Oświadczenie rządowe z dnia 7 kwietnia 1993 r. w sprawie ratyfikacji przez Rzeczpospolitą Polską Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2.

-

po złożeniu

dziesięciu dokumentów ratyfikacyjnych .

2. The present Convention shall come into force after

the deposit of ten instruments of ratification .

3. W odniesieniu do każdego sygnatariusza, który dokona ratyfikacji w dalszej kolejności, konwencja wchodzi

w życie z dniem złożenia dokumentów ratyfikacyjnych .

3. As regards any signatory ratifying subsequently, the

Convention shall come into force at the date of the deposit of

its instrument of ratification.

4. Sekretarz Generalny Rady Europy notyfikuje Człon­

kom Rady Europy wejście w życie konwencji , nazwy Wysokich Układających się Stron , które dokonały jej ratyfikacji,

oraz fakt złożenia kolejnych dokumentów ratyfikacyjnych .

4. The Secretary General of the Council of Europe shall

notify all the members of the Council of Europe of the entry

into force of the Convention, the names of the High Contracting Parties who have ratified it, and the deposit of all

instruments of ratification which may be effected subsequently.

Sporządzono w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. w jed nym egzemplarzu , w językach angielskim i francuskim , przy

czym oba teksty są jednakowo autentyczne; oryginał zostanie

złożony w archiwach Rady Europy. Sekretarz Generalny

przekaże uwierzytelnione odpisy każdemu z sygnatariuszy.

Done at Rome this 4th day of November 1950, in English

and French, both texts being equally authentic, in a single

copy which shall remain deposited in the archives of the

Council of Europe. The Secretary General shall transmit

certified copies to each of the signatories.

2. Niniejsza konwencja wejdzie w

życie

1269

Po zaznajomieniu się z powyższą konwencją, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że

- została ona uznana za słuszną zarówno w całości , jak i każde z postanowień w niej zawartych ,

- jest przyjęta , ratyfikowana i potwierdzona,

- będzie niezmiennie zachowywana .

Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.

Dano w Warszawie dnia 15 grudnia 1992 r.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej : L. Wałęsa

L.S.

Minister Spraw Zagranicznych: K. Skubiszewski

285

OŚWIADCZENIE RZĄDOWE

z dnia 7 kwietnia 1993 r.

w sprawie ratyfikacji przez Rzeczpospolitą Polską Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych

wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz

uzupełnionej Protokołem nr 2.

Podaje się niniejszym do wiadomości, że zgodnie z ar tykułem 66 ustęp 1 Konwencji o ochronie praw człowieka

i podstawowych wolności , sporządzonej w Rzymie dnia

4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3,

5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2, został złożony dnia

Dania

Finlandia

Francja

Republika Federalna Niemiec

Grecja

19 stycznia 1993 r. Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy,

jako depozytariuszowi powyższej konwencji, dokument ratyfikacyjny tej konwencji .

Węgry

Zgodnie z artykułem 66 ustęp 3 wyżej wymienionej

konwencji weszła ona w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej dnia 19 stycznia 1993 r.

Włochy

Jednocześnie podaje się do wiadomości , co następuje

1. Zgodnie z artykułem 66 ustęp 2 wyżej wymienionej

konwencji weszła ona w życie w dniu 3 września 1953 r.

Następujące państwa stały się jej stronami, składając

dokumenty ratyfikacyjne lub przystąpienia w niżej podanych

datach

.

Austria

Belgia

Bułgaria

Cypr

Czechosłowacja l)

03.09.1958

14.06 .1955

07 .09.1992

06 .10.1962

' ) Po podziale Czechosłowacji na 2 suwerenne państwa Czechy

i Słowacja występują osobno o przyjęcie do Rady Europy.

Islandia

Irlandia

Liechtenstei n

Luksemburg

Malta

Holandia

Norwegia

Polska

Portugalia

San Marino

Hiszpan ia

Szwecja

Szwajcaria

Turcja

Zjednoczone Królestwo

Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej

13.04.1953

10.05.1990

03.05 .1974

05.12.1952

28.11 .1974

05.11 .1992

29.06 .1953

25.02.1953

26.10.1955

08.09.1982

03.09.1953

23 .01 .1967

31 .08.1954

15.01 .1952

19.01.1993

09.11 .1978

22.03.1989

04.10.1979

04.02.1952

28.11 .1974

18.05.1954

08.03 .1951

2. N a s t ę P uj ą c e p a ń s t waz ł o żył Y P o n i ż s z e

zastrzeżenia i oświadczenia do Konwencji

Austria

Z a s t r z e ż e n i a zawarte w dokumencie ratyfikacyjnym ,

dniu 3 września 1958 r.

złożonym w

Federalny Prezydent oświadcza ; że Konwencja została

ratyfikowana, z zastrzeżeniem że

1. Postanowienia a rtykułu 5 Konwencji będą stosowane w sposób nie zakłócający środków pozbawienia wolności

przewidzianych w ustawie o postępowaniu administracyjnym, BGB1 Nr 172/ 1950, które podlegają zaskarżeniu do

Sądu Administracyjnego bądź Sądu Konstytucyjnego, zgod nie z postanowieniami Austriackiej Konstytucji Federalnej .

