgodnie z ustawami i innymi przepisami Państwa wysyłają ­

cego i mają siedzibę w tym Państwie .

Rozdział II

Ustanawianie urzędów konsularnych ora~ mianowanie c~łonków urzędu konsularnego

Artykuł 2

Artykuł 3

1. Kierownik urzędu konsularnego będzie dopuszczony

do wykonywania swych funkcji po przedłożeniu listów

komisyjnych i po udzieleniu exequatur przez Państwo przyjmujące .

2. Państwo wysyłające przekazuje listy komisyjne za

pośrednictwem swojego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub inną stosowną drogą ministerstwu spraw zagranicznych Państwa przyjmującego . Listy komisyjne zawierają

imiona, nazwisko i stopień kierownika urzędu konsularnego,

obywatelstwo, okręg konsularny, w którym ma on wykonywać swoje funkcje, oraz siedzibę urzędu konsularnego.

3. Po złożeniu listów komisyjnych Państwo przyjmujące

udzieli w możliwie najkrótszym czasie exequatur.

4. Do czasu udzielenia exequatur Państwo przyjmujące

może wydać kierownikowi urzędu konsu larnego zgodę na

tymczasowe wykonywanie jego funkcji.

5. Z chwilą dopuszczenia do wykonywania funkcji,

nawet tymczasowo, organy Państwa przyjmującego pode jmą niezbędne środki, aby kierownik urzędu konsularnego

mógł wykonywać swoje funkcje.

Artykuł 4

Ministerstwo spraw zagranicznych Państwa przyjmują­

cego będzie pisemnie powiadamiane

1) o przybyciu do urzędu członka urzędu konsularnego po

mianowaniu, o jego ostatecznym wyjeździe lub o zakończeniu wykonywania obowiązków oraz o wszystkich innych zmianach mających wpływ na jego status,

które mogą powstać w czasie zatrudnienia w urzędzie

konsularnym ,

2) o przybyciu i ostatecznym wyjeździe osoby należącej do

rodziny członka urzędu konsularnego oraz o fakcie, że

jakaś osoba staje się lub przestaje być członkiem rodziny,

3) o przybyciu i ostatecznym wyjeździe członka personelu

prywatnego oraz o zakończeniu jego służby, .

4) o zatrudnieniu i zwolnieniu osoby zamieszkałej na stałe

w Państwie przyjmującym, jako członka urzędu konsularnego lub członka personelu prywatnego.

1. Urząd konsularny może być ustanowiony na terytorium Państwa przyjmującego jedynie za zgodą tego Państwa .

Artykuł 5

2. Siedziba urzędu konsularnego, jego klasa i okręg

konsularny są ustalane przez Państwo wysyłające i podlegają

aprobacie Państwa przyjmującego .

bezpłatnie każdemu urzędnikowi konsularnemu odpowiedr,li

1. Właściwe organy

Państwa przyjmującego wydają

dokument stwierdzający jego tożsamość i stanowisko.

-

2. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się

pracowników konsularnych, członków personelu

służby oraz członków personelu prywatnego, pod warunkiem że osoby te nie są obywatelami Państwa przyjmują­

cego ani nie posiadają w tym Państwie stałego miejsca

pobytu .

także do

3. Postanowienia ust. 1 i 2 niniejszego artykułu stosuje

się odpowiednio do członków rodzin.

-

Poz. 494

mogli wykonywać swą działalność urzędową oraz korzystać

z praw, przywilejów i immunitetów, przewidzianych w niniejszej konwencji. Państwo przyjmujące podejmie odpowiednie

kroki w celu zapewnienia bezpieczeństwa urzędu konsularnego.

2. Państwo przyjmujące będzie traktowało urzędników

konsularnych z należnym szacunkiem i zastosuje wszelkie

odpowiednie środki dla zapobieżenia jakiemukolwiek zamachowi na ich osoby, wolność lub godność .

