Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 1 września 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

1.

Ustawa reguluje ogólne zasady powstawania, wykonywania i wygasania zobowiązań podatkowych

jednostek gospodarki uspołecznionej, osób fizycznych oraz nie będących jednostkami

gospodarki uspołecznionej osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych nie posiadających

osobowości prawnej.

2.

Egzekucję zobowiązań podatkowych regulują odrębne przepisy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia.

1.

Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie do uiszczenia

na rzecz Skarbu Państwa świadczenia pieniężnego, zwanego dalej „podatkiem”.

2.

Obowiązek podatkowy określają ustawy.

3.

Rada Ministrów w drodze rozporządzenia może rozciągnąć przepisy ustawy w całości lub

w części na inne rodzaje świadczeń pieniężnych, z wyjątkiem świadczeń wynikających

ze stosunków cywilnoprawnych.

4

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, może określić, że świadczenia pieniężne

od gospodarstw rolnych i od nieruchomości położonych na terenie gmin i miast wynikające

z zobowiązań podatkowych oraz inne świadczenia pieniężne, na które zostały rozciągnięte

przepisy ustawy, są pobierane w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na podstawie

jednego nakazu płatniczego, a także określić osoby, na które wystawia się nakaz płatniczy.

W rozporządzeniu tym Minister Finansów określi sposób zarachowywania wpłat na poczet

poszczególnych świadczeń pieniężnych pobieranych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego

oraz zasady rozliczeń wpływów z tytułu tych świadczeń z poszczególnymi wierzycielami.

1

Organami podatkowymi są stosownie do ich właściwości rzeczowej: urzędy skarbowe, izby

skarbowe, organy gminy oraz, w zakresie określonym ustawami, także inne organy.

2

Z organami podatkowymi współdziałają organizacje samorządu społeczno-zawodowego i

gospodarczego podatników na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu administracyjnym.

3.

Podatnikiem jest jednostka gospodarki uspołecznionej, osoba fizyczna oraz nie będąca

jednostką gospodarki uspołecznionej osoba prawna i inna jednostka organizacyjna nie

posiadająca osobowości prawnej, obowiązana do uiszczania podatku z tytułu ciążącego

na niej obowiązku podatkowego.

4.

Płatnikiem jest osoba obowiązana do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i do

wpłacenia go na właściwy rachunek.

5.

Inkasentem jest osoba obowiązana do pobrania podatku i do wpłacenia go na właściwy

rachunek.

Minister Finansów sprawuje ogólny nadzór w sprawach zobowiązań podatkowych i w ramach

tego nadzoru zapewnia jednolitość stosowania przepisów podatkowych przez organy podatkowe.

1.

Zobowiązanie podatkowe powstaje z chwilą doręczenia decyzji ustalającej wysokość tego

zobowiązania.

2.

Jeżeli z przepisów prawa wynika obowiązek wykonania zobowiązania podatkowego bez uprzedniego

doręczenia decyzji, zobowiązanie podatkowe powstaje z chwilą zaistnienia okoliczności,

z którymi przepisy prawa łączą powstanie takiego zobowiązania.

3.

W razie niewykonania przez podatnika zobowiązania podatkowego mimo zaistnienia okoliczności,

o których mowa w ust. 2, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość

tego zobowiązania.

Rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

1.

Nie można wydać decyzji w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, jeżeli

od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, upłynęły 3 lata,

a w wypadku gdy podatnik nie zgłosił obowiązku podatkowego lub nie złożył zeznania,

mimo że był do tego zobowiązany, albo biorąc udział w postępowaniu nie ujawnił wszystkich

źródeł przychodów lub całego majątku niezbędnych do ustalenia wysokości danego zobowiązania

podatkowego, a także gdy następuje opodatkowanie dochodu nie znajdującego pokrycia

w ujawnionych źródłach przychodów - 5 lat.

2.

Jeżeli ustalenie podstawy opodatkowania i wysokości podatku związane jest z rozstrzygnięciem

zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu

do dnia, w którym decyzja tego organu stała się ostateczna, a gdy chodzi o orzeczenie

sądu - do dnia uprawomocnienia się tego orzeczenia, nie dłużej jednak niż przez 12

miesięcy.

3.

Jeżeli decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego, dotycząca podatku, co

do którego istnieje obowiązek wpłacania przez podatników zaliczek lub poboru przez

płatników przedpłat, nie zostanie wydana w terminie określonym w ustępach poprzedzających,

za roczną kwotę zobowiązania podatkowego uważa się sumę należnych zaliczek lub pobranych

przedpłat za ten rok, nie przekraczającą jednak wysokości zobowiązania podatkowego,

które powinno być ustalone. Organ podatkowy wydaje decyzję w przedmiocie ustalenia

wysokości nadpłaty.

4.

(skreślony

1.