2. Postanowienia artykułu 6 Konwencji będą stosowane w sposób nie przynoszący uszczerbku dla zasad mających

zastosowanie wobec publicznego rozpatrywania spraw są­

dowych, wyłożonych w artykule 90 Federalnej Ustawy

Konstytucyjnej w brzmieniu z 1929 r.

Czechosłowacja *l

Z a s t r z e ż e n i e zawarte w dokumencie ratyfikacyjnym,

złożonym w dniu 18 marca 1992 r., oraz w nocie werbalnej

Federalnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych z dnia 13

marca 1992 r., która została wręczona Sekretarzowi Generalnemu w trakcie składania dokumentu ratyfikacyjnego

Zgodnie z artykułem 64 Konwencji o ochronie praw

człowieka i podstawowych wolności , Czeska i Słowacka

Republika Federacyjna zgłasza zastrzeżenie w odniesieniu do

artykułów 5 i 6 tej treści , że artykuły te nie będą stanowiły

przeszkody dla wymierzania dyscyplinarnych środków penitencjarnych zgodnie z artykułem 17 Ustawy nr 76/ 1959

Zbioru ustawo niektórych warunkach służby żołnierzy .

O ś w i a d c z e n i e zawarte w nocie werbalnej Federalnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych z dnia 13 marca 1992

r. , wręczonej Sekretarzowi Generalnemu w trakcie składania

dokumentu ratyfikacyjnego w dniu 18 marca 1992 r.

Czeska i Słowacka Republika Federacyjna oświadcza , iż

przez okres pięciu lat, który będzie automatycznie przedłużany na kolejne okresy pięcioletnie, chyba że Czeska

i Słowacka Republika Federacyjna wycofa swe oświadczenie

przed upływem wskazanego okresu

a) uznaje kompetencje Europejskiej Komisji Praw Człowieka

do przyjmowania, zgodnie z artykułem 25 Konwencji ,

skarg od każdej osoby, organizacji pozarządowej bądź

grupy jednostek, która uważa, iż stała się ofiarą naruszenia

praw zawartych w: Konwencji o ochronie praw człowieka

i podstawowych wolności , artykułach od 1 do 4 Protokołu nr 4 oraz artykułach od 1 do 5 Protokołu nr 7 - w przypadkach gdy naruszenie praw zagwarantowanych w wyżej wymienionych dokumentach miało miejsce po wejś­

ciu w życie tych dokumentów w stosunku do Czeskiej

i Słowackiej Republiki Federacyjnej;

b) uznaje, pod warunkiem wzajemności , właściwość Europejskiego Trybunału Praw Człowieka zgodnie z artykułem 46 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności do interpretacji i stosowania : Konwencji, artykułów od 1 do 4 Protokołu nr 4 oraz

artykułów od 1 do 5 Protokołu nr 7 w przypadkach

gdy naruszenie praw zagwarantowanych w wyżej wymienionych dokumentach miało miejsce po wejściu

w życie tych dokumentów w stosunku do Czeskiej

i Słowackiej Republiki Federacyjnej .

*1

Po podziale Czechosłowacji na dwa suwerenne państwa Czec hy

i Słowacja występują osobno o przyjęcie do Rady Europy.

Zastrzeżenia

Poz. 285

1270

i oświadczenia do Konwencji będą rozpatrywane

jako przedmiot sukcesji osobno przez każde z państw - sukceso­

rów .

O Ś w i a d c z e n i e zawarte w nocie werbalnej Stałego

Przedstawiciela z dnia 8 kwietnia 1992 r., zarejestrowanej

w Sekretariacie Generalnym tego samego dnia

Czeska i Słowacka Republika Federacyjna , nawiązując

do artykułu 64 ustęp 2 Konwencji o ochronie praw człowieka

i podstawowych wolności zawartej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. i ratyfikowanej przez Czeską i Słowacką

Republikę Federacyjną w dniu 18 marca 1992 r., ma zaszczyt

poinformować , iż warunki zawarte w artykule 17 Ustawy

o niektórych warunkach służby członków sił zbrojnych , Nr

76/ 1959 w Zbiorze ustaw są następujące

Artykuł 17

1. Sankcjami dyscyplinarnymi są : nagana, kary za drob ne przewinienia, kary pozostawania pod nadzorem, degrada cja o jeden stopień, a w przypadku podoficerów - degrada cja do szeregowego .

2. Karami dyscyplinarnymi pozostawania pod nadzorem

koszar, lekkie pozbawienie wolności

oraz areszt domowy.

są : zakaz opuszczania

3. Maksymalny okres trwania kary dyscyplinarnej pozo stawania pod nadzorem wynosi 21 dni .

Finlandia

Z a s t r z e ż e n i e zawarte w dokumencie ratyfikacyjnym

złożonym w dniu 10 maja 1990 r.

Zgodnie z artykułem 64 Konwencji , Rząd Finlandii

zgłasza następujące zastrzeżenie w odniesieniu do prawa do

publicznego rozpatrzenia sprawy, zagwarantowanego war tykule 6 ustęp 1 Konwencji

W chwili obecnej Finlandia nie może zagwarantowa ć

prawa do ustnego rozpatrzenia sprawy w takim stopniu ,

ponieważ obecne ustawodawstwo fińskie nie przewiduje

takiego prawa . Odnosi się to do

1. Postępowania przed sądami apelacyjnymi, Sądem

Najwyższym, sądami wodnymi oraz Wodnym Sądem Apela cyjnym zgodnie z rozdziałem 26 ustęp 7 i 8, jak również

z rozdziałem 30 ustęp 20 Kodeksu postępowania sądowego

oraz rozdziałem 16 ustęp 14 i 39 Ustawy wodnej .