. Artykuł 6

Artykuł 11

Urzędnikiem konsularnym może być jedynie obywatel

Państwa wysyłającego, nie mający w Państwie przyjmującym stałego miejsca pobytu i nie wykonujący w tym Państwie, poza swoimi funkcjami urzędowymi, żadnej innej działa-

ści wykonywania swych funkcji lub jeżeli stanowisko kierownika urzędu konsularnego nie jest obsadzone, jako kierow-

1. Jeżeli kierownik urzędu konsularnego nie ma możno­

Iności o charakterze zarobkowym.

nik urzędu konsularnego może czasowo działać tymczasowy

kierownik.

Artykuł 7

Państwo przyjmujące może w każdej chwili,

bez obodrodze

dyplomatycznej Państwo wysyłające o tym, że exequatur

udzielone kierownikowi urzędu konsularnego zostało cofnięte albo że urzędnik konsularny został uznany za persona

non grata lub że jakikolwiek inny członek urzędu konsularnego jest osobą niepożądaną. W tym przypadku Państwo

wysyłające powinno odwołać taką osobę, jeżeli przystąpiła

już do wykonywania funkcji. Jeżeli Państwo wysyłające nie

wypełni w rozsądnym terminie tego obowiązku, Państwo

przyjmujące może przestać uznawać taką osobę za członka

urzędu konsularnego .

wiązku uzasadniania swojej decyzji, powiadomić w

Artykuł 8

Po notyfikacji państwom zainteresowanym i w braku

wyraźnego sprzeciwu któregokolwiek z nich, Państwo wy-

syłające· może powierzyć urzędowi konsularnemu, ustano-

wionemu w Państwie przyjmującym, wykonywanie funkcji

konsularnych w innym państwie.

Artykuł 9

' Po odpowiedniej notyfikacji Państwu przyjmującemu

i w .braku )ego sprzeciwu urząd konsularny Państwa wysyłającego może v:-'ykonywać w Państwie przyjmującym

funkcje

konsularne

na rzecz państwa trzeciego.

.

.

I ·

Rozdział III

2. Imiona i nazwisko tymczasowego kierownika są

uprzednio notyfikowane przez przedstawicielstwo dyplomatyczne Państwa wysyłającego bądź - gdy Państwo to nie ma

przedstawicielstwa dyplomatycznego w Państwie przyjmującym - przez kierownika urzędu konsularnego, bądź w razie

gdy ten nie może tego uczynić, przez ...,vyłaściwy organ

Państwa wysyłającego ministerstwu spraw zagranicznych

Państwa przyjmującego lub organowi wyznaczonemu przez

to ministerstwo. Państwo przyjmujące może uzależnić od

swej zgody dopuszczenie, jako tymczasowego kierownika,

osoby, która nie jest przedstawicielem dyplomatycznym ani

urzędnikiem konsularnym Państwa wysyłającego w Pań­

stwie przyjmującym.

3. Właściwe organy Państwa przyjmującego powinny

kierownikowi pomocy i ochrony.

W czasie gdy kieruje on urzędem, postanowienia niniejszej

konwencji mają do niego zastosowanie na tych samych

zasadach, jak do kierownika danego urzędu konsularnego.

Państwo przyjmujące nie jest jednak obowiązane do przyznawania tymczasowemu kierownikowi ułatwień, przywilejów i immunitetów, z których korzystanie przez kierownika

urzędu konsularnego uzależnione jest od warunków, których

nie spełnia tymczasowy kierownik.

udzielać tymczasowemu

4. Gdy w okolicznościach przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu tymczasowym kierownikiem jest mianowany przez Państwo wysyłające członek personelu dyplomatycznego przedstawicielstwa dyplomatycznego, korzysta on z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych, jeżeli

Państwo przyjmujące temu się nie sprzeciwia .

Ułatwienia, przywileje i immunitety

Artykuł 12

Artykuł 10

\ '1'. Państwo przyjmujące udzieli urzędowi konsularnemu

wszelkich ułatwień w wykonywaniu jego funkcji i zastosuje

odpoWiednie śrbdki, aby członkowie urzędu konsularnego

1. Państwo wysyłające ma prawo, na warunkach przewidzianych przez ustawy i inne przepisy Państwa przyjmującego

-

1950

1) nabywać na własność , pos i adać lub wynajmować tereny, budynki lub części budynków, z przeznaczeniem na

siedzibę urzędu konsularnego, na rezydencję kierownika

urzędu konsularnego lub na mieszkania innych człon ­

ków urzędu konsularnego,

2) budować lub przystosowywać do tych samych celów

budynki na nabytych terenach,

3) przenosić prawa własności terenów, budynków lub

części budynków nabytych lub zbudowanych.