Minister Finansów może zarządzić zaniechanie w całości lub w części ustalania zobowiązań

podatkowych i poboru podatków w wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych,

a także gdy wymagają tego inne szczególne okoliczności.

2

Organy podatkowe, z zastrzeżeniem ust. 3, mogą zaniechać w całości lub w części ustalania

zobowiązań podatkowych i poboru podatków w wypadkach, o których mowa w ust. 1, w stosunku

do poszczególnych podatników, zwłaszcza gdy pobranie podatku mogłoby zagrozić zdolności

gospodarczej zakładu lub egzystencji podatnika w granicach określonych przez Ministra

Finansów w drodze rozporządzenia.

3

Wójt lub burmistrz (prezydent miasta) oraz urząd skarbowy nie może zaniechać ustalania

w całości lub w części podatków i opłat stanowiących dochody gmin, a wpłacanych bądź

bezpośrednio na rachunek gmin, bądź realizowanych przez urząd skarbowy.

Minister Finansów w drodze rozporządzenia może

1)

zryczałtować lub scalać podatki oraz określać zasady i warunki zryczałtowania lub

scalania,

2)

zarządzać obliczanie i pobór niektórych podatków za pośrednictwem płatników i określać

zasady przyznawania płatnikom wynagrodzenia za te czynności,

3)

zarządzać pobór w drodze inkasa niektórych podatków i określać inkasentów oraz w porozumieniu

z Ministrem Pracy i Polityki Socjalnej

4)

wprowadzać obowiązek wpłacania zaliczek i poboru przedpłat na poczet podatków oraz

określać zasady obliczania tych zaliczek, przedpłat i ich wysokość,

5)

określać zasady zaokrąglania podstawy obliczania i kwoty podatków.

1.

Podatek obliczany według skali progresywnej ustala się tak, aby z podstawy opodatkowania

po potrąceniu podatku nie pozostało mniej niż pozostaje z najwyższej podstawy opodatkowania

bezpośrednio niższego stopnia skali po potrąceniu podatku przypadającego od tej podstawy.

2.

Jeżeli po potrąceniu podatku pozostaje z podstawy opodatkowania mniej niż wynosi najwyższa

podstawa opodatkowania wolna od podatku, podatek ustala się tylko w wysokości nadwyżki

ponad kwotę najwyższej podstawy opodatkowania wolnej od podatku.

1.

Organ podatkowy ustala podstawę obliczenia podatku w drodze szacunkowej, jeżeli brak

jest danych niezbędnych do ustalenia tej podstawy.

2.

Minister Finansów, po zasięgnięciu opinii zainteresowanych organizacji samorządu społeczno-zawodowego

i gospodarczego podatników, określa normy ustalania podstaw obliczania podatków w

drodze szacunkowej.

Minister Finansów w drodze rozporządzenia może wprowadzić szczególny nadzór podatkowy

nad wytwarzaniem, przerobem, zużywaniem, magazynowaniem, przewozem i obrotem niektórymi

towarami i półwyrobami i w ramach tego nadzoru

1)

określać szczególne zasady ewidencji i księgowości,

2

nakładać na podatników szczególne obowiązki i ograniczenia niezbędne dla zagwarantowania

skuteczności tego nadzoru, jak również obowiązek ponoszenia niektórych kosztów związanych

z tym nadzorem.

Z dniem 1 stycznia 1990 r. wygasają uprawnienia do bezterminowych ulg lub zwolnień

podatkowych przyznane decyzjami wydanymi w indywidualnych sprawach na podstawie art.

8 ustawy wymienionej w art. 11 niniejszej ustawy oraz art. 54 ust. 2 ustawy wymienionej

w art. 4 niniejszej ustawy.

1.

Minister Finansów może ze względu na szczególne okoliczności przedłużać dla grup podatników

terminy przewidziane w przepisach podatkowych, z wyjątkiem terminów określonych w

art. 7.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, przysługują również terenowym organom administracji

państwowej stopnia wojewódzkiego

3.

Organ podatkowy może na wniosek podatnika odraczać terminy przewidziane w przepisach

podatkowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1990 r. z wyjątkiem art. 10, który wchodzi

w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za ciążące na

nim podatki.

2.

Płatnik nie będący pracownikiem w rozumieniu Kodeksu pracy odpowiada całym swoim majątkiem za podatek nie pobrany od podatnika lub pobrany w

kwocie niższej od należnej, chyba że nastąpiło to z winy podatnika. Płatnik taki odpowiada

również za niewpłacenie w terminie pobranego podatku.

3.

Płatnik będący pracownikiem odpowiada za podatek nie pobrany od podatnika, pobrany

w kwocie niższej od należnej lub za niewpłacenie w terminie pobranego podatku - na

zasadach i w granicach odpowiedzialności materialnej pracowników, określonych w Kodeksie pracy w stosunku do zakładu pracy. Za pozostałą część podatku nie pobranego lub pobranego

w kwocie niższej od należnej odpowiada podatnik.