2. Postępowania przed okręgowymi sądami administracyjnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym , zgodnie

z ustępem 16 Ustawy o okręgowych sądach administracyjnych i ustępem 15 Ustawy o Naczelnym Sądzie Administ racyjnym.

3. Postępowania przed Sądem Ubezpieczeń jako sądem

ostatniej instancji, zgodnie z ustępem 9 Ustawy o Sądzie

Ubezpieczeń .

4 . Postępowania przed Komisją Apelacyjną Ubezpieczeń Społecznych zgodnie z ustępem 8 Dekretu o Komisji

Apelacyjnej Ubezpieczeń Społecznych .

Postanowienia ustaw fińskich, o których wyżej mowa,

zostały załączone do niniejszego zastrzeżenia jako oddzielny

aneks.

Francja

Z a s t r z e ż e n i a i o ś w i a d c z e n i e zawarte w dokumencie ratyfikacyjnym złożonym w dniu 3 maja 1974 r.

Składając niniejszy dokument ratyfikacyjny, Rząd Republiki składa następujące oświadczenie

Artykuły 5 i 6

Rząd Republiki, zgodnie z artykułem 64 Konwencji ,

zgłasza zastrzeżenie w odniesieniu do artykułów 5 i 6 tej

treści , że artykuły te nie będą stanowiły przeszkody dla

Dzienn ik Ustaw Nr 61

-

-

1272

Ustawie z dnia 1 czerwca 1922 r. zmieniającej Ustawę

karną , Kodeks postępowania karnego oraz akty wykona-

wcze do nich, LGB1, 1922 Nr 21 ,

Ustawie z dnia 23 grudnia 1958 r. o ochronie osób

oraz pomocy społecznej dla osób młodych,

LGB1 , 1959 Nr 8 .

młodych

Artykuł 8 (zastrzeżenie wycofane) .

Tłumaczenie

Załącznik do listu 112596 C

Stałe Przedstawicielstwo

Księstwa Liechtenstein

Strasbourg, dnia 23 maja 1991 r.

Szanowna Pani,

Mam zaszczyt w Imieniu mojego Rządu

powiadom i ć

Panią o następujących zmianach , które muszą zostać doko -

nane w odniesieniu do ustaw Liechtensteinu wymienionych

w zastrzeżeniu zgłoszonym przez Ksi ę stwo Liechtenstein co

do artykułu 6 ustęp 1 Konwencji

Ustawa z dnia 31 grudnia 1913 r. o wprowadzen iu

Kodeksu postępowania karnego, LG B 1, 1914 Nr 3 została

zastąpiona Kodeksem postępowania karnego z dnia 18

października 1988 r. , LGB1 , 1988 Nr 62.

Ustawowe postanowienia o postępowaniu karnym

w odn iesieniu do sprawstwa nieletnich zostały wydane

w Ustawie o postępowan i u karnym w sprawach dotyczących

sprawstwa nieletnich z dnia 20 maja 1987 r., LGB1 , 1988

Nr 39.

Proszę Panią o przyjęcie

wyrazów mego najwyższego

poważania .

Podpisano: (Roland Marxer)

Stały Przedstawiciel

Pani Catherine Lalumiere

Sekretarz Generalny

Rada Europy

Strasbourg

Uwaga Sekretariatu : List został zarejestrowany w Sek retariacie Generalnym w dniu 24 maja 1991 r.

Malta

o ś w i a d c z e n i e złożone w trakcie składania podpisu

w dniu 12 grudnia 1966 r., zawarte w dokumencie ratyfika cyjnym złożonym w dniu 23 stycznia 1967 r.

1. Oświadczen i e interpretacyjne

Rząd Malty oświadcza , że będzie interpretował ustęp

2 artykułu 6 Konwencj i w ten sposób, że n ie wyki ucza on , aby

szczególne ustawy nakładały na jakąkolwiek oskarżoną osobę ciężar udowodnienia pewnych faktów na podstawie

takich ustaw.

2 . Rząd Malty, mając na uwadze artykuł 64 Konwencji

oraz kierując się chęcią uniknięcia jakiejkolwiek niepewności

co do stosowania artykułu 10 Konwencji, oświadcza, że

Konstytucja Malty zezwala na nakładanie takich ograniczeń

na urzędników państwowych w odniesieniu do wolności

wyrażania przez nich opinii , jakie mogą być rozsądnie uspra wiedliwione w demokratycznym społeczeństwie . Kodeks

-

Poz. 285

postępowania urzędników państwowych na Malcie wyklucza, aby brali oni czynny udz i ał w dyskusjach publicznych

bądź innej działalności politycznej w czasie godzin pracy lub

na teren ie urzędu.