2. Państwo przyjmujące powinno w razie potrzeby

pomóc urzędowi konsularnemu w uzyskaniu odpowiednich

mieszkań dla jego członków .

3. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu nie zwalniają Państwa wysyłającego od obowiązku stosowania się

do przepisów i ograniczeń w zakresie budownictwa, urbanistyki i ochrony zabytków, mających zastosowanie na obszarze, na którym znajdują się lub będą się znajdować

wymienione tereny, budynki lub ich części .

Artykuł 16

1. Pomieszczenia urzędu konsularnego, retydencja kierownika urzędu konsularnego, a także mieszkania członków

urzędu konsularnego, których właścicielem lub najemcą jest

Państwo wysyłające lub jakakolwiek osoba działająca w jego

imieniu, są zwolnione od wszelkich opłat i podatków państ­

wowych, regionalnych i komunalnych, z wyjątkiem opłat

należnych za świadczenie określonych usług .

2. Zwolnień przewidzianych w ust. 1 niniejszego arnie stosuje się do opiat i podatków ciążących na

podstawie ustaw i innych przepisów Państwa przyjmującego

na osobie, która zawarła umowę z Państwem wysyłającym

lub z osobą działającą w jego imieniu.

tykułu

3. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się

również do środków_transportu będących własnością Państ ­

wa wysyłającego i przeznaczonych do celów urzędu konsularnego.

Artykuł 17

Artykuł 13

1. Godło Państwa wysyłającego wraz z odpowiednim

napisem w języRit Państwa wysyłającego i w języku Państwa

przyjmującego, oznaczającym urząd konsularny, może być

umieszczońe na budynku, w którym mieści się urząd konsularny, i na rezydencji kierownika tego urzędu.

2. Flaga Państwa wysyłającego może być wywieszona

na budynku, w którym mieści się urząd konsularny, i na

rezydencji kierownika urzędu konsularnego.

3. Kierownik urzędu konsularnego może równ ież umiena swoich środkach

transportu, w czasie gdy są one użyWane do celów urzędo­

wych.

szczać flagę Państwa wysyłającego

Artykuł 14

1. Pomieszczenia konsularne

Archiwa konsularne są nietykalne w

i niezależnie od tego, gdzie się znajdują.

każdym

czasie

Artykuł 18

1. Państwo przyjmujące dopuszcza i ochrania swobodę

porozumiewania się urzędu konsularnego dla wszelkich

celów urzędowych . Przy porozumiewaniu się z rządem,

przedstawicielstwami dyplomatycznymi oraz innymi urzęda­

mi konsularnymi Państwa wysyłającego , bez względu na to,

gdzie się znaj dują, urząd konsularny może używać wszelkich

odpowiednich środków łączności , włącznie z kurierami dyplomatycznymi lub konsularnymi, pocztą dyplomatyczną lub

konsularną, jak również korespondencją sporządzoną kodem

lub szyfrem. Urząd konsularny ma prawo zainstalować nadajnik radiowy i używać go jedynie za zgodą Państwa przyjmującego .

są

nietykalne. Organy

Państwa przyjmującego nie mają prawa wkraczać do nich

bez zgody kierownika urzędu konsularnego, kierownika

przedstawicielstwa dyplomatycznego Państwa wysyłające­

go albo osoby wyznaczonej przez jednego z nich.

2. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się

również do rezydencji kierownika urzędu konsularnego i do

pomieszczeń mieszkalnych urzędników konsularnych.

Artykuł 15

Pomieszczenia konsularne, ich urządzenia, mienie urzę­

du konsularnego i jego środki transportu nie podlegają

żadnej formie rekwizycj i dla celów obrony narodowej, użyte­

czności publicznej lub w innych celach.

2. Korespondencja urzędowa urzędu konsularnego jest

nietykalna. Wyrażenie "korespondencja urzędowa" oznacza

wszelką korespondencję dotyczącą urzędu konsularnego

i jego funkcji.

