Ustawa z dnia 3 kwietnia 1993 r. o normalizacji.

1.

Ustawa określa zasady prowadzenia i organizacji działalności normalizacyjnej oraz

zasady opracowywania i stosowania Polskich Norm.

2.

Ustawa nie reguluje spraw związanych z opracowywaniem innych niż Polskie Normy dokumentów

normalizacyjnych przez podmioty gospodarcze, stowarzyszenia i jednostki organizacyjne.

3.

Przepisów ustawy nie stosuje się do normatywów - wskaźników pracy, płac, zaspokajania

potrzeb, zużycia surowców, materiałów, paliw i energii, ubytków naturalnych, zaopatrzenia

i obrotu oraz kosztorysowych i urbanistycznych.

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o

1)

działalności normalizacyjnej - rozumie się przez to działalność zarówno krajową, jak

i w ramach współpracy międzynarodowej i regionalnej, obejmującą

a)

określanie stanu i kierunków rozwoju normalizacji,

b)

prace badawczo-rozwojowe dotyczące podstaw i metod działalności normalizacyjnej,

c)

prace związane z programowaniem, planowaniem oraz opracowywaniem, opiniowaniem, uzgadnianiem

norm i ich zmian, zwane dalej „pracami normalizacyjnymi”,

2)

wyrobach - rozumie się przez to również ich części, podzespoły, zespoły, surowce,

materiały, paliwa, produkty rolnictwa, leśnictwa i morskie, środki spożywcze, używki

i substancje dodatkowe, opakowania, przedmioty użytku, a także obiekty budowlane i

ich części w rozumieniu prawa budowlanego,

3)

podmiotach gospodarczych - rozumie się przez to podmioty prowadzące działalność gospodarczą

na podstawie odrębnych przepisów.

1.

Polskie Normy są normami krajowymi, oznaczanymi symbolem „PN”.

2.

Polskie Normy określają wymagania, metody badań oraz metody i sposoby wykonywania

innych czynności, w szczególności w zakresie

1)

bezpieczeństwa pracy i użytkowania oraz ochrony życia, zdrowia, mienia i środowiska,

z uwzględnieniem potrzeb ludzi niepełnosprawnych,

2)

podstawowych cech jakościowych wspólnych dla asortymentowych grup wyrobów, w tym właściwości

techniczno-użytkowych surowców, materiałów, paliw i energii powszechnie stosowanych

w produkcji i obrocie,

3)

głównych parametrów, typoszeregów, wymiarów przyłączeniowych i innych charakterystyk

technicznych związanych z klasyfikacją rodzajową i jakościową oraz zamiennością wymiarową

i funkcjonalną wyrobów,

4)

projektowania obiektów budowlanych oraz warunków wykonania i odbioru, a także metod

badań przy odbiorze robót budowlano-montażowych,

5)

dokumentacji technicznej.

3.

Polskie Normy określają ponadto powszechnie używane pojęcia, nazwy, oznaczenia i symbole

w zakresie, o którym mowa w ust. 2, a także metody prowadzenia działalności normalizacyjnej

oraz badań i certyfikacji.

1.

Tworzy się państwową jednostkę organizacyjną pod nazwą Polski Komitet Normalizacyjny,

zwaną dalej „Komitetem”.

2.

Komitet jest organem kolegialnym podległym Prezesowi Rady Ministrów.

Komitet jest jednostką budżetową działającą na zasadach określonych przepisami prawa

budżetowego.

1.

W skład Komitetu wchodzą: Prezes, zastępcy Prezesa, Sekretarz oraz członkowie.

2.

Członkami Komitetu są

1)

osoby reprezentujące naczelne organy administracji państwowej, w tym odpowiedzialne

za bezpieczeństwo pracy, ochronę zdrowia oraz środowiska - w liczbie 6,

2)

osoby reprezentujące organizacje gospodarcze, naukowe, techniczne i społeczne, w tym

związki zawodowe i organizacje konsumenckie - w liczbie 14,

3)

przewodniczący Normalizacyjnych Komisji Problemowych - w liczbie 5.

3.

Prezesa Komitetu powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów.

4.

Zastępców Prezesa i Sekretarza Komitetu powołuje i odwołuje, na wniosek Prezesa Komitetu,

Prezes Rady Ministrów.

5.

Członków Komitetu powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, w zakresie ust. 2 pkt

1 i 2 - na wniosek właściwych organów instytucji i organizacji, a w zakresie ust.

2 pkt 3 - na wniosek Prezesa Komitetu.

6.

Kadencja członków Komitetu trwa 4 lata.