3. Rząd Malty, mając na uwadze artykuł 64 Konwencji ,

że zasada obrony koniecznej, dopuszczona

w punkcie (a) ustępu 2 artykułu 2 Konwencji, będzie miała

zastosowanie na Malcie również w obronie mienia w stopniu

wymaganym przez postanowienia paragrafów a. i b. ustępu

238 Kodeksu karnego Malty, którego tekst, włączni e z po przedzającym go ust ę pem 237, ma następujące brzmienie

oświadcza ,

,, 237 . Nie zostaje popełnione przestępstwo , gdy zabójstwo lub uszkodzenie ciała zostało nakazane lub dozwolone

prawem, lub przez uprawnioną władzę bądź zostało wymu szone przez rzeczywistą konieczność , bądź w prawni e dozwolonej samoobronie lub w prawnie dozwolonej obroni e

innej osoby.

238. Przypadki obrony kon iecznej

innymi

obejmują

mi ę dzy

a) gdy zabójstwo bądź uszkodzenie ciała zostało dokonan e

w trakcie działań mających na celu odparcie w czasie

nocy wdzierania się bądź wyłamywania ogrodzeń , ś cian

lub drzwi wejściowych jakiegokolwiek domu lub zamie szkałego mieszkania, bądź jakichkolwiek przynależności

połączonych bezpośrednio lub pośrednio z takim do mem lub mieszkaniem;

b) gdy zabójstwo bądź uszkodzenie ciała zostało dokonan e

w trakcie działania mającego na celu obronę przed

jakąkolwiek osobą dokonującą kradzieży lub grabieży

z użyciem przemocy bądź usiłującą popełnić taką kra dzież lub grabież ;

c) gdy zabójstwo bądź uszkodzenie ciała zostało wymu szone rzeczywistą koniecznością obrony własnego dzie wictwa lub dziewictwa innej osoby."

Holandia

O Ś w i a d c z e n i e zawarte w liście Stałego Przedstawi Holandii z dnia 24 grudnia 1985 r. , zarejestrowanym

w Sekretariacie Generalnym w dniu 3 stycznia 1986 r.

cie
a

Wyspa Aruba, która w chwili obecnej nadal stanowi

część Antyli Holenderskich, uzyska w dniu 1 stycznia 1986 r.

autonomię wewnętrzną jako kraj w ramach Królestwa Holan -

dii. W konsekwencji , od tego czasu Królestwo nie będzie się

już składać z dwóch krajów, tj . Holandii (Królestwa w Euro-

pie) i Antyli Holenderskich (położonych w regionie Karai bów) , lecz składać się będzie z trzech krajów, tj . dwóch

wymienionych powyżej oraz kraju Aruby . Ponieważ zmiany,

jakie zajdą w dniu 1 stycznia 1986 r. , dotyczą wyłącznie

przesunięć w wewnętrznych stosunkach konstytucyjnych

w ramach Królestwa Holandii, a Królestwo jako takie pozos tanie podmiotem prawa międzynarodowego , z którym zawie rane są umowy, wspomniane zmiany nie będą miały wpływu

w zakresie prawa międzynarodowego na umowy zawarte

przez Królestwo, mające już zastosowanie do Antyli Holen derskich, włączywszy Arubę . Umowy te pozostaną w mocy

wobec Aruby w jej nowym charakterze jako kraju w ramach

Królestwa . Umowy te od dnia 1 stycznia 1986 r. , w zakresie

dotyczącym Królestwa Holandii , będą miały zastosowanie

wobec Antyli Holenderskich (bez Aruby) i Aruby.

-

W konsekwencji umowy wymienione w załączniku,

których Królestwo Holandii jest Stroną i które mają za stosowanie wobec Antyli Holenderskich , będą od dnia

1 stycznia 1986 r. w zakresie dotyczącym Królestwa Holandii

mieć zastosowanie wobec Antyli Holenderskich i Aruby .

Lista konwencji wyszczególnionych w oświadczeniu

Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych

wolności ... . .. ... ... ........ . . . . . .. ........ . ......... . .. .. .. . ...... . ... .

Portugalia

Z a s t r z e ż e n i a zawarte w I iście Stałego PrzedstawiPortugalii z dnia 8 listopada 1978 r., wręczonym

Sekretarzowi Generalnemu w trakcie składania dokumentu

ratyfikacyjnego w dniu 9 listopada 1978 r.

cie
a

Zgodnie z artykułem 64 Konwencji, Rząd Republiki

Portugalskiej zgłasza następujące zastrzeżenia

I. Artykuł 5 Konwencji będzie stosowany z zastrzeże­

niem artykułów 27 i 28 Wojskowego regulaminu dyscyplinarnego, które przewidują stosowanie aresztu wobec

członków sił zbrojnych.

Artykuły 27 i 28 Wojskowego regulaminu dyscyplinarnego mają następujące brzmienie

Artykuł 27

1. Areszty obejmują : umieszczenie sprawcy w budynku

przeznaczonym w tym celu, w odpowiednim miejscu, baraku

lub ośrodku wojskowym, w odpowiednich kwaterach na

pokładzie statku lub - w razie braku powyższych - w miejscu określonym przez kompetentną władzę .

2. Członkowie Sił Zbrojnych mogą wykonywać przy dzielone im obowiązki pomiędzy pobudką a zachodem

słońca w trakcie okresu zatrzymania .

Artykuł 28

Ścisły areszt obejmuje zatrzymanie sprawcy w budynku

przeznaczonym na ten cel.