3. Poczta konsularna powinna posiadać widoczne zewnętrzne oznaczenia jej charakteru i może zawierać jedynie

korespondencję urzędową, jak również dokumenty i przedmioty przeznaczone wyłącznie do celów urzędowych.

4. Poczta konsularna nie podlega otwarciu ani zatrzymaniu. Jeżeli jednak właściwe organy Państwa przyjmujące­

go mają poważne podstawy, aby przypuszczać , że poczta

zawiera inne prżedmioty niż korespondencja, dokumenty

i przedmioty określone w ust. 3 niniejszego artykułu , mogą

prosić, aby poczta ta została otwarta w ich obecności przez

upoważnionego

przedstawiciela Państwa wysyłające-

-

go. Jeżeli organy Państwa wysyłającego odmówią zastosowania się do tej prośby, poczta zostanie zwrócona do

miejsca, skąd pochodzi.

5. Kurier konsularny powinien być zaopatrzony w urzę­

dowy dokument stwierdzający jego status i określający liczbę

paczek stanowiących pocztę konsularną. Kurierem konsularnym może być tylko obywatel Państwa wysyłającego , nie

p osiadający stałego miejsca pobytu w Państwie przyjmują­

cym. Przy wykonywan iu swoich funkcji kurier konsularny

znajduje się pod ochroną Państwa przyjmującego i korzysta

z nietykalności osobistej oraz nie podlega zatrzymaniu,

aresztowaniu ani ograniczeniu wolności osobistej w jakiejkowiek innej formie.

6. Poczta konsularna może być powierzona kapitanowi

statku lub dowódcy statku powietrznego. Kapitan lub dowódca będzie zaopatrzony w urzędowy dokument określający

li czbę paczek stanowiących pocztę konsularną, jednakże nie

będzie on uważany za kuriera konsularnego. Urzędnik konsularny może swobodnie odebrać pocztę konsularną bezpośrednio od kapitana statku albo dowódcy statku powietrznego i przekazać taką pocztę w ten sam sposób.

Artykuł 19

1. Urzędnik konsularny korzysta z immunitetu od jurysdykcji karnej , cywilnej i administracyjnej Państwa przyjm ującego. Korzysta on z nietykalności osobistej i nie podlega

zatrzymaniu, aresztowaniu ani ograniczeniu wolności osobistej w jakiejkolwiek innej formie.

2. Pracownik konsularny oraz członek personelu służby

korzystają z immunitetu od jurysdykcji karnej, cywilnej i ad-

ministracyjnej Państwa przyjmującego w odniesieniu do

czynności wykonywanych w zakresie ich obowiązków urzę ­

dowych.

3. Postanowień ust. 1 i 2 niniejszego

stosuje się do spraw cywilnych

artykułu

nie

1) wynikłych z zawarcia przez członka urzędu konsularnego umowy, w której nie występował on wyraźnie lub

w sposób dorozumiany jako przedstawiciel Państwa

Poz. 494

Artykuł 20

1. Państwo wysyłające może zrzec się przywilejów

i immunitetów określonych w ust. 1 i 2 artykułu 19. To

zrzeczenie się powinno być zawsze wyraźne i notyfikowane

Państwu przyjmującemu .

2. Wszczęcie przez członka urzędu konsularnego postępowania w przypadku, w którym mógłby korzystać z im-

munitetu jurysdykcyjnego, pozbawia go prawa powoływania

się na immunitet w stosunku do jakiegokolwiek powództwa

wzajemnego, bezpośrednio związanego z powództwem głó­

wnym .

3. Zrzeczenie się immunitetu jurysdykcyjnego w odniesieniu do postępowania cywilnego lub administracyjnego

nie jest uważane za pociągające za sobą zrzeczenie się

immunitetu od środków wykonania orzeczenia. W stosunku

do takich środków niezbędne jest odrębne zrzeczenie się .

Artykuł 21

1. Członek urzędu konsularnego może być wezwany do

składan i a zeznań w charakterze świadka przed sądami i in -

nymi właściwymi organami Państwa przyjmującego . Jeżeli

urzędnik konsularny odmawia stawienia się lub złożenia

zeznań, nie można wobec niego stosować żadnego środka

przymusu ani sankcji. Pracownik konsularny i członek personelu służby nie mogą odmówić złożenia zeznań , z wyjąt­

kiem przypadków określonych w ust. 3 niniejszego artykułu .