4.

Inkasent odpowiada całym swoim majątkiem za podatki pobrane i nie wpłacone na właściwy

rachunek.

W razie niedopełnienia przez płatnika lub inkasenta obowiązków określonych w ustawie

organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość podatku nie pobranego lub

nie wpłaconego przez płatnika albo podatku pobranego i nie wpłaconego przez inkasenta.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 1989 r.

Jednostki gospodarki uspołecznionej oraz osoby prawne nie będące jednostkami gospodarki

uspołecznionej, jeżeli są płatnikami lub inkasentami podatków przypadających od osób

fizycznych i osób prawnych nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej, są

obowiązane wyznaczyć osoby, do których obowiązków należy obliczanie i pobieranie tych

podatków oraz terminowe wpłacanie pobranych kwot na właściwy rachunek, i zgłosić właściwemu

organowi podatkowemu imiona, nazwiska i adresy tych osób. Zgłoszenia należy dokonać

w terminie określonym dla dokonania pierwszej wpłaty, a w razie zmiany osoby wyznaczonej

- w terminie czternastu dni od daty tej zmiany.

Ustawa wchodzi w życie

1)

z dniem ogłoszenia w zakresie przepisów

-

art. 1 pkt 9 lit. e i pkt 15 (dotyczących art. 14 ust. 4 i 5, art. 23 ust. 1 pkt 2-4

oraz pkt 46 w części dotyczącej obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu),

-

art. 2 pkt 6 lit. g i h oraz pkt 10 (dotyczących art. 12 ust. 4a i 7 i art. 16 ust.

1 pkt 2-4 oraz pkt 51 w części dotyczącej obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu

pojazdu),

-

art. 10,

-

art. 14, 15 i 16,

2)

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1993 r. w zakresie przepisów

-

art. 1 pkt 1-8, pkt 9 lit. a-c i d (z wyjątkiem części dotyczącej oprocentowania zwrotu

różnicy podatku od towarów i usług), pkt 10, 11, 13, 14, pkt 15 (z wyjątkiem art.

23 ust. 1 pkt 2-4 i pkt 43-44 oraz pkt 46 w części dotyczącej obowiązku prowadzenia

ewidencji przebiegu pojazdu), pkt 16, 17 lit. a i c, pkt 18, pkt 20-28, pkt 29 lit.

a (z wyjątkiem art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4), lit. b, c, d, pkt 30-36,

-

art. 2 pkt 1-5, pkt 6 lit. a-e, f (z wyjątkiem części dotyczącej oprocentowania zwrotu

różnicy podatku od towarów i usług oraz pkt 9 i 10), pkt 7 lit. a i b, pkt 8 lit.

a, pkt 9, pkt 10 (z wyjątkiem art. 16 ust. 1 pkt 2-4 i pkt 46-47 oraz pkt 51 w części

dotyczącej obowiązku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu), pkt 11, pkt 12 lit.

a, pkt 13-17,

-

art. 5,

-

art. 11 pkt 1, 3, 4,

-

art. 12 pkt 1,

-

art. 13,

3)

z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 października 1992 r. w zakresie przepisów art.

12 pkt 2,

4)

po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w zakresie przepisów

-

art. 1 pkt 19 i pkt 29 lit. a (dotyczącego art. 41 ust. 1 pkt 3 i 4),

-

art. 8 i 9,

-

art. 11 pkt 2,

5)

po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia w zakresie przepisów art. 3 i 4 oraz 6 i 7,

6)

z dniem 5 lipca 1993 r. w zakresie przepisów

-

art. 1 pkt 9 lit. d (w części dotyczącej oprocentowania zwrotu różnicy podatku od

towarów i usług) i lit. e (w części dotyczącej dodania ust. 6), pkt 12, 15, 17 lit.

b (dotyczących art. 14 ust. 3 pkt 4 i ust. 6, art. 20a, 23 ust. 1 pkt 43 i 44 i art.

26 ust. 1a),

-

art. 2 pkt 6 lit. f i h, 7 lit. c, 8 lit. b, 10, 12 lit. b (dotyczących art. 12 ust.

4 pkt 7 w części dotyczącej oprocentowania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług

oraz pkt 9 i 10 i ust. 8, a także art. 13 ust. 3, art. 14 ust. 4, art. 16 ust. 1 pkt

46 i 47 i art. 18 ust. 1 a).

Płatnicy i inkasenci obowiązani są przechowywać dokumenty związane z poborem lub inkasem

podatków przez okres 5 lat po upływie roku podatkowego, którego dotyczą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1983 r.

1.

Termin płatności podatku wynosi czternaście dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej

wysokość zobowiązania podatkowego.