II. Artykuł 7 Konwencji będzie stosowany, z zastrzeże­

niem artykułu 309 Konstytucji Republiki Portugalskiej, który

przewiduje postawienie w stan oskarżenia i osądzenie oficerów i personelu państwowych sił policyjnych (PIDE-DGS).

Artykuł 309 Konstytucji ma następujące brzmienie

1. Ustawa nr 8/ 75 z dnia 26 lipca 1975 r. pozostaje

w mocy wraz ze zmianami wprowadzonymi przez Ustawę nr

16/ 75 z dnia 23 grudnia 1975 r. i Ustawę nr 18/ 75 z dnia 28

grudnia .

2. Przestępstwa, o których mowa w artykułach 2(2). 3,

4(b) i 5 ustawy, o której mowa w poprzednim paragrafie,

mogą zostać ściślej określone przez ustawę .

3. Wyjątkowe okoliczności łagodzące przewidziane

w artykule 7 wspomnianej ustawy mogą zostać szczegółowo

uregulowane przez ustawę .

[Ustawa nr 8/ 75 określa kary mające zastosowanie

wobec oficerów, urzędników i współpracowników byłego

Generalnego Dyrektoriatu Bezpieczeństwa (poprzednio

-

Poz. 285

Międzynarodowej i Państwowej Policji Obronnej) , rozwią­

zanego po 25 kwietnia 1974 r., oraz przewiduje, że sądy

wojskowe są właściwe w takich sprawach].

III- VI. Artykuły 1 0, 11 i 4(3) b (zastrzeżenia wycofane) .

San Marino

O Ś w i a d c z e n i e zawarte w dokumencie ratyfikacyjnym złożonym w dniu 22 marca 1989 r.

Rząd Republiki San Marino, choć potwierdza swoje

niezmienne zobowiązanie , aby nie planować ani nie zezwalać na jakiekolwiek odstępstwa od zaciągniętych zobowiązań, uważa się za zmuszony do podkreślenia faktu, że

bądąc państwem o ograniczonych rozmiarach terytorialnych ,

zmuszony jest do szczególnej troski w sprawach dotyczących

zamieszkania, pracy i świadczeń społecznych dla cudzoziemców, nawet jeżeli nie są oni objęci europejską Konwencją

o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności bądź

protokołami do Konwencji .

Z a s t r z e ż e n i e zawarte w dokumencie ratyfikacyjnym

złożonym w dniu 22 marca 1989 r.

W odniesieniu do postanowień artykułu 11 Konwencji

prawa do tworzenia związków zawodowych ,

Rząd Republiki San Marino oświadcza , że w San Marino

istnieją i działają dwa związki zawodowe, że artykuły

2 i 4 Ustawy nr 7 z dnia 17 lutego 1961 r. o ochronie

zatrudnienia i pracowników przewidują, iż stowarzyszenia

lub związki zawodowe muszą zostać zarejestrowane w sądzie

oraz że taka rejestracja może zostać uzyskana pod warunkiem, że stowarzyszenie zrzesza co najmniej sześć kategorii

pracowników oraz posiada co najmniej 500 członków.

dotyczącego

Hiszpania

Z a s t r z e ż e n i a i o ś w i a d c z e n i a złożone w trakcie

składania dokumentu ratyfikacyjnego w dniu 4 października

1979 r.

I. Zastrzeżenia

Zgodnie z artykułem 64 Konwencji, Hiszpania składa

w odniesieniu do stosowania następujących

zastrzeżenia

postanowień

1. Artykułów 5 i 6, o ile mogą one pozostawać w sprzeczności z postanowieniami dyscyplinarnymi odnoszącymi się

do Sił Zbrojnych, figurującymi w

i księdze 3, części XXIV Kodeksu

skowej.

księdze

2,

części

sprawiedliwości

XV

woj-

Krótkie przytoczenie stosownych postanowień

Kodeks sprawiedliwości wojskowej przewiduje, że ukaranie drobnych wykroczeń może zostać nakazane bezpośred­

nio przez urzędowego przełożonego sprawcy po wyjaśnieniu

faktów. Ukaranie poważnych wykroczeń podlega śledztwu

o charakterze sądowym, w trakcie którego oskarżony musi

mieć zapewnioną rozprawę. Kary oraz upoważnienie do ich

nakładania są określone w ustawie. W każdym przypadku

oskarżony może odwoływać się przeciwko karze do swojego

bezpośredniego przełożonego i wyżej. aż do głowy Państwa.

pomocy tłumacza , zawartą wartyku le 6 ustęp 3 c i d Konwencji' jako nie zwalniającą na stałe beneficjenta od uiszczenia

zapłaty za powstałe koszty .

Oświadczenie zawarte w liście Szefa Federalnego Departamentu Spraw Zagranicznych z dnia 16 maja 1989 r. ,

zarejestrowanym w Sekretariacie Generalnym w dniu 19

maja 1988 r.