2. Organ Państwa przyjmującego, wzywający członka

konsularnego do złożenia zeznań, nie powinien

utrudniać wykonywania jego obowiązków służbowych . Może odebrać, gdy jest to możliwe , takie zeznanie od członka

urzędu konsularnego w urzędz i e konsularnym, rezydencji,

w jego mieszkaniu bądź przyjąć od niego oświadczenie na

urzędu

piśmie .

3. Członek urzędu konsularnego nie jest zobowiązany

do składania zeznań co do spraw związanych z wykonywa niem swych obowiązków urzędowych ani do przedkładania

urzędowej korespondencji lub innych dokumentów z archiwów konsularnych . Postanowienie to ma również za stosowanie do członków jego rodziny oraz do członków

personelu prywatnego w odniesieniu do faktów, które są

związane z działalnością urzędu konsularnego.

wysyłającego,

2) wytoczonych na skutek szkody powstałej w wyniku

wypadku spowodowanego przez członka urzędu konsularnego w Państwie przyjmującym jakimkolwiek środ ­

kiem transportu,

3) dotyczących spadków, w kórych członek urzędu konsularnego występuje jako spadkobi er~a, zapisobierca,

:wykonawca testamentu, zarządca lub kurator spadku

w charakterze osoby prywatnej.

4. Postanowienia ust. 1-3 niniejszego artykułu stosuje

się odpowiednio do członków rodzin .

4. Członek urzędu konsularnego nie jest zobowiązany

do udzielania opinii jako rzeczoznawca prawa Państwa

wysyłającego .

Artykuł 22

Członek urzędu konsularnego, jak rownież członkowie

jego rodziny są zwolnieni w Państwie przyjmującym od

wszelkich świadczeń osobistych i od wszelkiej służby publicznej jakiegokolwiek charakteru, od służby wojskowej oraz

od obowiązków wojskowych, takich jak rekwizycje, kontrybucje i zakwaterowanie.

Artykuł 42

1. Urzędnik konsularny ma prawo komunikować się

i spotykać z każdym obywatelem Państwa wysyłającego,

udzielać mu porad i wszelkiej pomocy, a w przypadkach

koniecznych podejmować kroki w celu udzielenia mu pomocy prawnej . Państwo przyjmujące nie może w jakikolwiek

sposób ograniczać kontaktu obywatela Państwa wysyłające­

go z urzędnikiem konsularnym, a także ograniczać mu

dostępu do urzędu konsularnego.

-

1) bez uszczerbku dla uprawnień organów Państwa przyjmującego wyjaśniać wszelkie zdarzenia, które miały

miejsce na statku podczas rejsu i w czasie postojów,

przesłuchiwać kapitana i któregokolwiek z członków

załogi statku, kontrolować dokumenty statku, przyjmować oświadczenia dotyczące statku, ładunku i podróży, a także ułatwiać wejście i wyjście oraz przebywanie statku w porcie,

2)

2. Właściwe organy Państwa przyjmującego powiadomią urząd konsularny bezzwłocznie, ale nie później aniżeli

w ciągu trzech dni, o aresztowaniu, zatrzymaniu lub po zbawieniu wolności w innej formie obywatela Państwa

wysyłającego.

3. Urzędnik konsularny ma prawo bezzwłocznie, to jest

przed upływem czterech dni, odwiedzić i nawiązać kontakt

z obywatelem Państwa wysyłającego przebywającym w areszcie, zatrzymanym, odbywającym karę więzienia lub pozbawionym wolności w inny sposób. Uprawnienia wymienione w niniejszym ustępie realizuje się zgodnie z ustawami

i innymi przepisami Państwa przyjmującego, pod warunkiem

jednak, że wspomniane ustawy i przepisy nie mogą przeczyć

tym uprawnieniom.