1.

Do zakresu działania Komitetu należy organizowanie i prowadzenie działalności normalizacyjnej

zgodnie z potrzebami kraju, w szczególności

1)

określanie stanu i kierunków rozwoju działalności normalizacyjnej,

2)

ustalanie programów i planów prac dotyczących projektów Polskich Norm z wykorzystaniem

rezultatów międzynarodowej i regionalnej współpracy normalizacyjnej, w powiązaniu

z planami prac badawczo-rozwojowych po rozpatrzeniu wniosków i zasięgnięciu opinii

zainteresowanych ministrów, kierowników urzędów centralnych i Prezesa Narodowego Banku

Polskiego, a także danych dotyczących stosowania norm, uzyskiwanych od podmiotów gospodarczych,

3)

prowadzenie prac dotyczących podstaw i metod działalności normalizacyjnej,

4)

opracowywanie projektów Polskich Norm.

2.

Ponadto do zadań Komitetu należy

1)

organizowanie i nadzór nad publikowaniem i rozpowszechnianiem Polskich Norm,

2)

sprawy związane z finansowaniem działalności normalizacyjnej i ocena wykorzystania

środków na tę działalność,

3)

organizowanie i prowadzenie szkolenia, promocja i informacja o normach i normalizacji

w kraju i za granicą, poradnictwo, w tym również w zakresie normalizacji zakładowej,

wydawanie czasopism i innych fachowych publikacji z zakresu normalizacji.

3.

Komitet ustanawia Polskie Normy na wniosek Normalizacyjnych Komisji Problemowych oraz

oznacza je numerem i symbolem „PN” na zasadzie wyłączności.

4.

Komitet reprezentuje interesy państwa w międzynarodowych i regionalnych organizacjach

normalizacyjnych, uczestniczy w ich pracach oraz występuje za granicą w sprawach dotyczących

normalizacji.

5.

Przy wykonywaniu swoich zadań Komitet współpracuje z zainteresowanymi ministrami,

w szczególności w sprawach

1)

związanych z wprowadzaniem obowiązku stosowania Polskich Norm,

2)

prac normalizacyjnych prowadzonych przez organizacje międzynarodowe i regionalne inne

niż normalizacyjne, w których interesy państwa reprezentują właściwi ministrowie.

1.

Komitet podejmuje uchwały na posiedzeniach plenarnych, którym przewodniczy Prezes

Komitetu.

2.

Komitet podejmuje uchwały w sprawach dotyczących w szczególności

1)

określania stanu i kierunków rozwoju działalności normalizacyjnej,

2)

programów i planów prac normalizacyjnych,

3)

powoływania Normalizacyjnych Komisji Problemowych,

4)

upoważnień do prowadzenia działalności normalizacyjnej jednostek organizacyjnych,

o których mowa w art. 14 ust. 1,

5)

rozbieżności stanowisk Normalizacyjnych Komisji Problemowych, zwłaszcza dotyczących

postanowień Polskich Norm,

6)

udziału Polski w międzynarodowej i regionalnej współpracy normalizacyjnej,

7)

finansowania działalności normalizacyjnej i oceny wykorzystania środków na tę działalność,

8)

ocen działalności Biura Komitetu i Normalizacyjnych Komisji Problemowych.

1.

Prezes Komitetu kieruje jego pracą i reprezentuje Komitet na zewnątrz.

2.

Prezes Komitetu współdziała z Ministrami Spraw Zagranicznych oraz Współpracy Gospodarczej

z Zagranicą w realizacji polityki państwa w ramach udziału Polski w międzynarodowej

i regionalnej współpracy normalizacyjnej, prowadzonej w organizacjach międzynarodowych

i regionalnych.

1.

Prezes Komitetu może powołać Radę Techniczną jako organ opiniodawczo-doradczy.

2.

Skład, zakres i sposób działania Rady określi statut nadany przez Prezesa Komitetu.

Komitet wykonuje swoje zadania poprzez Biuro Komitetu oraz Normalizacyjne Komisje

Problemowe.

1.

Biurem Komitetu kieruje Prezes Komitetu.

2.

