Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 6 lipca 1993 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w portach morskich i śródlądowych.

§ 7 . Trac i moc rozporządzenie Ministrów: Komunikacji ,

Spraw Wewnętrznych oraz Administracji i Gospodarki Przestrzennej z dnia 29 grudnia 1983 r. w sprawie zezwoleń na

korzystanie z dróg w sposób szczególny (Dz. U. z 1984 r.

Nr 1, poz. 1 i z 1987 r. Nr 17, poz. 104) .

§ 8. Rozporządzenie wchodzi w życ i e po upływie 14 dn i

od dnia ogłoszenia .

Minister Spraw Wewnętrznych : A. Milczanowski

346

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA TRANSPORTU

I GOSPODARKI MORSKIEJ

z dnia 6 lipca 1993 r.

w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w portach morskich i śródlądowych.

Na podstawie art. 208 § 3 Kodeksu pracy zarządza się, co

następuje

Rozdział 1

PRZEPISY WSTĘPNE

§ 1. Rozporządzenie określa

1) przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników

zatrudn ionych przy przeładunkach portowych, obsłudze

przeładunkowych urządzeń technicznych , przy obsłudze

magazynów i placów składowych , a także przy cumowaniu statków w portach morskich i śródlądowych,

2) wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy odnoszące

się do obiektów portowych, jak nabrzeża , magazyny,

place składowe oraz przeładunkowych urządzeń technicznych, z wyjątkiem urządzeń podlegających dozorowi technicznemu w zakresie rozwiązań określonych

przepisami dozoru technicznego.

§ 2. Sprawy bezpieczeństwa i higieny pracy oraz po stępowania

z materi ałami niebezpiecznymi, niezależnie od

niniejszego rozporządzenia , regulują odrębne

przepisy w sprawie transportu morskiego materiałów niebez piecznych.

postanowień

§ 3. Użyte w rozporządzeniu określenia oznaczają

1) brygada przeładunkowa - zespół pracowników portowych, którego zadanie polega na wykonywaniu prac

wymienionych w pkt 11; brygada przeładunkowa nie

powinna składać się z więcej niż 20 osób,

2) DOR -

dopuszczalne obciążenie robocze (ang. LWS),

3) dozór techniczny - sprawowanie kontroli nad urządze ­

niami technicznymi przez organy dozoru technicznego,

4)

materiały niebezpieczne ---.:. materiały, których podział na

klasy i kategorie oraz zasady postępowania z nimi

regulują przepisy w sprawie transportu morskiego materiałów niebezpiecznych,

5) nadzór techniczny - zakładową służbę sprawującą kontrolę nad przeładunkowymi urządzeniami technicznymi,

6)

obwiązywanie ładunku układ , przy którym zawiesie

tworzy wokół ładunku zaciskającą się , zamkniętą pętlę

powstałą na skutek przewleczenia cięgna (lub cięgien

przy zawiesiu bez końca) w dowolnym miejscu jego

długości,

7) organy dozoru technicznego - Urząd Dozoru Technicznego oraz inne organy specjalistycznego dozoru tech nicznego,

8) podzespół roboczy - grupę obejmującą pracown ików

przeładunkowych wchodzących w skład zespołu roboczego, zatrudnionych na wyodrębnionym stanowisku

pracy,

9) pomocniczy sprzęt magazynowo -placowy - narzędzia

stosowane przy pracach sztauerskich i przygotowaw czych do przeładunku w magazynach, na placach skła­

dowych, w ładowniach statków i środkach transportu

lądowego ; do pomocniczego sprzętu magazynowo-pla cowego zal icza się : łomy i haki ręczne , stoły , płyty ,

mostki ładunkowe , podstawk i magazynowe, przekładki

paletowe, słupki i belki do składowania tarcicy, stojaki,

tace do ważenia towarów workowanych, kliny zastawcze i zabezpieczające, wózki ręczne, siatki zabezpiecza jące i ochronne, uchwyty, kleszcze, drabinki wagonowe

i kontenerowe itp.,

10) pomocniczy sprzęt przeładunkowy - zespoły, które nie

stanowią stałego wyposażenia urządzeń dźwignico ­

wych i sprzętu zmechanizowanego i są elementami

pośrednim i pomiędzy ładunkiem a hakiem dźwignicy;

do pomocniczego sprzętu przeładunkowego zalicza się

zawiesia , chwytnie kontenerowe i specjalne, pasy i siatki

ładunkowe, belki nośne (trawersy), palety, tace ładun­

kowe itp.,

11) przeładunek portowy-czynf1ośc i związane bezpośred ­

nio z przeładunkiem towarów na statkach morskich

i żeglugi śródlądowej oraz wszelkiego rodzaju innych

środkach transportu wodnego i lądowego; w ramach

określenia mieszczą się również czynności związane

z wykonywan iem prac manipulacyj nych, składowa ­

niem, wydawan iem, układaniem i przenoszeniem ładun ­

ków w magazynach i na placach składowych w celu

dalszego przewozu,

-

12) sztauer - pracownika portowego wykwalifikowanego

w zakresie przemieszczania, układania, manipulowania

i zabezpieczenia towarów drobnicowych i drewna na

statkach, środkach transportu lądowego i składach portowych,

13) trymer - pracownika portowego wykwalifikowanego

w zakresie prawidłowego rozmieszczania sypkich ła­

dunków masowych w ładowniach statków, wagonach

I

i zasobniach,

14) urządzenia przeładunkowe - urządzenia i mechanizmy

służące do przeładunków portowych; w skład tych

urządzeń wchodzą

a) urządzenia dźwignicowe,

b) sprzęt zmechanizowany,

c) inne urządzenia przeładunkowo-składowe (np. taśmo­

wce, zwałowarko-ładowarki, wywrotnice wagonowe),

d) pomocniczy sprzęt przeładunkowy,

e) pomocniczy sprzęt magazynowo-placowy,

15) zawiesia - pomocniczy sprzęt przeładunkowy dźwignic

hakowych używany w procesach przeładunkowych aż

do momentu wycofania z użytku na skutek uszkodzeń

mechanicznych lub naturalnego zużycia,

16) zawiesia jednokrotnego stosowania - integralną część

opakowania ładunku w procesach przeładunkowo­

-transportowych w relacji nadawca-odbiorca, po których następuje wycofanie jej z użytku niezależnie od

stanu technicznego,

17) zespół roboczy - grupę pracowników przeładunko­

wych brygady zatrudnionych na wydzielonym odcinku

pracy, niezbędnych do wykonania określonych zadań,

zależnych od technologii przeładunku i wyposażenia

stanowiska pracy.

Rozdział 2

WYMAGANIA OGÓLNE

Kwalifikacje i obowiązki pracowników

§ 4. Pracownik zatrudniony przy pracach określonych

w § 1 pkt 1 powinien posiadać kwalifikacje przewidziane we

właściwym taryfikatorze kwalifikacyjnym oraz spełniać wymagania ustalone w rozporządzeniu .

§ 5. Przy pracach określonych w § 1 pkt 1 może być

zatrudniony wyłącznie pracownik, który ukończył 18 lat

życia, uzyskał opinię o braku przeciwwskazań lekarskich do

wykonywania tych prac oraz wykazał się znajomością zasad

i przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy obowiązujących

przy ich wykonywaniu .

§ 6. Prace wymagające uprawnień mogą wykonywać ·

osoby posiadające odpowiednie zaświadczenie .

§ 7. 1. Brygadzistą przeładunkowym może być pracownik z co najmniej dwuletnią praktyką przy przeładunkach

portowych, przeszkolony w zakresie procesów przeładun­

kowych, przepisów ogólnych i szczegółowych bezpieczeńst­

wa i higieny pracy, obowiązujących przy przeładunku portowym, posiadający wymagane uprawnienia i kwalifikacje

przewidziane w taryfikatorze kwalifikacyjnym.

2. Brygadzista przeładunkowy organizuje, kieruje i nadzoruje przebieg prac przeładunkowych, składowych i manipulacyjnych, zgodnie z obowiązującymi przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy.

3. Jeden brygadzista przeładunkowy może kierować

i nadzorować pracę kilku przeładunkowych zespołów robo-

-

Poz. 346

czych przy przeładunku w relacjach pozaburtowych lub

pracach manipulacyjnych pod warunkiem , że liczba zatrudnionych w tych zespołach nie przekracza 19 osób.