4. Właściwe organy Państwa przyjmującego powiadomią bezzwłocznie urząd konsularny o nieszczęśliwych wypa-

Poz. 494

rozstrzygać wszelkie spory między kapitanem

i człon­

kami załogi statku, łącznie ze sporami o płace i umowy

o pracę,

3) podejmować stosowne kroki w sprawach leczenia i repatriacji kapitana lub któregokolwiek z członków załogi

statku,

4) udzielać kapitanowi lub członkom załogi opieki prawnej

w ich stosunkach z sądami i innymi organami Państwa

przyjmującego i w tym celu zapewniać im pomoc

tłumacza,

5) sporządzać, przyjmować, rejestrować lub poświadczać

deklaracje lub inne dokumenty dotyczące statku, przewidziane ustawodawstwem Państwa wysyłającego,

6) dokonywać wszelkich innych czynności przewidzianych przez ustawodawstwo Państwa wysyłającego

w sprawach żeglugi, pod warunkiem że nie są one

sprzeczne z ustawami i innymi przepisami Państwa

dkach i innych poważnych zdarzeniach losowych, których

ofiarami stali się obywatele Państwa wysyłającego .

przyjmującego.

Artykuł 45

Artykuł 43

1. Urzędnik konsularny ma prawo udzielać wszelkiej

pomocy statkom Państwa wysyłającego oraz załogom tych

statków podczas ich pobytu w portach, na wodach terytorialnych lub wewnętrznych Państwa przyjmującego.

2. Urzędnik konsularny może wchodzić na pokład statku Państwa wysyłającego niezwłocznie po dokonaniu odprawy przy jego wejściu, a kapitan statku i członkowie załogi

mogą nawiązać z nim kontakt.

3. Urzędnik konsularny może korzystać z prawa nadzoru

i inspekcji w stosunku do statku Państwa wysyłającego i jego

załogi. W tym celu może on również odwiedzać statek,

przyjmować wizyty kapitana i członków załogi .

1. Sądy i inne właściwe organy Państwa przyjmującego

nie mogą wykonywać swojej jurysdykcji co do przestępstw

popełnionych na pokładzie statku Państwa wysyłającego,

z wyjątkiem

1) przestępstwa popełnionego przez obywatela lub przeciwko obywatelowi Państwa przyjmującego albo przez

jakąkolwiek inną osobę lub przeciwko takiej osobie,

jeżeli ta osoba nie jest członkiem załogi statku,

2)

3)

4. Urzędnik konsularny może zwracać się o pomoc do

Artykuł 44

publiczny, bezpieczeństwo portu lub wód terytorialnych bądź wewnętrznych Państwa przyjmującego,

właściwych organów Państwa przyjmującego we wszelkich

sprawach dotyczących wykonywania czynności w stosunku

do statku Państwa wysyłającego, kapitana i członków załogi

statku.

przestępstwa naruszającego porządek

4)

przestępstwa naruszającego ustawy lub inne

przepisy

Państwa przyjmującego dotyczące zdrowia publicznego, bezpieczeństwa życia na morzu, imigracji, przepisów

celnych, zanieczyszczeń morza lub nielegalnego przewozu narkotyków,

przestępstwa

zagrożonego

według

prawa

Państwa

przyjmującego karą pozbawienia wolności na czas nie

krótszy niż pięć lat lub karą surowszą.

2. W innych przypadkach wyżej wymienione organy

Urzędnik konsularny ma prawo w stosunku do statków

Państwa wysyłającego

mogą działać

konsularnego.

jedynie na prośbę lub za zgodą urzędnika

Artykuł 46

1. W przypadku gdy sądy lub inne właściwe organy

Państwa przyjmującego zamierzają podjąć środki przymusu,

zająć mienie lub prowadzić jakiekolwiek śledztwo na pokładzie statku Państwa wysyłającego, właściwe organy Pań­

stwa przyjmującego powinny powiadomić o tym urzędnika

konsularnego. Takie zawiadomienie powinno nastąpić przed

podjęciem takich czynności, tak aby umożliwić urzędnikowi

konsularnemu lub jego przedstawicielowi obecność w trak•

cie przeprowadzania tych czynności . Jeżeli uprzednie zawiadomienie urzędnika konsularnego jest niemożliwe, właściwe

organy Państwa przyjmującego uczynią to możliwie jak

najszybciej, nie później jednak niż w chwili, gdy wspomniane

czynności mają zostać rozpoczęte. Właściwe organy Państ­

wa przyjmującego ułatwią urzędnikowi konsularnemu widzenie się z osobą zatrzymaną lub aresztowaną i porozumiewanie się z nią, a także podejmowanie odpowiednich kroków

w celu ochrony interesów takiej osoby.