Do podstawowych zadań Biura należy

1)

realizacja uchwał Komitetu oraz przygotowywanie wniosków i projektów na posiedzenia

Komitetu, w szczególności dotyczących potrzeb rozwoju i koordynacji działalności normalizacyjnej

w kraju, a także projektów programów i planów prac normalizacyjnych,

2)

współpraca z Normalizacyjnymi Komisjami Problemowymi i jednostkami, o których mowa

w art. 13 i 14, zwłaszcza w zakresie przygotowywania projektów Polskich Norm do ustanowienia

zgodnie z regułami prac normalizacyjnych,

3)

prowadzenie prac dotyczących podstaw działalności normalizacyjnej,

4)

przeprowadzanie ankiety powszechnej, o której mowa w art. 16 ust. 2,

5)

organizowanie prac normalizacyjnych prowadzonych w kraju, w tym wynikających z uczestnictwa

w działalności międzynarodowych i regionalnych organizacji normalizacyjnych,

6)

publikowanie, rozpowszechnianie i promocja Polskich Norm oraz innych publikacji Komitetu,

7)

gromadzenie i rozpowszechnianie informacji o normach i normalizacji w kraju i za granicą,

8)

organizowanie i prowadzenie szkolenia oraz poradnictwa w zakresie działalności normalizacyjnej.

1.

Do prowadzenia działalności normalizacyjnej w określonych zakresach tematycznych,

z uwzględnieniem potrzeb całej gospodarki, Komitet powołuje Normalizacyjne Komisje

Problemowe składające się ze specjalistów z zakresu tematyki powierzonej tym komisjom,

zwłaszcza ze sfery

1)

nauki i techniki,

2)

ochrony życia, zdrowia, mienia i środowiska,

3)

użytkowania i konsumpcji,

4)

produkcji i handlu.

2.

Do podstawowych zadań Normalizacyjnych Komisji Problemowych w powierzonych im zakresach

tematycznych należy

1)

programowanie i planowanie prac normalizacyjnych w powiązaniu z planami prac badawczo-rozwojowych

oraz z zadaniami wynikającymi z międzynarodowej i regionalnej współpracy normalizacyjnej,

2)

opracowywanie projektów Polskich Norm, zgodnie z potrzebami społeczno-gospodarczymi

i z uwzględnieniem interesów konsumentów i użytkowników,

3)

udział w międzynarodowej i regionalnej współpracy normalizacyjnej w zakresie ustalonym

przez Komitet oraz wykorzystywanie w Polskich Normach wyników tej współpracy,

4)

ocena aktualności, poziomu i stanu stosowania Polskich Norm oraz przedstawianie Komitetowi

odpowiednich wniosków.

3.

Sekretariaty Normalizacyjnych Komisji Problemowych prowadzi Komitet.

4.

Prowadzenie sekretariatów, o których mowa w ust. 3, Komitet może powierzać w drodze

umowy innym jednostkom organizacyjnym.

5.

Przewodniczącym, zastępcom przewodniczących i sekretarzom Normalizacyjnych Komisji

Problemowych Prezes Komitetu może przyznać ryczałt miesięczny, a członkom tych komisji

wynagrodzenie za udział w posiedzeniach. Wysokość ryczałtu i wynagrodzenia Prezes

Komitetu ustala w porozumieniu z Ministrem Finansów.

6.

Tryb, organizację i szczegółowy zakres działania Normalizacyjnych Komisji Problemowych

określa Prezes Komitetu.

1.

Do prowadzenia działalności normalizacyjnej w określonych zakresach tematycznych,

z uwzględnieniem potrzeb całej gospodarki, Komitet może upoważnić

1)

podmioty gospodarcze,

2)

jednostki badawczo-rozwojowe,

3)

stowarzyszenia naukowo-techniczne,

4)

organizacje reprezentujące konsumentów,

5)

placówki naukowe Polskiej Akademii Nauk oraz katedry i instytuty szkół wyższych.

2.

Komitet powołuje w tych jednostkach Normalizacyjne Komisje Problemowe.

3.

Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, z określeniem zakresu zadań, następuje w drodze

umowy.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres działania Komitetu

oraz zasady jego współdziałania z naczelnymi i centralnymi organami administracji

państwowej.

2.

Prezes Rady Ministrów określi w drodze rozporządzenia

1)

tryb i organizację działalności Komitetu, a także szczegółowy zakres spraw wymagających

uchwał Komitetu, o których mowa w art. 8 ust. 2,

2)

szczegółowy zakres spraw należących do kompetencji Prezesa Komitetu,

3)

zasady wynagradzania Prezesa Komitetu, zastępców Prezesa i Sekretarza Komitetu.

3.

Minister Pracy i Polityki Socjalnej ustali zasady wynagradzania pracowników Biura

Komitetu.

4.

Prezes Komitetu określi organizację oraz zakres czynności Biura Komitetu.

1.

Projekty Polskich Norm, opracowywane zgodnie z programami i planami prac normalizacyjnych,

są przedstawiane do opinii konsumentom, użytkownikom, odbiorcom, producentom i wykonawcom

lub zrzeszającym ich organizacjom, a także właściwym organom kontroli i nadzoru.