4. Przy przeładunku w relacjach burtowych ładunków

jednorodnych o tej samej technologii pracy jeden brygadzista

przeładunkowy może kierować i nadzorować pracę wszystkich przeładunkowych podzespołów roboczych zatrudnionych na jednym statku, a jednocześnie inny brygadzista

przeładunkowy - wszystkich przeładunkowych podzespołów roboczych zatrudnionych na lądzie, niezależnie od liczby

osób zatrudnionych w przeładunkowych podzespołach roboczych .

5. Przy pracach o

dużym

stopniu utrudnienia i za -

grożenia bezpieczeństwa pracy, jak np. przeładunek za po-

mocą dwóch żurawi sprzężonych, przeładunek materiałów

niebezpiecznych klas 1, 3, 6- 8, pojazdów mechanicznych

na kołach lub gąsienicach , wielkogabarytowych elementów

konstrukcji przemysłowych itp., brygadzista przeładunkowy

powinien kierować i nadzorować tylko jednym przeładun­

kowym zespołem roboczym .

6. Decyzję o obowiązku kierowania i nadzorowania

przez brygadzistę przeładunkowego tylko jednym przeładun ­

kowym zespołem roboczym podejmuje bezpośredni przeło­

żony brygadzisty przeładunkowego .

§ 8. Starszym brygadzistą przeładunkowym może być

brygadzista przeładunkowy, który przez co najmniej dwa lata

kierował brygadą przeładunkową i został przeszkolony w zakresie znajomości instrukcji pracy zarówno podległych , jak

i współpracujących z nim pracowników.

§ 9. 1. Dźwignicowi i operatorzy urządzeń przeładun ­

kowych podlegających organom dozoru technicznego powinni posiadać uprawnienia do pracy na wyżej wymienionych urządzeniach, wydane przez te organy, natomiast

operatorzy urządzeń przeładunkowych będących pod nadzorem - odpowiednie pozwolenia wydane przez jednostki,

w których są zatrudnieni.

2. Pracownicy obsługujący przyciągarki , przepychacze

wagonowe, kierownicy ciągników dokonujący przetaczania

wagonów, jak również manewrowi powinni być przeszkoleni

i poddani egzaminom sprawdzającym w zakresie przepisów

dotyczących manewrowania, obowiązujących w przedsię­

biorstwie Polskie Koleje Państwowe .

\

Sprawy porządkowo-organi

zacyjne

I

§ 10. 1. Przy stałych sta r .Qwiskach pracy wymienionych w § 1 pkt 1 powinny być wywieszone wyciągi z obowią­

zujących przepisów be z p ~et leństwa i higieny pracy.

2. Dla stanowisk pracy związa nych z organizacją, nadzorem technicznym i '1yko rwwaniem prac przeładunkowych

zakłady pracy wydadzą sza.zegółowe instrukcj e pracy okreś­

lające obowiązki i odpow ied;ri alność pracowników zatrudnionych na tych stanowiskac h, z· u względnieniem przepisów

i zasad bezpieczeństwa i higien.,.· pracy obowiązujących na

danym stanowisku pracy.

3. W odniesieniu do prac przeładunkowych o zło.o nej

technologii lub stwarzających znaczne zagrożenia dla lu c.-:i,

urządzeń i sprzętu, zakłady pracy opracują szczegóło we

instrukcje wykonywania tych prac.

§ 11 . Przejścia i miejsca niebezpieczne należy oznaczyć

w sposób widoczny o każdej porze. Dostęp do tych miejsc

należy uniemożliwić osobom niezatrudnionym za pomocą

barier, ogrodzeń , zagród lub innych odpowiednich środków .

~

..

-

Poz. 346

Nabrzeża, pomosty, pirsy, mola, falochrony,

§ 12. 1. Tabliczki znam ionowe, napisy ostrzegawcze,

objaśniające itp. oraz aktualne cechy atestacji powinny być

utrzymane w stanie czystym i czytelnym.

2. Napisy ostrzegawcze i informacyjne pow inny być

podane w języku polskim i ang jelskim.

drogi i place składowe

§ 18. 1. Na nabrzeżach przeznaczonych do przeładun­

ku drobnicy i drewna nawierzchnia powinna być zrównana

z górną powierzchnią szyn kolejowych .

§ 13. 1 . Zakład pracy powinien zapewnić pracown ikom

możliwość korzystania z szatni, jadalni, urządzeń higienicznosanitarnych, palarni, pomieszczeń do ogrzewania się

pracowników itp. Pom ieszczenia te i urządzenia powinny

spełniać wymagania określone w obowiązujących przepi-

2. Na nabrzeżach przeznaczonych do przeładunku ła­

dunków masowych o poziomie nawierzchni w stosunku do

górnej powierzchni szyn kolejowych decyduje użytkownik .

sach.

używanych środków przeładunkowo - transportowych

2. Ustępy oraz pomieszczenia do ogrzewan ia się pracowników powinny znajdować się możliwie blisko stanowisk

pracy. W przypadku braku możliwości zapewnienia urządzeń

stacjonarnych , należy przew i dzieć urządzenia przewoźne .

stopnia nasilenia ruchu drogowego.

3 . Szatnie, umywalnie, pomieszczenia natrysków i jadalnie powinny znajdować się możliwie w centralnym punkcie

danego rejonu portu .

4. Dla pracowników, których odzież robocza ulega

zamoczeniu, sposób przechowywania odzieży i wyposażenie

szatni powinny zapewnić wysuszenie odzieży przed następ ­

nym jej użyciem .

5. Kierownictwo statku powinno wydzielić jeden ustęp

dla potrzeb pracowników zatrudnionych przy przeładunku .

Nie dotyczy to przypadków, gdy ze względu na techniczne

wyposażenie statku i warunki miejscowe portu użytkowanie

ustępów w czasie postoju statku w porcie jest zabronione.

§ 14. Operatorów żurawi należy każdorazowo powiadamiać

o przekroczeniu dopuszczalnej granicy siły wiatru,

w trybie ustalonym dla danego portu, w celu przerwania prac

przeładunkowych i zabezpieczenia żurawi zgodnie z obowią­

zującymi przepisami .

§ 15. Personel obsługi placów i magazynów składo­

wych oraz brygadziści przeładunkowi zatrudnieni na terenie

składowisk powinni być wyposażeni w latarki bateryjne lub

akumulatorowe.

§ 16. 1. Na terenie portu powinny być urządzone punkty pierwszej pomocy medycznej, wyposażone w apteczki

podręczne, obsługiwane przez pracowników przeszkolonych

, w udzielaniu pierwszej pomocy.

.~. ł.

Punkt,,:, pierwszej pomocy powinny być rozmiesz czone we wszyst . ~ magazynach oraz jak najbliżej miejsc

przeładunkowych. Purhkty te powinny być oznakowane

w sposób widoczny ora ~. ......oowinny posiadać informacje

o telefonach pogotowia ratunk ,owego.

ł

3. Wyposażen i e apteczek pl6lJwszej pomocy powinno

być dostosowane m.in . do zagrożeń występujących na

§ 19. Szerokość dróg powinna być dostosowana do

§ 20. 1. Przejścia dla pieszych powinny być w miarę

możliwości tak rozplanowane, aby były jak naj rzadziej skrzy-

żowane z drogami komunikacji kolejowej i drogowej .

2. Chodniki powinny być oddzielone od jezdni krawęż­

nikami i w miarę możliwości pasem zieleni .

3. Szerokość chodnika powinna wynosić co najmniej

1,2 m.

§ 21 . 1. Wzdłuż nabrzeży i pomostów należy pozostawić wolne przejście , tworzące tzw. ścieżkę cumowniczą,

o szerokości nie mniejszej niż 1,2 m licząc od krawędzi

nabrzeża lub pomostu. Za wolne przejście uważa się równe

płaszczyzny między krawędziami nabrzeża lub pomostów

a urządzeniami. Na ścieżce cumowniczej mogą się znaj dować tylko urządzenia cumownicze, urządzenia do wyjścia

z basenu na nabrzeże i kryte wnęki służące do podłączenia

energii elektrycznej, telefonów itp. Pokrywy wnęk, ich zawiasy oraz uchwyty służące do podnoszenia pokryw nie mogą

wystawać ponad powierzchnię ścieżki cumowniczej.