2. Postanowienia ust. 1 niniejszego artykułu stosuje się

także w przypadku, gdy kapitan lub członkowie załogi statku

mają być poddani przesłuchaniu na lądzie przez organy

Państwa przyjmującego.

3. Postanowień niniejszego artykułu nie stosuje się

jednak w przypadku normalnej kontroli granicznej, celnej

i sanitarnej, a także wszelkiej czynności wykonywanej na

prośbę lub za zgodą kapitana statku.

-

Poz. 494

ładunku, zapasów i innych przedmiotów znajdujących się na

statku, a także w celu zapobieżenia naruszeniu własności .

Dotyczy to także przedmiotów stanowiących część statku lub

jego ładunku, które znalazły się poza statkiem. O wszelkich

podjętych środkach właściwe organy Państwa przyjmujące­

go powiadomią urząd konsularny w możliwie najkrótszym

czasie.

3. Urzędnik konsularny ma prawo udzielać wszelkiej

pomocy takiemu statkowi, pasażerom i członkom załogi .

W tym celu ma prawo zabiegać o pomoc u właściwych

organów Państwa przyjmującego. Urzędnik konsularny może zwracać się o wszczęcie czynności wymienionych w ust.

2 niniejszego artykułu , a także zabiegać o podjęcie lub

kontynuowanie remontu statku lub może zwrócić się do

właściwych organów Państwa przyjmującego z prośbą

o podjęcie takich środków.

4. Jeśli statek Państwa wysyłającego, który doznał

awarii, lub jakikolwiek przedmiot należący do tego statku

zostaną znalezione na brzegu lub w pobliżu brzegu Państwa

przyjmującego bądź zostaną dostarczone do portu tego

Państwa i ani kapitan statku, ani właściciel, ani jego agent,

ani ubezpieczyciel nie mogli podjąć środków w celu zabezpieczenia lub zarządzania takim stakiem lub przedmiotem, to

uznaje się , że urzędnik konsularny ma prawo w imieniu

właściciela do podjęcia takich środków, jakie mógłby podjąć

w takich celach sam właściciel. Postanowienia tego ustępu

stosuje się także do jakiegokolwiek przedmiotu wchodzące­

go w skład ładunku statku, będącego własnością obywatela

Państwa wysyłającego .

Artykuł 47

W przypadku gdy członek załogi nie będący obywatelem

Państwa przyjmującego opuścił w tym Państwie bez zgody

kapitana statek

Państwa wysyłającego, właściwe

organy

Państwa przyjmującego, na prośbę urzędnika konsularnego,

udzielą pomocy w poszukiwaniu tej osoby.

Artykuł 48

1. Jeżeli statek Państwa wysyłającego uległ rozbiciu,

uszkodzeniu, osiadł na mieliźnie, został wyrzucony na brzeg

lub doznał innej awarii w Państwie przyjmującym albo gdy

jakikolwiek przedmiot wchodzący w skład ładunku, będący

własnością obywatela Państwa wysyłającego, na skutek

awarii statku został znaleziony na brzegu lub blisko brzegu

Państwa przyjmującego albo dostarczony do portu tego

Państwa, to właściwe organy Państwa przyjmującego zawiadomią o tym urząd konsularny w możliwie najkrótszym

czasie.

2. W przypadkach wymienionych w ust. 1 niniejszego

artykułu właściwe organy Państwa przyjmującego podejmą

wszelkie niezbędne środki w celu zorganizowania ratowania

ochrony statku, pasażerów, załogi ; wyposażenia statku,

5. Jeśli jakikolwiek przedmiot stanowiący część ładun­

ku statku Państwa trzeciego, który doznał awarii, stanowi

własność obywatela Państwa wysyłającego, został znaleziony na brzegu, w pobliżu brzegu Państwa przyjmującego lub

został dostarczony do portu tego Państwa i ani kapitan

statku, ani właściciel przedmiotu, ani jego agent, ani ubezpieczyciel nie mogli podjąć środków w celu zabezpieczenia

lub zarządzania takim przedmiotem, to uznaje się, że urzędnik

konsularny ma prawo w imieniu właściciela do podjęcia

takich środków, jakie mógłby podjąć w takich celach sam

właściciel.