2.

Jeżeli podatnik jest obowiązany sam obliczyć i wpłacić podatek, za termin płatności

uważa się ostatni dzień, w którym zgodnie z przepisami wpłata powinna nastąpić.

3.

Minister Finansów może określać kalendarzowo terminy płatności poszczególnych rodzajów

podatków; określenie terminów płatności dla osób fizycznych oraz nie będących jednostkami

gospodarki uspołecznionej osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych nie posiadających

osobowości prawnej następuje w drodze rozporządzenia.

4.

Jeżeli przepisy określają terminy płatności podatku kalendarzowo, a decyzja ustalająca

wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej na czternaście

dni przed terminem płatności podatku, obowiązuje termin określony w ust. 1.

1.

Podatek nie uiszczony w terminie płatności jest zaległością podatkową.

2.

Za zaległość podatkową uważa się także nie wpłaconą w terminie zaliczkę lub nie pobraną

przedpłatę.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1985 r.

1.

Od zaległości podatkowych pobiera się odsetki za zwłokę.

2

Minister Finansów jednolicie dla wszystkich podatników określi, w drodze rozporządzenia,

stawki odsetek za zwłokę i zasady ich obliczania. Stawki te nie mogą przekraczać 200%

podstawowej stawki oprocentowania kredytu refinansowego, ustalonej przez Prezesa Narodowego

Banku Polskiego.

1.

Zobowiązanie podatkowe może być zabezpieczone na majątku podatnika przed terminem

płatności podatku, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane.

2.

Zabezpieczenia można dokonać również przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania

podatkowego, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa uchylenia się podatnika od wykonania

obowiązku podatkowego.

3.

(skreślony

4.

Jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania

podatkowego, organ podatkowy określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę

zobowiązania podatkowego na podstawie posiadanych danych co do podstawy zobowiązania

podatkowego; zabezpieczenie jest skuteczne do czasu wydania decyzji ustalającej wysokość

zobowiązania podatkowego.

5.

Zabezpieczenie następuje w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

1.

Na wniosek podatnika termin płatności podatku może być odroczony lub płatność podatku

rozłożona na raty.

2.

Minister Finansów w drodze rozporządzenia określa właściwość organów podatkowych w

zakresie odraczania terminu płatności podatku i rozkładania płatności na raty.

1.

Skarbowi Państwa z tytułu zobowiązań podatkowych przysługuje ustawowe prawo zastawu

na ruchomościach i prawach zbywalnych osoby zobowiązanej do uiszczenia podatku oraz

pierwszeństwo zaspokojenia przed innymi wierzytelnościami, z wyjątkiem: kosztów egzekucyjnych,

należności za pracę, należności alimentacyjnych oraz rent z tytułu odszkodowania za

wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci, jak również kosztów

ostatniej choroby i kosztów pogrzebu dłużnika w wysokości odpowiadającej zwyczajom

przyjętym w danym środowisku.

2.

(skreślony

Ustawa wchodzi w życie z dniem. 1 kwietnia 1985 r., z wyjątkiem przepisów dotyczących

podatku od nieruchomości oraz podatku drogowego, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

1986 r.

1.

Skarbowi Państwa z tytułu ustalonych w decyzji zobowiązań podatkowych przypadających

od właściciela i samoistnego posiadacza nieruchomości przysługuje hipoteka ustawowa

na tej nieruchomości, chociażby zobowiązania te nie zostały ujawnione w księdze wieczystej.

Skarb Państwa może dochodzić zaspokojenia wierzytelności podatkowych z nieruchomości,

bez względu na to, czyją stała się własnością.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do nieruchomości, której posiadanie samoistny posiadacz

uzyskał w złej wierze.

(skreślony

1.

Zobowiązanie podatkowe wygasa przez zapłatę podatku, przedawnienie lub umorzenie.

2.

Szczególnymi sposobami zapłaty podatku są potrącenie i przejęcie majątku na własność

Skarbu Państwa.

2a

Zapłata podatku przez podmiot gospodarczy, z zastrzeżeniem ust. 2b, następuje w formie

bankowych rozliczeń bezgotówkowych.

2b

Przepis ust. 2a stosuje się do podmiotów gospodarczych, które zgodnie z odrębnymi

przepisami obowiązane są do prowadzenia ksiąg rachunkowych, oraz do spółek cywilnych

osób fizycznych.

3.

Minister Finansów, w drodze rozporządzenia, może dopuścić lub wprowadzić zapłatę określonych

rodzajów podatków papierami wartościowymi lub znakami opłaty skarbowej oraz określić

wzory tych znaków i zasady ich stosowania.

Jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę

zalicza się na pokrycie zobowiązania podatkowego w kolejności od zobowiązania o najwcześniejszym

terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje

wpłaty. Jeżeli wpłata dotyczy zaległości podatkowej, z wpłaconej kwoty pokrywa się

również odsetki za zwłokę należne od zapłaconej kwoty zaległości.