2. Zaleca się, aby obiekty hydrotechniczne, jak nabrzeża, pirsy, mola, pomosty itp., po których przy ścianie odwod-

nej odbywa się ruch pojazdów, były wyposażone od strony

odwodnej w stałe lub rozbieralne krawężniki o wysokości nie

mniejszej niż 0,15 m z przerwami w rejonie usytuowania

urządzeń cumowniczych i w miejscach wjazdu na statki.

Konstrukcja krawężników powinna zapewnić odpływ wód

opadowych oraz wód z topniejącego lodu.

§ 22. 1. Urządzenia cumownicze na nabrzeżach powinny być usytuowane tak, aby nie przeszkadzały ruchom żurawi

i aby między tymi urządzeniami a skrajnią żurawi pozostawała

odległość nie mniejsza niż 0,25 m.

2. Urządzenia cumownicze, których wytrzymałość jest

zapewniona tylko w pewnym sektorze, powinny mieć trwałe

i widoczne oznakowanie kierunków, w których dopuszcza

się zakładanie cum .

danym terenie.

4 . Jeżeli przeładunek odbyw a się w odległgści powyżej

500 m od najbliższego punktu p ierwszej pomocy medycznej,

w miejscu pracy powinna zn'Oj dować się przenośna apteczka

pierwszej pomocy.

5. No n~ br1:.:.żach portowych powinny znajdować się

nosze-ratunkowe lub inne urządzenia dostosowane do wyn05tenia poszkodowanych z ładowni przy użyciu urządzeń

dźwignicowych. Miejsca składowania noszy powinny być

łatwo dostępne i oznakowane.

§ 17. Jeżeli w razie wypadku publiczne środki transportu sanitarnego nie mogą zapewn i ć szybkiego przewozu

chorych, to zakład pracy powinien zapewnić odpowiednie

środki transportu .

i do

§ 23. 1. Nabrzeża, pomosty, pirsy i falochrony powinny

być zaopatrzone w drabinki, rozmieszczone w odstępach nie

większych niż 50 m. Drabinki powinny

1)

być o odpowiedniej wytrzymałości , umieszczone we

wnęce tak, aby nie wystawały poza odwodną ścianę

nabrzeża ,

2) sięgać 0,5 m poniżej ustalonego, najniższego stanu

wody w danym akwenie,

3)

posiadać w górnej częśc i uchwyty, poręcze lub inne

urządzenie umożliwiające bezpieczne i wygodne wejś ­

cia i zejścia ,

4)

posiadać szerokość użyteczną nie mniejszą niż 0,3 m,

5)

posiadać szczeble w odległości od 0,28 m do 0,35 m,

D~iennik Ustaw Nr 73

-

się co najmniej 0,15 m od ścian lub innych równoległych

3. Bramy podnoszone powinny być wyposażone

w urządzenia zabezpieczaj ące je przed samoczynnym opad -

powierzchni znajdujących się za drabinką,

nięciem.

być tak skonstruowane, aby były odporne na zniszczen ie

przez krę lodową dociskaną przez statki; dopuszcza się

wykonanie dolnej części drabinki z łańcucha ze szczeblami sztywnymi.

długości przemieszczania się .

być montowane tak, aby szczeble drabinek znajdowały

6)

7)

Poz. 346

1449

2. Na obiektach tymczasowych dopuszcza się stosowanie drabinek linowych.

3. Nabrzeża powinny być zaopatrzone w zaczepy umoż ­

liwiające przywiązanie siatki zabezpieczającej ludzi idących

po trapie lub przenoszony ładunek przed wpadnięciem do

wody. Zaczepy powinny być tak umieszczone, aby nie

powodowały zagrożenia w komunikacji pieszej .

4. Na nabrzeżach zabrania

cumowniczych .

się zakładania

pierścieni

§ 24. Obiekty hydrotechniczne w miejscach zejść do

jednostek pływających powinny być zaopatrzone w poręcze;

w miejscach uskoków należy zainstalować barierki .

§ 25. 1. Na placach miejsca do składowania ładunków

powinny być oznakowane.

2. Miejsca wyznaczone i oznakowane na składowanie

tablice z podaniem

dopuszczalnego obciążenia na metr kwadratowy powierzchni składowej .

ładunków powinny być zaopatrzone w

§ 26. 1. Jeżeli w bramach portowych występuje jednocześnie ruch pieszy, drogowy i kolejowy, to bramy te powinny

mieć oddzielne pasma dla poszczególnych rodzajów ruchu .

2. Dla pojazdów mechanicznych i rowerów powinny

być wyznaczone oznakowane parkingi .

Magazyny

§ 27. Budynki przeznaczone do składowania ładunków

powinny być wykonane z materiałów ognioodpornych lub

materiałów ogniotrwałych , jeżeli rodzaj składowanych ła­

dunków tego wymaga.

§ 28. 1. Szerokość ramp pow inna być dostosowana do

rodzajów stosowanych środków transportowych, gabarytów

przemieszczanych ładunków oraz rodzajów prac prowadzonych na rampach .

2. Rampy powinny mieć wejścia rozmieszczone w od ległościach nie większych niż 50 m.

3. Jeżeli wzdłuż ramp instalowane są gniazda wtykowe

sieci elektrycznej, to napięcie w sieci powinno być bezpieczne, zgodnie z obowiązującymi przepisami .

§ 29. Wymiary bram powinny być dostosowane do

środków transportowych używanych w magazynach oraz do

wymiarów transportowanych ładunków , przy czym wysokość bramy nie powinna być mniejsza niż 3,5 m, a szerokość

3 m.

§ 30. 1. Bramy otwierane na boki powinny być wyposażone w zaczepy umożliwiające zamocowanie ich w poło ­

żeniu otwartym.

2. Bramy rozsuwane powinny mieć ograniczniki poło ­

żeń krańcowych, zabezpieczenie przed wypadnięciem z pro wadnic oraz być wyposażone w uchwyty do rąk tak skonstruowane, aby przy rozsuwaniu niemożliwe było przyciś­

nięcie dłoni do krawędzi otworu bramy.

4. 'P rzeciwwag i bram powinny być osłonięte na całej

5. Bramy zamykane za pomocą urządzeń mechanicznych powinny posiadać sygnalizację ostrzegawczą . Syg nalizacja powinna być uruchamiana automatycznie z chwilą

otwieran ia lub zamykania bramy.

§ 31 . 1. Szerokość dróg w magazynach przy ruchu

jednokierunkowym powinna być o co najmniej 0,9 m więk­

sza od szerokości załadowanego środka transportu , a przy

ruchu dwukierunkowym - o co najmniej 1,2 m większa od

podwójnej szerokości załadowanego środka transportu.

2. Szerokość drog i dojazdowej z rampy lub nabrzeża

powinna być równa przynajmniej szerokości bramy magazynu .

3. Przy stosowaniu środków transportu ręcznego szero kości dróg ustalone w ust. 1 mogą być zmniejszone o 0,3 m.

§ 32. Magazyny powinny posiadać wentylację naturalna składowane ładunki i wydzielane

przez nie czynniki szkodliwe wentylacja naturalna jest niedostateczna, powinna być przewidziana odpowiedn ia wentyla cja mechaniczna .

ną. Jeżeli ze względu

§ 33. W magazynach - chłodniach powinna być założo­

na w pomieszczen iach chłodzonych instalacja sygnalizująca

zamknięcie człowieka wewnątrz pomieszczenia . Włącznik

urządzenia sygnal i zującego powinien być oznaczony stale

świecącym się punktem .

Oświetlenie i urządzenia elektryczne

§ 34. Drogi, nabrzeża , magazyny, pomosty, urządzenia

cumownicze, dojśc i a do statków, miejsca pracy na otwartym

terenie, w ładown i ach , wagonach oraz innych pomiesz czeniach zamkniętych, w których odbywa się przeładunek

i składowanie ładunków, powinny być oświetlone według

obowiązujących norm i przepisów.