Artykuł 49

1. Jeżeli kapitan lub członek załogi statku

Państwa

wysyłającego zmarł lub zaginął w Państwie przyjmującym na

statku lub na lądzie, kapitan lub jego zastępca oraz urzędnik

konsularny Państwa wysyłającego są wyłącznie kompetentni

do sporządzenia spisu inwentarza przedmiotów, walorów

i innego mienia, pozostawionych przez zmarłego lub zaginio"

nego, i do dokonania innych czynności koniecznych dla

zabezpieczenia mienia i jego przekazania w celu likwidacji

spadku.

.

2. W razie śmierci albo zaginięcia kapitana statku lub

załogi, będącego obywatelem Państwa przyj-

członka

-

Poz. 494 i 495

mującego, kapitan lub jego zastępca przesyła kopię inwen-

Rozdział V

tarza wymienionego w ust. 1 niniejszego artykułu organom

Postanowienia końcowe

Państwa przyjmującego,

które właściwe są do dokonania

Artykuł 51

wszelkich czynności koniecznych dla zabezpieczenia mienia

i w razie potrzeby do likwidacji spadku. Organy te poinformują

o swych

czynnościach

urząd

konsularny

Państwa

wysyłającego .

Artykuł 50

Postanowienia artykułów 43---49 niniejszej konwencji

stosuje się odpowiednio również do statków powietrznych,

pod warunkiem że zastosowanie to nie będzie sprzeczne

z postanowieniami dwustronnych lub wielostronnych umów

lotniczych, obowiązujących między Umawiającymi się Stronami.

1. Konwencja niniejsza podlega ratyfikacji i wejdzie

w życie po upływie trzydziestu dni od dnia wymiany dokumentów ratyfikacyjnych, która nastąpi w Rydze.

2. Niniejsza konwencja zawarta jest na czas nieokreś­

lony. Może ona być wypowiedziana w drodze notyfikacji

przez każdą z Umawiających się Stron. W takim wypadku

utraci moc po upływie sześciu miesięcy od dnia wypowiedzenia.

Na dowód czego pełnomocnicy Umawiających się

Stron podpisali niniejszą konwencję i opatrzyli ją pieczęcia­

mi.

Sporządzono w Warszawie dnia 17 grudnia 1992 r.

w dwóch egzemplarzach, każdy w językach polskim i łotews­

kim, przy czym obydwa teksty są jednakowo autentyczne.

W imieniu

Rzeczypospolitej Polskiej

Krzysztof Skubiszewski

Minister Spraw Zagranicznych

W imieniu

Repul;>liki Łotewskiej

Georgs Andrejevs

Minister Spraw Zagranicznych

Po zaznajomieniu się z powyższą umową w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że

-

została ona uznana za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych,

-

jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona,

-

będzie niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.

Dano w Warszawie dnia 23 czerwca 1993 r.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: L. Wałęsa

L.S.

Minister Spraw Zagranicznych: K. Skubiszewski

495

OŚWIADCZENIE RZĄDOWE

z dnia 4 października 1993 r.

w sp~awie wymiany dokumentów ratyfikacyjnych Konwencji konsularnej między Rzecząpospolitą Polską

a Republiką Łotewską, podpisanej w Warszawie dnia 17 grudnia 1992 r.

Podaje się niniejszym do wiadomości, że zgodnie z artykułe'm 51 ustęp 1 Konwencji konsularnej między Rzeczą­

pospolitą Polską a Republiką Łotewską, podpisanej w Warszawie dnia 17 grudnia 1992 r., dokonana została w Rydze

dnia 20 września 1993 r. wymiana dokumentów ratyfikacyjnych wymienionej konwencji.

Zgodnie z postanowieniem artykułu 51

ustęp

1 po-

wyższej konwencji wchodzi ona w życie dnia 20 października

1993 r.

Minister Spraw Zagranicznych: K. Skubiszewski