Oświadczenie w sprawie interpretacji artykułu 6 ustęp 1,

dokumencie ratyfikacyjnym złożonym przez

dniu 28 listopada 1974 r. , zostało uznane za

nieważne w kontekście sprawy dotyczącej rozstrzygnięcia

zasadności oskarżenia w sprawie karnej; zgodnie z orzecze niem wydanym przez Europejski Trybunał Praw Człowieka

w dniu 29 kwietnia 1988 r. w sprawie Belilos

(20/ 1986/ 118/ 167) zakres oświadczenia jest ograniczony

wyłącznie odnośnie do rozstrzygania praw i obowiązków

o charakterze cywilnym na podstawie tego postanowienia .

zawarte w

Szwajcarię w

Od dnia 29 kwietnia 1988 r. oświadczenie, o którym

wyżej mowa, ma następujące brzmienie

" Szwajcarska Rada Federalna uważa, że gwarancja

uczciwego procesu, zawarta w artykule 6 ustęp 1 Konwencji,

przy rozstrzyganiu praw i obowiązków o charakterze cywilnym ma wyłącznie na celu zapewnienie ostatecznej kontroli

sądowej nad działaniami lub decyzjami władz publicznych

odnoszącymi się do takich praw lub obowiązków . Dla celów

obecnego oświadczenia « ostateczna kontrola sądowa »

oznacza kontrolę sądową ograniczoną do stosowania prawa ,

taką jak kontrola kasacyjna" .

Oświadczenie załączone do listu Federalnego Departamentu Spraw Zagranicznych z dnia 23 grudnia 1988 r.,

zarejestrowanego w Sekretariacie Generalnym w dniu 28

grudnia 1988 r., zmienionego* ) listem Stałego Przedstawiciela z dnia 13 lutego 1989 r.

Przedłożenie, zgodnie z artykułem 64 ustęp 2 europejs-

kiej Konwencji o ochronie praw człowieka, wykazu i krót kiego przytoczenia federalnych i kantonalnych postanowień

ustawowych objętych - ze skutkiem od dnia 29 kwietnia

1988 r. - oświadczeniem interpretacyjnym odnośnie do

artykułu 6 ustęp 1 Konwencji, wydanym przez Szwajcarską

Radę Federalną w dniu 28 listopada 1974 r. i zmodyfikowa nym w dniu 16 maja 1988 r. w następstwie orzeczenia

wydanego przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w dniu

29 kwietnia 1988 r. w sprawie Belilos.

Zgodnie z ogłoszeniem w dniu 16 maja 1988 r. po

złożeniu modyfikacji interpretacji artykułu 6 ustęp 1 europej-

skiej Konwencji praw człowieka Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy, Szwajcaria, zgodnie z artykułem 64

ustęp 2 Konwencji, przedkłada następujący wykaz federal -

*1

Uwaga Sekretariatu : Zmiana dotyczyła tekstu w odniesieniu do

-

Poz. 285

nych i kantonalnych postanowień ustawowych, objętych , ze

skutkiem od dnia 29 kwietnia 1988 r., oświadczeniem

interpretacyjnym, wydanym przez Szwajcarską Radę Federalną w dniu 28 listopada 1974 r. i zmodyfikowanym w dniu 16

maja 1988 r.

W świetle przedłużającej się niepewnośc i wynikającej

z orzecznictwa Europejskiego Trybunalu Praw Człowieka

odnoszącego się do zakresu artykułu 6 ustęp 1 Konwencji ,

dotyczącej pojęcia "rozstrzygania o prawach i obowiązkach

o charakterze cywilnym" , Rada Federalna nie jest w stanie

przedłożyć wyczerpującego wykazu federalnych i kantonalnych postanowień ustawowych, które powinny być objęte

oświadczeniem interpretacyjnym. Do czasu wyjaśnienia

sprawy przez Europejski Trybunal Praw Człowieka lub przez

Komitet Ministrów w drodze orzecznictwa lub w drodze

zwyczajowej. Szwajcarska Rada Federalna uznaje, że ten

wykaz nie może być uważany za wyczerpujący oraz w żaden

sposób nie przesądza stanowiska , jakie Rada Federalna

mogłaby zająć w konkretnej sprawie co do zakresu pojęcia

" rozstrzygania o prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym ".

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

O Ś w i a d c z e n i e zawarte w liście Stałego Przedstawiciela z dnia 3 kwietnia 1984 r. , zarejestrowanym w Sek retariacie Generalnym w dniu 3 kwietnia 1984 r.

Mam zaszczyt nawiązać do artykułu 63 Konwencji

o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności , na

podstawie którego Konwencja została rozciągnięta na Brunei

w dniu 12 września 1967 r. Działając z polecenia Głównego

Sekretarza Stanu Jej Królewskiej Mości do Spraw Zagranicz nych i Wspólnoty Brytyjskiej, mam obecnie zaszczyt poinfor mować Pana, iż z chwilą gdy Brunei Darrussalam ponownie

podjął pełną odpowiedzialność jako suwerenne i niepodległe

państwo w dniu 31 grudnia 1983 r. , Rząd Zjednoczonego

Królestwa nie ponosi już odpowiedzialności za jego sprawy

zagraniczne .

Wykaz terytoriów, za których stosunki międzynarodowe

odpowiedzialność ponosi Rząd Jej Królewskiej Mości w Zje-

dnoczonym Królestwie oraz wobec których

europejską Konwencję praw człowieka.

1. Anguilla

2. Bermudy

3 . Brytyjskie Wyspy Dziewicze

4 . Kajmany

5. Falklandy

6. Gibraltar

7. Guernsey

8 . Wyspa Man

9. Jersey

10. Montserrat

11 . Święta Helena

12. Wyspy Turks i Caicos

artykułu 79 Ustawy federalnej o postępowaniu administracyjnym

z dnia 20 grudnia 1968 r.

kwiecień

1984 r.

rozciągnięto

-

3.