§ 35. Punkty świet lne powinny być rozm ieszczone

w taki sposób, aby nie utrudniały rozpoznania świateł ozna kowania nawigacyjnego w porcie i na statkach .

§ 36 . W magazynach powinny być zainstalowane wyłą ­

czn iki światła w poszczególnych pomieszczeniach lub rejonach oraz centralne wyłączniki całej instalacj i oświetlenio ­

wej .

§ 37. 1. Stałe i przenośne oświetlenie ładowni statków

powinno być zasilane z sieci statkowej . Jeżeli statek w czasie

przeładunku nie posiada własnych źródeł zasilania instalacji

oświetleniowej, to pobieranie energii ze źródła zewnętrznego

powinno być przeprowadzone za pośredn i ctwem statkowego przyłącza zasilania. Na statkach z instalacją elektryczną

małej mocy dopuszcza się pod łączenie kabla , zasilającego

sieć statku z zewnętrznego źródła energii elektrycznej, bezpośrednio do rozdzielnicy głównej . Przyłącza te powinny

spełn i ać wymagania przepisów instytucji klasyfikacyjnych .

2. Dopuszcza się zasilanie przenośnych lamp oświet ­

leniowych bezpośrednio z sieci lądowej , o ile jest ona

zasilana napięciem bezpiecznym .

§ 38. W przenośnych urządzeniach technicznych, cza sowo eksploatowanych na statku, a zasilanych z lądu prądem

elektrycznym o napięciu powyżej bezpiecznego, należy za -

-

§ 59 . Gniazda wtykowe, przeznaczone do wtyków kabl i

zasilających silniki elektryczne przenośników przewoźnych ,

powinny być jednego typu i posiadać automatycznie zamykające się osłony .

§ 60. Złącza końców taśmy przenośników powinny być

obustronnie gładkie .

§ 61. Przenośniki taśmowe , przeznaczone do ładunków

sypkich, powinny być wyposażone w urządzenia do czyszczenia taśmy z pozostałości ładunku .

Przyciągarki

§ 62. 1. Przyciągarki z liną nawijaną na bęben powinny

być wyposażone

w hamulec i urządzenia zabezpieczające

przed przeciążeniem oraz w czerwone światło ostrzegawcze

czynne od zmroku do świtu i w porze złej widoczności .

2. Bębny linowe przyciągarek powinny być zaopatrzone

w obustronne tarcze zapobiegające spadan iu liny z bębna .

3. Stanowisko operatora powinno posiadać zabezpieczenie przed możliwością doznania urazu przez urwany

uchwyt wagonu .

§ 63. Przyciągarki z liną obiegową bez końca powinny

być zaopatrzone w wyłączniki awaryjne rozmieszczone

w odstępach nie przekraczających 50 m i usytuowane wzdłuż

odcinka torów, obok którego biegnie lina, w miejscach łatwo

dostępnych, a w porze nocnej dobrze oświetlonych .

§ 64. 1. Prędkość przetaczania wagonów przyciągar­

kami nie powinna przekraczać 5 km/ h.

2. Dozwolona liczba przetaczanych wagonów powinna

być określona w instrukcji obsługi przyciągarki, z uwzględ­

nieniem warunków terenowych oraz pracy w porze letniej

i zimowej .

§ 65. Liny przyciągarek wykazujące zużycie lub uszko dzenia określone w § 78 ust. 1 powinny być wymienione .

§ 66. Podczas pracy przyciągarek zabrania się przebywania i przechodzenia w zasięgu pracujących lin .

§ 67. Zabrania się przeciągania liny przyc i ągarki wagonowej przez drogi komunikacyjne.

§ 68. W portach morskich na nabrzeżach typowo drobnicowych I strefy przeładunkowej zabrania się instalowania

przyciągarek wagonowych .

Pomocniczy sprzęt przeładunkowy

i magazynowo-placowy

Poz. 346

§ 72. Liny, łańcuchy, pasy, taśmy i wszystkie inne elementy nośne , jak np.: ogniwa łącznikowe , haki, uchwyty itp.

powinny być wykonane z materiałów atestowanych.

§ 73. Liny stalowe sprzętu powinny mieć wytrzymałość

na rozrywanie od 1400 do 1800 M Pa (140 do 160 kG / mm 2 ) .

§ 74. Minimalne wartości współczynn i ków bezpieczeń­

stwa dla lin i łańcuchów sprzętu powinny być przyjmowane

według tablicy stanowiącej załączn i k do rozporządzenia .

§ 75. Ogniwa łącznikowe sprzętu powinny być zamykane za pomocą zgrzewania, spawania, specjalnych śrub bądź

innych elementów łączących , przeznaczonych do tego celu

i wykonanych zgodnie z wymaganiami norm.

§ 76 . Zaplatan ie kausz, uch i pętli sprzętu należy wyko przez przeplatanie splotek liny lub stosowanie tulejek

zaciskowych .

nać

§ 77 . 1. Sprzęt będący w eksploatacji, z wyjątkiem

stosowanych w przeładunku , powinien być pod dawany kontrol i bieżącej i kontroli okresowej . Narzędzia

stosowane przy pracach przeładunkowych podlegają kontroli bieżącej .

narzędzi

2. Kontrola bieżąca powinna polegać na oględzinach

sprzętu przed przystąpieniem do pracy, przed rozpoczęciem

każdej zmiany i w czasie jego użytkowania. Zadaniem kontroli jest sprawdzenie, czy poszczególne elementy sprzętu nie

doznały niebezpiecznych dla dalszej jego pracy uszkodzeń .

3. Kontrola okresowa sprzętu , przeprowadzana przez

pracown ików nadzoru technicznego, powinna polegać na

szczegółowym przeglądzie , określeniu stopnia zużyc i a oraz

przydatności do dalszego użytkowania . Kontrola okresowa

powinna być przeprowadzana co najmniej raz na trzy miesiące .

§ 78. 1. Sprzęt powinien być natychmiast wycofany

z eksploatacji, gdy ma pęknięcia, trwałe odkształcen i a lub

widoczne zużycia , które spowodowały zmniejszenie pierwotnej grubości lub średnicy powyżej 10% nominalnej wielkości w dowolnym miejscu oraz gdy

1) liny stalowe

a) na odcinku liny równym 8 jej średnicom liczba

widocznych pęknięć wynosi 10% lub więcej cał­

kowitej liczby drutów w linie,

b) wykazują oznaki silnego zużycia , przerdzewienia,

zerwania splotek lub inne uszkodzenia,

2) liny z włókien naturalnych

a)

mają zerwane lub rozkręcone sploty, przecięcia,

postrzęp i enia czy oznaki butwienia lub wyraźne

przewężenia ,

b)

mają wydłużone cięgna o więcej niż 10% w stosunku do pierwotnej długości,

Wymagania ogólne

§ 69. Pomocniczy sprzęt przeładunkowy i magazynowo-placowy (w dalszej części nazywany sprzętem) powinien być bezpieczny dla obsługi , niezawodny w użyciu ,

czynić zadość wymaganiom wytrzymałościowym , mieć jak

najmniejszą masę, pozwalać na szybkie i dogodne uchwycenie i zwolnienie ładunku .

§ 70. Zabrania się używania sprzętu nieatestowanego,

nie odpowiadającego normom przedmiotowym lub dokumentacji technicznej oraz nie oznakowanego w sposób

wyraźny .

§ 71 . Mater i ały i elementy użyte do wyrobu sprzętu

powinny spełniać wymagania norm i zachowywać swoje

właściwości fizyczno-mechaniczne w temperaturze od 253 0

do 323°K ( - 20° do 50°C).

3) liny i taśmy z włókien syntetycznych

a)

nastąpiło przerwanie przędzy taśmy lub pętli pasów

przy obrzeżach spowodowane uszkodzeniem mechanicznym,

b)

nastąpiło zerwanie splotów liny, przecięcie, rozkrę­

cenie splotów bądź wyraźne przewężenie ,

c)

nastąpiło uszkodzenie mechaniczne lub przetopienie

przędzy na minimum 10% szerokości taśmy lub

średnicy liny,

4) łańcuchy

a) zużycie pręta ogniwa przekracza 20% pierwotnej

jego średnicy,

-

b) ogniwa uległy deformacji lub wykazują inne widoczne uszkodzenia,

Poz. 346

§ 86. Sprzęt, którego masa przekracza 50 kg , powinien

mieć wybitą cechę podającą jego masę .