Zobowiązanie podatkowe podlega, na wniosek podatnika, a także z urzędu, potrąceniu

ze wzajemnej bezspornej i wymagalnej wierzytelności podatnika wobec Skarbu Państwa,

w tym również z należności wynikających z dostawy towarów, wykonywania robót i usług

na rzecz państwowych jednostek budżetowych. O dokonaniu potrącenia organ podatkowy

zawiadamia podatnika.

1.

Kwoty nadpłaconych i nienależnie uiszczonych podatków (nadpłaty) podlegają z urzędu

zaliczeniu na zaległe i bieżące zobowiązania podatkowe, a w razie braku takich zobowiązań

- podlegają z urzędu zwrotowi w ciągu miesiąca od dnia powstania nadpłaty, chyba że

podatnik zgłosi wniosek o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań. Nadpłatę

wynikłą z decyzji dotyczącej zaliczki lub przedpłaty zwraca się dopiero po ostatecznym

ustaleniu wysokości zobowiązania podatkowego za dany rok.

2

Nadpłaty wynikłe w związku z uchyleniem lub zmianą decyzji ustalającej wysokość zobowiązania

podatkowego podlegają od dnia zapłaty oprocentowaniu w wysokości odsetek za zwłokę

pobieranych od zaległości podatkowych.

3.

Nadpłata nie podlega zwrotowi po upływie lat 3 licząc od końca roku, w którym powstała,

jeżeli nie można ustalić w tym czasie osoby uprawnionej do jej odbioru.

1

Zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat - licząc od końca roku, w

którym upłynął termin płatności podatku.

2.

Bieg przedawnienia przerywa się przez odroczenie terminu płatności, rozłożenie zaległości

na raty oraz przez czynność egzekucyjną, o której zobowiązany został zawiadomiony.

3.

Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. Jednakże w razie odroczenia

terminu płatności podatku lub rozłożenia zaległości na raty przedawnienie biegnie

na nowo od terminu, do którego odroczono płatność podatku, lub od terminu płatności

ostatniej nie wpłaconej raty. Przedłużenie terminu przedawnienia nie może być większe

niż dalsze 5 lat.

4.

Nie ulegają przedawnieniu zaległości podatkowe zabezpieczone na nieruchomości. Jednakże

po upływie terminu określonego w ust. 1 zaległości te mogą być egzekwowane tylko z

tej nieruchomości.

1.

W wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych zaległości podatkowe lub odsetki

za zwłokę mogą być umorzone w całości lub w części przez Ministra Finansów lub organy

podatkowe.

2.

Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości

lub takiej części, jaka część zaległości podatkowej została umorzona.

3

Minister Finansów w drodze rozporządzenia określa właściwość organów podatkowych w

sprawach umarzania zaległości podatkowych.

1.

Organy podatkowe są uprawnione do przeprowadzania kontroli działalności jednostek

gospodarki uspołecznionej, nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej osób

prawnych i innych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej,

a także działalności zarobkowej osób fizycznych oraz posiadanych przez nie nieruchomości

- jeżeli przeprowadzenie kontroli jest niezbędne do ustalenia zobowiązań podatkowych.

2.

Pracownicy organu podatkowego upoważnieni do dokonania czynności kontrolnych są uprawnieni

do przeprowadzania oględzin gruntów, budynków, lokali i innych pomieszczeń oraz przedmiotów

związanych z wykonywaną działalnością zarobkową, wglądu do wszelkiego rodzaju akt,

dokumentów i ksiąg dotyczących tej działalności, a także do sporządzania z nich notatek,

odpisów lub wyciągów.

3.

Oględziny lokali mieszkalnych mogą być dokonywane za zgodą posiadacza lokalu, z zastrzeżeniem

wyjątków określonych w art. 33.

4.

Jednostki i osoby określone w ust. 1 są obowiązane umożliwić pracownikom organu podatkowego

dokonanie czynności kontrolnych, a na żądanie pracownika dokonującego tych czynności

okazać posiadane akta, księgi i inne dokumenty wiążące się z prowadzoną przez nie

działalnością, a także przedmioty związane z tą działalnością, oraz udzielać wyjaśnień

dotyczących ustalenia zobowiązania podatkowego.

5.

Przeglądanie akt postępowania przygotowawczego i sądowego i akt spraw sądowych, a

także dokumentów stanowiących tajemnicę państwową, oraz sporządzanie z nich odpisów

i notatek następuje z zachowaniem właściwych przepisów.

6.

(skreślony

1.