Oświadczenia

do

nobrzmiące

Protokołów

do

Protokołu

1276

nr 2 oraz jed nr 3 i nr 5

Republika Federalna Niemiec

O Ś w i a d c z e n i e zawarte w liście Stałego Przedstawiciela Republiki Federalnej Niemiec z dnia 3 stycznia 1969 r.,

wręczonym Sekretarzowi Generalnemu w czasie składania

dokumentu ratyfikacyjnego w tym samym dniu

Mam zaszczyt oświadczyć , w imieniu Rządu Republiki

Federalnej Niemiec, przy okazji składania dokumentu ratyfikacyjnego, że Protokoły nr 2, nr 3 i nr 5 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

będą obowiązywać również na terytorium Berlina od dnia,

w którym wejdą one w życie wobec Republiki Federalnej

Niemiec.

Grecja

Poz. 285

z którym zawierane są umowy, wspomniane zmiany nie

będą miały wpływu w zakresie prawa międzynarodowego na

umowy zawarte przez Królestwo, mające już zastosowanie

do Antyli Holenderskich, włączywszy Arubę . Umowy te

pozostaną w mocy wobec Aruby w jej nowym charakterze

jako kraju w ramach Królestwa . Umowy te od dnia 1 stycznia

1986 r., w zakresie dotyczącym Królestwa Holandii, będą

miały zastosowanie wobec Antyli Holenderskich (bez Aruby)

i Aruby.

W konsekwencji , umowy wymienione w załączniku ,

których Królestwo Holandii jest Stroną i które mają zastosowanie wobec Antyli Holenderskich, będą od dnia

1 stycznia 1986 r. , w zakresie dotyczącym Królestwa Holandii, miały zastosowanie wobec Antyli Holenderskich i Aruby .

4. O ś w i a d c z e n i a d o P r o t o koł u nr 8

Francja

O Ś w i a d c z e n i e złożone w czasie składania dokumentu ratyfikacyjnego w dniu 8 stycznia 1975 r.

O Ś w i a d c z e n i e złożone w czasie podpisywania, w dniu

19 marca 1985 r.

Składając niniejszy dokument ratyfikacyjny, Stały Przed -

Procedura zatwierdzenia przez Francję Protokołu nr 8 do

Konwencji o ochronie praw człowieka · i podstawowych

wolności będzie przeprowadzana w świetle środków pod jętych w Radzie Europy dla stosowania tego aktu .

stawicieloświadczył , że Protokoły

nr 2, nr 3 i nr 5 wejdą

w życie wobec Grecji w dniu 28 listopada 1974 r., tj . w dniu

złożenia dokumentu ratyfikacyjnego do Konwencji z 4 listopada 1950 r. oraz Protokołu z 20 marca 1952 r. Przypomniał on o oświadczeniu złożonym przez Ministra Spraw

Zagranicznych Grecji w dniu 28 listopada 1974 r. w czasie

składania dokumentu ratyfikacyjnego do Konwencji i wy mienionego Protokołu oraz przy podpisywaniu Protokołu nr

5 z 20 stycznia 1966 r., zgodnie z którym Grecja powinna bez

zwłoki przystąpić do wszystkich aktów związanych z Kon wencją ze skutkiem od dnia 28 listopada 1974 r.

Holandia

O Ś w i a d c z e n i e zawarte w dokumencie ratyfikacyjnym ' złożonym w dniu 11 października 1966 r.

Zatwierdzamy niniejszym dla Królestwa w Europie, Suri namu oraz Holenderskich Indii Zachodnich , w odniesieniu

do wszystkich postanowień w nim zawartych, zawarty powyżej Protokół .

Oświadczenie zawarte w liście Stałego Przedstawiciela

Holandii z dnia 24 grudnia 1985 r., zarejestrowanym w Sekretariacie Generalnym w dniu 3 stycznia 1986 r.

Republika Federalna Niemiec

O Ś w i a d c z e n i e złożone w czasie składania dokumen tu ratyfikacyjnego w dniu 19 września 1989 r.

W związku ze złożeniem w dniu dzisiejszym dokumentu

ratyfikacyjnego do Protokołu nr 8 do Konwencji o ochronie

praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 19 marca

1985 r., mam zaszczyt w imieniu Rządu Republiki Federalnej

Niemiec oświadczyć , że Protokół nr 8 będzie obowiązywać

również na terytorium Berlina od dnia, w którym wejdzie on

w życie wobec Republiki Federalnej Niemiec .

Irlandia

Oświadczenie zawarte w liście Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 18 marca 1988 r., złożonym Sekretarzowi

Generalnemu w czasie składania dokumentu ratyfikacyjnego

Wicepremier oraz Minister Spraw Zagranicznych Irlandii

Wyspa Aruba, która w chwili obecnej nadal stanowi

część Antyli Holenderskich, uzyska w dniu 1 stycznia 1986 r.

autonomię wewnętrzną jako kraj w ramach Królestwa Holandii . W konsekwencji, od tego czasu Królestwo nie będzie się

już składać z dwóch krajów, tj. Holandii (Królestwa w Europie) i Antyli Holenderskich (położonych w regionie Karaibów), lecz składać się będzie z trzech krajów, tj. dwóch

wymienionych powyżej oraz kraju Aruby.