5) bloki

mają niewy raźne cechy, pęknięte lub nie obracające s i ę

krążki , okaleczone krawędz i e, zg i ęte lub wytarte osie.

2. Sprzęt wycofany z eksploatacji nie powinien być

przechowywany razem ze sprzętem zdatnym do użytku .

3. Do przechowywania wycofanych zawiesi powinno

magazynie wydzielone pomieszczenie zamykane na

klucz.

być w

§ 79. Sprzęt , o ile normy przedm iotowe nie stanowią

inaczej, powinien być badany pod próbnym obc i ążeniem

statycznym zgodnie z instrukcją technologiczną w następu­

jących przypadkach

1) po wykonaniu ,

2) przed wprowadzeniem do eksploatacj i nowych elementów sprzętu , o ile nie zostało stwierdzone w zaśw i ad ­

czeniu producenta, że były badane po wykonaniu ,

3) po każdej naprawie lub przeróbce,

4) po wyżarzeniu okresowym.

§ 80. 1. Badania sprzętu powinny być wykonane przez

jednostki organizacyjne posiadające odpowiednie wyposażenie i wykwalifikowanych pracowników, które po stwierdzeniu, że badany sprzęt lub jego elementy nie uległy

uszkodzeniu w czasie prób, wykonują na nim trwałe i wyraź ­

ne oznaczenie dopuszczalnego obciążenia roboczego, o ile

uległo ono zmianie, oraz daty wykonania badań. Jednostki

te, w oparciu o posiadane uprawnienia, mają obowiązek

wystawienia zaświadczeń o wykonanych badaniach .

2. Sprzęt złożony z elementów, które posiadają ważne

zaświadczenie o wykonanych badaniach, nie musi być

poddany badaniom.

§ 81 . Łańcuchy, pierścienie, haki, ogniwa łącznikowe

i krętliki sprzętu , o ile normy nie stanowią inaczej, powinny

być odpowiednio wyżarzone (wyżarzenie odprężające)

w następujących przypadkach

1) przed wprowadzeniem do eksploatacji nowych elemen tów sprzętu , jeżeli nie zostało stwierdzone w zaświad ­

czeniach producenta, że były wyżarzone bądź nie wyra żono przeciwwskazań wyżarzenia ,

Zawiesia

§ 87. Ucha i pętle zawiesi lin z włókien naturalnych

i syntetycznych pow inny być zaplatane. Dla lin z włókien

syntetycznych dopuszcza się, w uzgodnieniu z zamawiają­

cym, inne wykonanie łączeń lin, np. przy użyciu specjalnych

złączek metalowych lub z tworzyw sztucznych zaciskanych

mechanicznie lub spajanych termiczn ie z liną , dające trwałe

połączenie liny i wytrzymałość nie mniejszą od łączeń za platanych.

§ 88. Zawiesia wielocięgnowe powinny być wykonane

z zawiesi jednocięgnowych . Cięgna parami powinny być

uchwycone ogniwami łączącymi pośrednimi , a ogniwa pośrednie uchwycone wspólnym ogniwem zbiorczym. W przypadku nieparzystej liczby cięgien w zawiesiu dopuszcza się

łączenie trzech cięgien jednym ogniwem zbiorczym.

§ 89 . 1. Jeżeli warunki eksploatacyjne na to pozwalają ,

można stosować łączenie cięgien zawiesia z hakiem i pierś­

cieniami za pomocą rozłącznych szakli i ogniw lub innych

równorzędnych łączników.

2. Zabrania się przedłużania zawiesi wykonanych z lin

lewoskrętnych zawiesiami z lin prawoskrętnych .

§ 90. Cecha zawiesi jednocięgnowych i pętlowych wykonanych z lin lub łańcuchów powinna zawierać dwa

określenia DOR odnoszące się do sposobu użytkowania

zawiesia

1) do zawieszania lub podtrzymywania ładunku,

2) do zawieszania ładunku przy jednoczesnym n jego ob wiązaniu.

§ 91 . 1. Dopuszczalne obciążenie robocze zawiesi

dwu- i wielocięgnowych w zależności od kąta w i e rzchoł­

kowego IX mierzonego po przekątnej między cięgnami, po

naprężeniu zawiesia, podlega obniżeniu

przy kącie 0° < IX ~ 45° - o 10% DOR

45° < IX ~ 90° - o 30 % DOR

90° < IX ~ 120° - o 50 % DOR

2. Zabrania

ponad 120°.

się

przekraczania

kąta wierzchołkowego

§ 92. Przy określeniu DOR zawiesia wielocięgnowego

zawiesiu

2) po naprawie lub przeróbce,

należy przyjąć, że w

3) jeżeli producent zalecił wyżarzanie okresowe.

1) dwucięgnowym - pracują dwa c i ęgna przy równomier nym obciążen i u zawiesia; jeżeli unos przemieszczany

jest ukośnie, to przyjmuje się tylko jedno cięgno jako

§ 82. Eksploatowany sprzęt lub jego elementy wykonane ze stali zgrzewnej, niezależnie od wymagań § 81 , podlegają okresowemu wyżarzan i u co 12 miesięcy, o ile producent nie zalecił inaczej .

§ 83. Sprzęt po zakończeniu pracy, jeżel i nie jest przekazywany następnej zmianie, powinien być natychmiast oddany do magazynu w celu sprawdzenia jego dalszej przydat ności do bezpiecznej pracy.

§ 84. W magazanie sprzętu powinny być prowadzone

oddzielne kartoteki dla każdego rodzaju sprzętu , w których

powinny być odnotowywane informacje dotyczące prze glądów, badań i konserwacji.

§ 85. Karty katologowe pomocniczego sprzętu przeła­

dunkowego powinny określać również m.in . warunki prze chowywania i konserwacji tego sprzętu .

nośne ,

2) trzycięgnowym i czterocięgnowym 3) o obwodzie zamkniętym -

pracują trzy cięgna ,

pracują dwa c i ęgna .

§ 93. Przy użyciu dwóch zawiesi o obwodzie zamknię­

tym , gdy układ cięgien nie zapewnia równomiernego ob ciążenia , łączne obciążenie nie powinno przekraczać wielko ści DOR jednego zawiesia.

§ 94. W zawiesiach łańcuchowych pracujących w warunkach, w których temperatura otoczenia znacznie odbiega

od przeciętnej, zaleca się obniżenie wartości obciążenia

roboczego o 50 % przy temperaturach poniżej 253°K

(- 20°C) oraz 25% przy temperaturach od 253° do 263° K

(-20° do - 10°C).

-

podjąć decyzję o zastosowaniu innego; bezpiecznego środka

kom unikacji.

. , . . . .

2. Jeżeli okrętowa drabina pilotowa służy do stałej

komunikacji między statkami na morzu, to pod drabiną należy

roz piąć siatkę ochronną . Siatka powinna być rozpięta po śro dku drabiny i mieć szerokość nie mniejszą niż 2,5 m.

Dłu gość siatki powinna mieć odpowiedni zapas uwzględ­

niający przechyły statku powstałe na skutek falowania .

Brygadzista przeładunkowy powinien sprawdzić mocowanie

drabiny pi lotowej przed wejściem na statek pozostałych

członków brygady.

3. W miejscu mocowania okrętowej drabiny pilotowej

na pokładzie bądź na nadburciu statku powinien być zapewniony dogodny uchwyt do rąk.

4. Przy korzystaniu z okrętowej drabiny pilotowej należy

sto sować pas lub szelki bezpieczeństwa z linką asekuracyjną .

Brygadzista przeładunkowy lub' doświadczony pracownik

wyznaczony przez brygadzistę 'powinien obserwować i asekurować pracowników brygady

óa:sie korzystania z drabiny pilotowej.

w

5. Na okrętowej drabinie pilotowej. w czasie wchodzenia lub schodzenia, może znajdować się tylko jedna osoba,

przy czym nie może ona mieć w rękach żadnych przed miotów.

§ 123. Przenośne, sztywne- drabiny mogą służyć tylko

jako wyjścia awaryjne. Drabiny powinny odpowiadać wymagani om obowiązujących nor~ ; -. .