W razie powzięcia przez organ podatkowy wiarygodnych wiadomości, że w lokalu mieszkalnym

jest prowadzona nie zgłoszona do opodatkowania działalność zarobkowa albo że są przechowywane

przedmioty lub dokumenty mogące mieć wpływ na ustalenie zobowiązania podatkowego,

prokurator rejonowy, na wniosek organu podatkowego, może udzielić zgody temu organowi

na przeprowadzenie oględzin tego lokalu przez upoważnionych pracowników, w celu ustalenia

istnienia obowiązku podatkowego.

2.

Postanowienie dotyczące przeprowadzenia oględzin powinno być doręczone posiadaczowi

mieszkania przed przystąpieniem do dokonania oględzin.

3.

Przepisy art. 32 ust. 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Jednostki gospodarki uspołecznionej oraz osoby prawne nie będące jednostkami gospodarki

uspołecznionej są obowiązane sporządzać i udzielać organom podatkowym informacji o

zdarzeniach mających wpływ na ustalenie zobowiązań podatkowych innych osób.

2.

Osoby fizyczne prowadzące działalność zarobkową obowiązane są, na pisemne żądanie

organu podatkowego, do sporządzania i przesyłania temu organowi informacji o transakcjach

mających wpływ na ustalenie zobowiązań podatkowych innych osób z tytułu wykonywania

przez nie działalności zarobkowej.

3.

Minister Finansów w drodze rozporządzenia określa rodzaje zdarzeń będących przedmiotem

informacji podatkowych oraz zasady sporządzania i udzielania informacji.

Minister Finansów w porozumieniu z Ministrami Obrony Narodowej oraz Spraw Wewnętrznych

określa organy, zakres i tryb dokonywania czynności, o których mowa w art. 34, w jednostkach

podległych tym ministrom.

1.

Sądy i państwowe biura notarialne

2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Finansów, w drodze rozporządzenia,

określa obowiązki sądów i państwowych biur notarialnych

1.

Osoby wykonujące usługi lub dokonujące sprzedaży towarów są obowiązane na żądanie

odbiorcy usługi lub kupującego wystawiać rachunki stwierdzające wykonanie usługi lub

dokonanie sprzedaży.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy rolników sprzedających produkty roślinne i zwierzęce pochodzące

z własnej uprawy lub hodowli, nie przerobione sposobem przemysłowym, chyba że sprzedaż

jest dokonywana w ich odrębnych stałych miejscach sprzedaży poza obrębem uprawy lub

hodowli.

3.

Osoba przewożąca zakupione towary i półwyroby przeznaczone do odprzedaży lub przerobu

w celu dalszej odprzedaży jest obowiązana posiadać dokument wydania towaru lub jego

kopię, zaopatrzone w pieczątkę firmową i podpis wydającego, chyba że przewozi produkty

rolne nabyte u rolników, o których mowa w ust. 2.

Minister Finansów w drodze rozporządzenia może

1)

zobowiązywać niektóre grupy podatników do zgłaszania obowiązku podatkowego oraz określać

zasady zgłaszania tego obowiązku i ustalać wysokość pobieranych z tego tytułu opłat,

2)

nakładać na określone grupy podatników obowiązek składania zeznań, wykazów i deklaracji

oraz ustalać terminy ich składania i rodzaje dokumentów, które powinny być do nich

dołączone,

3)

wprowadzać obowiązek prowadzenia ksiąg przez określone grupy podatników oraz określać

rodzaje ksiąg, sposób ich prowadzenia, szczegółowe warunki, jakim te księgi powinny

odpowiadać, aby stanowiły dowód do ustalenia zobowiązań podatkowych, jak również obowiązki

osób zobowiązanych do prowadzenia ksiąg,

4)

wprowadzać obowiązek dokumentowania zakupu surowców, materiałów, półwyrobów i towarów

lub sprzedaży towarów i usług oraz prowadzenia ewidencji tych dokumentów przez niektóre

grupy osób prowadzących działalność zarobkową, nie obowiązanych do prowadzenia ksiąg,

5)

określać wymogi, jakim powinny odpowiadać rachunki.

Osoby fizyczne, osoby prawne nie będące jednostkami gospodarki uspołecznionej oraz

inne jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zobowiązane do prowadzenia

ksiąg, obowiązane są przechowywać księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty przez

okres 5 lat, jeżeli nie są one składane łącznie z zeznaniem podatkowym do właściwego

organu podatkowego.

1.

Za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają również osoby trzecie, jeżeli zachodzą

przewidziane w ustawie okoliczności. O odpowiedzialności tych osób orzeka organ podatkowy

w odrębnej decyzji.

2.

Organ podatkowy odstąpi od orzeczenia odpowiedzialności podatkowej ze względu na zasady

współżycia społecznego lub inne ważne względy społeczno-gospodarcze.

3.

Odpowiedzialność osoby trzeciej nie obejmuje kosztów egzekucyjnych i odsetek za zwłokę

powstałych przed terminem płatności, określonym w decyzji o odpowiedzialności podatkowej

tej osoby.