Ponieważ zmiany, jakie zajdą w dniu 1 stycznia 1986 r.,

dotyczą wyłącznie przesunięć w wewnętrznych stosunkach

konstytucyjnych w ramach Królestwa Holandii, a Królestwo

jako takie pozostanie podmiotem prawa międzynarodowego ,

zobowiązali mnie do złożenia w czasie składania dokumentu

ratyfikacyjnego oświadczenia stwierdzającego , że Rząd Ir landii uważa za istotne, aby Europejska Komisja Praw Czło ­

wieka włączyła do swojego regulaminu wewnętrznego postanowienie, zgodnie z którym przed skierowaniem wniosku

do Izby Komisji , jak przewiduje Protokół nr 8, Państwo

członkowskie , przeciw któremu taki wniosek został złożony ,

miałoby możliwość wyrazić swoją opinię w kwestii uznania,

czy wniosek powinien być rozpatrywany przez Izbę czy też

przez Komisję. Według Rządu Irlandii jest oczywiste, że

Europejska Komisja Praw Człowieka powinna przewidzieć

tego rodzaju procedurę konsultacyjną .

Holandia

o ś w i a d c z e n i e zawarte w dokumencie przyjęcia, zło­

żonym w dniu 11

grudnia 1986 r.

Królestwo Holandii przyjmuje wymieniony Protokół

w imieniu Królestwa w Europie, Antyli Holenderskich i Aruby.

Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

o ś w i a d c z e n i e zawarte w liście Stałego Przedstawiciela Zjednoczonego Królestwa z dnia 18 kwietnia 1986 r.,

złożone Sekretarzowi Generalnemu w czasie składania doku mentu ratyfikacyjnego w dniu 21 kwietnia 1986 r.

W związku z wejściem w życie nowych procedur przewidzianych Protokołem zostałem zobowiązany przez Sekreta rza Stanu odpowiedzialnego za sprawy zagraniczne i sprawy

Wspólnoty Brytyjskiej Rządu Jej Królewskiej Mości do

oświadczenia , że Rząd Zjednoczonego Królestwa rozumie, iż

Europejska Komisja Praw Człowieka utworzy, w swym

regulaminie proceduralnym lub w inny sposób, mechanizm

-

Poz. 285 i 286

konsultacji między Komisją a Państwem członkowskim ,

przeciw któremu został złożony wniosek, w kwestii ustalenia,

czy wniosek taki powinien być rozpatrywany przez Izbę, czy

też przez Komisję .

Zjednoczone Królestwo przykłada duże znaczenie do

ustanowienia procedury takich konsultacji .

O ś w i a d c z e n i e zawarte w dokumencie ratyfikacyjnym złożonym w dniu 21 kwietnia 1986 r.

Protokół ratyfikowany jest w imieniu : Zjednoczonego

Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej , Wyspy Jersey, Wyspy Guernsey, Wyspy Man, Anguilli , Bermud, Dzie wiczych Wysp Brytyjskich, Kajmanów, Falklandów, Wysp

Środkowej Georgii i Sandwich, Gibraltaru, Montserratu,

Świętej Heleny oraz terytoriów przyległych, Wysp Turks

i Caicos.

5. Informacje o zmianach dotyczących stron Konwencji

o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności można

uzyskać w Departamencie Prawno- Traktatowym Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Minister Spraw Zagranicznych : K. Skubiszewski

286

OŚWIADCZENIE RZĄDOWE

z dnia 7 kwietnia 1993 r.

w sprawie deklaracji o uznaniu kompetencji Europejskiej Komisji Praw Człowieka oraz jurysdykcji Europejskiego Trybunału Praw Człowieka .

Podaje się niniejszym do wiadomości , że zgodnie z artykułem 25 i artykułem 46 Konwencji o ochronie praw

człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zostały złożone dnia 19 marca

1993 r. Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy deklaracje

w sprawie uznania kompetencji Europejskiej Komisji Praw

Człowieka oraz w sprawie uznania jurysdykcji Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka.

Zgodnie z treścią tych deklaracji obowiązują one przez

okres trzech lat, począwszy od dnia 1 maja 1993 r., przy czym

ich ważność będzie automatycznie przedłużana na kolejne

okres trzyletnie.

Jednocześnie

podaje

się

do

wiadomości

co

nastę­

puje

1. Teksty deklaracji Rządu Rzeczypospolitej Polskiej, złożonych Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy dnia 19 marca

1993 r. w Strasburgu

Rzeczpospolita Polska

Minister

Spraw Zagranicznych

Warszawa, 1 marca 1993 r.

Deklaracja

Rząd Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z artykułem 25 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych

wolności, otwartej do podpisu w Rzymie 4 listopada 1950 r., uznaje na okres trzech lat, począwszy od dnia 1 maja 1993 r.,

kompetencję Europejskiej Komisji Praw Człowieka w zakresie przyjmowania skarg skierowanych do Sekretarza Generalnego

Rady Europy przez każdą osobę, organizację pozarządową lub grupę jednostek uważających się za ofiary naruszenia przez

Polskę praw wynikających z tej konwencji . Skargi te będą mogły odnosić się do wszystkich czynów, decyzji i faktów, które

nastąpią po dniu 30 kwietnia 1993 r.