§ 124. Pomocniczy sprzęt przeładunkowy powinien być

dostarczony na statek za pomocą lądowych lub statkowych

urzą dzeń dźwignicowych albo ręcznie za pomocą liny. Przenoszenie pomocniczego sprzętu przeładunkowego przez

robotników po urządzeniach ' komunikacyjnych jest zabronione.

Rozdział 5

PRACE PRZYGOTOWAWCZE NA STATKU

Otwieran ie i zamykanie luków oraz statkowe

urządzenia dźwignicowe

§ 125. Przedstawiciel zakładu pracy prowadzącego przeładu nek portowy odbiera od kagitana statku lub wyznaczonego przez niego oficera statkowe urządzenia dźwignicowe oraz

stanowiska pracy przygotowane. qo . p(zęładunku .

§ 126. 1. W czasie otwierania 'i zamykania luku ładowni

oraz w czasie wyjmowania, przemiesżczania i zakładania

rozpornic wykonywanie jakichkolwiek prac i przebywanie

ludzi w świetle luku ładowni jest zabronione. Nie zatrudnieni

chwilowo robotnicy powinni ',znajdować się poza rejonem

prowadzonych prac.

2. Przy kierowaniu rozpornicami podczas ich przemieszczan ia należy posługiwać ~ię IjnkcllT!i pomocniczymi.

§ 127. Otwieranie i zamyk.anre luków ładowni oraz wyjmowanie i zakładanie rozpornic lukowych powinno być

wykonywane za pomocą urządzeń statkowych. W przypadku

użycia do tych prac urządzeń portowych powinien być

zapewniony nadzór również ze strony statku.

prac przeładunkowych

w ładowniach statków wszystkie rozpornice powinny być

usun ięte, z wyjątkiem przypadków, gdy rozmiar luku ładowni

pozwala na prowadzenie prac w sposób nie stwarzający

zagrożenia uderzenia ładunkiem o roz'pornice pozostałe w luku.

§ 128. 1. Przed

rozpoczęciem

Poz. 346

2. Przed przystąpieniem do prac przeładunkowych w ła­

downiach z pozostawionymi rozpornicami brygadzista przeła­

dunkowy ma obow i ązek sprawdzić zamocowanie rozpornic.

3. O uszkodzonych rozpornicach i pokrywach lukowych należy niezwłocznie zaw i adomić oficera statku .

§ 129. 1. Wyjęte pokrywy lukowe, rozpornice i brezenty

powinny być ułożone w takich miejscach, aby nie utrudniały

dostępu do drabin prowadzących do ładowni, a przy przenoszeniu ładunków- nie mogły się obsunąć albo być zrzucone

za burtę lub do ładown i statku.

2. Zabrania się układania pokryw lukowych i rozpornic

obok wzdłużnych zrębn i c i wzdłuż burty, z której odbywa się

przeładunek .

3. Wzdłuż zrębnicy luku powinno pozostać wolne przejście o szerokości co najmniej 1,0 m.

4. Jeżeli konstrukcja statku uniemożliwia spełnienie

wymagania ust. 3, to pokrywy lukowe i rozpornice należy

układać w innym miejscu, nawet poza statkiem, pozos tawiając między zrębnicą luku a burtą statku wolne przejście .

§ 130. W czasie podnoszenia lub opuszczania podno szonych pokryw lukowych zabrania się przebywania osób

postronnych na pokładzie wzdłuż całej długości luku oraz

pomiędzy poprzeczną zrębnicą luku a urządzeniem podnoszącym pokrywę .

§ 131. 1. Dopuszczalne obciążenie robocze sprzężo­

nych statkowych urządzeń dźwignicowych powinno być

ustalone na podstawie dokumentów statku, określających

warunki pracy urządzeniami sprzężonymi . W razie braku

takich dokumentów masa przenoszonego ładunku nie powinna przekraczać 40 % dopuszczalnego obciążenia roboczego jednego urządzenia dźwignicowego , a wytrzymałość

prefendrów powinna być co najmniej równa wytrzymałości

renerów.

2. Kąt rozwarcia renerów przy pracy

powinien przekraczać 120°.

sprzężonej

nie

3. Renery powinny być połączone za pomocą osobnego

pierścienia lub łącznika trójkątnego .

§ 132. Ustawienie barki przy burcie statku powinno być

uprzednio uzgodnione z kapitanem statku . Zabrania się

ustawiania barek między dwoma statkami .

Zabezpieczenie luków ładowni

§ 133. 1. Jeżeli zrębnice luków ładowni są niższe od

0,75 m, a odległość od nich do dna ładowni lub górnej

powierzchni ładunku przekracza 1,5 m, to po zdjęciu pokryw

powinny być założone stałe lub składane bariery ochronne

o wysokości co najmniej 0,9 m albo zastosowane inne środki

zabezpieczające. Wymaganie to dotyczy również luków na

międzypokładach .

2. Zabezpieczenie luków ładowni i międzypokładów

wymagane w ust. 1 powinno pozostawać do czasu zakoń­

czenia przeładunku.

3. Inne otwory na pokładzie lub międzypokładzie , które

mogą stanowić niebezpieczeństwo dla robotników przeła­

dunkowych, powinny być zabezpieczone . Jeżeli otwory są

ogrodzone barierami, to ich wysokość powinna wynosić co

najmniej 0,9 m.

§ 134. 1. Przy równoczesnym przeładunku prowadzonym na międzypokładach i dnie ładowni odkryta część luku

międzypokładu powinna być zabezpieczona zgodnie z wymaganiami § 133 ust. 1.

-

§ 149. Zabrania się pozostawiania pojazdów siln ikowych z uruchomionym silnikiem bez nadzoru .

§ 150. Jeżeli ładunek jest przenoszony przez dwa wózki

pracujące jednocześnie , żaden z wózków nie

powinien być obciążony więcej niż 3/4 własnego dopuszczalnego obciążenia . Wózki powinny mieć jednakowy

w i dłowe

udźwig .

§ 151 . Wózek widłowy na postoju nie powinien tarasować przejść i powinien mieć zaciągnięty hamulec oraz widły

ustawione w dolnym położeniu. Wózki o napędzie spalinowym powinny mieć wyłączony silnik, a wózki o napędzie

elektrycznym - sterownik ustawiony w położeniu zerowym .

§ 152. Chwytaki przeznaczone do przeładunku towa-

Poz. 346

§ 159. 1. Do przeładunku beczek zabrania się używania

uchwytów nie przewleczonych, a zwisających na końcach

dwóch odcinków łańcucha .

2. Dopuszcza się przeładunek beczek za pomocą

uchwytów zaczepianych za obrzeża , o ile są one dostosowa ne do tego celu .

§ 160. Przy przeładunku w relacjach burtowych zabronione jest zaczepianie uchwytów, haków i zawiesi do części

lub elementów ładunku .

§ 161 . Liny, taśmy i pasy zawiesi nie powinny bezpo średnio stykać się z .ostrymi obrzeżami ładunku . W celu

zapobieżenia ich uszkodzeniu należy stosować odpowiednie

podkładki.

rów pylących powinny być, w miarę możliwości , wyposażo­

ne w urządzenia ograniczające pylenie w czasie przenoszenia

ładunku .

•

§ 162. Zaciąganie pętli zawiesi na ładunkach zawieszonych nie powinno być dokonywane ręcznie, lecz przy użyciu

odpowiednich narzędzi .

§ 153. Zabrania się wykonywan ia prac przeładunko ­

wych na statkach, barkach, wagonach oraz innych środkach

transportu lądowego w czasie ich ruchu .

§ 163. Przy przeładunku materiałów niebezpiecznych

klasy 1 dopuszczalne obciążenie robocze urządzeń dźwig­

nicowych, sprzętu mechanicznego oraz pomocniczego

sprzętu przeładunkowego i magazynowo-placowego po winno być obniżone o 50 % .

§ 154. Kontenery powinny być ustawione wyłącznie na

narożach , zarówno dolnych, jak i górnych .

Przeładunek drewna i drobnicy

§ 155. 1. Jeżeli długość unosu w położeniu poziomym

oraz długość luku na to pozwalają , to przeładunek może być

prowadzony jednocześnie przy użyciu dwóch urządzeń

dźwignicowych.