4.

W razie wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej art. 22 stosuje się odpowiednio.

Małżonek podatnika odpowiada solidarnie z podatnikiem za jego zaległości podatkowe

powstałe w czasie trwania małżeństwa. Zaległości podatkowe podlegają zaspokojeniu

z majątku wspólnego małżonków.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 stycznia 1992 r., z wyjątkiem

art. 30 i 33, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Członek rodziny nie będący małżonkiem podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie

z podatnikiem za jego zaległości podatkowe należne za okres, w którym stale współdziałał

z podatnikiem w wykonywaniu przez niego działalności zarobkowej, z której został on

opodatkowany i czerpał korzyści z tej działalności.

2.

Odpowiedzialność, o której mowa w ust. 1, nie obejmuje osób, które w okresie powstania

zobowiązań podatkowych były małoletnimi albo które w tym okresie czerpały korzyści

z działalności zarobkowej podatnika w związku z wykonywaniem przez podatnika obowiązku

alimentacyjnego.

3.

Za członka rodziny podatnika uważa się wstępnych, zstępnych, rodzeństwo, małżonków

zstępnych, osobę pozostającą w stosunku przysposobienia z podatnikiem oraz osobę pozostającą

z podatnikiem w faktycznym pożyciu.

4.

Organ podatkowy, na wniosek członka rodziny, o którym mowa w ust. 1, ograniczy lub

wyłączy jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe wymienione w tym przepisie,

jeżeli stałoby to w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.

1.

Rozwiedziony małżonek podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem

za jego zaległości podatkowe powstałe w czasie trwania małżeństwa, jednakże tylko

do wysokości wartości przypadającego mu udziału w majątku wspólnym. Przepis art. 42

ust. 4 stosuje się odpowiednio.

2.

Nie można wydać decyzji o odpowiedzialności małżonka rozwiedzionego, jeżeli od orzeczenia

rozwodu upłynęły 3 lata.

1.

Spadkobiercy podatnika odpowiadają za zobowiązania podatkowe spadkodawcy na zasadach

określonych w przepisach kodeksu cywilnego o odpowiedzialności za długi spadkowe.

2.

Zapisobierca, który otrzymał należny mu zapis, odpowiada za zobowiązania podatkowe

spadkodawcy do wysokości wartości otrzymanego zapisu.

3.

W stosunku do osób wymienionych w ust. 1 i 2 przepis art. 42 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Nabywca całości lub części majątku podatnika odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie

z podatnikiem za jego zaległości podatkowe powstałe przed nabyciem majątku podatnika,

jeżeli ten majątek albo obrót, przychód lub dochód z niego został przyjęty do podstawy

ustalenia zobowiązań podatkowych. Zakres odpowiedzialności nabywcy określa się w takim

stosunku do zobowiązań podatkowych podatnika, w jakim nabyty majątek albo obrót, przychód

lub dochód został przyjęty do podstawy ustalenia zobowiązań podatkowych, jednakże

tylko do wysokości wartości nabytego majątku podatnika.

2.

Jeżeli nabywcą majątku podatnika jest członek rodziny podatnika, odpowiada on za zaległości

podatkowe podatnika do wysokości wartości nabytego majątku bez względu na to, czy

nabyty majątek albo obrót, przychód lub dochód z niego został przyjęty do podstawy

ustalenia zobowiązań podatkowych.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w razie nabycia towarów w wyniku czynności handlowych

objętych działalnością podatnika oraz nabycia majątku podatnika w trybie postępowania

egzekucyjnego.

Dzierżawca nieruchomości odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem

za zobowiązania podatkowe związane z nieruchomością za czas trwania dzierżawy. Zakres

odpowiedzialności dzierżawcy określa się w takim stosunku, w jakim wartość, przychód

lub dochód z dzierżawionej nieruchomości był przyjęty do podstawy ustalenia zobowiązań

podatkowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 27 maja 1990 r.

1

Wspólnik spółki jawnej, komandytowej, nie będący komandytariuszem oraz spółki cywilnej

odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i pozostałymi wspólnikami za

wszystkie zobowiązania podatkowe spółki i wspólników związane z działalnością spółki.

2

Komandytariusz i wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają całym

swoim majątkiem za zobowiązania spółki z tytułu podatków w takiej części, w jakiej

mają prawo uczestniczyć w podziale zysku. W tym przypadku art. 2 ust. 3 nie ma zastosowania.

Jeżeli w działalności zarobkowej prowadzonej na własny rachunek podatnik posługiwał

się nazwiskiem lub firmą innej osoby, za jej zgodą, albo gdy osoba ta posługiwała

się nazwiskiem lub firmą podatnika, za jego zgodą, w prowadzeniu na własny rachunek

działalności podlegającej opodatkowaniu, za zobowiązania podatkowe związane z tą działalnością

odpowiadają solidarnie podatnik i ta osoba.