2.

Projekty Polskich Norm poddawane są powszechnej ankiecie poprzez podawanie do publicznej

wiadomości tytułów, terminów zakończenia ankiety oraz miejsca i sposobu udostępniania

zainteresowanym treści projektów.

3.

Projekty Polskich Norm powinny uwzględniać postanowienia norm międzynarodowych i regionalnych

w zakresie wynikającym z potrzeb państwa, związanych ze współpracą gospodarczą, a

zwłaszcza wymianą towarową z zagranicą.

4.

Projekty Polskich Norm są opracowywane, opiniowane i uzgadniane w sposób określony

w Polskich Normach ustalających metody działalności normalizacyjnej.

5.

Polskie Normy, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1, powinny uwzględniać graniczne

wartości wymagań regulowanych tymi normami, określone w aktach prawnych powszechnie

obowiązujących.

6.

Komitet ustanawia Polskie Normy na wniosek właściwej Normalizacyjnej Komisji Problemowej,

uwzględniając potrzeby bezpieczeństwa pracy i użytkowania oraz ochrony życia, zdrowia,

mienia i środowiska, w tym dopuszczalne graniczne wartości, o których mowa w ust.

5, ochronę konsumenta i użytkownika, a także zobowiązania państwa wynikające ze współpracy

międzynarodowej.

7.

Wnioski o wprowadzenie zmian do Polskich Norm zgłasza się bezpośrednio do Komitetu.

Zamawiający prace badawczo-rozwojowe finansowane lub dofinansowywane z budżetu zapewnia

wykonanie stosownych prac normalizacyjnych, jeżeli wyniki tych prac badawczo-rozwojowych

są przewidziane do wdrożenia w gospodarce i dotyczą zagadnień podlegających unormowaniu

w Polskich Normach.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia i organizacji

działalności normalizacyjnej związanej z obronnością i bezpieczeństwem państwa oraz

rodzaje dokumentów normalizacyjnych dotyczących tej problematyki, a także zasady i

tryb opracowywania, ustanawiania i stosowania tych dokumentów.

1.

Stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2.

Ministrowie w sprawach należących do zakresu ich działania i po uzyskaniu opinii lub

na wniosek Komitetu mogą, w drodze rozporządzenia, wprowadzić obowiązek stosowania

Polskiej Normy, gdy dotyczy ona w szczególności

1)

ochrony życia, zdrowia, mienia, bezpieczeństwa pracy i użytkowania,

2)

ochrony środowiska,

3)

wyrobów zamawianych przez organy państwowe.

3.

Stosowanie Polskich Norm jest również obowiązkowe, jeżeli normy te zostaną powołane

w ustawach.

4.

Obowiązek stosowania, o którym mowa w ust. 2 i 3, dotyczyć może grupy norm, jednej

normy lub jej części, a także pełnego lub ograniczonego zakresu jej stosowania.

5.

W planach prac normalizacyjnych, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2, wskazywane

są projekty Polskich Norm przewidywanych do obowiązkowego stosowania.

1.

Zgodność wyrobu z wymaganiami Polskiej Normy może być potwierdzona

1)

deklaracją zgodności, wydaną na własną odpowiedzialność przez producenta,

2)

znakiem zgodności w rozumieniu ustawy o badaniach i certyfikacji.

2.

Wymagania stawiane deklaracji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, określają Polskie Normy.

3.

Właścicielem znaku zgodności z Polską Normą, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest Polski

Komitet Normalizacyjny.

1.

Minister, który wprowadził obowiązek stosowania Polskiej Normy w trybie, o którym

mowa w art. 19 ust. 2, może, w drodze decyzji, na wniosek określonego podmiotu gospodarczego,

udzielić zezwolenia na odstąpienie od tego obowiązku w całości albo w części, w szczególnych

przypadkach uzasadnionych ważnymi względami technicznymi lub gospodarczymi, po uzyskaniu

opinii Komitetu.

2.

Wniosek o zezwolenie, uzgodniony z zainteresowanymi, o których mowa w art. 16 ust.

1, powinien zawierać uzasadnienie poparte, w miarę potrzeby, wynikami badań oraz dane

niezbędne do podjęcia decyzji zgodnie z ust. 3 i 4.

3.