2. Przy równoczesnej pracy dwóch urządzeń dźwig ­

nicowych przy jednym luku (nie sprzężonych) - do każdego

urządzenia powinien być wyznaczony oddzielny lukowy.

§ 156. Zabrania się szacunkowego określania masy ła­

dunku.

§ 157. Przy przeładunku ładunków długowymiarowych

lub wielkogabarytowych należy stosować linki do ręcznego

kierowania ładunkiem .

§ 158. 1. Ładunki na paletach i tacach ładunkowych

powinny być zabezpieczone przed upadkiem oraz nie powinny być układane wyżej niż 1,5 m, a ładunki przestrzenne

- wyżej niż 2 m. Beczki stojące na paletach lub tacach

ładunkowych powinny być opasane.

2. Uformowane jednostki ładunkowe powinny być za bezpieczone przed zmianą kształtu i wymiarów, wysunięciem

lub wypadnięciem ładunku w czasie transportu.

3. Jednostka ładunkowa nie powinna przewyższać ra my lub nadstawki albo palety skrzyniowej o więcej niż 0,5 m

lub 1/3 gabarytu opakowania górnej warstwy ładunku .

4. Zaczepianie haków zawiesi czterocięgnowych za

ucha palet lub tac ładunkowych powinno być dokonywane

w taki sposób, aby rogi haków znajdowały s i ę na zewnątrz .

5. Zabrania się przemieszczania uformowanej jednostki

ładunkowej na palecie lub tacy ładunkowej przez przesuwa nie jej po podłożu (ciągnięcie , pchanie itp.) oraz za pomocą

dźwigni, łomów itp.

6. Przed przeładunkiem gotowych jednostek przeła­

dunkowych uformowanych u producenta i wyposażonych

w zawiesia jednokrotnego stosowania, na których brak

wyraźnego oznaczenia DOR, przeładowca powinien żądać

okazania świadectwa określającego DOR dla całej partii

zastosowanych zawiesi .

§ 164. Przy przemieszczaniu ładunków dłużycowych

obowiązuje zasada obwiązywan i a wiązki zawiesiami w miejscach stanowiących krotność 1/4 jej długości.

§ 165. Wyładunek towarów drobnicowych w jednolitych opakowaniach, jak: beczki, worki, kartony, skrzynie,

bele itp., powinien być dokonywany równomiernie warstwami . Zabronione jest pozostawianie nie zabezpieczonych

" ścian" o wysokości większej od 1,5 m.

§ 166. Wyciąganie zawiesi bezpośrednio spod ładunku

jest zabronione. Dla umożliwienia swobodnego wyciągania

zawiesi spod ładunku powinny być stosowane podkładki .

§ 167. Zabrania s i ę pracować zawiesiam i o splątanych

cięgnach .

§ 168. 1. Zabrania się wyciągania i podciągania jednostek ładunkowych spoza św i atła luku lądowymi urządzenia­

mi dźwignicowymi .

2. Przemieszczanie jednostek ładunkowych do światła

luku lub odwrotnie może być dokonywane za pomocą

statkowych urządzeń dźwignicowych pod warunkiem zastosowania bloków, wielokrążków itp. urządzeń w taki

sposób, aby liny tych urządzeń nie o: li erały o konstrukcję

statku lub ładunek .

.

§ 169. Piętrzenie i rozpiętrzanie ładunków w ładow­

niach statków powinno odbywać się w taki sposób, aby

podczas wprowadzania lub wyprowadzania ładunku z łado­

wni robotnicy mogli oddalić się na bezpieczną odległość lub

w bezpieczne miejsce.

§ 170. 1. Jeżeli po załadunku międzypokładu przewiduje się odkrywanie jego luku, to ładunek należy składać

w odległości nie mniejszej niż 0,6 m od obrzeża luku.

2. W razie konieczności przej śc i owego składania cięż­

kich ładunków na pokrywach lukowych, należy uzyskać na to

zgodę oficera statku .

3. Jeżeli ładunek jest piętrzony wzdłuż burt otwartego

pokładu statku lub zrębnic otwartych luków ładowni , to

powinny być założone bariery lub zastosowane inne zabezpieczenia chroniące ludzi i ładunek przed wypadnięciem za

burtę statku lub wpadnięciem do ładowni.

-

§ 171 . 1. Pracownicy zatrudnieni przy piętrzeniu i rozpiętrzaniu ładunków na wysokości

powinni być zabezpie -

Poz. 346

§ 179. Stałe elementy konstrukcyjne na statku, stwarza jące niebezpieczeństwo dla pojazdów lub możliwość bloka-

czeni przed upadkiem.

dy pojazdu, powinny być odpowiednio oznakowane.

2. Jeżeli podczas piętrzenia i rozpiętrzania ładunku

zachodzi możliwość jego upadku lub rozsunięcia się stosu,

należy stosować zabezpieczenia w postaci podpór, siatek itp.

chroniących pracowników przed urazami.

być utrzymywane w czystości. Pozostałości drewna sztauer-

3. Wchodzenie na stos i schodzenie ze stosu powinno

odbywać się za pomocą odpowiedniej drabiny lub innego

urządzenia dostosowanego do tego celu.

§ 172. Zabronione jest ustawianie ładunku na widłach

wózka podnośnikowego bezpośrednio za pomocą urządze­

nia dźwignicowego . Ładunki powinny być uprzednio ustawione na podkładkach .

Przeładunek ładunków masowych

§ 173. 1. Przeładunek ładunków sypkich powinien odbywać się przy zastosowaniu urządzeń pneumatycznych lub

innych urządzeń w sposób ograniczający rozprzestrzenianie

się pyłu .

2. Do czasu wprowadzenia urządzeń określonych w ust. 1

przeładunek może być dokonywany za pomocą innych urzą­

dzeń, przy czym pracowników należy wyposażyć wodpowiednią odzież roboczą i środki ochrony indywidualnej.

3. Jeżeli warunki pracy wymagają przechodzenia pracowników po miałkich zwałach węgla, rudy lub innych ładun­

ków masowych, to przechodzenie powinno odbywać się po

kładkach o odpowiedniej długości oraz o szerokości wynoszą­

cej co najmniej 0,3 m. Kładki powinny mieć poprzeczne listwy

rozmieszczone w odstępach nie większych niż 0,4 m.

4. Trymerzy nie mogą pracować ani przebywać w tej

części ładowni , w której pracuje mechaniczny sprzęt trymerski lub chwytaki.

§ 174. Wagony kryte z ładunkiem

pylącym podczas

powinny być oświetlone przy użyciu oświet­

lenia elektrycznego, dostosowanego do występującego za-

§ 180. W czasie przeładunku pokłady statku powinny

skiego, liny, sprzęt do mocowania ładunku oraz inne elementy wyposażenia i materiały powinny być usuwane bieżąco .

§ 181 . 1. Podczas przeładunku kontenerów przez żura­

wie i wozy kontenerowe na lub z pojazdu transportującego ,

kierowca (operator) pojazdu powinien wyjść z kabiny na

bezpieczną odległość. Nie dotyczy to kontenerowych suwnic

placowych, kolejowych i nabrzeżnych .

2. Sprzęganie i rozprzęganie naroży kontenera na pojeź ­

dzie kontenerowym, wymagające indywidualnej obsługi ,

powinno odbywać się przed lub po zakończeniu manipulacji

przeładunkowych .

§ 182. Zabrania się przesuwania i przeciągania kontenerów po innych kontenerach .

§ 183. 1. Na dach kontenera można wchodzić wyłącz­

nie po specjalnych urządzeniach przeznaczonych do tego

celu, jak np. schody jezdniowe, stałe platformy lub od powiednie drabiny.

2. Drabiny powinny być wyposażone w zaczepy górne,

stopki ograniczające poślizg i poręcze w górnej części ,

umożliwiające bezpieczne przejście na dach kontenera .

§ 184. Osoby znajdujące się na górnej powierzchni

kontenera powinny być zabezpieczone przed upadkiem

z wysokości.

§ 185. W ładowniach statków powinny być zapewnione bezpieczne przejścia z drabiny prowadzącej do łado ­

wni na podesty lub bezpośrednio na górną powierzchnię

kontenera .

przeładunku

Rozdział 7

grożenia.