Za zobowiązania pieniężne, wchodzące w skład łącznego zobowiązania pieniężnego, należne

od osób, których świadczenia wchodzą w skład tego zobowiązania, odpowiadają solidarnie

te osoby oraz osoby, na które wystawia się nakaz płatniczy.

Skarbowi Państwa z tytułu zobowiązań podatkowych przysługuje ustawowe prawo zastawu

na wszystkich przedmiotach służących podatnikowi do wykonywania działalności zarobkowej,

niezależnie od tego, czyją własność przedmioty te stanowią, jeżeli zostały one zajęte

w zakładzie podatnika.

W art. 8 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym

(Dz. U. z 1972 r. Nr 53, poz. 339 i z 1976 r. Nr 40, poz. 231) dodaje się ust. 9 w brzmieniu

«

9.

Wysokość przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach, o których mowa

w ust. 8, ustala się przyjmując za podstawę sumę wydatków dokonanych w roku podatkowym,

nie znajdujących pokrycia w już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania źródłach

przychodów i zasobach majątkowych posiadanych przed poniesieniem tych wydatków.

»

(pominięty

W ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26) przepis § 5 w art. 107 otrzymuje brzmienie

«

§ 5.

Organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji również w przypadkach, w których z dotychczasowych

przepisów ustawowych wynikała możliwość zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia

ze względu na interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny.

»

(pominięty

1.

Wymienione w art. 1 pkt 2 dekretu z dnia 25 sierpnia 1980 r. zmieniającego ustawę o Naczelnym Sądzie

Administracyjnym oraz o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. Nr 19, poz. 68) przepisy

1)

art. 11 pkt 85 - w zakresie dotyczącym postępowania w sprawach zobowiązań podatkowych,

2)

art. 11 pkt 90 - w zakresie zobowiązań podatkowych i innych świadczeń pieniężnych,

do których mają zastosowanie przepisy o podatkach,

3)

art. 16 ust. 1

ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie

ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. Nr 4, poz. 8oraz Nr 19, poz. 68) wchodzą w życie z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Postępowanie w sprawach zobowiązań podatkowych wszczęte przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy i nie zakończone do tego dnia toczy się do zakończenia w danej instancji

według przepisów dotychczasowych.

3.

Roszczenie o odszkodowanie przewidziane w art. 160 i 215 Kodeksu postępowania administracyjnego służy w przypadkach, gdy uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej

zobowiązania podatkowego bądź stwierdzenie, że decyzja taka wydana została z naruszeniem

przepisu art. 156 § 1, nastąpiło po wejściu w życie niniejszej ustawy.

4.

Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o zaskarżeniu do sądu decyzji administracyjnych z powodu ich niezgodności z prawem

w odniesieniu do decyzji w sprawach zobowiązań podatkowych stosuje się do decyzji

wydanych w sprawach, w których postępowanie wszczęte zostało po wejściu w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie

ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. Nr 4, poz. 8). Termin do wniesienia skargi do sądu na decyzje, które stały się ostateczne przed

wejściem w życie niniejszej ustawy, biegnie od dnia wejścia jej w życie.

(pominięty

1.

Traci moc dekret z dnia 26 października 1950 r. o zobowiązaniach podatkowych

(Dz. U. z 1950 r. Nr 49, poz. 452, z 1959 r. Nr 11, poz. 61, z 1960 r. Nr 51, poz. 300, z 1961 r. Nr 33, poz. 166 i z 1966 r. Nr 24, poz. 151).

2.

Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień zawartych

w niniejszej ustawie pozostają w mocy, nie dłużej niż przez okres jednego roku od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy wykonawcze w tych sprawach wydane

na podstawie dekretu wymienionego w ust. 1.

3.

Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie upoważnień zawartych

w art. 9 i w art. 12 niniejszej ustawy pozostają w mocy, nie dłużej niż przez okres

jednego roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy wykonawcze w tych

sprawach wydane na podstawie dekretu z dnia 16 maja 1946 r. o postępowaniu podatkowym

(Dz. U. z 1963 r. Nr 11, poz. 60 i z 1972 r. Nr 53, poz. 338).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1989 r.

Zaległości podatkowe powstałe przed dniem wejścia w życie ustawy przedawniają się

w terminach określonych w art. 30 licząc od końca roku 1980, chyba że na podstawie

przepisów dotychczasowych ulegną one wcześniejszemu przedawnieniu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1981 r.

Przepisy wykonawcze wydane przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie upoważnień,

o których mowa w art. 1-43 pkt 1 i w art. 44-79, zachowują moc do czasu wydania przepisów

na podstawie upoważnień w brzmieniu określonym ustawą.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1989 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1989 r.