W decyzji zezwalającej na odstąpienie od obowiązku stosowania Polskiej Normy określa

się warunki, jakie mają być zachowane w związku z udzielonym zezwoleniem, oraz okres

ważności lub ilość wyrobów, których zezwolenie dotyczy. Warunki zezwolenia nie mogą

spowodować pogorszenia wymagań dotyczących bezpieczeństwa pracy i użytkowania oraz

ochrony życia, zdrowia, mienia i środowiska, w szczególności nie mogą dotyczyć obniżenia

granicznych wartości wymagań, o których mowa w art. 16 ust. 5.

4.

Decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w terminie do 30 dni od daty otrzymania wniosku.

5.

Zezwolenie może być, w drodze decyzji, cofnięte w razie naruszenia warunków stanowiących

podstawę do jego udzielenia.

Uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w art. 21, nie jest wymagane w stosunku do

1)

wyrobów wykonanych jednostkowo na indywidualne zamówienia użytkowników, pod warunkiem

że zostaną spełnione wymagania dotyczące bezpieczeństwa pracy i użytkowania oraz ochrony

życia, zdrowia, mienia i środowiska,

2)

wyrobów przeznaczonych do wykonywania remontów i napraw innych wyrobów, wprowadzonych

do obrotu przed terminem wprowadzenia obowiązku stosowania normy,

3)

wyrobów przeznaczonych wyłącznie na eksport,

4)

wyrobów i czynności będących przedmiotem badań naukowych i prac badawczo-rozwojowych

oraz przedmiotem prac nad prototypami rozwiązań wynalazczych.

Osoba odpowiedzialna za działalność produkcyjną lub usługową albo za kontrolę jakości,

która nie przestrzega wymagań Polskich Norm, w stosunku do których wprowadzono obowiązek

ich stosowania w trybie art. 19 ust. 2 lub 3, bądź też nie zachowuje warunków określonych

w decyzji zezwalającej na odstąpienie od obowiązku stosowania norm

1)

w produkcji wyrobów przeznaczonych do obrotu oraz przy wprowadzaniu ich do obrotu,

2)

w obrocie wyrobami do czasu dokonania odbioru przez pierwszego użytkownika lub konsumenta

albo do terminu określonego w normie,

3)

przy wykonywaniu czynności objętych normami

- podlega karze grzywny.

Osoba odpowiedzialna za działalność produkcyjną lub usługową albo za kontrolę jakości,

która dopuszcza do wydania deklaracji zgodności z normą niezgodnie ze sposobem i warunkami

ustalonymi na podstawie art. 20

-

podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach o czyny wymienione w art. 23 i 24 następuje w trybie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

1.

Dotychczasowe Polskie Normy stają się Polskimi Normami w rozumieniu ustawy.

2.

Dotychczasowe normy branżowe mogą być stosowane na zasadzie dobrowolności, chyba że

obowiązek ich stosowania wynika z powołania w aktach prawnych ogłoszonych przed dniem

wejścia w życie ustawy.

3.

Ministrowie mogą do dnia 31 marca 1994 r. wprowadzić, na podstawie art. 19 ust. 2,

obowiązek stosowania normy branżowej.

4.

Komitet zastąpi normy branżowe, o których mowa w ust. 3, Polskimi Normami najpóźniej

do dnia 30 czerwca 1995 r.

1.

Komitet, na podstawie zgłaszanych wniosków lub z inicjatywy własnej, może wycofać

normę branżową ze zbioru lub zastąpić normę branżową Polską Normą.

2.

Wnioski o wycofanie norm branżowych ze zbioru lub o zastąpienie ich Polskimi Normami

zgłasza się bezpośrednio do Komitetu.

Komitet może do dnia 31 grudnia 1994 r. ustanowić Polską Normę, jeżeli przed dniem

wejścia w życie ustawy jej projekt został opracowany i uzgodniony w dotychczasowym

trybie.

Ustawa nie narusza uprawnień

1)

Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w zakresie jakości środków farmaceutycznych,

artykułów sanitarnych i wyrobów techniki medycznej, środków spożywczych, używek i

substancji dodatkowych, elementów środowiska, obiektów i materiałów budowlanych, przedmiotów

użytku i innych wyrobów mających wpływ na zdrowie człowieka,

2)

Ministra Przemysłu i Handlu w zakresie uzgadniania Polskich Norm dotyczących jakości

paliw i energii, urządzeń i instalacji energetycznych oraz obiektów budowlanych, ich

elementów, mających wpływ na poziom zużycia lub strat paliw i energii albo wielkość

poboru mocy elektrycznej.

Traci moc ustawa z dnia 27 listopada 1961 r. o normalizacji

(Dz. U. Nr 53, poz. 298 i z 1972 r. Nr 11, poz. 83).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1994 r.