PRACE RÓŻNE

Przeładunek na statkach specjalistycznych

§ 175. 1. Plan załadunku i rozładunku statku powinien

być przygotowany i uzgodniony ze wszystkimi zainteresowa-

nymi przed rozpoczęciem operacji przeładunkowych .

2. W czasie przeładunku

i regulację ruchu pojazdów.

należy prowadzić kontrolę

§ 176. 1. Pochylenie pomostów (ramp), po których odbywa się przeładunek kołowy, nie powinno przekraczać 10%.

Cumowanie statków

§ 186. Miejsce cumowania statku powinno być wyznaczone i odpowiednio przygotowane.

§ 187. 1. Jednostka pływająca dowożąca cumy powinna być odpowiednio przystosowana do tego celu i posiadać

ważne dla niej dokumenty wystawione przez właściwy urząd .

2. Jeżeli lina cumownicza jest wydawana z jednostki

pływającej, zabrania się osobom nie zatrudnionym przebywania w tych częściach łodzi, w których ułożone są zwoje liny.

2. Jeżeli w trakcie przeładunku poziomego występuje

zmiana pochylenia pomostu, to powinien być zastosowany

odpowiedni łącznik lub pływający ponton zapobiegający

przekroczeniu pochylenia określonego w ust. 1.

3. Koniec liny cumowniczej w jednostce pływającej

powinien być umocowany w sposób umożliwiający szybkie

i łatwe zwolnienie.

§ 177. Pomosty o dwukierunkowym ruchu oraz pomosty podwójne powinny mieć wyraźnie zaznaczony kierunek

ruchu.

§ 188. Podczas odbijania i dobijania statku do nabrzeża

zabrania się przechodzenia i przebywania osobom postronnym na nabrzeżu w promieniu 30 m od punktów cumowania

w portach morskich, a w promieniu 15 m w portach

§ 178. 1. Manewrowanie pojazdami i naczepami w ła­

downi statku powinno odbywać się pod kierunkiem wyznaczonej osoby.

śródlądowych.

2. W ładowniach statku mogą znajdować się tylko

osoby zatrudnione przy przeładunku, a w kabinie pojazdu

- tylko operator.

Czyszczenie ładowni statków

§ 189. W przypadku czyszczenia ładowni przy użyciu

środków chemicznych należy przestrzegać

czącej stosowanego środka .

instrukcji doty-

-

Rozdział 8

SKŁADOWANIE ŁADUNKÓW

§ 190. 1. Ładunki , które nie mogą być układane bezpośr,ednio na podłodze, powinny być składowane na podkład­

kach o dostatecznej wytrzymałości .

uszkodzić ładunku lub opakowania .

Podkładk i

nie mogą

2. Górna powierzchnia podkładek powinna być pozioma.

§ 191. 1. Składowanie drobnicy, powinno odbywać się

przez układanie jej w stosy, oąq.zielnie dla każdego rodzaju

ładunku i opakowania.

Poz. 346

2. Poszczególne człony stosów, układane z ładunków

workowanych nie spaletyzowanych, poczynając od

2 m wzwyż, powinny być w i ązane. Człony te nie powinny

zawierać więcej niż 6 warstw. Wiązanie powinno być wykonane za pomocą desek, tkaniny itp. materiałów . Zakładki

z desek łączonych powinny wynosić co najmniej 0,75 m.

§ 194. Stosy, które wykazują wybrzuszenie, odchylenie

od pionu, deformację lub uszkodzenie opakowań , powinny

być bezzwłocznie przestawione.

§ 195. Zabrania się składowania ładunków na rampach

magazynowych, jeżeli mogłoby to zagrażać bezpieczeństwu

przejazdu sprzętu zmechanizowanego.

Rozdział 9

2. Układanie stosów mięszanych Jest zabronione.

3. Odległość między stosami ładunków powinna wynosić co najmniej 0,2 m. Odległość między rzędami stosów

(polami składowymi) i rzędami stosów a ścianami powinna

wynosić co najmniej 1 m, jeżeli przepisy przeciwpożarowe

i potrzeby eksploatacyjno-składowe nie wymagają większej

odległości.

4. Pola składowe powinny być oznaczone wyraźnymi

pasami.

§ 192. 1. Sposób składowania ładunków , które ze

na swój kształt nie dadzą się układać w stosy

(zawory, kształtki itp.), powinień DYć w każdym poszczególnym przypadku ustalony przez kierownika magazynu.

względu

2. Składowane ładunki powinny być zabezpieczone

przed obsunięciem i przewrącel')iem się przez wiązanie ,

podklinowanie, podkładki itp. albo ,powinny być układane

w odpowiednich przegrodach lub na regałach .

§ 193. 1. Stosów nie wolno opierać o przegrody i konstrukcje nośne magazynów. , .'

PRZEPISY KOŃCOWE

§ 196. Sprawy bezpieczeństwa i higieny pracy w portach morskich i śródlądowych nie objęte przepisami rozporządzenia, a w szczególnośc i związane z obsługą przenoś ­

ników, żurawi, kolei , wózków jezdniowych z napędem silnikowym - regulują odrębne przep isy.

§ 197. 1. Traci moc rozporządzenie Ministra Żeglugi

z dnia 6 września 1967 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny

pracy w portach morskich i śródlądowych (Dz.U . Nr 39, poz.

200 i z 1972 r. Nr 7, poz. 41), z zastrzeżeniem ust. 2.

2. W odniesieniu do obiektów i urządzeń , o których

mowa w § 1 pkt 2, znajdujących się w eksploatacji w dniu

wejścia w życie rozporządzenia, stosuje s i ę przepisy dotychczasowe, do czasu przebudowy lub modernizacji tych obiek tów i urządzeń .

§ 198. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 30

dni od dnia ogłoszenia.

Minister Transportu i Gospodarki Morskiej : Z. Jaworski

-

4. W razie n feprzestrzegania przez organizatora imprezy

warunków określonych w zezwoleniu, powodującego zagrożenie dla porządku publicznego, przy zaistnieniu okoliczności określonych wart. 22 ust. 1 ustawy z dn ia 22 marca

1990 r. o terenowych organach rządowej administracji

ogólnej (Dz. U. Nr 21 , poz. 123 i z 1991 r. Nr 75, poz. 328)

wojewoda w drodze rozporządzenia porządkowego może

zakazać odbycia imprezy.

5. W przypadku rażącego naruszenia przepisów lub

nieprzestrzegania przez organizatora imprezy, w czasie jej

trwania, warunków zawartych w wydanym zezwoleniu ,

-

Poz. 345 i 346

Policja może żądać usunięcia zaistniałych nieprawidło­

wości, jako warunku niezbędnego do kontynuowania im prezy.

Załącznik do rozporządzen i a Ministra

Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia

6 lipca 1993 r. (poz. 346)

MINIMALNE WARTOSCI WSPÓŁCZYNNIKÓW BEZPIECZEŃSTWA DLA LIN I ŁAŃCUCHÓW POMOCNICZEGO

SPR?:ĘTU PRZEŁADUNKOWEGO I MAGAZYNOWO - PLACOWEGO

Sprzęt wielokrotnego stosowan ia

Sprzęt jednokrotnego stosowania

do zawieszania lub pod ·trzymywania ładunku

do zawieszania ładunku

przy jednoczesnym

jego obwiązywaniu

do zawieszan ia lub podtrzymywania ładunku

do zawieszania ładunku

przy jednoczesnym

jego obw i ązywaniu

DOR· ~ 20 t

DOR > 20 t

DOR ~ 20t

DOR > 20 t

DOR ~ 20 t

DOR > 20 t

DOR ~ 20 t

DOR > 20t

Wykonany z włókien

syntetycznych

6

5

8

7

5

4

7

6

Wykonany z lin lub

włókien naturalnych

6

5

8

7

5

4

7

6

Wykonany z lin stalowych

a) o końcówkach zaplatanych

6'

5

7

6

5

4

6

5

b) o końcówkach za ciskanych

5

5

7

6

4

4

6

5

Wykonany z łańcuchów

5

5

6

6

4

4

5

5

Sprzęt

-

• DOR -

dopuszczalne obciązenie rol)ocze (LWS)